DŻAKARTA, ROK 1997
ŚLUB DWÓCH KRÓLESTW
Nie przypomina tej aktorki.
To mama?
Tak. Piękna, prawda?
Na żywo ładniejsza.
No pewnie. Jest i ona.
- Chodź. - Muszę to odłożyć.
Wiesz,
co powiedziałem, gdy ją poznałem?
- Muszę wiedzieć? - Takie słowa.
„Miło cię poznać.
Bóg musi mnie miłować,
bo od dziecka prowadził mnie do spotkania z tobą”.
Co odpowiedziała?
„Zejdź mi z drogi! Film się zaczyna”.
Gdzie się poznaliście?
W kinie, Han.
Tata był bileterem.
To mój szef.
Kierownik kina. Niejaki Domi.
Czemu już tam nie pracujesz?
Kino zamknięto.
Teraz jest tam centrum handlowe.
To Rama Pamungkas.
Sławni aktorzy.
Mama też często widywała aktorów?
- Dlaczego? - To przystojniaki.
Twój tata jest przystojniejszy.
Kocham cię.
A ja ciebie...
ŚLUB DWÓCH KRÓLESTW
Szukacie kogoś?
Pan Bandi?
- Tak. - Ktoś nam zgłosił,
że mieszkacie tu nielegalnie.
Mam pozwolenie od właściciela budynku.
Robię plakaty do kin.
Wyniesiecie się.
- Draniu! - Bandi!
Dawaj go.
- Cicho! - Bandi!
Bandi!
Nie!
- Mamo! - Ty kanalio!
Zostawcie mnie!
- Puszczajcie! - Amir!
- Jak możesz? - Zostawcie!
Przecież to okrutne.
Dewi, wróć do domu. Wróć do nas.
On was przecież nie utrzyma.
Nie musi. Sama się utrzymam!
Dobrze mi tu z synem i mężem.
Wracaj do domu. Ojciec mówił,
że nie dostaniesz spadku, jeśli zostaniesz z Bandim.
Nie potrzebuję spadku.
My potrzebujemy! Jesteś w testamencie.
Bez twojego podpisu niczego nie sprzedamy.
Masz.
Dewi, proszę.
Wynocha! Zostaw nas.
Puśćcie go.
Idziemy.
JOKO ANWAR: KOSZMARY I SNY NA JAWIE
PO TAMTEJ STRONIE
Czy to prawda,
że poznałaś tatę,
bo Bóg dał ci bratnią duszę?
Tak.
Z jakiegoś powodu czułam, że muszę pójść do kina.
A potem?
Gdy spotkaliśmy się przy wejściu,
wiedziałam,
że to moja bratnia dusza.
Kto ci to powiedział?
No nie wiem, Han. Ale tata powiedział,
że też chciał poznać swoją bratnią duszę.
Też chcę się pomodlić o spotkanie z bratnią duszą.
Najpierw skończ studia.
Idź spać.
Obiecuję,
że jutro znajdę inną pracę.
Lepiej płatną.
Wynajmiemy prawdziwy dom.
Kochanie.
Mamy szczęście, że tu jesteśmy.
To solidny budynek.
Wielu ludzi żyje w gorszych warunkach.
Nie zasługujesz na życie w takich warunkach.
Gdyby tak było,
wróciłabym do domu.
Dlaczego miałabym to malować?
- Wolę malować ciebie. - Co?
Dlaczego chcesz zostać?
Bo cokolwiek się stanie,
wiem, że mnie nie opuścisz.
Nigdy. Wolałbym umrzeć.
Trzymaj kciuki, Dewi.
Gdy wyjdziemy z kryzysu
i kina znów będą otwarte,
wrócę do pracy
w naszym ulubionym.
Teraz jestem jak bezrobotny.
Co się stało?
Dostałaś okres?
- Pójdę po leki. - Skończyły się.
- Kupię w aptece. - Nie trzeba.
- Ból minie. - Pojadę autobusem.
Nie ma potrzeby.
Kończą nam się pieniądze.
Na pewno wystarczy na leki.
- Dobrze? - Zaczekaj.
Dewi.
Nie.
To pamiątka z naszej pierwszej randki.
To nagły wypadek.
Zaraz wracam.
Za kurs.
To już szczyt ubóstwa.
BANDI KOCHA DEWI
Mam tylko to.
Tak nie można.
Więcej nie mam.
Poproszę pełną kwotę.
To nie fair wobec innych.
Niech pan jej odpuści.
W innych krajach seniorzy mają ulgowe.
W jakich? Byłeś tam?
