DŻAKARTA, ROK 2022
Jest 50 miejsc, tak?
Wystarczy. Pozostali mogą stać.
Co?
Twoja książka Kropka to nie Wiersze i ból.
Bardziej zgłębiasz tę historię.
Na początku może być mniej czytelników.
Zawsze zgłębiam historię.
W obu książkach.
Ta jest trochę inna.
Ale tobie się podobała. No bo po co ją wydajesz?
Jesteś dla mnie jak siostra.
- Zawsze cię wesprę. - Dziękuję.
Nadal liczę, że napiszesz kontynuację Wierszy i bólu.
Nie. Muszę mierzyć wyżej.
Nie mogę już tak pisać.
- Jakieś recenzje? - Premiera była wczoraj.
Jaki jest tytuł?
Krąg czy Kropka?
Kropka.
Rozumiem.
Chcesz powiedzieć czytelnikom:
„Nie oceniaj książki po okładce”.
Prawda?
To możesz powiedzieć dziennikarzom.
Okładka jest nijaka, bo liczy się treść.
Nie jest nijaka.
Tylko prosta. Szczera.
Wystarczy miejsc?
Zrobić więcej?
Co się tak martwicie? Spokojnie!
Premiera jest za kwadrans.
Dobrze?
SPOTKANIE Z AUTORKĄ
Nic już nie rozumiem.
Zastanawiam się,
co jest dla pani ważniejsze.
Uznanie czytelników jak ja czy krytyków?
No cóż.
Nie zależy mi na niczyim uznaniu.
Pisanie jest dla mnie jak oddychanie.
Muszę to robić, aby żyć.
- To proste. - Proszę pani...
Przepraszam. Kończy nam się rezerwacja,
przejdźmy do podpisywania książek.
Dzień dobry.
WIERSZE I BÓL
Dziś podpisuję Kropkę.
Mówiła pani, że to literacka książka.
Ciężko mi się takie czyta.
WIERSZE I BÓL
Nie jest ciężka.
Zapraszam do zakupu książek.
Dziękuję.
Ktoś przyniósł Kropkę? Zapraszam.
Dobra, podpiszę.
- Jest recenzja z Khatulistiwy. - I jak?
- Dziękuję. - Nic ważnego.
Co? Ich recenzja jest najważniejsza.
Dziękuję.
Aż tak źle?
Dziękuję.
JOKO ANWAR: KOSZMARY I SNY NA JAWIE
WIERSZE I BÓL
A recenzja z Peny?
„Kropka, najnowsza książka Ranii po wspaniałych Wierszach i bólu,
nie jest szczerym dziełem,
bowiem przedkłada styl nad treść”.
Strasznie banalna recenzja.
A magazyn Sastra Berkala?
Książkę mogę ocenić już po okładce.
Nuda i brak próby kontaktu z czytelnikami.
Nieważne. Zawsze gnoją moje książki.
A w sieci? Profil goodbookreview?
Nie promują twojej książki.
Naprawdę?
Może jej nie przeczytali.
- Ale o niej mówią? - Nie sprawdzasz profili?
Nie mam na to czasu.
Wyszukaj hashtag „powieśćkropka”.
#POWIEŚĆKROPKA
Rozbudza kreatywność.
Wiesz już, jak wykorzystasz zysk,
ale dużo go nie będzie.
Spokojnie.
Nie miałam pieniędzy i żyłam.
Nie miałaś też hipoteki
ani auta na kredyt.
Myślałam o tym.
Rano złożyłam wniosek o zmianę warunków kredytu.
Zmniejszą mi raty, ale będę dłużej spłacać.
Możesz też napisać kontynuację Wierszy i bólu.
Mowy nie ma!
- Nigdy. - Ale dlaczego?
Mam dość lekkiej literatury.
Czytelnicy ją uwielbiają, Ran.
Podstarzałe masochistki trwające w toksycznych związkach.
I co z tego? Potrzebują się oderwać.
Nie ma innego powodu.
Był 30 marca 2019 roku.
Dziesięć dni po tym, jak zaczęłam pisać Wiersze i ból.
Główną bohaterką jest Laras Andini.
Po dwóch miesiącach zorientowała się, że jej mąż jest agresywny i zaborczy.
Zamknął ją w piwnicy i tam dręczył.
Zasnęłam podczas pisania.
