(จาการ์ตา ปี 2022)
มี 50 ที่นั่งใช่ไหม
เกินพอค่ะ ถ้ามีมาเพิ่มก็ให้ยืนเอาก็ได้
อะไร
เรื่องมหัพภาคที่เธอเขียนเนี่ย ไม่เหมือนเรื่องบทกวีบาดลึก
วิธีเล่าเรื่องมันไปทางเปิดโลกทัศน์
ถ้าช่วงแรกมีคนอ่านไม่เยอะก็ไม่ต้องกังวลนะ
หนังสือของฉันเปิดโลกทัศน์ทุกเล่มแหละค่ะ
ทั้งบทกวีบาดลึก มหัพภาคก็ด้วย
เล่มนี้แค่ต่างออกไปนิดหน่อย
แต่จริงๆ คุณก็ชอบใช่ไหมล่ะ ไม่งั้นคงไม่ตีพิมพ์หรอก
ฉันไม่ใช่แค่คนตีพิมพ์ เธอเป็นเหมือนน้องสาวฉัน
- เธอเขียนอะไร ฉันก็เอาด้วยหมด - ว้าว ขอบคุณค่ะ
แต่ฉันยังหวังว่าเธอจะเขียนภาคต่อ ของบทกวีบาดลึกอยู่นะ
พอเถอะค่ะ ถึงเวลาตั้งเป้าสูงขึ้นแล้ว
จะเขียนแต่นิยายตลาดๆ ไม่ได้
- มีคําวิจารณ์บ้างหรือยัง - หนังสือเพิ่งออกเมื่อวานเองนะ
ชื่อเรื่องมันคืออะไรนะ
วงกลม หรือว่ามหัพภาค
มหัพภาค
โอเค เข้าใจแล้ว
คุณอยากบอกคนอ่านว่า
"อย่าตัดสินหนังสือจากปก"
ใช่ไหม
เวลานักข่าวมาถาม เธอก็ตอบไปตามนั้น
เราตั้งใจทําปกให้มันน่าเบื่อ คนจะได้ตัดสินที่เนื้อหาแทน
มันไม่ได้น่าเบื่อ
แค่เรียบง่าย ตรงไปตรงมา
คิดว่าจํานวนเก้าอี้เป็นไงบ้าง
ให้เอาออกอีกไหม
ทําไมถึงเครียดกันนัก ทําใจให้สบายหน่อย
ยังเหลืออีกตั้ง 15 นาทีกว่าจะเริ่มงาน
โอเคนะ
(งานเปิดตัวหนังสือและแจกลายเซ็น)
หนังสือเล่มใหม่ของคุณทําให้ผมสับสน
แล้วมันก็ทําให้ผมสงสัย
ว่าอะไรสําคัญกับคุณราเนียมากกว่ากัน
ระหว่างได้รับการยอมรับ จากนักอ่านอย่างผม หรือจากนักวิจารณ์
คืออย่างนี้ค่ะ
ฉันไม่ได้พยายามจะให้ใครยอมรับ
สําหรับฉัน การเขียนก็เหมือนการหายใจ
ฉันต้องเขียนเพื่อจะมีชีวิตอยู่ต่อไป
- ง่ายๆ แค่นั้นแหละค่ะ - แต่คุณ...
ค่ะ ขอโทษนะ แต่เดี๋ยวห้องนี้จะมีคนใช้ต่อ
เรามาเริ่มแจกลายเซ็นเลยแล้วกัน มาเลยค่ะ
สวัสดีค่ะ คุณราเนีย
(บทกวีบาดลึก)
วันนี้เป็นงานแจกลายเซ็นเรื่องมหัพภาคนะคะ
คุณบอกว่าเรื่องนี้มีความเป็นวรรณกรรมมาก
พอเป็นวรรณกรรมมาก ฉันน่าจะอ่านแล้วงงน่ะค่ะ
(บทกวีบาดลึก)
ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ
ทุกท่านคะ ทางนี้ก็มีหนังสือขายนะคะ
ขอบคุณค่ะ
มีใครเอาเรื่องมหัพภาคมาไหมคะ เอามาให้ฉันเซ็นได้เลย
ถ้างั้นเรื่องอื่นก็ได้ค่ะ
- คําวิจารณ์จากคาตูลิสติวาออกมาแล้ว - จริงเหรอ เป็นไง
- ขอบคุณค่ะ - ก็ไม่ยังไงหรอก
หมายความว่าไง บทวิจารณ์สํานักนี้สําคัญที่สุดแล้ว
ขอบคุณค่ะ
แย่ขนาดนั้นเลยเหรอ
ขอบคุณค่ะ
(ฝันร้ายและฝันกลางวันของโจโก้ อันวาร์)
(บทกวีบาดลึก)
แล้วรีวิวฝั่งเปน่าล่ะ
"ราเนียผู้แต่งนิยายดังเรื่องบทกวีบาดลึก ได้ออกหนังสือเล่มใหม่
ที่มีชื่อว่ามหัพภาค ซึ่งไม่ใช่เรื่องที่เถรตรงนัก
เพราะเรื่องนี้ให้ความสําคัญกับสไตล์ มากกว่าแก่นสาร"
ยังไงบทวิจารณ์เจ้านี้ก็ดาดๆ อยู่แล้ว
แล้วนิตยสารซัสตราเบอร์กาลาล่ะ
