Nazywam się Prometeusz.
Część z was pewnie o mnie słyszała. Jeśli nie, to w porządku.
Na razie wystarczy wam wiedzieć, że jestem więźniem.
Dlaczego?
Bo za dużo wiem o pewnej osobie.
A oto jej dom.
GÓRA OLIMP
Władza wiele może dać.
Lecz raczej nie dobry gust.
Patrzcie, jak chodzi.
Niesamowite.
A nazywa się…
KRÓL BOGÓW
Taa.
Pomyślnej Olimpii.
Śmiertelnicy,
nadszedł uroczysty dzień, w którym oddajecie mi cześć.
Czy robicie to dobrze?
Owszem.
A nie powinniście.
To transcendentny skurwysyn, jakich mało.
Ale bez obaw. Szykuje się przewrót.
Plan wiąże się z trojgiem ludzi i przepowiednią.
Pierwszy człowiek mieszka tutaj, na Ziemi.
Konkretnie na Krecie.
POMYŚLNEJ OLIMPII
ZEUS TO MÓJ ZIOM
WESOŁEJ OLIMPII
POZDROWIENIA Z HERAKLIONU
WILLA TRACKA
Oto Eurydyka.
Ale woli „Riddy”.
Nie ma pojęcia o swojej roli w planie obalenia Zeusa.
Co ja robię, Dennis?
Co ze mną nie tak?
Wisi ci to, co?
Obecnie jej myśli zaprząta co innego.
„Sprawy sercowe”, jak to się mówi.
GRANOLA GAI
PIĘTKI ACHILLESA
SPARTIATKI
ZABAWKA GRATIS
Trudny wybór?
Nie. To nie dla mnie.
Mąż poprosił o któreś konkretne,
ale za nic nie pamiętam które.
Nie słuchałam go.
Czy to źle?
Jestem złym człowiekiem?
Jesteś wporzo.
Ale to nie uśmiech.
To krzyk.
Słucham?
Ogłoszenie dla klientów.
Zabawkowe trójzęby dziś za pół ceny.
Na Krecie rozpoczynają się obchody Święta Olimpii.
Punkt pierwszy: doroczna ofiara z człowieka.
Vero.
Przepraszam.
Granat też skasować?
Tak, dziękuję.
Wesołej Olimpii.
Jasne.
Puszczaj mnie!
Nie wyrywaj się!
Puszczaj! Łapy precz!
- Co pan? - To złodziejka.
Jak każdy.
- Co ukradła? - Kocią karmę.
Każdy kradnie.
Nawet bogowie. Zwłaszcza oni. Kradną nasze dusze.
- Kradzież i bluźnierstwo. - Kłamstwa!
- Ja zapłacę. - A świat zamyka oczy!
Czemu nikt nie słucha?
- Zapłacę za to. - Przecież mówię!
- Dziękuję. - Pani problem.
Nic ci nie jest?
Nikt mi nie wierzy, a wszystko się sprawdza.
Mówiłam im o tym koniu.
Że ukrywają się w nim żołnierze.
Mówiłam!
Kradną nasze dusze.
Kim jesteś?
To dziś.
O czym ty mówisz?
Co rano myślisz, że może to dziś, ale ostatecznie się wycofujesz.
Dziś to zrobisz.
Ale co?
Zostawisz go.
Twoja miłość jest martwa.
Co to było?
„Proszę, Zeusie, podlej nasze plony”.
„Proszę, Zeusie, ześlij deszcz”.
Wesołej Olimpii!
Nie ma za co!
Co, do…
Boże!
Nie rób tak!
Co robisz?
KRÓLOWA BOGÓW
ŻONA ZEUSA
*I SIOSTRA
Czy on wygląda tak jak zawsze?
Oczywiście.
Ale przyjrzyj się.
Meander to boska konstrukcja.
Póki on płynie, władza Zeusa trwa.
Jakby się zawiesił.
Wygląda jak zawsze.
- Na pewno? - Tak.
Bez zmian?
- Bez. - Ale przyjrzałaś się?
- Tak. - No dobrze.
- Na pewno? - Tak.
To śniadanie.
Swoją drogą, gdzie nasz syn?
Twój syn? Nie mam pojęcia.
DIONIZOS
BÓG PRZYJEMNOŚCI, SZALEŃSTWA
I MELANŻU
FALAFLE LOSU
Lubisz swoją robotę?
Uwielbiam!
