Kajnis!
Zmieniłaś się.
Co wy tu robicie?
Przecież…
nie wróciłem do obozu.
Stanowisz afront dla bogów i plemienia.
Vero.
Matko?
Był jakiś facet.
Gdzie… Gdzie on jest?
Co ja zrobiłem?
Co ja, kurwa, zrobiłem?
Co zrobiłeś?
W czekoladzie czy zwykły?
Dobra, był ser. Zjadłem go. Sorry.
Nieźle się naprułeś.
Chcesz odzyskać żonę? To musisz się wzmocnić. Jedz.
Pożywne!
- Myślałem, że mi się przyśniłeś. - Dobra, usiądź sobie.
Naprawdę…
Naprawdę mogę…
odzyskać Riddy, nie umierając?
Tak!
Ale trzeba działać szybko.
Zanim przekroczy Wrota.
ZAŚWIATY – RZEKA STYKS
Prosimy o udanie się pod mostek.
Wyświetlimy film instruktażowy naszego pana Hadesa.
W życiu pewne jest jedno.
Że się kończy.
Śmierć to jedyne, czego ludzie mogą być pewni.
Niektórzy z was się boją.
Niektórych przepełnia gniew.
Może myśleliście, że macie więcej czasu, ale niech was pocieszy myśl,
że wasze oddanie bogom, mnie i mojej rodzinie,
przyniesie teraz owoce.
Więc jebać ich.
Słyszysz?
Wyrzekam się ich.
Wyrzekam się bogów.
Im lepiej służyliście nam i Ziemi, którą opuszczacie,
tym wspanialsze będzie wasze nowe życie.
Wasz prom przeprawia się przez rzekę Styks.
To właśnie jej wody oddzielają Ziemię od zaświatów.
Będziemy czekać w porcie
i poprowadzimy was do kolejnego przystanku, rzeki Lete,
w której nasi przyjaźni nurkowie pomogą wam wejść do wody
i przekroczyć…
Wrota.
To moje dzieło.
Stworzyłem je dla was,
aby wasze atomy mogły szczęśliwie powrócić na Ziemię.
Nie opłakujcie życia. Właśnie do niego wracacie.
Witajcie z powrotem w zaświatach!
Wszystko będzie w porządku.
SZCZĘŚLIWEJ ODNOWY
BÓG ŚMIERCI
(GRYZIE GO SUMIENIE)
No dobra…
Jesteś tam jeszcze?
Halo!
PERSEFONA
KRÓLOWA ZAŚWIATÓW
Halo!
Co? Tak.
Jestem tu.
Jestem na głośnomówiącym?
Nie.
Wypuść! Tak…
Tak czy siak. Pokażemy tym, co obsrali pomnik, co nie?
- No? - Tak.
Dobra.
Wyszkoliłeś już więcej nurków?
Nie.
Na razie pracujemy nad procesem selekcji.
Słucham?
Po co wam proces selekcji?
Przenieś kogoś i tyle.
- Zeusie, z całym szacunkiem. - Głośnomówiący. Wiedziałem.
- To nie takie łatwe. - Co?
Wszyscy chętni pracownicy zaświatów, którzy się nadawali,
zostali już przeszkoleni.
Robiąc teraz rekrutację, nie utrzymamy jakości.
I co?
Nie mamy na to czasu.
Mam gdzieś, czy się nadają.
Szukamy ogarniaczy do tłumu. To żadna sztuka.
Załatwcie mi dziś nurków!
Wypuść!
Może to nie sztuka, ale trzeba to umieć.
Przeprowadzanie ludzkich dusz przez Wrota
to złożony proces wymagający finezji.
Jeśli nie chcemy narażać zaświatów, nie możemy obniżać stan…
Halo?
Załatwione.
Co…
Dobra. To świetnie.
Skoro już rozmawiamy,
nie widzieliście może mojego zegarka?
Bo…
No i się rozłączyli.
Przepracowujesz się.
Jak myślisz, kim będziesz w następnym życiu?
Na co liczysz?
No…
nie wiem.
Liczę, że go nie zmarnuję.
A pani?
Cóż, mnie złożono w ofierze.
Fajnie.
Więc spodziewam się nobilitacji.
Chciałam być tacytką, ale niestety nie byłam powołana.
Ale i tak służyłam Herze.
Nauczyłam się wycinać języki ku jej czci.
No i pozostałam niezamężna.
Z wyboru?
Tak.
Z wyboru.
Jesteś bardzo młoda.
Jak zmarłaś?
Wpadłam pod ciężarówkę po tym, jak wyrzekłam się bogów, więc…
pewnie wrócę jako pies, kamień czy coś.
Kto wie?
Rozumiem.
No cóż, powodzenia.
Vero.
Kurwa.
Kurwa! Umrzemy!