Chcesz pomóc? To się dorzuć.
BANDI KOCHA DEWI
Wstyd.
Opłata.
Proszę się zatrzymać!
KINO REMAJA
SALA
Bandi.
Co tak długo?
Znowu zaspałeś?
Bandi.
Spóźniłeś się.
Zawsze trzeba wyglądać elegancko.
Proszę.
No dobrze.
Przystojniak z ciebie.
Idź do pracy.
Goście niedługo wejdą do sali.
Tylko ty tu jesteś bileterem.
Zrozumiano?
Idź.
SALA
Panie Bandi.
KINO REMAJA
SALA
Miłego seansu.
Zapraszam.
Miłego seansu.
DZIŚ GRAMY: POWIEW MIŁOŚCI
I jak, Bandi? Jak się czujesz?
DZIŚ GRAMY: POWIEW MIŁOŚCI
Zdaje pan sobie sprawę,
że z zewnątrz kino wygląda na opuszczone?
Nie wolno tak traktować kin.
KINO REMAJA
PREMIERA: POWIEW MIŁOŚCI
I jak?
Wygląda na opuszczone?
Mam zwolnić personel sprzątający?
Bandi.
Nadal jesteś singlem.
Masz dobrą pracę. Dobrze ci płacą.
Bo płacą, prawda?
Wszyscy są tu mili.
Kochają cię i szanują.
Daj spokój.
Korzystaj.
Idę do środka.
Goście wkrótce wyjdą z sali i przyjdą się napić.
Chodź ze mną.
Dobrze?
Dewi.
Marhan.
WYJŚCIE
Marhan.
Mamo!
Marhan.
Dewi.
Kiedy obcięłaś włosy?
Ból minął?
Nie było tych leków.
Kupiłem zamiennik.
- Gdzieś ty był? - W naszym ulubionym kinie.
- Gdzie byłeś? - Co się dzieje, Dewi?
- Gdzie byłeś? Co zrobiliśmy? - O co chodzi?
Za jakie grzechy zostawiłeś nas na dwa lata?
Tamtej nocy
Marhan i ja wszędzie cię szukaliśmy.
W aptece powiedzieli,
że kupiłeś lekarstwo i wyszedłeś.
Szukaliśmy cię w całym mieście.
Ani śladu.
Nazajutrz także.
I przez kolejne dni.
Mówili, że odszedłeś do innej.
Inni, że nie żyjesz,
że utonąłeś w rzece.
Przestaliśmy cię szukać po roku,
- gdy Marhan przestał płakać. - Przysięgam.
Wstąpiłem tylko do naszego ulubionego kina.
Jest od dawna zamknięte.
Dewi...
Gdy tam wszedłem,
trwała premiera nowego filmu.
Przysięgam!
To tylko sen.
Nie było mnie kilka godzin.
Może to też jest sen.
Marhan!
Chodź, synku.
Marhan.
Patrzysz na żonę i syna.
Zostawiłeś nas na dwa lata.
Mów prawdę. Gdzie byłeś?
Dewi,
naprawdę nie wiem, co się stało.
Nic nie rozumiem.
Straciłem rozum?
A może śnię?
Jeśli to sen,
a ty mi nie wierzysz...
Już mnie nie kochasz...
Nie mogę z tym żyć.
Marhan.
Nie spojrzysz na mnie.
Nie chcesz być blisko mnie.
Wolę umrzeć.
Pozwól mi umrzeć, Dewi.
BANDI KOCHA DEWI
Wierzę ci, skarbie.
Wierzę ci.
- Kochanie. - Tak?
Oszczędzałam cały rok.
Robiłam ludziom pranie.
Sporo odłożyłam. Wystarczy na wynajęcie domu.
Będę ci pomagał z praniem,
a w międzyczasie poszukam innej pracy.
Nie zostawisz nas znowu?
Nie zostawię.
Wiecie co?
Kiedy byłam mała,
moja przyjaciółka zaginęła na trzy dni.
Porwał ją duch.
Może ciebie też to spotkało.
Czymkolwiek są te duchy,
już nigdy was nie opuszczę.
Idę po papierosy.
Mówiłeś, że nigdy nas nie opuścisz.
Dla papierosów możesz?
To tuż obok.
Kupimy po drodze do domu.
Przestań.
Dziwnie mi w ustach, jak nie zapalę po kolacji.
- Zepsuł się? - Tak.
Pomoże mi pan?
- Dobrze. - Dziękuję.
- Gotowy? - Tak.
Ejże!
Złodzieje!
- Dupek! - Proszę pana!
- Złodzieje! - Łapać go.
