PARK JURAJSKI TEORIA CHAOSU
„DŁUGA NOC”
NA PODSTAWIE POWIEŚCI PARK JURAJSKI MICHAELA CRICHTONA
Spokojnie, Fadoula.
Powolutku.
Muszę powiadomić resztę, że żyję, bo będą się zamartwiać.
Jak mogliśmy ją zostawić?
- Nie widziałem jej. - Wracajmy!
- Tak. Zawróćmy łodzie i... - Nie.
Wyjdźmy na brzeg.
W tym miejscu ląd nie jest bezpieczny.
Ląd, woda, powietrze. Wszędzie jest niebezpiecznie.
Wszyscy się martwimy,
ale dzielmy się pomysłami trochę ciszej.
Na lądzie jest dużo więcej stworzeń.
Prąd jest zbyt silny, by zostać na rzece.
I zajmie to więcej czasu. Którego Yaz nie ma.
Płyń do brzegu.
Zawracaj, Ben!
Kto zna te tereny lepiej niż Zayna?
Mówi, że ląd jest wykluczony, więc posłuchajmy jej.
Dobra.
Nie da się szybciej?
Jeśli będziemy za bardzo naciskać, mogą się zepsuć.
Na lądzie nie ma takich problemów.
- Hej. - Hę?
Zamień się ze mną.
Chcę pogadać z...
Zayną.
Co? Z Zayną?
Tak.
Chyba...
- Fajnie. - Ej.
- Dzięki. - Darius, czekaj!
Kogo my tu mamy. Kenjinator.
Wierny majtek, Benny.
Hej...
Jak się trzymasz, mistrzu?
Mistrzu? Co się dzieje? Co robisz?
Czasem ludzie się irytują, gdy zalewają je emocje.
Na przykład...
Są jak... rzeka. Tak.
Jak występująca z koryta rzeka zalewająca miasto.
Ludzie mówią:
„Dlaczego ta rzeka mi to robi?
Mam mokre skarpetki”.
Sammy ci je przemoczyła.
Metaforycznie.
Ale dlatego, że jest jak wezbrana rzeka w trakcie ulewy.
Ale obie jesteście jak słońce.
Tak. Nie bierz tego do siebie.
Chcesz się czymś podzielić?
Dziewczyna Sammy jest sama, otoczona dzikimi zwierzętami.
Czemu miałabym cokolwiek brać do siebie?
No tak. Bez powodu.
Rzeka. Serio?
Dobra.
Rozpoczynam operację Daję Znać Dziewczynie.
No weź.
Tam coś jest.
Nieważne.
Kenji?
Źle zrobiłem.
W sensie?
Pobiegłem do suchomimusa.
Chciał dać nam spokój.
A i tak to zrobiłem. A teraz Yaz zaginęła. To przeze mnie.
Czemu moi bliscy ciągle...?
Ile jeszcze mogę znieść?
Wiele przeszedłeś. Na pewno ci ciężko.
Rozumiem cię.
Ja też nie o wszystkim umiem mówić.
A i tak pewnie wolałbyś pogadać z Yaz.
Jest w tym lepsza ode mnie.
Jesteś zadziwiająco niezły.
Znajdziemy ją.
Na pewno nie chcesz pogadać o twoich problemach?
Na pewno nie są tak trudne jak te Kenjinatora.
Zdziwiłbyś się.
Zajmę się sterem, ty wypatruj Yaz.
Dimorfodony. Może nie zauważą.
Za późno.
Sammy!
Ojej!
W kogo celujesz?
Potem zostaw recenzję.
Mam cię.
Zayna!
Macie dosyć? Tak.
Co one robią?
Co to jest?
Lwy.
Gdybyśmy...
Gdybyśmy tam byli, byłoby po nas.
Zayna...
Przepraszam.
Naprawdę. Za to, jak cię potraktowałam.
Byłaś silna i pewna siebie.
Jestem z ciebie taka dumna i przepraszam.
Wybaczysz mi?
Wybaczam.
To nie brzmi dobrze.
- Chwila przerwy dla silników? - Co?
- Nie, płyńmy. - Jeszcze chwilę.
Nie mamy jej.
Zaraz zajedziemy sobie łodzie.
- Nie zatrzymujmy się. - Yaz nas potrzebuje.
Co my zrobimy?
Sammy!
Tam!
Yaz!
Yasmina!
Sammy, uważaj!
Yaz!
Yaz! Jesteś cała.
W nogi!
- Wiać! - Ruszać tyłki!
Odpalać!
Silniki są przegrzane!
W porządku. Już dobrze.
Tak się bałam.
Tak się bałem.
Przepraszam, że cię zostawiłem i...
Nie zadręczaj się.
Kenji.
Chciałabym przytulić moją dziewczynę.
Jasne.
Nic nie mów. Odwrócę się.
Suchomimusy, dimorfodony, a teraz mażungazaury.
Sporo tu dinozaurów. To normalne?
A jeśli powiem, że nie?
To znaczy, że to dobry trop.
Patrzcie.
Rozpoznaję ten kontener.
To pewnie były mażungazaury ze statku.
Jest za duży na rzekę.
Może kapitan Lang przeładował dinozaury na mniejsze łodzie.
Chociaż szczątki i fakt, że mażungazaury biegają wolno, świadczą o tym,
że przynajmniej jedna z łodzi się rozwaliła.
Dokąd to prowadzi?
To pewnie widziałem na mapie.
Statek płynął do Pośrednika.
Czyli łodzie na pewno też.
I jaja również.
Zanim je zabraliśmy.
Czyli płyniemy tam, prawda?
Znaleźć Pośrednika, jaja i Gebę?
O tak.
W tej rodzince walczymy, póki nie odzyskamy wszystkich bliskich.
No dalej.
Tu Brooklynn.
Nikt się już nie nagrywa. Napisz.
Pa.
Ben. Wiem, że jesteś w Senegalu.
Musisz stamtąd uciekać. To niebezpieczne. My...
Pośrednik i ja lada moment ruszamy na lotnisko.
Lecimy tam. Jesteście w niebezpieczeństwie. Uciekajcie.
- Musisz... - Gotowa?
Oczywiście.
Napisy: Marta Przepiórkowska