"เห็นแค่ปกหนังสือก็ให้คะแนนได้แล้ว
น่าเบื่อและไม่พยายามเข้าถึงผู้อ่านเลยสักนิด"
ช่างเถอะ ยังไงพวกนั้น ก็ด่าหนังสือฉันทุกเล่มอยู่แล้ว
แล้วในโซเชียลมีเดียล่ะ แอครีวิวหนังสือดี
แอคนั้นไม่ค่อยโปรโมตหนังสือเธอเท่าไรนะ
จริงเหรอ
อาจยังไม่ได้อ่านก็ได้
- แต่อย่างน้อยก็มีพูดถึงใช่ไหม - ไม่ได้ดูโซเชียลมีเดียเหรอ
ฉันไม่มีเวลาหรอก
ลองค้นแฮชแท็กนิยายมหัพภาคดูสิ
(แฮชแท็กนิยายมหัพภาค)
อย่างน้อยก็กระตุ้นต่อมสร้างสรรค์ได้แหละ
เธอมีแผนจะเอากําไรไปทําอะไรหลายอย่าง
แต่ดูท่าเราน่าจะได้เงินไม่เยอะ
สบายใจได้ค่ะ
เมื่อก่อนฉันไม่มีเงินก็อยู่สุขสบายดี
ตอนนั้นเธอยังไม่ต้องจ่ายสินเชื่อบ้านแพงๆ
ไม่ต้องผ่อนรถรายเดือนก้อนโตนี่นา
เรื่องนั้นฉันคิดไว้แล้วค่ะ
เมื่อเช้าฉันยื่นเรื่องปรับโครงสร้างหนี้ไปแล้ว
ฉันจ่ายค่างวดน้อยลงได้ แต่ต้องผ่อนนานขึ้น
หรือไม่เธอก็เขียนภาคต่อของบทกวีบาดลึกซะ
ไม่เอา
- ฉันไม่มีวันเขียนภาคต่อเรื่องนั้นเด็ดขาด - ทําไมล่ะ
ฉันอยากเลิกเขียนนิยายตลาด เพื่อหาเงินเต็มทนแล้ว
คนอ่านชอบมากเลยนะ ราน
ใช่ พวกป้าๆ มาโซคิสม์ที่โดนผัวทารุณ แต่ก็ไม่ยอมเลิกสักทีไง
แล้วไง เธอก็แค่ให้ทางหนีที่คนอ่านต้องการนี่
ไม่มีเหตุผลอื่นหรอก
วันที่ 30 มีนาคม 2019
สิบวันหลังจากฉันเริ่มแต่งบทกวีบาดลึก
ตัวละครหลักของนิยายเรื่องนี้ชื่อลารัส อันดีนี
เธอเพิ่งรู้ว่าสามีเป็นพวกขี้หึง และชอบใช้ความรุนแรงหลังผ่านไปสองเดือน
ลารัสถูกขังอยู่ในห้องใต้ดินและเริ่มถูกทําร้าย
เมื่อคืนฉันเผลอหลับไปตอนเขียนหนังสือ
พอตื่นมาก็เห็นว่าตัวเองเขียนไปสิบหน้าแล้ว
รวมถึงส่วนที่ลารัสถูกสามีทําร้ายด้วย
แล้วตอนนี้ฉันก็เจ็บไปทั้งตัวเลย
เหมือนกับที่ลารัสโดนเป๊ะๆ
(วันที่ 6 เมษายน 2019)
มันเกิดขึ้นอีกแล้ว เมื่อคืนหัวฉันโล่งไปหมด
ฉันเขียนเรื่องที่ลารัส ถูกสามีทําร้ายเสร็จได้ยังไงก็ไม่รู้
เธอถูกต่อยเข้าที่หน้าด้านซ้าย
เมื่อเช้าตอนตื่นขึ้นมา ฉันเจ็บแก้มซ้ายเป็นบ้าเลย
ชักจะสติหลุดแล้วสิ
ฉันไปหาข้อมูลมาแล้ว
มีบางกรณีเหมือนกันที่นักเขียน
ผูกพันกับตัวละครที่ตัวเองเขียนมาก
จนพวกเขารู้สึก
สิ่งที่ตัวละครรู้สึกได้จริงๆ
ทําไมฉันถึงไม่เขียนตัวละคร ที่ได้มีเซ็กส์แซ่บๆ ทุกวันนะ
ในที่สุดฉันก็เขียนบทกวีบาดลึกจบ
แต่เรื่องราวมันยังไม่จบบริบูรณ์ เพราะร่างกายฉันทนไม่ไหวแล้ว
ฉันว่าตอนจบก็เหมาะดีนะ
"ลารัสยอมรับชะตากรรม ที่ต้องถูกขังอยู่ในห้องใต้ดินตลอดไป"
หวังว่านิยายจะขายดี ให้คุ้มกับความเจ็บปวดทั้งหมดทีเถอะ สาธุ
วิดีโอใหม่ในวันใหม่ โน้ตบุ๊กใหม่ กล้องใหม่
ต่อไปก็ห้องนอนใหม่
บทกวีบาดลึกขึ้นแท่นหนังสือขายดี มาเจ็ดเดือนแล้วจ้า
(แจ้งเตือน ธนาคารเซนทรัลมีเดีย)
(สินเชื่อจํานอง)
(คําร้องขอสินเชื่อจํานอง)
"คําร้องขอสินเชื่อจํานองของคุณ..."