- Mnie moja nudzi. - A co robisz?
Pracuję u taty.
Ale nie traktuje mnie poważnie. Mógłbym ogarniać śmiertelnych.
To znaczy ludzi.
Mam do nich rękę. I ich lubię.
Chcę się bardziej zaangażować.
W odpowiedzialnej roli.
Czyli co, przejść do haerów?
Tak jest. Właśnie.
To powiedz mu, co czujesz.
To z nim raczej nie przejdzie.
Emocje to nie dla niego.
Kurde, muszę mu kupić prezent!
Ma urodziny?
Coś w tym stylu. Ale co kupić?
Koleś ma wszystko.
Wiesz, co ja kiedyś dostałem od syna?
Co?
Zegarek.
Bo czas spędzony razem to skarb.
To piękne.
Dionizos jest nietypowy.
Jego matka była śmiertelna, ale Zeus uczynił go pełnoprawnym bogiem.
Jesteś!
Super!
Nie wszyscy byli zachwyceni.
Witaj.
Cześć.
Hera zamieniła matkę Dionizosa w pszczołę.
Miodu?
Słuchajcie.
Na Krecie zaraz odsłaniają pomnik ku naszej czci.
Zaraz po tym.
Ale ja to uwielbiam.
Widzimy Agatę z Heraklionu,
która dobrowolnie składa się w ofierze ku czci bogów olimpijskich.
Agato.
Dziękuję ci.
Synek, obczaj, jakie ma szpetne buty.
Fakt. Tato, mam dla ciebie prezent.
Naprawdę?
Co?
Rany.
Kochany synek.
Otwórz!
Zegarek.
Tak. Bo czas spędzony razem to skarb.
Ładnie powiedziane. Tylko wiesz, ja już mam zegarek.
Od naszego kolegi Herkulesa.
To taki mój amulet. Przynosi szczęście.
Ale ten jest ode mnie, tato.
Może go przymierzysz?
- Przymierzyć? - No tak.
Dobrze.
Tak…
- Nie. - Nie?
Nie.
Przykro mi.
Chłopcze!
Połóż to delikatnie
obok tej cudownej świni, którą właśnie przysłali z Aten.
Nie smęć.
Tak jest.
Nie kołysz się na krześle.
Nie.
Tato, musimy pogadać.
Słucham.
Nudzę się.
Chwila. Widzisz prezydenta Minosa?
Obywatele Krety, pomyślnej Olimpii.
Straszny z niego bęcwał, wiesz?
Tato, mówię poważnie. Daj mi awans.
Mogę być bogiem miłości, wojny, mądrości…
Czegoś poważnego. Znaczącego.
No co?
To nic złego grać w niższej lidze. Każdy ma swoje miejsce.
Ssij pałę.
Nie mów tak do matki.
To nie moja matka.
Przeproś.
Nie.
Przeproś.
Przepraszam.
Wybaczam ci.
Poddaję się.
Nie bądź taki. Usiądź.
Odrobinę pogody ducha.
Jak na boga zabawy przystało.
Jakie to oficjalne.
Urocza okazja. Rok w rok.
Muszę przyznać, że się wzruszyłem. To takie miłe.
Nie dziw, że tylko ja tu wpadam.
Chodzące rozczarowanie.
Gdzie zbłądziłem?
To nie twoja wina.
A jednak. On ma rację.
Inni nie wpadają do domu.
Masz mnie, ukochany.
…wiemy, że praca dla nich…
Zaczyna się.
No dobra!
Dalej, pokażcie!
Pomyślnej Olimpii.
No dawać!
Co to ma być?
Kto to zrobił?
Zeusie…
Kto to zrobił?
To chyba nie to, co myślę?
JEBAĆ BOGÓW
- Czy to jest gówno? - Kto tak zbluźnił?
- Sprzeciwił się mej rodzinie? - „Jebać bogów”?
Zeusie…
„Jebać bogów”?
- Bluźnierstwo. - Uspokój się.
Człowiecze – nie dziś.
- Akurat dzisiaj? - Zeusie.
O nie.
Zmiotę skurwysynów z powierzchni Ziemi…
Nie.
Rozmawialiśmy o tym.
Rządzi się niebezpośrednio.
To tylko paru bluźnierców. To ciebie niegodne.
Zadzwoń do Posejdona.
- Osobiście… - Nie.
Jesteś królem bogów!
Jesteś królem bogów.
