DŻAKARTA, ROK 2022
Może pan zacząć jutro, panie Ali?
Jeden z elektryków wyjechał z miasta.
Tak, proszę pani. Mogę zacząć od zaraz.
Wystarczy jutro.
To mała firma,
ale bezpieczeństwo to nasz priorytet.
Oczywiście.
Dlatego musimy zacząć od kombinezonu.
Kończą nam się czerwone dla elektryków.
Każdy dział ma swój kolor.
Żeby nikt nie ruszał maszyn, na których się nie zna.
- Czy to jasne? - Tak.
Na zapleczu znajdzie pan niebieski kombinezon.
Proszę go wziąć na piątek.
W piątki robimy tylko inwentaryzację.
Proszę przyjść jutro o ósmej rano.
Śmiało.
Proszę.
Proszę wziąć niebieski.
Chwileczkę.
Jest pan daltonistą?
Nie możemy pana zatrudnić.
Znam się na obsłudze maszyn.
Symbole bezpieczeństwa mają swoje kolory.
To niebezpieczne dla pana i innych pracowników.
Proszę. Mam żonę i dwójkę dzieci.
Wszyscy mamy obowiązki.
Przykro mi. To nie moja decyzja.
Taka jest polityka firmy.
Proszę dać mi szansę.
Przepracuję tydzień za darmo.
Naprawdę.
Oceni pani, czy nadaję się do pracy.
- Przykro mi. - Proszę pani.
Rozróżniam kolory przewodów. Przywykłem.
Odróżniam czerń, biel i szarości.
Ja też tylko tu pracuję.
Muszę przestrzegać zasad. Inaczej stracę pracę.
Proszę.
JOKO ANWAR: KOSZMARY I SNY NA JAWIE
HIPNOZA
- Ali. - Cześć.
Nadal nie masz pracy?
Dalej przez daltonizm?
Mam znajomych daltonistów, którzy jakoś pracują.
Cierpię nie tylko na daltonizm.
Widzę tylko czerń i biel. Przecież pan wie.
Mówiłem, pracuj ze mną.
Ciągle słyszysz odmowę.
Zarobisz sporo kasy.
- Żona na mnie czeka. - Jasne.
Co mówił Iwan?
Dalej cię namawia na współpracę?
Nie próbuj.
Nie chcę takiego męża jak on. Złodziej i oszust.
- Wiem. - Żebym mogła spać spokojnie,
bez wyrzutów, że oszukuję ludzi.
- Chodźmy. - Czemu nadal tu mieszka,
skoro tyle zarabia?
To hazardzista.
Ma też dwie żony.
- Też chcesz takiego życia? - A ty?
Nie wygłupiaj się.
Zjem sobie.
Kochanie.
Ten pomidor jest zielony.
Myślałem, że czerwony, bo jest największy.
- Twój sos chili jest ważniejszy. - Pomidor to pomidor.
NAPRAWA ELEKTRONIKI
Myślę o sprzedaży telewizorów.
Ludzie teraz używają telefonów.
Nasz dom powoli staje się
złomowiskiem.
- Idę zrobić sos. - Dobrze.
Tato.
- Tato. - Hendra.
Narysowałem coś.
Lepiej niż kolega,
ale on dostał 90%,
a ja 70.
- To tylko 20 mniej. - To dużo!
- Nie. - Zobacz.
Lepiej rysuję.
Spójrz.
Nieźle, co?
Tak.
Ale to nic.
Lepsza ocena by mnie rozleniwiła.
Tak już jest.
Umiem taki taniec.
Gdzie się tego nauczyłeś?
Sam wymyśliłem. Zatańcz ze mną.
- Co ty... - Spróbujmy!
- No dalej. - Nie.
Chodź. O tak.
- I tak... - Kochanie, Hendra, obiad.
- Idź zjeść. - Tak!
W szkole był złodziej.
Sąsiedzi go złapali.
Nie w szkole, ale niedaleko.
Ukradł motocykl.
Powiedział, że chce go sprzedać,
by utrzymać rodzinę.
Czyli pracuje jako złodziej.
Bycie złodziejem to nie praca, głupku.
A co?
Dość już tego.
Zrozum,
nie wolno kraść.
- Rozumiem. Jestem już dorosły. - Proszę.
Jak mawiał świętej pamięci dziadek,
możemy zrobić wszystko, nie krzywdząc nikogo.
- Bystry jesteś. - Tylko trochę.
Jedzcie.
Dziękuję, Ayu.
