DŻAKARTA PÓŁNOCNA, ROK 1985
Wahyu ma szczęście.
Dlaczego?
Zawsze pierwszy napełnia worek.
Bo zaczyna pracę wcześniej niż my.
Jeszcze przed zachodem.
Nie może tak robić.
Nic nam nie zostanie.
Zbieramy tylko resztki.
- Nonsens. - To prawda!
Skorupiaków jest tyle samo.
Nie zaczynamy wieczorem z lenistwa.
Nie chcemy, żeby wszystko tu wyburzyli.
Nie udawaj, że nie słyszysz. A żebyś naprawdę ogłuchł.
Masz jakiś problem, Rusman?
Mam. Z tym,
że on myśli tylko o sobie.
Nie jesteś szczery w tym, co robisz?
Tylko się wściekasz.
- Spieprzaj! - Dupek z ciebie, Rusman.
- Czemu go bronisz? - Nic nie robię!
Brzydzę się tylko przemocą.
Nie bądź hipokrytą. Wiem, że lecisz na jego żonę.
- Ty gnoju! Odbiło ci? - Mam rację, prawda?
Nie słuchaj go!
JOKO ANWAR: KOSZMARY I SNY NA JAWIE
SPOTKANIE
Mamy ponad sześć milionów. Już prawie wystarczy.
Słuchasz mnie?
Tak.
Zastanawiam się, co będziemy robić w Arabii Saudyjskiej.
Szukać mamy.
Ale gdzie? Jeden z ulemów mówił, że Arabia Saudyjska jest ogromna.
Na ile dni poszukiwań cię stać?
Co najmniej tydzień.
Skąd ta pewność?
Słyszałem, że flirtujesz z Ohimem.
Oszalałeś?
Jesteś taki sam jak cała wioska.
Chory.
Skoro nie, to ci wierzę.
Ohim.
Wybrałabym kogoś przystojniejszego.
To ubogi wdowiec.
Zdradziłabyś mnie?
Gdybym miała, dawno bym to zrobiła.
Sto lat.
Gdzie świeczka?
Wciąż się gniewasz?
Zastanawiam się.
Wiem, że chcesz znaleźć mamę.
Ale jak mam wziąć tydzień wolnego?
Skończył mi się urlop.
Nie przejmuj się. Zamieszkamy tam z mamą.
Zostawiła cię, gdy miałeś siedem lat.
- Nawet nie pisała. - Nie wie, gdzie mieszkam.
- A może już... - Nie żyje?
Żyje.
Czuję to.
Jak nie chcesz lecieć, to nic.
Co to jest?
Nagroda z loterii w fabryce.
Można było wygrać żelazko,
kuchenkę lub radio.
Ja wygrałam aparat. Weź.
Co robisz?
Widziałem reklamę w telewizji.
Mówili, że trzeba potrząsnąć.
Proszę.
Było dziesięć arkuszy. Zostało dziewięć.
- Zrób jeszcze jedno. - Zostawmy na coś ważnego.
Pokażę zdjęcia mamie.
- Ja nie jestem ważna? - Masz już fotkę.
Co pamiętasz o swojej mamie?
Wszystko.
Mama jest...
Nawet pójście z nią do kuchni
mogło być przygodą.
Opowiadała mi historie. Albo mówiła, jak robi się wok.
Mówiła, że jeśli wok powstał z sercem, jedzenie będzie dobre.
Często chodziłem z nią do ogrodu.
Mówiła, jak nazywają się rośliny.
Albo jak trafiły do ogrodu.
Co noc
opowiadała mi bajki,
dopóki nie zasnąłem.
Polecę z tobą do Arabii Saudyjskiej.
Jeśli przyłożę się do pracy,
za kilka dni uzbieramy na wyjazd.
Ładne?
- Nie ruszaj się! - Co robisz?
Brać go!
- Ty gnoju! - Stój!
Co za dupek!
Draniu!
Rozniosę cię!
Draniu!
- Co z nim? - Umiera.
Długo tam byłeś?
Odkąd go złapałeś.
Zaraz byśmy spłonęli, a ty tak sobie stałeś?