(ไม่ผ่าน)
แน่ใจนะว่าบทกวีบาดลึกภาคต่อ จะทํายอดขายพุ่งกระฉูดน่ะ
ถ้าขายไม่ดี ให้มาตัดหูเลยเอ้า
ถ้าฉันตกลงยอมเขียน
ฉันขอเบิกเงินล่วงหน้าได้ไหม
(เสียงนําสมาธิ เพิ่มสมาธิและกระตุ้นความคิดสร้างสรรค์)
(ถ้าเลือกได้ ลารัสคงเลือกเกิดในครอบครัวที่)
(ไม่มีพ่อแม่)
(ไม่มีค่านิยม)
(เป็นลิงบาบูน)
(ลารัสล้มลงน้ําตาอาบแก้ม)
(ลารัสพยายามคลานหนีจากสามี ทว่าสายไป)
(ที่หลังของเธอ เหนือรอยแผลเป็น)
(ที่ยังไม่หายดี)
ริก หน้าปกต้องสื่อตรงๆ เหมือนเนื้อเรื่อง
ครับ ดี
รับรองว่าขายดีแน่
เดี๋ยวฉันจะส่งต้นฉบับไปให้อ่าน
ขอความเห็นมาใส่ปกหลังหน่อยนะ
คนนี้เขามีพรสวรรค์จริงๆ
เขาเปลี่ยนเรื่องพื้นๆ อย่างการขายโถส้วมมือสองกับพ่อ
ให้เป็นเรื่องน่าดึงดูดได้
อาลียา รู้จักราเนีย เดวีไหม
ต้องรู้อยู่แล้วสิคะ
- สวัสดีค่ะ - ไงคะ
หนังสือเธอเพิ่งออกเมื่อวาน
- ค่ะ ฉันอ่านแล้ว - โอเค
ฉันชอบนะ
แต่ฉันก็เข้าใจค่ะ
ถ้าบางคนจะเข้าไม่ถึงมัน
- ขอบคุณนะ อาลียา - ดีๆ
อย่างน้อยก็มีคนชอบอยู่
- ฉันโอนเงินล่วงหน้าไปแล้วนะ - ฉันจะมาคุยเรื่องนี้แหละ...
ไม่ต้องห่วง
- ฉันเพิ่มให้เป็น 15 เปอร์เซ็นต์แล้ว - ค่ะ
แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น
ที่ฉันมาที่นี่
เพราะฉันไม่อยากคุยเรื่องนี้ทางโทรศัพท์
คือฉัน...