To nie ja! Jestem niewinny!
Proszę pana!
To nie ja!
Chwileczkę!
Szedłem po papierosy!
- Żona i syn czekają! - Nie jestem złodziejem...
- Nie uciekaj! - A ty dokąd?
- Stój! Dokąd idziesz? - A ty co?
Za nim!
Ty!
Dokąd to, gnoju?
Złodziej!
Zasrańcu!
SALA
Panowie.
- Bandi... - Tam...
Czekamy na ciebie, Bandi.
Wiemy, że wrócisz.
Pomóżcie mi.
Gonią mnie. Myślą, że jestem złodziejem. Muszę się ukryć.
Bandi, posłuchaj.
Nie musisz się tu ukrywać.
- Nikt cię tu nie będzie niepokoił. - Wiem, ale oni...
- Dorwą mnie tu! - Spokojnie.
Nie wejdą do budynku,
bo nie zostali zaproszeni.
Co to za miejsce?
Kim jesteście?
Duchami?
Bandi.
Powiedz mi.
Czy o takim życiu
marzyłeś w dzieciństwie?
Zastanów się.
Marzyłeś o tym, żeby nie mieć domu?
Żeby śmiali się z ciebie sąsiedzi? Znajomi?
Marzyłem o byciu bogatym.
Właśnie.
O wielkim domu, sukcesie.
Szanowanej pracy.
Właśnie, Bandi.
Nie chcesz zamienić obecnego życia
na to poprzednie?
Kocham żonę i syna.
Kiedyś nawet o tym nie marzyłem.
Wyobraź coś sobie.
Nigdy cię nie poznali.
Twoja żona miała lepsze życie.
Syn miał ojca, z którego był dumny.
Żonie i synowi będzie przykro,
jeśli już mnie nie zobaczą.
To przez jakiś czas.
Zapomną o tym i zaczną nowe życie.
No dobrze, Bandi.
Na razie musimy iść.
Zostań tu, aż się uspokoisz.
Ale pamiętaj.
Jeśli wyjdziesz przez te drzwi...
Smutek. Katastrofa.
Gdy będziesz gotów,
możesz wyjść frontowymi drzwiami.
Pamiętaj, o czym marzyłeś.
Dostaniesz to. Od razu.
Natychmiast.
Do zobaczenia.
- Złodzieju! Gdzie jesteś? - Złodziej!
Dewi, Marhan...
Dewi, Marhan.
WYJŚCIE
Dewi! Marhan!
Dewi.
Marhan.
- Kim jesteście? - Proszę?
- Mogę pomóc? - Gdzie moja żona i syn?
Kto taki?
Mieszkam tu z żoną i synem.
To od dawna pustostan.
Robimy remont, będą tu biura.
Kiedyś tu mieszkałem.
- Ja, moja żona, mój syn. - Jeśli się nie mylę,
mieszkała tu kiedyś rodzina.
- Matka z synem. - Gdzie oni są?
Może kolega wie coś więcej.
Panie Somad, kobieta, która mieszkała tu z synem...
Pani Dewi?
Tak. Gdzie jest?
Wyprowadzili się do wynajętego domu na wsi.
- Tak? - Mieszka tu Dewi?
Tak, a pan jest...
Jej mężem.
Chwileczkę.
Dewi.
Wróciłem.
Czym ty jesteś?
Nie wiem, co mi się stało, Dewi.
Dewi...
Tato.
To Marhan?
Po co wróciłeś?
Zawsze nas ranisz.
Nie chciałem. Dewi!
Dewi!
Otwórz, proszę.
Dewi!
Proszę pana.
Dewi i Marhan dużo wycierpieli,
gdy ich pan zostawił drugi raz.
Dewi miesiącami płakała.
Była zrozpaczona.
Zawsze pytała,
czym sobie zasłużyła.
Marhan także.
Kocham Dewi i Marhana.
Obiecuję,
że zajmę się nimi aż do śmierci.
Bez obaw.
Nie skrzywdzę ich.
Nie zostawię.
Obiecuję też,
że będą szczęśliwi.
Ale musi pan mi pomóc.
Proszę zniknąć z ich życia.
Marhan.
Jak długo mnie nie było?
Trzy lata, tato.
Chodzę już do gimnazjum.
Bądź szczery.
Ożeniłeś się z inną?
Nigdy tego nie zrobię.
Wtedy łatwiej byłoby to zrozumieć.
Nie mam innej żony.
- To gdzie byłeś? - Tam, gdzie wcześniej.
W kinie, w którym pracowałem.
To kino zburzono.