Jesteś chory.
Nie wierzę.
Drań!
Zabierzmy go tam!
Szok. Kto chciał spalić naszą wioskę?
Dziś pokaz filmu.
Dziś odbędzie się...
ŚLEPIEC KONTRA JAKA SEMBUNG
Jest coraz ciężej.
Nie mamy prądu.
Zwykle gdy nie udaje im się spalić wioski,
równają ją z ziemią.
Niepotrzebnie ich puściliśmy.
Powiedzą zleceniodawcy.
Będzie gorzej. To na pewno wojskowi.
Już jest źle. Zwłaszcza jeśli podpadniemy policji.
Jeśli mamy walczyć, niech tak będzie.
Będę walczyć do utraty tchu.
Nie boję się.
Dokąd mielibyśmy pójść?
Dokąd?
Relokacja nie da nam pracy.
Umrzemy z głodu.
Proszę.
Prognoza pogody
dla Dżakarty Północnej. Przed nami ulewy i wichury,
zwłaszcza na wybrzeżu, w Pluit i Muara Angke.
Idźcie na seans.
Widzieliśmy to wiele razy.
Mieli puścić Dom Anioła.
Ale nie puścili.
Puszczą go w sąsiedniej wiosce.
Wahyu.
- Idziesz do pracy? - Tak.
Nadciąga burza.
Nic tu po mnie. Nie ochronię wioski.
Nie umiem walczyć.
Nie proszę cię o to.
Ostrzegam tylko.
Nie szkodzi.
Wahyu, co się dzieje?
Kochanie. Wahyu!
Jesteś lodowaty!
Co się dzieje?
Widziałem anioła!
Coś cię opętało.
Idę po nauczyciela!
- Zaraz wrócę. - Dijah!
Co to ma być?
Już mówiłem, że to zdjęcie anioła.
Co? Nie ma zdjęć na czarnym tle!
Powinno być białe!
Na pewno skądś to wyciął.
To z polaroida.
Wygrałam aparat na loterii w fabryce.
Po co robili loterię?
Na rocznicę. Rozdawali nagrody.
Co za dziwna fabryka.
Odbiło ci?
Nawet jeśli to prawda, czemu ukazał się akurat jemu?
W sensie?
No on? Dlaczego?
Co w nim wyjątkowego? Spójrzcie.
Jest słaby. I głupi.
Tak bywa z prorokami.
Tymi głupimi?
Przestań.
Wielu proroków uważa się za słabych.
- Uciskanych. - Kto go uciska?
Gnojki z was.
Prorocy bronią ludzi. Kogo on niby broni?
Sam siebie nie umie obronić. Z drogi.
Tak się zastanawiam...
Anioł w naszej wiosce?
To nie żart, prawda?
Coś ci powiedział?
Chciał.
Ale zobaczył twoje wąsy i uciekł.
Kretyn.
Nauczycielu.
Po co zjawia się anioł?
Zazwyczaj po to,
by przekazać wiadomość od Boga
w miejscu pełnym degeneratów.
Ale nie mam pewności.
To wy nazywacie mnie nauczycielem.
Studiowałem religię?
Nie.
Anioły ukazują się
tylko wybrańcom.
Kwas...
Kwaśny posmak. Muszę zapalić.
Ale kwas.
Tak.
Nie boi się pan zajmować naszą wioską?
Ma zniknąć i tyle?
Ryzyko zawodowe.
Jak umrę, to umrę.
Możesz lizać im tyłki i umrzeć, jak wyjdziesz z domu.
Pod ciężarówką.
Albo od pioruna.
Ale dlaczego mamy się wynieść?
Postawią tu luksusowe osiedle.
Mieszkańcy Tanjung Priuk mają powody,
by walczyć.
Ich wioska jest święta.
Tam są groby ich przodków. Tu ich nie ma.
Rozumiem.
Mam.
Przepraszam.
Powiedz im. Dalej.
Co się dzieje?
W nocy widział anioła.
- Gdzie? - Na plaży.
To prawda?
Ma zdjęcie. Gdzie ono jest?