อยากเลิกเขียนบทกวีบาดลึกภาคต่อ
จะบ้าเหรอ เธอเขียนได้ดีจะตาย
ฉันเอาให้เอริกดูแล้วด้วย ริก
นายว่างานใหม่ของราเนียเป็นไง
วางไม่ลงเลยครับ ผมอ่าน 30 หน้ารวดใน 15 นาที
- ผมนึกภาพออกเลยว่า... - เดี๋ยวๆ
คุณไปหาอ่านจากไหน
ก็ปกติเธอเขียนทุกอย่างลงเอกสารออนไลน์ ที่ฉันเข้าไปอ่านได้อยู่แล้ว
มันดีมากเลยนะ
เพื่อนร่วมงานทุกคนอ่านแล้วตื่นเต้นกันใหญ่
- ระทึกใจสุดๆ - ฉันไม่ได้ตั้งใจให้มันสนุก
ความรุนแรงในบ้านมันร้ายแรงนะ
มันร้ายแรงแล้วก็เข้าถึงได้ด้วยไง
แต่เรื่องมหัพภาคของเธอน่ะไม่ใช่ เธอเขียนให้ตัวเองคนเดียว
คนเป็นนักเขียนน่ะต้องเข้าถึงคนอ่าน
ไม่งั้นเธอจะค่อยๆ เสียคนอ่านไปแล้วก็ถูกลืม
ดูอย่างอาลียา งานเขาพูดถึงห้องน้ํา
ฟังดูไม่สวยงามสักนิด
แต่มันเข้าถึงได้ ใครอ่านก็เข้าใจ
ราน เธอมองหาอะไรอยู่กันแน่
แค่เขียนอย่างที่เขียนอยู่ก็พอแล้ว
อย่าเป็นคนอื่น
เป็นตัวของตัวเองก็พอ แค่นั้นเอง
- ชัดหรือยัง - ชัดแล้ว
เอาล่ะ ทีนี้ก็เปิดแอปที่คุณเพิ่งติดตั้ง
แล้วใส่ชื่อผู้ใช้กับรหัสผ่านที่ฉันเพิ่งให้ไปนะ
- เพื่ออะไรเนี่ย ราน - เข้าหรือยัง
เข้าแล้ว ฉันเห็นเธอแล้ว
ฉันอยากให้คุณคอยจับตาดูตอนฉันเขียน
นี่มันแปลกไปใหญ่แล้ว
ทําไปเถอะค่ะ
ถ้าคุณเห็นฉันทําอะไรเพี้ยนๆ ระหว่างเขียน โทรหาฉันด้วยนะ
ที่ว่าเพี้ยนๆ นี่หมายความว่ายังไง
ตอนนี้ฉันอยู่บ้าน แฟนฉันก็อยู่
ถ้าเธอทําอะไรแผลงๆ อย่างถอดเสื้อผ้า เขาจะโกรธเอานะ
จะบ้าเหรอ ฉันไม่ทําหรอก
แค่นี้นะ ฉันจะวางสายแล้ว
คอยจับตาดูฉันผ่านกล้องด้วย
ถ้าเจออะไรไม่ชอบมาพากล รีบโทรหาฉันเลย
- จะให้ฉันเริ่มเขียนเลยไหม - ได้ๆ
โอเค
(ลารัสยืนลําพังในห้องที่ร้อนระอุ)
(ท่านี้ทําให้เธอกลั้นน้ําตาไม่ให้ไหลออกมา)
(ลารัสพยายามหายใจ)
(แต่สามีบีบคอเธอแน่นเกินไป)
(เฮนดรา โอโน - สํานักพิมพ์)
ทําไมคุณชอบทําให้ผมโกรธอยู่เรื่อย
ทําไมเราถึงดีกันไม่ได้
ผมไม่รู้จะทํายังไงกับคุณแล้ว
- อัสตี - แม่
ยังไม่ได้กินข้าวเย็นใช่ไหมลูก
- เดี๋ยวแม่ป้อนนะ - ราเนีย
ราเนีย เกิดอะไรขึ้น
โชคดีที่ฉันรีบออกมาทัน
ฉันเห็นเธอทําแบบนั้นผ่านเว็บแคม มา 30 นาทีแล้ว
เกิดอะไรขึ้น เธอไม่สบายเหรอ
สโตรกเหรอ
ขอบคุณครับ
ตอนเธอแต่งบทกวีบาดลึกเล่มแรก ก็เป็นแบบนี้ด้วยไหม
คราวก่อนมันเป็นครั้งแรก ที่ฉันได้สัมผัสสิ่งที่ลารัสโดนมากับตัว
ฉันไม่รู้ตัวเลย จู่ๆ ตัวหนังสือมันก็ผุดขึ้นมาเอง
ฉันเคยแต่รู้สึกเจ็บเฉยๆ
แต่ตอนนี้ตัวฉันดันมีแผลจริงๆ
เธอไม่ได้เล่นยาใช่ไหม
- ถ้าเป็นงั้น ฉันพาเธอไปบําบัดได้นะ - เห็นฉันบีบคอตัวเองหรือเปล่าล่ะ
งั้นรอยนี่มาจากไหน
บางทีเธออาจจะอินเกินไป
จนรู้สึกอย่างที่ตัวละครตัวเองรู้สึก
ฉันก็เคยคิดแบบนั้น
แต่ครั้งนี้มันเหมือนจริงเกินไป
ฉันรู้สึกเหมือนลารัสมีตัวตนอยู่จริงๆ
ถ้าคราวหน้าได้เห็นหน้าเธอ ฉันต้องรู้แน่ว่าเธอเป็นใคร
พอเท่านี้แหละ หยุดเขียนไปก่อน
เก็บเงินดาวน์ไว้สําหรับเล่มต่อๆ ไปเถอะ
แต่ถ้าลารัสมีตัวตนจริงๆ ล่ะ