Ludzie ci nie zagrażają.
ODNOWA
ORFEUSZ – MUZA
MUZA – ALBUM JUŻ DOSTĘPNY ORFEUSZ
Gorzkie życie…
Cześć.
Wszystko gra?
Wolisz dobre czy złe wieści?
Zawsze złe.
Chyba kupiłam nie te płatki.
Ale…
No?
Dobre wieści są takie…
że w tych jest zabawka.
Faktycznie dobre.
Fantastyczne.
Co to za piosenka?
A co, podobała się?
Bo Dennisa chyba uśpiła.
A gdzie on jest?
Zagram ją na początek koncertu.
O ile zdążą wymyć pomnik z gówna.
- Co? - Nie słyszałaś?
O pomniku w pałacu?
No tak. Słyszałam.
Mówią, że to Trojanie.
- Spisali się. - No.
Strasznie za tobą rano tęskniłem.
Nie lubię, kiedy wychodzisz.
Jak się nazywa ta piosenka?
Co tam, mały?
Orfeusz. Piosenka.
Eurydyka.
No co?
Moje imię?
Pozowałam już do plakatu.
Myślałem, że ci się podoba.
Kurde, nie podoba ci się?
Nie no, po prostu…
Co?
Nie wiem. Nie możesz kochać mnie po cichu?
No cóż…
nie.
Czy to tak źle?
Nie.
Riddy?
Riddy.
Co się stało?
Nie ma większej samotności niż w ramionach osoby,
którą przestajemy kochać.
Zwłaszcza gdy ta osoba jeszcze o tym nie wie.
To dziś.
Riddy nie chce, by to było dziś.
Brakuje jej odwagi.
Przynajmniej na razie.
Cholera.
Hej. Tak, wybacz.
Pięć minut.
Wybacz.
Idź już.
Halo!
Przecież wiem, że mnie widzisz.
- Wybacz, Kalli. - Otwórz drzwi.
- Wejdź. - Dzięki.
Boże. Mam ataki astmy, jak się spóźniasz.
- Kocham cię. - Cześć.
Odbierze cię kierowca.
- Pojadę taksówką. - Co? Taksówką?
Pamiętasz je?
Już ci zarezerwowałam.
- Wybacz. - W porządku.
Ale będziesz, prawda?
- Co? - Wieczorem.
- Jasne. - Dobrze.
I jeszcze jedno. Kocham cię.
„A ja ciebie”.
Chodźmy. Super.
- Będziesz na czarno? - Tak.
- Dobra. - Lubię czarny.
Ogarnij się, Zeus.
Ona ma rację.
Jesteś królem bogów.
Królem bogów.
Królem…
cholernych…
Co, do…
Co to, kurwa, jest?
Ki chuj?
Zaczyna się.
PROMETEUSZ
A to właśnie ja.
Cześć.
Czy jestem sympatyczny?
Pyta osoby, którą skazał na codzienne wydziobywanie wątroby.
Jaki?
Czy jestem sympatyczny?
Czy jestem lubiany?
Chyba nie jestem jakiś odpychający?
O czym ty mówisz?
Dawniej w Święto Olimpii zawsze urządzaliśmy grilla.
Wszyscy tańczyliśmy wokół Meandra.
- No. - Dzieciaki wznosiły toasty.
Odbywaliśmy z Herą niebiańskie zbliżenie skąpani w blasku księżyca.
Rok w rok.
Co…
Widzisz to?
- Daj spokój. - Ta przepowiednia…
- Zeusie… - Ona się chyba spełnia.
Naprawdę.
Przeczytaj.
Znam ją.
Masz ją przeczytać.
Proszę.
„Objawia się linia, porządek słabnie, rodzina upadnie, Kaos zawładnie”.
Linia.
Widzisz to?
Widzisz tę zmarszczkę?
Tę pionową.
No weź.
To jest ta linia!
Właśnie ją odkryłem.
Powinienem być nieśmiertelny.
A to co? Starzenie?
- Zeusie… - Co dalej? Osteoporoza?
Recesja dziąseł? Codzienne śliwki na zaparcia?
„Porządek słabnie”.
I ja słabnę, przyjacielu.
Ludzie też tak myślą.
Zaczęli bluźnić. Zbezcześcili poświęcony mi pomnik.
Chcą mnie obalić.
A wiesz, co zrobił Meander?
Co?
Zawiesił się.