Rano się okazało, że napisałam dziesięć stron,
w tym opis znęcania się.
Teraz boli mnie całe ciało.
Jak Laras.
6 KWIETNIA 2019
Znowu to samo. Pustka w głowie.
Jakimś cudem skończyłam opisywać, jak mąż znęcał się nad Laras.
Uderzył ją w lewy policzek.
Rano bolał mnie ten sam policzek.
Zaczynam tracić rozum.
Trochę poszperałam.
Zdarzało się,
że pisarze tak się związywali ze swoimi postaciami,
że czuli to,
co czuły te postacie.
Może opiszę postać, która codziennie uprawia świetny seks?
Wreszcie skończyłam Wiersze i ból.
Historia nie jest kompletna, bo moje ciało więcej nie zniesie.
Zakończenie jest odpowiednie.
„Laras pogodziła się z tym,
że już zawsze będzie zamknięta w piwnicy".
Nowy dzień, nowy filmik. Nowy laptop. Nowa kamera.
A teraz nowa sypialnia.
Powieść Wiersze i ból jest bestsellerem od siedmiu miesięcy!
POWIADOMIENIA
KREDYT HIPOTECZNY
TWÓJ WNIOSEK KREDYTOWY
„Twój wniosek został...”
ODRZUCONY
Czy sequel na pewno przyniesie duże zyski?
Jak babcię kocham.
Jeśli zgodzę się go napisać,
dostanę zaliczkę?
MEDYTACJA ZWIĘKSZ KONCENTRACJĘ I KREATYWNOŚĆ
LARAS WOLAŁABY URODZIĆ SIĘ W RODZINIE
BEZ RODZICÓW
BEZ WARTOŚCI
PAWIANÓW.
SPADAJĄC, MIAŁA ŁZY W OCZACH.
PRÓBOWAŁA ODCZOŁGAĆ SIĘ OD MĘŻA. BYŁO JUŻ ZA PÓŹNO.
NA PLECACH,
NA NIEZAGOJONYCH BLIZNACH
Okładka musi być szczera, jak artykuł.
Tak jest.
To będzie bestseller.
Wyślę ci scenariusz.
Daj jakiś cytat na okładkę.
Ma talent.
Potrafi z prostej historii o sprzedaży używanych toalet z ojcem
zrobić coś ciekawego.
Aliya, znasz Ranię Dewi?
Oczywiście.
- Dzień dobry. - Cześć.
Wczoraj wydała książkę.
- Czytałam ją. - Super.
Podoba mi się.
Ale rozumiem,
że niektórym może się nie podobać.
- Dziękuję. - Świetnie.
Chociaż ktoś.
- Przelałem zaliczkę. - Właśnie. Bo...
Nie martw się.
- Zwiększyłem do 15%. - Tak.
Nie w tym rzecz.
Przyszłam,
bo nie chciałam rozmawiać przez telefon.
Chcę
odwołać sequel Wierszy i bólu.
Oszalałaś? To hit.
Pokazałem to Erikowi. Rik!
Jak nowa książka Ranii?
Wciągająca. Pochłonąłem 30 stron w 15 minut.
- Już widzę... - Moment.
Skąd wziąłeś tekst?
Zawsze piszesz na Google Drive z pełnym dostępem.
I super.
Wszyscy czytali z wypiekami.
- Porywające! - Nie ma takie być.
To poważna sprawa.
No wiem, wiem.
Kropkę pisałaś tylko dla siebie.
Musi być o tobie głośno.
Inaczej stracisz czytelników. Zapomną o tobie.
Aliya pisze o toaletach,
a to nieeleganckie.
Ale ludzie widzą w tym siebie.
Czego chcesz, Ran?
Pisz dalej.
Nie bądź kimś innym.
Bądź sobą. To wszystko.
- Widać? - Tak.
Otwórz aplikację, którą właśnie zainstalowałeś,
i wprowadź nazwę użytkownika i hasło.
- Ale po co, Ran? - Zalogowałeś się?
Tak. Teraz cię widzę.
Popatrzysz, jak piszę.
To dziwne.
Zrób to.
Jeśli będę pisać chaotycznie, zadzwoń.
W sensie?
Jestem w domu. Z chłopakiem.
Wkurzy się, jak zaczniesz się rozbierać.
Oszalałeś? W życiu!
Dość tego, rozłączam się.
Obserwuj.
Jak coś, dzwoń.