ถ้าเธอโดนกระทําอย่างที่ฉันเห็นจริงๆ
แล้วถ้าเรื่องนั้นมันเกิดขึ้นไปนานแล้วล่ะ
เธอทําอะไรไม่ได้หรอก
ไม่
ฉันรู้สึกได้ มันกําลังเกิดขึ้นตอนนี้เลย
ถ้าเป็นเรื่องจริงก็อันตรายนะ เมื่อกี้ยังแค่บีบคอ
ถ้าเกิดเขาโดนตัดแขนตัดขาล่ะ
แปลว่าเธอมีสิทธิ์ตายได้เหมือนกัน
เธอเป็นใครกันแน่
หนูเขียนถูกหรือเปล่า
(แม่รักอัสตี)
"แม่รักอัสตี"
ถูกจ้ะ สมบูรณ์แบบเลย
เล่าเรื่องข้างนอกให้หนูฟังอีกสิคะ
- เรื่องไหนจ๊ะ - ตอนที่พ่อให้แหวนแม่
แม่เคยเล่าเรื่องนั้นแล้วนี่ ตอนนั้นเราอยู่ที่ร้านอาหารฝรั่งเศส
ในร้านอาหาร เราเลือกของกินได้ไหมคะ
ได้สิจ๊ะ เลือกเครื่องดื่มได้ด้วยนะ
ตอนนั้นพ่อยังใจดีอยู่ไหมคะ
ตอนให้แหวนแม่ พ่อยังใจดีอยู่
จ้ะ พ่อยังใจดีอยู่
ทําไมตอนนี้พ่อถึงน่ากลัวล่ะคะ
ทําไมเราถึงออกไปไม่ได้
พ่อรักแม่มากเกินไป เขารักเรามากเกินไป
เขาไม่อยากเสียเราไป
ทําไมพ่อถึงคิดแบบนั้นล่ะคะ
เพราะว่า...
แม่รู้ว่าจริงๆ แล้วเขาเป็นใคร
เป็นใครเหรอคะ
อัสตี แหวนแม่...
- แม่เอาไปไว้ไหน - ไม่นะ
แม่รู้สึกว่ามันหลวมๆ ตอนล้างมือ
ไม่นะ
อัสตี ช่วยแม่หาก่อนพ่อจะกลับมาเร็ว
มีเรื่องอะไรกัน
ผมเพิ่งกลับบ้านมาเหนื่อยๆ แต่ไม่มีใครดูดีใจเลย
อัสตี หนูร้องไห้ทําไม
อัสตีเป็นอะไรไป
ทําไมต้องเอามือแอบไว้ด้วย
ซ่อนอะไรอยู่เหรอ
- คือว่า... - เซอร์ไพรส์เหรอ
ให้ผมเหรอ ไหนดูหน่อย
แหวน...
- คุณถอดแหวนออกเหรอ - เปล่านะ
- เปล่า คือ... - คุณไม่รักผมแล้วเหรอ
- ไม่ใช่นะ - แล้วถอดแหวนออกทําไม
สู้กลับ
ทําไม
ทําไมถึงเปลี่ยนไปขนาดนี้
ให้ผมอยู่กับอัสตีสองคนแล้วลบคุณออกไปซะดีไหม
รอจนลูกโตเป็นผู้ใหญ่
ลูกอาจจะปรนนิบัติผมได้ดีกว่านี้
- อย่าทําแบบนั้นกับลูกสาวตัวเองนะ - รู้แล้วโว้ย
สู้กลับ
ขอล่ะ
ขอร้อง ขอล่ะ
ขอล่ะ
คุณพูดถูก ซี่โครงเธอมีรอยช้ํา
พระเจ้าช่วย
ส่วนกะโหลกของเธอ ไม่เป็นไร
แต่คุณต้องทําเอ็มอาร์ไอนะ จะได้ตรวจอย่างละเอียด
คงไม่ไหวค่ะ ฉันเป็นโรคกลัวที่แคบ
เลือกเอานะ จะกลัวที่แคบในเครื่องเอ็มอาร์ไอ
หรือไปกลัวในโลง
ฉันไม่เป็นไรค่ะหมอ แค่เจ็บหน้าเฉยๆ
คุณไปโดนใครทําร้ายมา
ให้ผมพาไปหาตํารวจไหม ผมรู้จักอยู่คนหนึ่ง
คนไหน ทําไมผมไม่รู้จัก
เขาเป็นคนไข้
- สนิทกับคนไข้ขนาดนั้นเลยเหรอ - พอๆ ฉันสบายดี
เดี๋ยวให้เฮนดราเล่าให้หมอฟังเอง
ประเด็นคือฉันไม่ได้ไปโดนใครทําร้ายมา
ค่อยไปคุยกันที่บ้านนะ
- นอนโรงพยาบาลไหม - ไม่
ตอนนั้นที่กระดูกหัก คุณยังออกไปตอนดึกๆ เฉยเลย
ผมจะให้ยาแก้ปวด อีกสองวันค่อยมาดูอาการใหม่
ขอบคุณนะ ที่รัก
ราน นี่พูดจริงจังนะ ฉันเป็นห่วงเธอ
พักเรื่องเขียนไปก่อนเถอะ
- คุณไม่เชื่อฉันเหรอคะ - เชื่อสิ
ผิดเหรอที่มันทําใจเชื่อยาก
นี่ไม่ใช่เรื่องปกตินะ
สมมติว่าที่เธอพูดเป็นความจริงหมด
เธอก็ไม่ควรเข้าไปยุ่งแบบเมื่อคืนอยู่ดี
จะให้ฉันยืนดูเฉยๆ โดยไม่ทําอะไรเหรอ
เธอเข้าไปยุ่ง เขาโดนซ้อม และสุดท้ายเธอก็เจ็บตัว
ฉันต้องรู้ให้ได้ว่าเธอเป็นใครกันแน่
- ยังไงล่ะ - ทุกครั้งที่ฉันเข้า...