Przepraszam. Gdzie to zdjęcie? Znalazłem.
- To prawda? - Tak.
To oznacza,
że nie ma powodu, by niszczyć naszą wioskę.
Jest święta.
Wahyu, wierzę ci.
Będziesz naszym zbawcą.
To prawda? Wszyscy mówią o zdjęciu anioła.
Może i tak.
Dlaczego uważasz,
że twojego męża odwiedził anioł?
- Nie wiem. - Może to nawet nie anioł.
Duchy też noszą biel!
Przestań.
Aż kipicie goryczą.
Cierpliwości,
może twojego męża też odwiedzi anioł.
Anioł Śmierci.
Powinnam ci wyrwać jęzor!
Jesteście niemożliwe!
Mam dość tej biedy.
Czemu się nie wyprowadzisz?
Dokąd? Za czyje pieniądze?
Ile potrzebujemy na przeprowadzkę,
żeby móc wygodnie żyć?
Mój mąż mówi, że sześć milionów wystarczy,
by wyjechać daleko stąd i otworzyć stragan.
Mój dziadek mówił,
że prorokami zostają zazwyczaj tacy jak twój mąż.
- Jacy? - Milczący.
Dlaczego?
Bo kto milczy, ten więcej słucha,
więc wie więcej.
Nie rozumiem.
Jej mąż potrafi odczytać czyjeś uczucia i myśli?
Ma supermoc?
Tak powiedział.
I nie może umrzeć?
Głupia. Oczywiście, że może!
No ale supermoce.
Szaleństwo.
Czyli zdjęcie kłamie?
Mamo, tęsknię za tobą.
- Co robisz, kochanie? - Nic.
Chciałeś się powiesić?
No co ty.
Co ci wyszeptał anioł?
Nieważne.
Jak miałbym się powiesić? Gdzie lina?
Patrzyłem zdjęcie mamy.
Co ono tu robi?
I co tu robi skarbonka?
Była na dole.
Przestawiłeś ją?
Nie ufasz mi?
Boję się, że ktoś się dowie.
Więc ją przeniosłem.
Zapomniałem ci powiedzieć.
Jesteśmy razem od siedmiu lat.
Nigdy cię o nic nie prosiłam.
O pieniądze. Nawet o dziecko.
A ty nadal mi nie ufasz.
Ranisz mnie.
Przepraszam.
Dijah.
To dla mnie
sprawa życia i śmierci.
Jeśli mi wystarczy, polecę tam.
Chcę ją choć raz zobaczyć.
Spytać, dlaczego nie wróciła do domu.
Dlaczego mnie nie szukała. Nic więcej.
Proszę pana.
Co to za mina, panie pokerowa twarz?
- Widziałeś Dijah? - Co?
Nie.
Nie było jej rano.
Widział ktoś Dijah?
- Nie. - Nie.
Może poszła na rynek.
Zabrała też ubrania.
Niemożliwe.
Sprawdź, czego brakuje.
Wpadnę później. Idź i sprawdź!
Wahyu.
Odeszła z Ohimem.
Ohima też nie ma.
Zabrał wszystkie ubrania.
No dobrze.
Ile razy ci mówiłem?
Ohim się do niej zbliżył.
Kawał gnoja.
- To chyba moja wina. - Jak to?
Powiedziałam jej, że Wahyu potrafi czytać innym w myślach.
Pewnie się wystraszyła.
Po co... Ki czort?
Tak mi powiedziano.
Spytałam tylko.
Kto to?
- Przepraszam. - Kim pan jest?
- Mogę z nim pomówić? - Nie.
Wróć pan jutro. Dziś nie jest w nastroju.
Muszę teraz. Wczoraj też z nim rozmawiałem.
To bardzo ważne. Minutkę.
- Wyjdźmy. - Na minutkę.
Dobrze, wyjdziemy.
- Zamknę drzwi. - Jak pan chcesz.
Co się stało?
Powiedziałem szefowi o zdjęciu anioła.
Też w to wierzy.
Pyta, czy pozwoli nam pan opisać to w gazecie.