Zawsze wracałeś brudny i śmierdzący.
Jakbyś nie przebierał się od lat.
Może tak było.
Myślałem, że minęła chwila.
Łatwiej by było, gdybyś znów się ożenił.
Nie ożeniłem się.
Nie mogę zostawić ciebie i mamy.
Znajdę pracę,
dobrze płatną.
Zarobię na wynajęcie domu.
Żeby wrócić do mamy.
Ojczym jest miły?
Bardzo, tato.
Gdy zniknąłeś, mama długo była załamana.
Wczoraj znowu się smuciła.
Chcę tylko, żeby nie była już smutna.
Dewi.
Żegnaj, żono.
SALA
Witaj z powrotem w prawdziwym domu.
Miłej pracy.
Nie wejdą,
jeśli nikt nie sprawdzi biletów.
...to też.
Miłego seansu.
- W duecie. - Tak jest.
- Miłego seansu. - Dziękuję.
Chcę się uczyć fizyki
i studiować na ITB.
Możesz studiować tam, gdzie zechcesz. Twoja decyzja.
O ile sam tego chcesz.
Tak jest.
Mogę mieszkać w akademiku?
Mamo?
- Tak? - Mogę wynająć pokój w Bandung?
Co się stało?
Jesteś chora?
Nie.
Pójdę tylko do toalety.
Przewiduje się,
że w 2004 roku liczba bezdomnych
w Dżakarcie wzrośnie o 20% w porównaniu do zeszłego roku.
Trzydzieści procent bezdomnych
to osoby cierpiące
na choroby psychiczne.
To spory wzrost,
jeśli spojrzeć na liczby z ostatnich lat.
W związku z tym rząd dąży...
CHOROBY PSYCHICZNE CORAZ CZĘSTSZE
Marhan!
- Co się stało? - To twój tata.
Mówi Dhilla Adinda
dla CAS TV.
To może być ktoś inny.
- Ktoś podobny. - To Bandi.
- Marhan nie jest pewien. - Nie.
To Bandi.
I co, Marhan?
- Znalazłeś telefon? - Tak.
Dzwoniłeś do telewizji?
W soboty nie pracują. Rozmawiałem z ochroną.
Wiesz, gdzie kręcili?
Nie. Kazali mi zadzwonić jutro.
Na pewno chcesz go szukać?
Odszedł.
Zostawił cię dwa razy.
Może nawet trzy.
Może ma problemy.
Co zrobisz, gdy go znajdziesz?
Dewi, nawet jeśli to on,
nie pomożesz mu.
Nawet jeśli to wyjaśnia,
dlaczego nie był tego świadomy.
Mogłam się domyślić.
Gdy wracał, miał porwane ubrania,
był cały brudny i śmierdzący.
Pogódź się z tym.
To sprawa władz.
Niech się tym zajmą.
Nawet jeśli go spotkasz,
jak chcesz mu pomóc?
Zamieszka z nami?
Tak chory człowiek?
Obiecałaś mi,
że o nim zapomnisz.
To ojciec mojego syna.
Teraz ja jestem jego ojcem.
I twoim mężem.
Bandi.
SALA
Miłego seansu.
Bandi.
Dewi?
Dewi.
Powiedz mi,
gdzie jesteś.
Bandi.
Dewi.
Bandi.
Dewi.
Tęsknię za tobą.
Bandi.
Co robisz?
To znaczy?
Utrapienie z ciebie.
Tylko szkodzisz żonie i synowi.
Są szczęśliwi.
Przecież tu jestem. Nie odejdę.
Nie myśl o nich więcej.
Tylko wspomnienia o żonie
trzymają mnie przy życiu.
Nie!
Nie waż się, Bandi.
Nie waż się.
Wszystko zniszczysz.
Czym wy jesteście?
Twoimi przyjaciółmi.
Opiekujemy się tobą.
Wybierz którąś.
Na żonę,
niewolnicę, co tylko zechcesz.
Twoja decyzja.
Przepraszam.
Bandi.
Bandi, obudź się!
Bandi!
Dewi!
Obudź się, skarbie!
Pomóż mi!
Obudź się!
Pomocy!
Dewi!
Bandi. Obudź się.
Obudź się!
WYJŚCIE
Bandi.
Obudź się.
Jeśli stąd wyjdziesz
i wrócisz do rodziny,
tylko się rozczarujesz.
Rozczarujesz wszystkich.
Cały świat. I bliskich.
Jesteś ciężarem.
Co potem?
Na co to wszystko?
Bandi!
Bandi.
Napisy: Konrad Szabowicz