ทุกครั้งที่ฉันเข้าร่างเธอ ภาพมันจะชัดขึ้นเรื่อยๆ
อย่างน้อยฉันต้องเห็นหน้าเธอให้ได้
- ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเธออีก... - เพราะแบบนั้น
ฉันเลยอยากให้คุณช่วยจับตาดูตอนฉันเขียนงาน
ขอร้องล่ะ
ถ้าฉันมีรอยช้ํานิดหน่อยก็ไม่ต้องปลุกนะ
ถ้าเธอตาย ฉันจะเป็นผู้ต้องสงสัยหลัก เพราะว่าอยู่ในที่เกิดเหตุ
ลองกะดูแล้วกัน
ไว้รุนแรงจริงๆ ค่อยปลุกฉันนะ
- แล้วฉันจะไปรู้ได้ยังไง - เดี๋ยวก็รู้เองน่า
แม่
เราจะมีวันได้ออกจากห้องนี้ไหมคะ
สักวันนะลูก
เล่าเรื่องให้หนูฟังอีกสิคะแม่
อยากฟังเรื่องไหนจ๊ะ
เรื่องความตาย
ถ้าเราตาย เราจะไปไหนกันคะ เราจะได้ออกไปไหม
อัสตี หนูห้ามตายนะ
อัสตีต้องอยู่จนกว่าจะโต
ออกจากห้องนี้ ไปโรงเรียน ไปมหาวิทยาลัย
- ออกไปเที่ยว โอเคไหม - หนูกลัวว่าพ่อจะฆ่าหนูค่ะแม่
เธอเป็นใคร
แม่เป็นอะไร
กระจก
เราไม่มีกระจกนะแม่
แม่
กระจก
เกิดอะไรขึ้น ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร
เธอเจอพ่อแม่ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่
สิบสองปีก่อน
เกิดอะไรขึ้น
ฉันลองเอารถเพื่อนไปขับ
รามานั่งมาด้วย ฉันขับรถชนเสา
ส่วนเขาก็ตาย
รามาเป็นลูกคนโปรดของพ่อแม่
นิสัยดี ฉลาด ขยัน หล่อเหลา
ในขณะที่ฉันเหลวแหลก
หัวดื้อ ซ้ําชั้น
พ่อแม่ไม่เคยยกโทษให้ฉันเลย
งั้นหนูก็มีฝาแฝดเหรอ
ใช่
แล้วพ่อแม่ก็ยกแฝดหนูให้คนอื่นเลี้ยง
ตอนนั้นเรากําลังลําบาก
มีปัญหาเรื่องเงิน
พ่อทํางานเป็นนักข่าว
ของสํานักข่าวที่ต่อต้านการปกครองระเบียบใหม่
พ่อได้ข่าวว่าตัวเองกําลังจะถูกจับ
เรากังวลกัน
กลัวว่าจะดูแลลูกไม่ได้
ทําไมแค่แฝดหนูคนเดียว ทําไมไม่ยกหนูให้ด้วย
เรายกลูกให้คนอื่นไปเหมือนกัน
แต่ปีต่อมา เราก็เสียใจที่ทําแบบนั้นไป
เราพยายามหาตัวลูกทั้งสองคน
แต่เจอลูกแค่คนเดียว
เราหาฝาแฝดลูกไม่เจอ
งั้นพ่อแม่ก็ยกหนูให้คนอื่นเหมือนกัน
แล้วทําแบบนั้นกับรามาด้วยหรือเปล่า
เปล่า
- นั่นสินะ - ก็เขาโตกว่า...
พ่อแม่รู้ไหมว่าเธออยู่ไหน
เราตามหาเธอมาเป็นปีๆ แล้ว
ถึงขนาดจ้างคนช่วยหาด้วย
จนถึงเมื่อไม่กี่ปีก่อน
เราไม่เจออะไรเลย
พ่อ...