Ja nie mogę umrzeć, a tobie nie dam. Wyluzuj.
I mam ci ot tak zaufać?
Skąd mam wiedzieć, że faktycznie jesteś Dionizosem?
Bogowie zawsze byli na Ziemi.
Tylko nie wiecie o tym, póki sami wam nie powiemy.
Musisz mi zaufać.
Zdać się na mnie.
Dasz radę?
Nie!
- Nie! - Wczoraj chciałeś się zabić. Wyluzuj.
Nie!
Kurwa!
Nie zamykaj oczu.
Kurwa!
W pytę!
Dobra robota! Super poszło.
Co ty? Już dobrze. Musiałem się tylko upewnić.
Czemu mi pomagasz?
To nic złego grać w niższej lidze.
Bo fajnie grasz.
A teraz chodź i opowiedz o tej swojej pannie.
Personel doków wzywany na miejsca.
Witajcie w Asfodelu.
Prosimy ustawić się w kolejce i przejść przez bramki.
Tylko pięć kolejek.
Prostych.
Przygotować psy.
To cerbery pracujące.
Prosimy nie próbować ich głaskać.
Żwawo!
Proszę na bok.
Bardzo proszę.
Spokojnie, Fotis.
Chodź, Fotis.
Proszę na bok.
- Dlaczego? - Spokojnie.
- Dlaczego szczekają? - Za mną, proszę.
Dokąd idziemy? Dostąpię Odnowy?
- Zaraz ktoś wyjaśni… - A pan nie może?
Dokąd idziemy?
Nie może pan?
Będzie dobrze. Naprawdę.
Idziemy.
Wspominałem, że w planie obalenia Zeusa odegra role troje ludzi.
KAJNEUS
Oto drugi z nich.
Kajneus zmarł dziesięć lat temu. Widzieliście jak.
Tak jak Riddy, nie ma pojęcia, jak ważny jest dla losów świata.
Dobry piesek!
Obudził się, myśląc, że to będzie dzień jak co dzień w zaświatach.
Że jak zwykle będzie się skupiał wyłącznie na przeszłości…
a teraźniejszość ignorował.
Chodźmy.
Ale to się dziś zmieni.
Kajneusie, Prue, moje gratulacje.
Dostaliście awans.
Nazywam się Meduza. Wyszkolimy was na nurków.
- Nie chcę być nurkiem. - Słucham?
- Nie wnioskowałem. - A ja tak! I ciągle mnie odrzucali.
- Wiem. - Jak cudownie!
Dobrze się spisuję w dokach.
Wcale nie. Ale i tak nie lubię, gdy podbiera mi się ludzi.
To polecenie Persefony.
Ja… na kogoś czekam.
- Na kogo? - Na matkę.
Tak się zastanawiałam.
Jest bardzo skryty.
- Każdy na kogoś czeka. - Ja nie.
Jesteście tutaj w pracy.
Nie. Nie chcę iść. Zostaję.
Ciekawe.
Zdajesz się opierać na uroczo mylnym założeniu,
że masz tu coś do powiedzenia.
Co z naszymi psami?
Nurkowie ich nie potrzebują.
Przykro mi.
Ja to wolę koty.
Przepraszam panią.
Jest pani tą słynną Meduzą? Tą…
- Czemu nie zmieniłam się w kamień? - Bo, kurwa, nie żyjesz.
Bo nas noc zastanie. Idziemy.
Będę cię odwiedzał. Obiecuję.
Wypatruj jej, dobrze?
Idziemy.
Nazywa się Fotis.
- To znaczy „światło”. - Mam to gdzieś.
Nie ociągamy się.
Nie ma się czym martwić.
Dokąd idziemy? Do Wrót?
- Bo myślałam, że do Wrót. - Ja też.
I ja.
- Nie idziemy? - To tylko formalności.
- Proszę iść. - Jeśli chodzi o moje słowa…
Pani idzie dalej!
- Skąd w zaświatach formalności? - Dalej, mówię.
Ale dostąpimy Odnowy?
NIE TRZEBA BYĆ MARTWYM, ŻEBY TU PRACOWAĆ, ALE TO POMAGA
Gdzie jesteśmy?
Tu, gdzie masz interes być.
- Co robicie? - Kolejka jest!
To uczestnik, Patricia.
- Że kto? - Skąd on zna moje imię?
- Czy to był Orfeusz? - Kto?
Siemka!
Wchodź!
Cześć! To ja! Wróciłem.
Tak jest!
A ty to kto?
- Ja… - Cześć, Poli.
On jest ze mną.
Stolik pierwszy. Witaj w Jaskini.
To jakiś żart?
Słucham?
Jaskinia.
Przywiozłeś mnie do Jaskini.
Pierdol się.
Jaskinia to miejsce okryte sławą. Złą sławą.