- Mam zacząć pisać? - Tak.
No dobrze.
BYŁO GORĄCO. LARAS STAŁA,
POWSTRZYMUJĄC ŁZY.
PRÓBOWAŁA WZIĄĆ WDECH.
ALE CHWYT JEJ MĘŻA BYŁ ZBYT SILNY.
HENDRA ONO – WYDAWCA
Musisz mnie wkurzać?
Nie może być normalnie?
Nie wiem, co z tobą zrobić.
- Asti. - Mamo.
Jeszcze nie jadłaś kolacji?
- Nakarmię cię. - Rania.
Rania. Co się dzieje?
Na szczęście mogłem przyjechać.
To trwało pół godziny.
Co się dzieje? Jesteś chora?
Miałaś udar?
Dziękuję.
Przy Wierszach i bólu też tak było?
Pierwszy raz widziałam to jej oczami.
Nagle wszystko stało się prawdziwe.
Wcześniej tylko czułam ból.
Teraz mam prawdziwe blizny.
Bierzesz coś?
- Mogę cię zabrać na odwyk. - Widziałeś, jak się duszę?
Skąd to mam?
Może za bardzo się wczułaś.
W końcu odczuwasz to, co twoja postać.
Kiedyś tak myślałam.
Ale tym razem to zbyt prawdziwe.
Laras musi istnieć.
Dowiem się, kim jest, jeśli zobaczę twarz.
Dość. Przestań pisać.
Zachowaj zaliczkę na kolejne książki.
A jeśli Laras naprawdę istnieje?
Naprawdę to ją spotyka.
A jeśli to było kiedyś?
- Nic nie poradzisz. - Nie.
Czuję, że to się dzieje teraz.
To niebezpiecznie. Dotąd ją dusił.
A jeśli ją okaleczy?
Ty też możesz umrzeć.
Kim jesteś?
Dobrze?
MAMA KOCHA ASTI
„Mama kocha Asti”.
Tak. Idealnie.
Opowiedz mi jeszcze raz o świecie.
- Co dokładnie? - Jak tata dał ci pierścionek.
Opowiadałam ci. To było we francuskiej restauracji.
Można tam wybierać, co się zje?
Oczywiście. Można też wybrać napoje.
Tata był wtedy miły?
Był miły, gdy dawał ci pierścionek.
Tak, jeszcze był miły.
Czemu teraz jest taki zły?
Czemu nie możemy wyjść?
Twój tata za bardzo mnie kocha. Za bardzo nas kocha.
Nie chce nas stracić.
Dlaczego tak myśli?
Bo...
Bo wiem, kim jest naprawdę.
Kim?
Asti! Mój pierścionek.
- Gdzie go położyłaś? - Nie.
Był luźny, gdy myłam ręce.
O nie.
Asti, pomóż mi go znaleźć, zanim wróci tata.
Co się dzieje?
Wracam do domu zmęczony, a wy jakieś markotne.
Czemu płaczesz, Asti?
Co się z nią dzieje?
Czemu chowasz ręce?
Ukrywasz coś?
- Tylko... - To niespodzianka?
Dla mnie? Pokaż.
Pierścionek.
- Zdjęłaś go? - Nie.
- Nie, on... - Nie kochasz mnie już?
- To nie tak. - To czemu go zdjęłaś?
Broń się.
Broń się!
Dlaczego?
Czemu tak się zmieniłaś?
Mam zostać z Asti, a ciebie się pozbyć?
Aż dorośnie.
Może będzie mi lepiej służyć.
- Nie rób tego córce! - Wiem!
Walcz.
Walcz!
No dalej!
Proszę cię!
No dalej!
Faktycznie. Ma siniaki na żebrach.
O Boże.
Czaszka cała.
Zrobimy rezonans i sprawdzimy dokładnie.
Nie dam rady. Mam klaustrofobię.
Wybieraj. Ciasna tuba
czy trumna?
Nic mi nie jest. Boli mnie tylko twarz.
Kto ci to zrobił?
Odprowadzić cię na policję? Znam tam kogoś.
Kogo? Czemu o tym nie wiem?
Pacjenta.
- Tak można? - Nic mi nie jest.
Hendra ci powie.
Nikt mi tego nie zrobił.
Opowiem ci w domu.
- Wypoczniesz? - Nie.
Po ostatnich złamaniach poszłaś na imprezę.