Ali.
Panie Iwan.
Nie śpisz jeszcze?
- Nie. - Dlaczego?
- Boję się. - Czego?
Boję się, że jak się jutro obudzę, zrozumiem, że nie mam pieniędzy.
Ali.
Zahipnotyzowałem cię.
Zrobisz, co ci każę.
Nie śpię.
Tak ci się wydaje.
Ale to nieprawda.
Prawdziwy ty zrobi to, co każę.
Nawet odda mi pieniądze.
Jeśli je masz.
Jak mam się uwolnić?
Posłuchaj.
Wykonuj skomplikowane ruchy.
Użyj całego ciała.
- Zapamiętaj je. - Po co?
Jeśli myślisz, że ktoś cię hipnotyzuje, ruszaj się.
Jeśli nie możesz, to jesteś hipnotyzowany.
Jeśli możesz,
obudzisz się.
To wszystko.
Masz jakieś swoje ruchy?
Jakie ruchy?
- Hendra mi pokazał. - Hendra?
- Tak. - Pokaż.
- Jeśli mnie hipnotyzują... - Rusz się.
Hipnoza. Próbuję się uwolnić.
- Biedactwo. - Chwileczkę. Najpierw poćwiczę.
Pamiętasz, jak hipnotyzować ludzi?
Pamiętasz?
Pamiętam.
Jedź ze mną jutro.
- Nie mogę. - Dlaczego?
- Nie mogę. Boję się. - Czego?
- Nie mogę tego zrobić żonie i dzieciom. - Daj spokój.
Nie rozumiem.
Nie grasz. Masz tylko jedną żonę.
Tobie łatwo się wzbogacić.
Marnujesz się.
- Idę. - Dokąd?
Co za kretyn.
NAUCZYCIEL AYU PRZYPOMINA O CZESNYM
MUSIMY JUTRO ZAPŁACIĆ. MASZ 200 000?
ZAŁATWIĘ PIENIĄDZE.
BANKOMAT
Przepraszam.
Proszę.
- Co pan robi? - Przepraszam.
Nic. Sprawdzam.
Nie mogę skorzystać z bankomatu.
- Jak to? - Bankomat nie wypłacił mi pieniędzy.
Może konto zionie pustką.
Dziś miałem dostać wypłatę.
Szef powiedział,
że zaraz przeleje pieniądze.
Szefowie zawsze chcą, żebyśmy harowali jak woły,
a spóźniają się z wypłatą.
Bandrek gotowy.
Powodzenia.
Nie!
O nie.
Co za...
No nie.
- Dziękuję. - Do usług.
Są jeszcze uprzejmi młodzi ludzie.
Dziękuję.
No nie. Co teraz?
Wszystko w porządku?
Proszę się uspokoić.
Głęboki wdech.
Proszę wziąć głęboki wdech.
Jak pani na imię?
- Dewi. - Pani Dewi.
Zaśnie pani, gdy pstryknę palcami.
W porządku?
Tak jest. Czuwam.
Gdy pstryknę ponownie,
obudzi się pani i odda mi banknoty, które ma pani w ręku.
BANKOMAT
- Tak. - Serio?
Sześć razy cztery na dziesięć?
Gdzie byłeś cały dzień?
Ćwiczyłeś, tato?
Nauczyciel mówi, że nocne ćwiczenia szkodzą.
- Dlaczego? - Może cię potrącić autobus.
Zabawne.
Ćwiczyłem, owszem.
- Jestem zmęczony. - Tak.
Nie.
Kochanie.
Co robisz?
Posłuchajcie.
Nie otwierajcie nikomu drzwi,
- chyba że go znacie. - Dlaczego?
Po ulicach grasują źli ludzie. Musimy uważać.
Słyszysz, Hendra?
Nie baw się za daleko od domu.
Twoja sympatia mieszka daleko.
Sympatia? Jesteś dzieckiem.
Wygłupia się!
Dzieci.
- Do lekcji. - Dobrze, mamo.
Weź kąpiel. Żebyś się nie przeziębił.
Zrobię ci herbaty.
Dobrze.
Tato.
Jadłeś kolację?
Zrobić ci makaron z pomidorami?
Mamy jeszcze sporo pomidorów.
Jasne, Ayu.
Od ciebie na pewno zjem.
Najpierw się wykąpię.
Dobrze. Jesteś cały spocony.
Jakbyś się bał.
- Gumka do włosów mi pęknie. - Nie.