Powiedziałem, że tak, jeśli zapłaci osiem milionów.
Proszę wybaczyć zuchwałość,
ale właściciele gazet to bogacze.
To dziennikarze są biedni.
Jeśli się uda,
poproszę o niewielką działkę. Tylko 10%.
Osiemset tysięcy.
A pan otrzyma 7,2 miliona.
Co pan myśli?
Źle zrobiłem?
Nie? To może zmienił pan...
Nie zrobiłem źle?
Nie chce pan sprzedać zdjęcia?
Chcę.
Mój Boże.
Prawie dostałem zawału.
Ma je pan?
Proszę pilnować tego zdjęcia.
Za trzy dni wrócę z pieniędzmi. Oto moja wizytówka.
Gdyby mi pan nie ufał.
Proszę szukać Hardiego Gunadiego.
No dobrze.
- Przepraszam. - Proszę.
Proszę pana!
- A temu co? - Co się stało?
Przyszli jacyś ludzie z urzędu, z policją.
- Czego chcą? - Nie wiem.
- Są teraz u Edo. - Edo?
- Edo Kuaci? - Tak.
- Chodźmy. - Dziękuję, Bandot.
Wahyu. Szlag, zapomniałem.
Wahyu.
Przykro mi.
Chodź ze mną.
Pomóż nam. Pokaż, że jesteś wybrańcem.
Jakim wybrańcem?
Naszym zbawcą.
Nie mogę.
Możesz. Tylko o tym nie wiesz.
Chodź ze mną. To ważne.
Co to jest? Nie przyjmę tego.
- Proszę podpisać. - Nie mogę.
- Teraz czy później?
- Bez różnicy. - Co się dzieje?
Każą mi podpisać.
- Co podpisać? - W tym rzecz. Pustą kartkę.
Co to za magiczny dokument?
Dopiszecie sobie nakaz eksmisji?
Proszę mnie źle nie zrozumieć. Chcemy pomóc.
- I tak się wyniesiecie. - Nie.
Nikt wam tego nie podpisze.
Tak nie można.
Nikt z was nie ma prawa tu mieszkać.
Mieszkamy tu od pokoleń,
od czasów sprzed niepodległości.
Ten kraj jeszcze nie istniał!
Jak może pan tak mówić?
Prawo wam zabrania.
Dlatego, panie i panowie,
podpisujecie puste kartki.
Pomożemy uzyskać odszkodowanie panu,
panom i paniom.
Proszę podpisać.
Spieprzaj stąd.
Albo ci zęby powybijam!
Trochę szacunku!
Zbastuj, gnojku.
Jesteś chamem!
Dajesz nam jakieś puste świstki!
- Wiesz, kim jestem? - Wahyu, pomóż im!
Chodź tu!
No dalej, śmieciu! Chcesz się sprawdzić?
Wynośmy się stąd.
Chodź.
Wracajcie, dranie!
O Boże.
Czemu nikt mi nie pomógł?
Tylko ja walczyłem.
Banda sukinsynów!
Wahyu ma supermoc. Nie widziałeś?
Może nas ocalić.
Jaką supermoc? Sprawdźmy.
- Dość, Rusman. - Dość!
Opuść broń z szacunku do mnie!
Ciągle gadacie, że ma moc!
Jeśli to prawda,
rewolwer nie wystrzeli!
Dość, draniu!
Rety.
Ty śmieciu!
Hej!
Dupek!
Myślisz, że wygrasz? Chyba śnisz, kretynie.
Jesteś ubogim trupem.
Byłeś ubogi, ale bezpieczny, a teraz jesteś ubogim trupem.
Już masz po żonie, słyszysz?
Posłuchaj, gnoju.
Nie uciekniesz, bo cię nie stać!
Wyprowadzisz się, gdy ci każemy.
Ale najpierw posłuchaj.
Pobiliście mojego kumpla. Musiał zapłacić za leczenie.
Wydał wszystko. Za dwa dni...
Wrócę tu i dacie mi trzy miliony.
Trzy miliony, jasne?
Bez tego nie przejmuj się wyprowadzką.
