PARK JURAJSKI TEORIA CHAOSU
KRÓL DINOZAURÓW
„BRACIA”
PARK ROZRYWKI
NA PODSTAWIE POWIEŚCI PARK JURAJSKI MICHAELA CRICHTONA
Na miłość boską.
O rany.
Coś cię trapi?
Co? Nie, w porządku.
A jednak coś cię gryzie.
Inaczej byś nie robił tak.
Puk, puk, puk.
Jestem Ben i się zamartwiam.
Wcale tak nie robię.
Nieważne. Nie chcę o tym gadać. To nic wielkiego.
Ale możesz to robić ciszej?
Nie spałem od dawna i padam z nóg.
Chodzi o Rózię, ciągle o niej myślę.
A jednak.
Dała popalić tym atrociraptorom.
Da sobie radę sama, nie?
Pewnie. Nic jej nie będzie.
Masz rację. To silna, niezależna kobieta.
Dziwnie to zabrzmiało, ale jasne.
- To my powinniśmy się bać. - Co nie?
Tak... Te raptory...
Jeśli to te same z mojej chatki, to goniły nas przez 2500 km
i dotarły do Teksasu zaraz po nas.
Wygląda, jakby ktoś nas ścigał, co?
Już mówiłem, że ci wierzę.
Wiem, ale w końcu ktoś stoi po mojej stronie.
Nie wiesz, jak długo na to czekałem. Czuję się tak, tak...
Weź na wstrzymanie. W końcu nas ścigają.
No tak.
Atrociraptory były jakieś inne.
- Może się kamuflowały jak indominus. - Żeby wydawało się ich więcej?
Adaptują się do środowiska, by lepiej polować?
Ale istnieją łatwiejsze sposoby, by się kogoś pozbyć.
Tyle że to dobra przykrywka.
Kto będzie kogoś podejrzewał?
Masz rację. „Dinozaury tak już mają”.
Ej! Następnym razem uprzedź. Nie wieziesz worka ziemniaków.
Wybacz, Sammy. Dziura.
Przeżyje.
Wcale nie! Ja tu konam.
Yaz nie odbiera.
Znów to samo? Telefon można namierzyć.
Mam to gdzieś. Zrobiłbyś to samo, gdybyś miał dziewczynę.
Nie, bo mam, a tego nie robię.
- Masz co? - Dziewczynę.
- Serio? - Tak. Mieszka w...
Europie.
To straż z autostrady?
Nie. DPP.
Czemu nie przyszedłeś?
Darius, gdzie jesteś?
- Darius? - Darius?
Darius, jesteś?
Wszystko gra?
Nieważne. Jedźmy.
Kilka pominęli.
ZJAZD
Już niedaleko, nie?
ZADZWOŃ DO DINO-MANIAKA!
Darius?
Już niedaleko?
Tak. Powinien być tutaj.
Czekaj. Tu mieszka Kenji?
Bogacz z penthouse’u? Popisujący się Kenji?
Stracił pieniądze ojca, jak ten poszedł siedzieć.
Jak wysłaliśmy go do paki.
Ale nie spodziewałem się tego.
Kenji nigdy o tym nie wspominał?
Raczej ze sobą nie gadamy.
Z zewnątrz trochę obskurnie, ale w środku ma pewnie ślicznie.
Chodźcie.
To na pewno dobry adres?
Może znów zapukaj?
Was też dobrze widzieć.
Kenji?
Boże, nie zakradaj się tak.
Nie zakradam się, wracam do domu z zajęć wspinaczkowych.
Hej, Kenj.
Jeszcze rośniesz? Zwolnij, stary.
Już mnie kopnęłaś, ale mogę cię przytulić, pani Karate?
Ćwiczę capoeirę, ale pewnie, nie odmówię przytulasa.
Wejdźcie.
Hej. Wiem, że nasze ostatnie spotkanie średnio się udało, ale...
Zaraz... do was dołączę.
Witajcie w casa de Kenji 2.0.
OBÓZ WSPINACZKOWY
Widzę, że mój rozwijający się biznes przykuł waszą uwagę.
Masz naklejkę.
„Kon-iec wymówek”?
Świetny pomysł, Kenj!
Prawie zapomniałem.
Świecą w ciemności.
Czadowe, co?
Naprawdę super.
Ale nie po to tu jesteśmy.
Chcemy cię ostrzec. Jesteśmy w niebezpieczeństwie.
Że co? Skończyłem z tym.
Teraz wspinaczka jest całym moim światem.
Brzmi miło, póki nie zjawią się po ciebie raptory.
Raptory? Serio?
Tak, serio.
Po to tu jesteśmy. Nie dla small talku.
Słyszeliście coś? Nie mówię w języku zdrady.
Jaki masz problem?
Śmierć Brooklynn...
nie była wypadkiem.
Co?
Nie. Nie wiecie, o czym mówicie.
Tamten allozaur...
Brooklynn była celem.
Ktoś ponosi winę za jej śmierć, ale nie dinozaury.
Nie wiemy, co się dzieje.
Ale ktoś używa dinozaurów, by nam grozić.
Śmierć Brooklynn...
Cóż...
Coś tu się nie zgadza. Znalazłam jej mapę z notatką.
Niedaleko stąd.
Notka z datą na krótko przed jej...
No wiesz.
Może to klucz do rozwiązania zagadki.
Spotkaliście się tam?