Kup mi nową, różową albo czerwoną.
Kupię, jak będziemy mieć pieniądze.
Ningsih, tu masz 200 000 na czesne.
A to 100 000 kieszonkowego.
Kieszonkowe? W końcu możemy coś kupić!
- Tak! - O rety!
Chodź.
Pa, tato.
- Bawcie się dobrze. - Tak.
Skąd masz tyle pieniędzy?
- A co? - Okradłeś kogoś?
Kupię bakso.
Okradłem? Co takiego?
Nie mogliśmy zdobyć pieniędzy.
Spotkałem wczoraj starego znajomego i pożyczyłem pieniądze.
OFERTA PRACY
Co ty robisz?
Co się dzieje?
Dlaczego tak robisz?
Zrobiła coś złego, więc ją ukarałam.
Fajnie patrzeć, jak wisi.
Taka słaba.
To twoja ulubiona lalka.
Czemu chciałaś ją zniszczyć?
Co zrobiła?
Ukradła mi słodycze.
No co ty.
Wydawało ci się.
A jeśli zrobiła źle, mogę ją ukarać?
O czym ty mówisz?
Jest zniszczona. Co teraz?
Nie stać mnie na nową.
Nie rób tego więcej.
Zapamiętaj.
Dobrze, tato.
Mamy owoce.
Trochę wdzięczności, Ayu.
Czy można mieć coś lepszego?
Jeśli zgłodniejemy,
wystarczy zerwać owoc,
ugotować
i zjeść.
Z sosem chili mamy.
Za darmo.
Za oszczędzone pieniądze kupimy lalkę.
Módl się,
żebym szybko znalazł pracę.
I zarobił tyle, żebyś pewnego dnia po szkole
znalazła niespodziankę w szafie, a potem kolejną i kolejną...
- Tato. - Hendra.
- Tato. - Tak?
Może być?
- Co się stało? - Wdałem się w bójkę.
- Zwycięzca... - Odpowiedz.
- Co się stało? - Ukradłem latawiec Bimy
i go pobiłem.
Skręciłbym mu kark. Na szczęście nas rozdzielili.
Inaczej mógł umrzeć.
Albo wylądować na wózku. Nie wierzysz?
- Posłuchaj! - Tato.
- Uczyłem cię się bić... - Tato!
- ...i kraść? - Dość!
Ty złodzieju!
Naucz syna manier.
Zbir jeden.
Spójrz na Bimę!
Twój syn go pokiereszował.
- Tchórz! Powiedziałeś mamie! - Dość!
- Chowasz się! - Dość!
- Drań! - Hendra.
- Chodź! - Uspokój się.
Chodź tu!
- Hendra! - Tchórz!
- Gnojek. - Spokojnie.
Wiem, mój syn zawinił.
To moja wina, przepraszam.
Zrekompensujesz mi to.
Nie chcę przeprosin,
tylko lekarza.
Nie mam ani grosza.
Zabierz Bimę do lekarza,
a ja zapłacę później. Obiecuję.
Jesteś taki sam jak twój syn!
Spokojnie. Poniosę odpowiedzialność.
Daj mi swój numer.
Jak zdobędę pieniądze, oddam.
Nie ma mowy! Nie wierzę.
To co mam zrobić?
Zabiorę rośliny.
- Rośliny? - Zabierzcie je.
- Proszę, nie! - Już.
- Milcz! - To ulubione rośliny córki.
Bo nazwę cię złodziejem!
Milcz!
Co się dzieje?
Puść!
Puszczaj!
- Puść! - Ayu!
Co ty wyprawiasz?
Skąd ta agresja?
Nie wytrzymam dziś z wami. Co się dzieje?
Przez niego zabrali mi rośliny.
Były moje.
Jest cały posiniaczony.
Weźmy lekarstwa.
Przynieś.
Siadaj, Hendra.
Co się z tobą dzieje?
Oddasz Bimie latawiec.
Jest ładny. Drogi.
Kochanie. Ayu.
Później porozmawiamy. Umyj się.
- Ciężkie. - Pomogę ci.
Czemu wracasz tak późno?
- Gdzie robiłaś zakupy? - Hendra się bił.
- Gdzie jest? - Tata kazał mu się wykąpać.
Wspaniale.
- To kurczak? - Tak.
Kupiłaś to za pieniądze na czesne?
Zapłaciłam dziś rano, tato.
Pomożesz mi z talerzem?
Chwileczkę.
- Pycha. - No nie.