Dam ci coś na ból. Za dwa dni kontrola.
Dziękuję, słonko.
Ran, poważnie. Martwię się o ciebie.
Przestań pisać.
- Nie wierzysz mi? - Wierzę.
To źle, że trudno mi to zaakceptować?
To strasznie dziwne.
Powiedzmy, że to wszystko prawda.
Nie powtarzaj wczorajszej akcji.
Mam patrzeć i nic nie robić?
Wtrącasz się, ona obrywa, a ty cierpisz.
Muszę się dowiedzieć, kim jest.
- Jak? - Za każdym razem...
Za każdym razem, gdy wchodzę w jej ciało, widzę wyraźniej.
Muszę zobaczyć jej twarz.
- Jak coś ci się stanie... - Właśnie.
Pilnuj mnie, gdy będę pisać.
Proszę.
Nie budź mnie przez byle siniaki.
Jeśli umrzesz, będę głównym podejrzanym.
Użyj rozsądku.
Obudź mnie, gdybym umierała.
- Czyli kiedy? - Zauważysz.
Mamo.
Czy kiedyś stąd wyjdziemy?
Pewnego dnia, córeczko.
Opowiedz mi coś jeszcze.
O czym chcesz posłuchać?
O śmierci.
Dokąd pójdziemy, jeśli umrzemy? Można stamtąd wyjść?
Asti nie może umrzeć.
Asti musi żyć, póki nie dorośniesz.
Wyjdziesz stąd, pójdziesz do szkoły, na studia.
- Wyjedziesz. - Boję się, że tata mnie zabije.
Kim jesteś?
Co się dzieje?
Lustro.
Nie mamy luster, mamo.
Mamo?
Lustro.
Co się stało? Kim ona jest?
Kiedy ostatnio widziałaś się z rodzicami?
Dwanaście lat temu.
Co się stało?
Pożyczyłam auto koleżanki.
Jechałam z Ramą i walnęłam w słup.
Rama zginął.
Był ulubieńcem rodziców.
Miły, mądry, sumienny, przystojny.
Ja byłam w rozsypce.
Buntowałam się, powtarzałam klasę.
Rodzice nigdy mi nie wybaczyli.
Mam siostrę bliźniaczkę?
Tak.
A wy oddaliście ją do adopcji.
Było nam ciężko.
Problemy finansowe.
Pracowałem w redakcji
walczącej z Nowym Porządkiem.
Mieli mnie aresztować.
Baliśmy się,
że was nie utrzymamy.
Czemu tylko ją? Czemu nie mnie?
Ciebie też oddaliśmy.
Po roku zaczęliśmy żałować.
Szukaliśmy was.
Znaleźliśmy tylko ciebie.
Twojej siostry nie.
Czyli mnie też oddaliście.
Ramę też?
Nie.
- No tak. - Był starszy...
Wiecie, gdzie ją znajdę?
Szukamy jej od lat.
Kilka lat temu
wynajęliśmy detektywa.
Nic nie znaleźliśmy.
Tata
i ja bardzo cię kochamy.
Was obie.
Pogubiliśmy się.
Przeszłość wciąż boli.
Trawi nas żal.
Żałowałaś też, że nas urodziłaś?
Żałowałam,
bo nie mogliśmy wam dać
wystarczająco miłości.
Miałaś rację.
To my cię zawiedliśmy.
Myśleliśmy o ludziach. O kraju.
Ale zapomnieliśmy o najważniejszym.
O naszych dzieciach.
Wybacz mi.
Wybacz nam.
Wybacz.
- Co teraz? - Poszukam siostry.
Jak?
Dziękuję za wsparcie.
Wiem, że są lepsze pisarki,
ale ty zawsze mnie wspierasz.
Jesteś szczery.
Nie dlatego, że ci się podobam.
Wolisz mężczyzn.
- Na pewno? - Oczywiście.
Na festiwalu książki nie zauważyłeś, jak mi cycki wyszły.
Ale wstyd.
Na poważnie.
Jeśli coś mi się stanie,
wiedz,
że cię kocham.
Jesteś dobrym człowiekiem.
Zamierzasz umrzeć?
Muszę znaleźć siostrę bez względu na ryzyko.
Asti.
Mamo, słabo mi.
- Zimno. - Wkrótce wydobrzejesz, córeczko.
Jak umrę, to stąd wyjdę.