แล้วก็แม่รักลูกมาก
เรารักพวกลูกมากนะ
แต่เราหลงทางไป
อดีตยังไม่หายไปไหน
มีแต่ความเสียใจ
แล้วแม่เสียใจที่คลอดหนูกับแฝดอีกคนหรือเปล่า
แม่เสียใจ
ที่เราไม่สามารถมอบความรัก
ให้กับลูกสองคนได้มากพอ
ราเนีย ลูกไม่ได้ทําอะไรผิดเลย
เราต่างหากที่ทําให้ลูกผิดหวัง
คิดถึงประชาชน คิดถึงประเทศชาติ
แต่เรากลับลืมคิดถึงสิ่งที่สําคัญที่สุด
ลูกชายลูกสาวของเรา
ยกโทษให้แม่ด้วยนะ ราเนีย
ยกโทษให้เราด้วย
- แล้วเธอจะทํายังไงต่อ - ฉันต้องตามหาแฝดให้เจอ
ยังไง
ขอบคุณที่คอยช่วยฉันมาตลอดนะคะ
ฉันรู้ว่าฉันไม่ใช่นักเขียนที่เก่งที่สุด
แต่คุณก็สนับสนุนฉันมาตลอด
ฉันรู้ว่าคุณจริงใจ
ไม่ใช่เพราะว่าคุณชอบฉัน
คุณไม่ชอบผู้หญิงด้วยซ้ํา
- แน่ใจเหรอ - แน่ใจสิ
คุณไม่ชายตาแลตอนฉันนมหก ที่งานหนังสือปีที่แล้วด้วยซ้ํา
ฉันอายมากเลยนะ
แต่จริงๆ นะ
ถ้าฉันเป็นอะไรไป
ฉันอยากให้คุณรู้ไว้
ว่าฉันรักคุณ
คุณเป็นคนดี
เธอพูดเหมือนจะไปตายเลย
ฉันต้องจบเรื่องนี้ ฉันต้องรู้ให้ได้ว่าฝาแฝดฉันอยู่ไหน
ไม่ว่าจะเสี่ยงแค่ไหนก็ตาม
อัสตี
แม่คะ หนูไม่มีแรงเลย
- หนูหนาว - เดี๋ยวก็หายแล้วนะลูก
หนูว่าหนูคงออกไปได้ถ้าหนูตาย
ลูกแม่ อย่าร้องนะ
มีอะไร ลารัส
ผมทํางานเหนื่อยมาทั้งวัน ผมอยากพักผ่อน
อัสตีลูกสาวคุณป่วย
อัสตีป่วยบ่อยอยู่แล้ว
เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็หายแล้ว
ในตู้ก็มียาอยู่ตั้งเยอะ
ไข้ลูกขึ้นสูงมาก
- ลูกตัวร้อนจี๋เลย - เลิกดราม่าได้แล้ว
รีบพาลูกไปโรงพยาบาลเถอะนะ
แล้วผมจะอธิบายยังไงว่าลูกเป็นใคร
อัสตี ลูกสาวคุณ ป่วยหนักมาก
ถ้าคุณไม่พาลูกไปหาหมอตอนนี้...
พอได้แล้ว
- อย่าเอาลูกมาเรียกร้องความสนใจ - แก
แกเป็นตัวอะไรกันแน่
ขนาดปีศาจยังไม่ทําแบบนี้กับลูกตัวเองเลย
เดี๋ยวนี้ปีกกล้าขาแข็งแล้วเหรอ
สู้กลับ
จับไว้ จับให้แน่นๆ ล่ะ
ถ้าปล่อยมือเมื่อไหร่ ฉันจะให้บทเรียน
ที่แกจะไม่มีวันลืมลงเลย
อย่านะ
แกจะเลือกอะไร สวรรค์หรือนรก
อย่านะ
อการ์ธา
อการ์ธาคืออะไร
แกเป็นใคร
แกไม่ใช่ลารัส
แกเป็นใคร
อัสตี
(รัฐวิสาหกิจ)
ฉันรู้แล้วว่าเขาทํางานที่ไหน
ระหว่างที่ฉันหาว่าเขาเป็นใครและอยู่ที่ไหน
เข้าเมืองไปกับฉันหน่อย
(รายชื่อเจ้าหน้าที่กระทรวงรัฐวิสาหกิจ)
(เจ้าหน้าที่ผู้เชี่ยวชาญ)
(อาเดรียน ราจาสา)
(หน้าโปรไฟล์)
ฉันรู้แล้วว่าแกเป็นใคร ไอ้สารเลว
ไปที่ถนนวิเดียนูรีสามด่วนเลยค่ะ
- อีก 34 นาทีจะถึง - ไม่นะ เราไม่มีเวลาขนาดนั้น
เด็กคนนั้นจะตาย แฝดของฉันจะตายก่อน
เธอบอกว่าเข้าไปสิงร่างสามีลารัสได้
ทําไมไม่ให้เขาฆ่าตัวตายซะเลยล่ะ
ฉันควบคุมร่างเขาไม่ได้ แล้วก็ควบคุมร่างลารัสไม่ได้ด้วย
เราไม่มีอาวุธเลยเหรอ ต้องใช้อาวุธนะ
- นั่นของจริงหรือเปล่า - เปล่า แค่ทํามาเหมือนน่ะ
รีบขับเถอะ ให้เร็วกว่านี้ เหยียบเลย
- เกิดอะไรขึ้น - ฉันต้องไปที่นั่นด่วนเลย
เร็วเข้า
- อัสตี ตื่นลูก - แม่
- อัสตี อย่าทิ้งแม่ไว้คนเดียว - ค่ะแม่
หนูพยายามลืมตาอยู่
หนูจะได้ไม่ตาย จะได้อยู่กับแม่ต่อ
อัสตี...