Kosztowało więcej niż 100 000.
- Proszę. - Skąd miałaś kasę?
Znikąd.
Wystarczyło 100 000.
Na zapłaconą część.
Hej.
W jakim sensie?
Nie zapłaciłam za resztę. Ukradłam.
Ukradłaś?
Trzeba cię ukarać. Chodź!
Co ty robisz, Ayu?
Nie będzie żadnych kar.
Mówię poważnie. Przestań.
- Mówię poważnie. - Ja też.
Ukradłam to wszystko w supermarkecie koło szkoły.
Co? Lalka?
- To dla mnie? - Jasne.
- Ładna, co? - Bardzo.
- Czyli można kraść? - Jeśli was nie złapią.
A masz coś dla mnie?
Spokojnie, mam dla każdego.
Super! Nowa zabawka!
- Biłeś się z kimś? - Tak.
- Z kim? - Z Bimą.
Żeby ukraść latawiec.
- Wygrałeś? - Tak.
Zuch chłopak!
Jeśli czegoś chcesz, działaj.
- Za wszelką cenę. - Ningsih!
Wiesz, co mu powiedziałaś?
Nie bądź hipokrytą.
Ukradłam w supermarkecie.
Należy do bogatych.
Ta taniocha nic dla nich nie znaczy.
- Pyszne, mamo. - Jeszcze ciepłe. I za darmo.
- Mamo. - Cudnie.
Następnym razem idę z tobą.
- Chcę nowy plecak. - Pewnie.
Ja też chcę!
- Kradnij, co chcesz. - Ja też!
Dobrze. Jedzmy, póki ciepłe. Dobrze?
- Pyszne, prawda? Jedzcie bez ryżu. - Mamo.
Żeby zjeść więcej.
- Kochanie! - Tato!
- Dokąd to zabierasz? - Tato!
- Dokąd? - Tato, nie!
- Kochanie! - Tato!
- Dość! - Tato!
Dość.
Co się z wami dzieje?
Wiecie, że nie chcę w domu kradzionych rzeczy.
Nigdy nie uczyłem was kraść.
Co się dzieje, Ningsih?
- Co ci się stało? - Co z tym nie tak?
Ukradłam dla nas, nie tylko dla siebie.
O czym ty mówisz?
Posłuchaj.
Sama to powiedziałaś.
Chcesz spać spokojnie, bez poczucia winy.
Prawda?
Ludzie zmieniają zdanie.
Do środka.
- A zabawka? - Później.
- Panie Iwan. - Cześć.
- Możemy chwilę porozmawiać? - Oczywiście.
- Śmiało. - Przepraszam.
- Działy się dziś dziwne rzeczy. - Tak?
Nie wiem czemu.
- Świat wariuje. - Nie.
Nie mówię o świecie.
- Moja żona, dzieci. - Jasne.
- Zna je pan. - Tak.
- Wiem. - Znają szacunek.
- Są uczciwe. - Co za różnica?
Wziąłeś coś, co nie jest twoje.
To znaczy?
Mówię o mojej rodzinie.
Ukradłeś pieniądze staruszce?
- Skąd pan wie? - Powoli.
Zahipnotyzuję cię,
żebyś nie czuł się winny.
Chodź.
Pozwól.
Ali.
Boże.
- Ayu, co jest? - Tato.
- Puść!
Mówiłeś, że tak nie można.
- Chciałam odciąć mamie ręce. - Brawo!
Trzeba bronić swego. Śmiało, tnij.
- Tnij! - Skarbie.
- Daj mi to, tato! - Ayu.
- Daj mi! - Ejże!
- Tato! - Co z tobą, Ayu?
Odbiło wam?
Ayu, posłuchaj.
Posłuchaj.
TEŚĆ
Halo?
Powiedz mojej córce i wnukom,
żeby za wszelką cenę przetrwali,
ale nie krzywdząc innych.
Ali.
To dla ciebie lekcja.
Hendra, Ayu, pomóżcie mi.
Pomóżcie mi.
Pomóżcie.
Proszę, pomóżcie.
Pomóżcie mi.
Hendra.
Hendra, pomóż mi.
Hendra.
Pomocy.
Hendra!
Hendra, zahipnotyzowano cię.
Ningsih, to tylko iluzja.
Tylko iluzja. Obudź się!
Obudź się!
To ty musisz się obudzić,
nie oni.
Błagam.
Proszę mi wybaczyć.
Zrobiłem to, bo musiałem. Potrzebowaliśmy pieniędzy.