Za długo tyrałem jak chuj dla dobra tej rodziny,
żeby teraz patrzeć, jak upada.
Przecież przy tym byłeś!
Widziałeś, co przeszedłem z ojcem!
Psychopatą pierdolonym.
No.
To chyba naturalne, że się boję, że moje dzieło może zostać zrujnowane.
No powiedz coś. Cokolwiek.
Zeusie. Daj spokój.
Jesteś królem bogów. Nic nie jest w stanie ci zagrozić.
Przepowiednia nie może się spełnić. One są dla ludzi.
A to nie nowa zmarszczka.
Meander się nie zawiesza,
a z tym pomnikiem to tylko Posejdon jak zawsze się leni
i nie trzyma miasta w ryzach.
Ciebie nie da się zniszczyć.
Dziękuję.
Dziękuję, drogi przyjacielu.
Nie ma za co.
Ohydny, tępy staruch.
Ale go kocham.
To mój jedyny przyjaciel.
Nie do pomyślenia.
No dobra.
Okłamuję Zeusa.
Przepowiednia może się spełnić.
Jak najbardziej można go zniszczyć.
A jeśli co poniektórzy otworzą oczy, tak właśnie się stanie.
Ja jej dam niższą ligę. Że niby ja w niższej lidze?
Ktokolwiek ukrywa Trojańską Siódemkę, będzie aresztowany.
To terroryści i bluźniercy!
Jebać bogów!
Co, kurwa?
Nie wyrywaj się! Trojańskie ścierwo.
Masz fajki?
- Rzuciłam. - Nieźle.
- Też powinieneś. - Rzucę, rzucę.
Chodziłam na sesje w świątyni.
- Powinnam gdzieś mieć ulotkę… - Zaraz wracam.
Co?
Nie ruszaj się stąd!
Wariat. Skończony wariat.
Dwadzieścia boreasów.
Reszty nie trzeba.
To ty, prawda?
Może.
Ożeż kurwa!
Kurwa! Dasz mi autograf na głowie?
Jasne, czemu nie.
ORFEUSZ
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Chodź!
To Orfeusz!
Ja pierdolę!
Życie jest piękne, co?
No.
Rozziew między tym, co nam się wydaje, a rzeczywistością bywa okrutny.
KONCERT NA ŚWIĘTO OLIMPII ORFEUSZ
KALLI
Możemy się zatrzymać?
Powodzenia! Jestem fanką.
To Ari. Zapamiętajcie ją.
Jest ważna. Wrócimy do niej.
Dziękuję.
Nie ufa mi, nie docenia mnie.
Do tego się to wszystko sprowadza.
Pokażę mu, na co mnie stać.
Jak masz na imię?
- Juliusz. - Dać ci radę, Juliusz?
Wal.
Znajdź w życiu cel dla siebie. Nie dla swojego ojca.
Proszę.
Hej. Wchodzisz za pięć minut.
Jest Riddy?
- Musi tu być. - Tak, właśnie dotarła.
Dobra.
- Zaczeka pan chwilkę? - Będę tu obok.
Przepraszam?
Tak?
Chcę się zobaczyć z tacytką.
Teraz?
Tak, teraz.
Ludzie obnażają przed tacytkami najmroczniejsze myśli i uczucia.
Nie wiedzą, że ich wyznania magazynuje Hera.
Dają jej władzę.
Wybacz mi. Znowu byłem niewierny.
Czemu ja to robię?
Koją jej serce z kamienia.
Zawsze go nienawidziłam. Od samego początku.
Oto tacytka.
Niechaj wyznanie da ci ukojenie.
Niechaj Hera uśmierzy twój śmiertelniczy ból.
Vero.
Cześć, mamo.
Co u ciebie?
Pomyślnej Olimpii.
Ukorzmy się przed bogami i oddajmy im cześć.
Vero!
Kontrowersyjnie zacznę zupełnie nowym kawałkiem.
To utwór dla osoby, która mnie dopełnia.
Która raz po raz mnie ocala.
Nie znosi, gdy to mówię, ale to prawda.
Jest gdzieś tutaj.
Riddy!
Kocham cię całym sercem.
Nie kocham już Orfeusza.
Powinnam, ale…
nie kocham.
Nie jestem już sobą. Jestem jego żoną, jego muzą.
Muszę od niego odejść.
Ale nie potrafię.
Wiesz dlaczego?
Przez ciebie.