Bo zakopiemy cię głęboko pod ziemią.
Idiota.
Gemi.
Gemi!
- Co oni ci zrobili? - Uderzyli kilka razy.
Drań!
Następnym razem mnie zgwałcą albo zabiją.
Jesteś niemożliwy.
Nie myślisz logicznie.
Staramy się, ale nie chcemy zgrywać twardzieli.
Co teraz?
Żądają trzech milionów.
- Co? - Tak.
Na leczenie gościa, którego pobiłem.
Co my zrobimy?
Nie mam pojęcia.
Gemi.
Co teraz?
Wiem, skąd wziąć pieniądze.
Gemi.
Wyniesiemy się stąd.
Znajdziemy coś.
Otworzymy stragan.
To czemu zgrywasz hardego i bronisz wioski?
Nie zasługują na to.
Lepiej brońmy siebie, do diabła.
Boli.
Rusman.
- Rusman. - Zostań tam.
Rusman!
Wahyu.
Dzień dobry.
- Jak się masz? - Dobrze.
Nie rozumiem cię, Wahyu.
Skąd masz tyle szczęścia?
Problemy od ciebie uciekają.
I za chwilę znów masz szczęście.
Czemu akurat ty?
To nie do końca tak.
- Nic o mnie nie wiesz. - Masz jakieś problemy?
Moich też nie znasz.
Nie znam.
Dlatego niczego nie zakładam.
Bo masz to gdzieś!
Nie obchodzą cię inni!
Wszystkich masz w nosie!
Prawda?
- Może i tak. - To źle?
- Może. - Chcesz się zmienić?
Tak.
Potrzebuję forsy.
Dużo.
Inaczej zabiją mnie i moją żonę.
- Nie mam forsy. - Masz.
Gdzie?
Gdzie to zdjęcie? Gdzie je masz?
Nie mam. Dziennikarz je zabrał.
Masz!
Słyszałem, co mówiłeś.
Daj mi zdjęcie.
Po co ci te pieniądze?
Na lot do Arabii Saudyjskiej?
Chcesz szukać matki?
Nawet jeśli żyje,
nie wiemy, czy chce cię widzieć.
Bo dlaczego z tobą nie została?
Wahyu.
Hej.
Daj mi tę kasę.
Wszyscy cię opuścili. Żona, matka.
Zrozum to. Gdzie zdjęcie?
- Z drogi. - Proszę, nie.
Odsuń się.
Co to?
Pokój z wami.
I z tobą.
Chciałem przeprosić Wahyu.
Wszyscy za tobą podążą.
Jak każesz nam odejść, to odejdziemy.
My... To boli.
Jak każesz walczyć,
będziemy walczyć.
Proszę.
Lepiej na mnie nie polegać.
Wahyu.
Wątpliwości są zrozumiałe.
Normalne.
Dawni prorocy też wątpili.
Pamiętaj o tym.
Spytaj Boga, co robić.
Bóg ześle ci odpowiedź.
A wtedy przekażesz ją nam.
Nie zasługuję na to.
Rzadko kiedy pamiętam o Bogu.
Dlatego to dobry moment.
Zaczekamy na zewnątrz.
Zostań tu i proś Boga o wskazówki.
Niby jak?
Będziesz wiedział.
I tyle.
Ty czekasz na Jego wytyczne, a my na ciebie.
- Dobrze? - Dobrze.
Zaczekajmy na zewnątrz.
Ty tu zostań.
- Idę. - Dobrze.
Wychodzimy.
Kaczka...
Edo, obudź się. Czas na modlitwę.
Pora na poranną modlitwę.
Proszę... Boże.
Wstawajcie! Zmówmy poranną modlitwę.
- Nauczycielu. - Tak?
Mogę już wyjść?
Masz wskazówki?
Jeszcze nie.
To czekaj dalej. Cierpliwości.
Cierpliwi zostaną wynagrodzeni.
- Wyłaź, fałszywy proroku! - Nauczycielu.
Rusman, co się stało?
To oszust.
Jak to?
Tamto zdjęcie
nie przedstawia anioła.