Nie. Nigdy tam nie byłem.
Na pewno?
Czy jesteś...?
Tak. Wiedziałbym. Zaufaj mi.
Dlaczego? Co tam jest?
Tam mieszka mój tata.
Daniel?
Spotkała się z nim?
Rany, co się dzieje?
Co robimy?
Kenji!
Wyluzujecie? Zaraz przestaną.
ZADZWOŃ DO DINO-MANIAKA!
Nieźle. To było... ciekawe.
Zadzwonię do Yaz.
Dlaczego pojechała do ojca?
Po tym, co nam zrobił na wyspie,
mógł mieć jakiś związek z jej śmiercią?
A może to on nas śledzi?
Po tym, jak nas zostawił?
Tak, jest na szczycie listy.
Jest w strzeżonym ośrodku resocjalizacji.
Nie mógł tego zrobić.
Rozmawiał z Brooklynn.
Jedźmy tam.
Co? Nie ma mowy. Nie gadam z nim.
Koniec.
Moje zaufanie traci się na zawsze.
A jeśli wie coś, co może nam pomóc?
Nie chcesz go widywać, a mieszkasz tak blisko?
Nie jadę.
Wreszcie mi się układa i tyko sobie to zawdzięczam.
Nie zmarnuję tego dla niego ani dla nikogo innego.
Muszę...
się przewietrzyć.
Kenji!
Dokąd idzie?
Nie za dobrze przyjął wiadomość o jego tacie.
Yaz wciąż nie odbiera.
Nie zawsze odbiera, ale odpisuje albo daje kciuk w górę,
choć wie, że tego nie cierpię, bo to pasywno-agresywne,
ale nie chce mnie ranić,
natomiast intuicja podpowiada mi, że coś się...
Rozejdźmy się.
Ty i Yaz?
Co? Nie.
My. Nasza trójka. A co? Coś wspomniała?
Razem jest bezpieczniej.
Nie rozdzielajmy się.
Yaz mnie potrzebuje.
Daj kluczyki.
Proszę, nie.
- Dzięki. - Nie.
Czekaj! Nie możesz... Ej!
Nie możesz zabrać mi vana!
Może i możesz, ale jadę z tobą.
Zamknęliście drzwi.
Wybacz, musisz zostać.
Prześmieszne. Otwierajcie.
Sam mówiłeś, że razem jest bezpieczniej.
Yaz jest sama i Kenji też, jeśli z nami pojedziesz.
No i? Kenji nie chce mnie znać.
Aktywnie i jawnie mnie ignoruje.
Ktoś nas śledzi. Musimy się wspierać.
To może ty zostań. Kenji chociaż na ciebie patrzy.
Nie zostawię vana.
Dobrze wam to zrobi.
Przekonaj go, żeby pogadał z ojcem.
Boki zrywać.
Dobra.
Ja, którego Kenji nie cierpi,
przekonam go, by pogadał z ojcem, którego również nie cierpi.
- Brawo. - Super!
- Zadzwonimy od Yaz. - Nie macie numeru...
Kenjiego.
Trzymaj się.
Wielkie dzięki.
Kenji!
Pewnie, że się wspiął.
No to w górę.
Kenji. Czekaj.
Stary!
Skończyłeś z niebezpieczeństwem.
Kenji.
Spadam!
Kenji.
Proszę.
Dzięki.
- Gdzie byłeś w noc jej śmierci? - Teraz chcesz o tym gadać?
Miałeś przyjechać, a cię nie było.
Gdzie byłeś?
Co było tak ważne, że ją porzuciłeś?
A ty gdzie byłeś?
Też cię przy niej nie było. Byłeś jej chłopakiem.
W czasie przeszłym.
Rzuciłeś ją bez mrugnięcia okiem.
- Jak...? - Tak działają liny.
Wbije cię w fotel.
To serio odjazdowe.
Druga najpiękniejsza rzecz, jaką w życiu widziałem.
Prawie skończyłam.
Musisz spojrzeć teraz.
To trwa krótko, nie chcesz tego ominąć. To naprawdę...
Brooklynn.
Hej!
Ojej. Miałeś rację.
- To naprawdę... - Ciągle tak robisz.
Jesteśmy razem, ale ciebie nie ma tu myślami.
Kenji...
Brooklynn. Nasz związek... My...
To nie działa.
Nie mogę tak dłużej.
Nie mogę być z tobą, jeśli ty nie chcesz być ze mną.
Co za widok.
Pewnie, że ci się podoba.
Posłuchaj.
Brooklynn miała wyrzuty sumienia po zerwaniu.
Że nie była dość uważna i tego nie doceniała.
Skąd wiesz?
Powiedziała mi.
Że ją rzuciłeś...
że się rozstaliście
na szczycie góry.
Niby kiedy?
Przyjechała do mnie do chatki na jakiś czas.
Musiała się komuś wygadać.
Jasne. Bo ja nikogo nie potrzebowałem?
Myślałem, że wiedziałeś.
Nie wiedziałem. Że u ciebie była.
Że odwiedziła ojca.
Nikt mi nic nie mówi.
Pojedziemy do ojca rano.
Spytamy go o Brooklynn.
Serio?
Jeśli ktoś nas śledzi, a ojciec coś wie, musimy wiedzieć.
Jak mam stąd zejść?
Kenji?
Kenji?!
Jest blisko!
Strzelać!
Napisy: Marta Przepiórkowska