Wiesz…
wierzyłam, że zmienisz zdanie.
Kiedy byłam mała, modliłam się.
Prosiłam Herę, żeby mi cię oddała.
Chyba z dziesięć lat minęło,
nim dotarło do mnie, że nigdy nie wrócisz do domu.
Nigdy nie tęskniłaś?
Co?
Powiedz mi, co robić.
Proszę.
Znam swoją przepowiednię, mamo.
Nie tego chcę. Chcę, żebyś mi pomogła.
Bogowie mają nas gdzieś.
Porzuciłaś mnie dla nich.
Wycięłaś sobie język, a oni mają cię gdzieś.
W dupie mają nas wszystkich.
Więc jebać ich.
Słyszysz?
Wyrzekam się ich. Wyrzekam się bogów.
Zamknij się.
Pa, mamo.
Każdy dzień, każde ciężkie tchnienie
Zbliża nas do zaświatów bram
Trzymaj mnie, w toń pociągnij rzeki
Ty i ja – nierozłączni tak
Czy to za wiele, że chcę Wdychać powietrze z twych płuc?
Czy ciężar miłości mej Czasem pozbawia cię tchu?
Lecz ja, ja, ja
Ja chcę oddychać tym, co ty
Z tobą pisać wspólny mit
W gorzkie noce, w gorzkie dni Razem aż po Styks
Tak
Ty dajesz życie, dajesz śmierć
Muzykę piszesz w głowie mej
W gorzkie noce, w gorzkie dni Razem aż po Styks
Choćby chaos świat pochłonął cały
W myślach mych będziesz tylko ty
Czy ciężar miłości mej Czasem przytłacza cię już?
Czy to za wiele, że chcę Wdychać powietrze z twych płuc?
Lecz ja, ja, ja
Ja chcę oddychać tym, co ty
Z tobą pisać wspólny mit
W gorzkie noce, w gorzkie dni Razem aż po Styks
Tak
Ty dajesz życie, dajesz śmierć
Muzykę piszesz w głowie mej
W gorzkie noce, w gorzkie dni Razem aż po Styks
Mówiłam, że dziś go zostawisz.
Wszystkich zostawiłaś.
OBJAWIA SIĘ LINIA, PORZĄDEK SŁABNIE…
Jedno musicie o przepowiedniach wiedzieć.
OBJAWIA SIĘ LINIA, PORZĄDEK SŁABNIE…
Nigdy się nie powtarzają.
Podobno.
„Objawia się linia”…
No i jest.
A teraz jej nie ma.
Kurwa.
Ja…
Przepraszam.
Ja…
Hadesie, panie śmierci, składamy ci w ofierze tę…
Kurwa!
Nie dam rady.
Możesz to zrobić? Proszę.
Hadesie, panie śmierci,
składamy ci w ofierze tę śmiertelniczkę, Eurydykę.
Przyjmij jej monetę
i pozwól jej bezpiecznie przekroczyć Wrota.
Błogosław jej podróży.
Odnowę wszystkich ludzkich dusz.
Niechaj Eurydyka powróci w chwale.
Módlmy się w imię Olimpu.
Vero.
Dionizos znalazł swój cel.
Pomóc Orfeuszowi.
Orfeusz zrobi wszystko, żeby odzyskać Riddy.
Wszystko.
Dobre wieści są takie, że w tych jest zabawka.
Chcę kupić pistolet.
Dobra, Riddy.
Idę…
Idę do ciebie.
Ożeż kurwa!
Boże.
Kurwa.
Nie.
Nie!
Kurwa, za co?
To cholerstwo kłuje!
Ja…
przepraszam.
Za co mnie postrzeliłeś?
To był wypadek.
A gdybyś mógł zobaczyć żonę, nie umierając?
Jest sposób.
Kim jesteś?
Dlaczego nie krwawisz?
Bogowie nie krwawią.
Drugim, co trzeba wiedzieć o przepowiedniach,
jest to, że otrzymują je tylko ludzie.
Zeus nie od zawsze był bogiem.
Nie stworzył was.
Kiedyś był jednym z was.
Dlatego wy możecie go zniszczyć.
Tysiące lat czekałem,
aż właściwi ludzie znajdą się we właściwym miejscu i czasie.
To nasza jedyna szansa.
Objawia się linia,
porządek słabnie…
rodzina upadnie…
Kaos zawładnie.
Napisy: Juliusz P. Braun