Nie płacz.
Co się dzieje?
Cały dzień haruję, chcę odpocząć.
Twoja córka jest chora.
Asti często choruje.
Jutro jej przejdzie.
W szafce masz masę leków.
Ma wysoką gorączkę.
- Jest rozpalona. - Nie dramatyzuj.
Zabierz ją do szpitala.
Jak wyjaśnię, kim jest?
Asti! Twoja córka! Jest bardzo chora!
Jeśli jej nie zawieziesz...
Dość!
- Nie wykorzystuj córki. - Słuchaj!
Kim ty jesteś?
Sam diabeł nie zrobiłby tego własnemu dziecku.
Taka jesteś odważna?
Walcz.
Trzymaj. Mocno.
Gdy puścisz, dostaniesz nauczkę,
której nie zapomnisz.
Nie.
Co wybierasz? Niebo czy piekło?
Nie!
Agartha.
Co to jest Agartha?
Kim jesteś?
Nie jesteś Laras.
Kim jesteś?
Asti.
SPÓŁKI PAŃSTWOWE
Wiem, gdzie pracuje.
Poszukam nazwiska i adresu,
Pojedziesz ze mną do centrum.
PERSONEL MINISTERSTWA DS. SPÓŁEK PAŃSTWOWYCH
KIEROWNICTWO
PROFIL
Wiem, kim jesteś, draniu!
Adres to Widia Nuri 3. Szybko!
- Trasa zajmie 34 minuty. - Nie mamy tyle czasu.
Dziecko umrze. I moja siostra!
Weszłaś w ciało męża.
Czemu nie popełnisz nim samobójstwa?
Nie kontroluję jego ciała. Laras też nie.
Potrzebujemy broni!
- Prawdziwa? - Nie, ale tak wygląda.
Jedź szybciej. Już!
- Co się dzieje? - Muszę się spieszyć!
Szybko!
- Asti, obudź się. - Mamo.
- Nie zostawiaj mnie samej. - Dobrze.
Nie chcę zamykać oczu.
Żeby nie umrzeć i nadal być z tobą.
Asti.
Ruchy, na litość boską!
Kim jesteś?
Czego chcesz?
Jeśli ją zabiję,
umrzesz razem z nią.
Adrianie.
- Adrianie. - Adrianie.
Adrianie.
Adrianie. Wiem, kim jesteś.
Adrian Rajasa z ministerstwa.
Śmierć Laras cię pogrąży.
Rania!
- Czemu mnie obudziłeś? - Jesteśmy.
Taki duży dom, a brama otwarta.
- Nie ma ochrony. - Jest pewny siebie.
Albo nikogo się nie boi.
- Tak? - Przepraszam, ja z ministerstwa.
Pan Rajasa nie odbiera, to ważne.
Nigdy nie włącza telefonu w gabinecie.
Ejże!
Przepraszam.
Gdzie gabinet?
Gdzie?
Hendra!
Hej!
Odsuń się od niej!
Stań tam!
Szybko!
Laras!
Stójcie spokojnie, a nikomu nic się nie stanie.
Co zrobisz?
Przyparty do muru? Wszystko.
Zabijesz dzieci?
Przyparty do muru, mówię.
- Strzelaj. - Nie próbuj!
Zabiję cię!
Macie szczęście,
że na cokolwiek wam pozwoliłem.
Dlaczego?
Udowodnię, że wasze prawa
mnie nie dotyczą.
Laras!
To ja, twoja siostra bliźniaczka.
Często mi się śnisz.
Myślałam, że śnię o sobie
w innym ciele.
Wolnej.
Uciekajmy stąd!
Nie.
Jeśli wyjdę,
wszyscy zginiemy.
To nie są
ludzie.
To diabły.
Gorzej
niż diabły.
Dziękuję.
Laras!
- Laras! - Mamo.
Laras...
Spotka cię kara.
Kto to był?
Mamo, wyszliśmy już?
Ran.
Wyprowadzasz się?
Nowe życie.
Nawet jeśli on pójdzie siedzieć,
muszę ją stąd zabrać.
Co się stało?
Byłam tu trzy dni temu.
Sprawdziliśmy monitoring. Niczego nie znaleźliśmy.
- Gówno prawda! - Proszę pani.
Diabeł czy nie, drogo zapłacicie!
Napisy: Konrad Szabowicz