To tu przychodzą desperaci, gdy chcą się dostać do zaświatów.
Jest też widownia. To sport.
Który zawsze kończy się porażką.
Słuchaj.
Nie wiem, kim albo czym jesteś. I mam to gdzieś.
Nie przyszedłem tu się upokorzyć.
Jasne?
Upokorzyć? Skąd ten pomysł?
To ściema. Każdy to wie. Nie da się tu nikogo odzyskać.
Nieprawda.
Można. Nikomu dotąd się nie udało, ale ty możesz to zmienić.
Wiem, że możesz.
Twoja miłość pokona śmierć.
Co mam zrobić?
To quiz!
Quiz, mordeczko!
No dobra.
Dionizos. Mały chujek.
Pogadajmy z którymś innym.
Halo? Ares?
Cześć, tu tatko.
Chyba nagrywam ci się na pocztę.
Co tam, synek?
Tak chciałem spytać, czy jesteś w pobliżu i czy wciąż się na mnie gniewasz.
Tak czy siak, potrzebuję pomocy.
Słyszałeś może o tej kompromitacji z pomnikiem w Heraklionie?
Uraziło cię to? Bo mnie tak.
No dobra, na razie.
Interesujące.
Dobra.
Dzwonimy.
Nikogo nie ma w domu?
Co jest?
Cześć, Ateno.
Tu twój ojczulek.
Masz ochotę popracować? Może stworzyć jakiś mit?
Halo?
Apollo, tu tata.
Cześć, Afrodyto. Mówi tatuś.
Artemido? Tu papcio.
Kurwa, czy oni tam są? Odsłuchują te wiadomości?
No wiesz, papcio.
Hermes! Odbieraj!
Jebana rodzina.
Zeus co rusz rozczarowuje się dziećmi.
Gnojki.
A masz!
Więc w swej bezkresnej mądrości ciągle majstruje nowe na Ziemi.
Tak.
Tak!
Ale dziecko.
Jemu nic nie zaszkodzi.
No.
Jakiej będzie płci? I co je czeka?
- Wielkie rzeczy. - Tak?
Tak.
Cholera. To pewnie moi rodzice.
Kurwa mać.
Dla mojej piękności w ciąży.
Spartańskie żeberka i trojański gin.
I niech nie mówią, że pokój jest niemożliwy.
Bardzo zabawne.
Myślałam, że to mój tata.
Kto tu jest?
To nie jest śmieszne.
Zeusie.
- Kto… - O czym ty mówisz?
Nie.
No cześć.
Kim jesteś?
Jego żoną, maleńka.
Słuchaj.
Brawo. Jesteś bardzo obiecująca w łóżku.
I bardzo ładna.
Rozumiem, co w tobie widzi.
Ale umawialiśmy się.
Koniec z dziećmi.
Przykro mi.
Pomóż mi.
Kurwa, co jest?
Hero, czy to konieczne?
W sumie nie.
Czemu chcesz mieć dziecko?
Przez tę zmarszczkę? Ona wcale nie jest nowa.
Muszę poprosić, żebyś się uspokoiła.
Proszę. Nie zabijaj mnie.
Nie zabiję cię. O nie.
Nie jestem bez wyobraźni.
Proszę…
Będzie fajnie. Jest was cała gromadka.
Zrób to.
Tylko to jedno. A potem koniec.
- Nie! - Hero…
Nie! Same problemy z tymi wszystkimi mieszańcami.
To wulgarne, paranoiczne i ludzkie.
Nie potrzebujesz ich.
A teraz zrobię nam drinka.
Kiedy wrócę, to ma być martwe.
Widzisz? Cała gromadka.
Czemu wszyscy tu wyglądają na takich zadowolonych?
Jak…? Dlaczego…?
Wciąż jesteś prawie nagi.
Proszę.
Tak lepiej. Powiedz, co sądzisz.
Byłem właśnie na Ziemi.
Oczywiście incognito.
I wszyscy ludzie, których tam widziałem,
byli podejrzanie uradowani.
Nie bali się.
A kiedy się nie boją, to mnie nie czczą.
Czemu…
Czemu ci to przeszkadza?
Nigdy nie miałeś z tym problemu.
- Prometeuszu! - Co?
To się nagle pojawiło.
Wiesz… Ale słuchaj.
Ja słabnę, a oni to czują.
Więc pomyślałem, że należy przywrócić dawny porządek rzeczy.
Niech wszyscy na dole żyją w ciągłej niepewności jutra.
Strasznie im odpuściłem.
Teraz zafunduję im totalną eksterminację.
Masową. Dawno tego nie robiłem.
Wybiję ich może tak z połowę.
Połowę czego? Połowę ludzi?
To będzie wstrząs.