หลบสิวะ ให้ตายเถอะ
แกเป็นใครกันแน่
แกต้องการอะไร
ถ้าฉันฆ่านังนี่ซะ
แกก็จะตายไปด้วย
อาเดรียน
- อาเดรียน - อาเดรียน
อาเดรียน
อาเดรียน ฉันรู้ว่าแกเป็นใคร
อาเดรียน ราจาสา เจ้าหน้าที่ผู้เชี่ยวชาญด้านอุตสาหกรรม
ถ้าลารัสตาย แกตาย
ราเนีย
- ปลุกฉันทําไมเนี่ย - เรามาถึงแล้ว
บ้านใหญ่ขนาดนี้ ดันไม่ล็อกประตู
- แถมไม่มีรปภ.ด้วย - เขามั่นใจเกินไป
หรือไม่ก็ไม่กลัวใคร
- คะ - ขอโทษค่ะ ฉันมาจากกระทรวง
เราต้องคุยกับคุณอาเดรียนเรื่องไฟล์ แต่ว่าโทรหาเขาไม่ติด
เขาไม่เคยเปิดโทรศัพท์ในห้องทํางานอยู่แล้ว
นี่
ขอโทษนะครับ
ห้องทํางานเขาอยู่ไหน
อยู่ไหน
คุณเฮนดรา
เฮ้ย ไปห่างๆ
ไปตรงนู้นเลย
เร็วสิ
ลารัส
อยู่เฉยๆ ซะ จะได้ไม่มีใครเจ็บตัว
แกจะทําอะไรได้
หมาจนตรอก ทําได้ทุกอย่าง
รวมถึงฆ่าเด็กด้วยเหรอ
ก็บอกว่าถ้าจนตรอกไง
- ฆ่าฉันสิ - อย่ามาลองดีนะเว้ย
ฉันฆ่าแกจริงๆ แน่
แกโชคดีแล้วที่ฉันยอมให้พวกแกสองคน
ทําอะไรก็ได้คืนนี้
ทําไม
เพราะฉันอยากพิสูจน์ว่ากฎหมายของแก
ใช้กับฉันไม่ได้
ลารัส นี่ฉันเอง ฝาแฝดของเธอไง
ฉันฝันถึงเธอบ่อยๆ
ฉันนึกว่าเธอเป็นแค่ร่างหนึ่งของฉัน...
ที่อยู่ในจินตนาการ
ร่างที่เป็นอิสระ
ออกไปจากที่นี่กันเถอะ
ไม่
ถ้าฉันออกไป
เราทุกคนจะไม่รอด
พวกมัน
ไม่ใช่มนุษย์
พวกมันเป็นปีศาจ
พวกมันเลวร้าย...
ยิ่งกว่าปีศาจ
ขอบคุณนะ
ลารัส
- ลารัส - แม่
ลารัส...
แกต้องได้รับกรรมที่ก่อไว้แน่
อาเดรียน นั่นใครคะ
เราอยู่ข้างนอกเหรอคะแม่
ราน
จะย้ายออกวันนี้เลยเหรอ
ชีวิตใหม่
ต่อให้ไอ้เลวนั่นจะติดคุก
ฉันก็ต้องพาหลานไปให้ห่างจากที่นี่
มีอะไรเหรอ
ฉันมาที่นี่เมื่อสามวันก่อนเอง
เราตรวจสอบกล้องวงจรปิดทั้งหมดแล้ว แต่ไม่พบอะไรเลยครับ
- พูดมั่วๆ - คุณครับ...
จะปีศาจหรือห่าเหวอะไรก็ช่าง พวกแกต้องชดใช้อย่างสาสม
คําบรรยายโดย: ศรัญวัสส์ อัมภสุวรรณ์