Proszę ich uwolnić. Wszystko oddam.
Proszę pani!
Tato, co się stało?
Nic ci nie jest?
Ayu?
Idę do szkoły, tato.
- Jesteś chory? - Nie.
- Już rano? - Tak.
Ale wciąż jest ciemno. I pochmurno.
Co jest?
- Miałem zły sen. - Jaki sen?
- Nieważne. - Znowu będziesz szukać pracy?
Tak, spróbuję.
Czuję,
że dziś będzie dla nas ważny dzień.
Znalazłeś pracę?
Mam nadzieję.
Zrobię ci herbaty.
Hendra.
- Hendra. - Co się stało?
Chodź tu.
Co się dzieje?
- Co się stało? - Nie pamiętasz?
Krzyczałeś na nas.
Mimo że nic nie zrobiliśmy.
Ayu, gdzie twoje rośliny?
Ningsih.
Pani Dewi!
Jeśli mnie pani słyszy,
chcę porozmawiać.
Proszę pani!
- Zrozumiałeś? - Proszę pani!
Rozumiesz, co się dzieje?
Tak.
Musi mi pani pomóc.
Proszę dać mi ostatnią szansę.
Przepraszam.
Zrobiłem to,
bo moja rodzina
bardzo potrzebowała pieniędzy.
Okradłeś mnie, bo ty tak postanowiłeś,
a nie oni.
Gdy dzwon zabije sześć razy, a wskazówki będą proste,
spadniesz i umrzesz.
Możesz uciec, jeśli tego zechcesz.
Przejmij kontrolę. Odnajdź siebie.
Wszystko w twoich rękach.
Proszę mi wybaczyć.
Odnajdź siebie.
Niech pani nie odchodzi!
Pani Dewi!
Obiecuję.
Odnajdź siebie.
WIEŻA ZEGAROWA
WIEŻA BERMUDA, DŻAKARTA
Na pomoc!
- Pomocy! - Co robisz, Ali?
- Wypuść mnie! - Dokąd pójdziesz?
Gdzie moja rodzina? Odpowiedz!
- Tu jest. - Nie ma jej!
Obszedłem cały dom!
Jestem tu sam!
Twoja rodzina jest w twoim domu.
Nie waż się ich skrzywdzić.
Nie mają z tym nic wspólnego.
Ja to zrobiłem. Słyszysz mnie?
Nie chcę nikogo skrzywdzić.
Chcę dać ci nauczkę.
Wiesz, co zrobiłeś?
Wiem, że zrobiłem źle.
Ale chyba nie zrozumiałeś nauczki.
Zrozum to.
Tylko ty masz kontrolę.
- Odnajdź siebie. - Hej.
Jędzo!
To się dzieje w mojej głowie.
Tylko w mojej głowie.
NAPRAWA ELEKTRONIKI
Obudź się.
Zbudź się.
Uspokój się, Ali.
Masz kontrolę.
Mam kontrolę.
Muszę być przytomny.
Muszę się obudzić.
Obudź się, Ali.
Obudź się.
- Kochanie! - Tato!
- Kochanie, jesteśmy. - Tato!
- Puść się. - Tato!
- Tato, chodź tu! - Zeskocz!
- Chodź tu! - Skacz!
Twoje problemy znikną.
- Skacz! - Skacz!
Nie będę uciekał.
Nie ucieknę.
Stawię czoła problemom.
Zacznę już teraz!
Dalej, Ali.
Przejmij kontrolę.
- Przejmij kontrolę. - Przejmij kontrolę.
- Przejmij kontrolę! - Przejmij, Ali.
Nie pozwolę nikomu się kontrolować.
Nie dam się hipnotyzować.
Przejmij kontrolę!
Gratulacje, Ali. Pokonałeś moją hipnozę.
Gdzie ja jestem?
- Co się dzieje? - Miło cię znów widzieć.
Jak wiesz, nazywam się Dewi.
Potrzebuję takich jak ty
do ważnej misji.
Co we mnie wyjątkowego?
W odpowiednim czasie
będziesz mógł kontrolować nie tylko swój umysł,
ale i cudze.
Kim naprawdę jesteś?
Pracuję dla kogoś, kto dał mi wskazówki.
Ten ktoś zna wiele tajemnic.
Potrzebujemy takich jak ty.
Po co?
Aby zbawić ludzkość.
Ocalić świat.
KU PAMIĘCI RINI KREET
Napisy: Konrad Szabowicz