To zdjęcie z seansu!
Jakiego seansu?
Pamiętasz film, który mieliśmy obejrzeć?
Dom anioła?
- Co puścili w zamian? - Jaka Sembung.
- Gdzie leciał Dom Anioła? - Wioskę obok.
- Wioskę obok? - Tak.
On jest z tej wioski.
To mój znajomy.
Była tam scena z latającym aniołem.
Skrzydlatym, ubranym na biało.
- Proszę. - To prawda?
Teraz mi wierzycie?
Nie poszedł wtedy szukać skorupiaków,
tylko na seans do sąsiedniej wioski.
Chwileczkę.
Niby po co? U nas też leciał film.
Skąd mam wiedzieć?
Może nie lubi Barry’ego Primy.
Gdzie on jest?
- Rusman! - Czekaj!
- Nie! - Rusman!
- Nie! - Nie może być.
- Rusman. - Spokojnie.
Okłamałeś całą wioskę, fałszywy proroku!
- Na stos z tobą! - Proszę.
Nie kłamałem.
Nie zaprzeczysz.
Mam świadka.
Gdzie masz to fałszywe zdjęcie?
Nie jest fałszywe.
To gdzie jest?
Świadek potwierdzi,
że to anioł z filmu. Gdzie masz zdjęcie?
- Wyrzuciłem je. - Dlaczego?
Bo...
- Bo jest fałszywe. - Drań!
O co chodzi?
Czemu nas okłamałeś?
Nie wiem.
Chciałem poczuć się ważniejszy.
Poczuć się...
Jesteś ważny i bez anioła.
Zapomniałeś?
Gdy mój syn zachorował, a mnie nie było,
ty zawiozłeś go do kliniki.
Gdy Edo był mały, rozerwał mosznę.
Był cały we krwi.
Ty mu pomogłeś.
Gemi porwały fale.
Tylko ty miałeś odwagę jej pomóc.
Skąd myśl, że jesteś nieważny?
Rozczarowałeś mnie.
Dość. Wyjść.
Oszalałeś.
Jesteś na tyle leniwy, że nie bronisz nawet siebie.
Jak miałbyś bronić innych?
Żaden z ciebie zbawca.
Powinni cię nazwać „Śpioch”.
Idź spać.
Gdzie je masz?
Gdzie zdjęcie?
Muszę słono zapłacić Adilowi z sąsiedniej wioski.
Sukinsyn.
- Pokój z tobą, nauczycielu. - I z tobą.
Odpocznij.
Z drogi.
Nie.
Proszę przestać.
Zejdź mi z drogi.
Proszę go nie wyciągać.
Proszę.
Proszę!
Proszę.
Proszę!
Proszę, nie!
Proszę!
Byłem dla ciebie miły.
Jak do tego doszło?
Jak?
Gdybyś go pilnował,
podzielilibyśmy się na pół.
Bardzo go potrzebuję! Bardzo!
Łajdak.
Pokój z wami.
Odpocznijcie.
Dokończymy jutro.
- Mój Boże. Pokój z wami. - Pokój z tobą.
Nauczycielu!
- Nauczycielu. - Tak?
- Spokojnie. - Pomóż.
- W czym? - Napadli nas.
- Napadli? - Cały tłum.
- Tak. - Alarm!
Zwołać ludzi!
Dalej, Edo! Atakują nas!
Mamo.
Mama?
Mamo.
Jak to możliwe?
Przybieram postać,
którą rozpoznajesz,
abyś mógł mnie ujrzeć.
Nie rozumiem.
Po wszystkim
posiądziesz wszelką wiedzę.
Jeśli zechcesz,
przekażesz ją
innym ludziom.
Masz do tego prawo.
Dlatego
stworzyliśmy ciebie.
Czy ja śnię?
Umarłem?
Nigdy nie byłeś tak żywy.
Teraz cała ta wiedza
będzie twoją odpowiedzialnością.
- Do walki! - Walczmy!
Nie bójcie się!
Teraz!
Do ataku!
Stać!
Stójcie!
Napisy: Konrad Szabowicz