Tak ich przerażę i załamię, że się podporządkują.
Pamiętasz, jak wybiłeś nasze mrówki, kiedy byliśmy mali?
Jedna cię ugryzła, więc je spaliłeś,
a potem tydzień płakałeś.
Płaczu nie pamiętam.
Płakałeś.
A potem był ten szczeniaczek, Hestia. Twój tata potrącił go wozem.
Słuchaj. Kochałeś ją.
Kochałeś tę sunię. Bardzo.
Aż ją przywróciłeś do życia. I została z tobą na zawsze.
To prawda.
To jest Zeus, w którego uwierzyłem.
Czcicieli zdobywa się na wiele sposobów. Miłość może wiele zdziałać.
To ty panujesz nad narracją. Ty opowiadasz historie…
Czekaj.
To jest twoje rozwiązanie? Mam im opowiadać historyjki?
Mówię tylko, że nie musisz wszystkiego niszczyć,
żeby zapanować…
Robię, co mogę, żeby was chronić.
Parę rzeczy przygotowałem, zanim tu trafiłem, ale mam…
ograniczenia.
Boże, tęsknię za Ziemią.
Nawet sobie nie wyobrażacie.
Dalej, Riddy.
CENTRUM DO SPRAW OSÓB NIEROZLICZONYCH
Tędy. Żwawo.
Witamy!
Dobra, zdejmować kapoki.
Nikt dziś nie wchodzi do wody.
Nie działa.
Nie…
Jak to włączyć?
Włączysz?
No dobrze. Spore zaskoczenie z tymi psami, co?
Pewnie nie wiecie, czemu tu jesteście.
Właśnie, czemu?
Wszyscy zostaliście pochowani lub skremowani bez monet.
- Nie możecie… - Co?
…przekroczyć Wrót i dostąpić Odnowy.
Wal się, Geri!
Kim jest Geri?
Moją siostrą.
Najważniejsze, żeby nie czuć wstydu.
Na spokojnie pogódźcie się ze stanem rzeczy.
Macie teraz mnóstwo czasu.
Przepraszam. Chyba zaszła pomyłka.
Nie zaszła.
Zaszła.
Mój mąż miał moją monetę.
I co?
I nigdy by mnie bez niej nie pochował.
Nie zrobiłby tego.
Bez urazy.
Chcę tylko powiedzieć, że to pomyłka.
Nie ma pomyłek.
Nie tutaj.
No dobrze.
Czyli ten cały cyrk to tylko ściema, tak?
Bo na filmie wyglądało to inaczej.
Nie ma żadnych pomyłek.
Tak?
Co z nami teraz będzie?
Mamy tu wszystko. Salę gier, stołówkę, bar…
Parę boisk do koszykówki.
Dostaniecie własny pokój.
Wszystko, czego wam trzeba.
Ale co mamy robić?
Pracować.
Za kilka dni dostaniecie przydział sektora.
Nie ma mowy. Ja muszę się odnowić.
Muszę. Całe moje dzieciństwo oddano bogom.
Zabrali mi mamę.
Muszę zacząć od nowa.
Są mi winni nowe życie.
Bogowie nie są ci nic winni.
Czyli zostaniemy tacy?
Jak długo?
Tylko 200 lat.
Potem dostaniecie swoją szansę!
Sławcie Hadesa i jego wspaniałomyślność.
Vero.
Wróci.
Ale będzie zabawa.
Obsługa!
- Powiedz, że dobrze robię. - Dobrze robisz.
- Głośniej. - Dobrze robisz.
Głośniej, kurwa!
- Dobrze robisz! - Tak!
Wpisowe.
Nie…
Kurde, nie mam portfela.
Może mój kolega ma.
Nie noszę gotówki.
- Sorki. - Zaczekaj.
Może być moja obrączka?
Czemu nie?
Kurwa, romantyczny gest.
Zmieniłeś koszulę?
- Kto to jest? - To Mojry.
MOJRY ATROPOS – LACHESIS – KLOTO
Wymyślają pytania i pilnują wyników. Na paru poziomach.
Witamy graczy!
Tak!
Nazywam się Polifem i jestem gospodarzem Jaskini.
Mamy dziś trzech uczestników.
Wszyscy grają o szansę na to, aby oszukać śmierć
i odzyskać kogoś z zaświatów.
Tak jest!
Oczywiście uczestnictwo to dopiero początek.
Na dole też jest sporo do zrobienia.
O ile w ogóle się tam dostaniecie.
Powodzenia wszystkim!
- Co teraz? - Skup się.
Gotowi?
Tak!
No dalej!
Tak!
Runda pierwsza.
Zaznaczcie każdy pieg, pieprzyk i znamię na ciele ukochanego.
Ożeż kurwa.
LETE
Następna stacja: rzeka Lete.
Jak wszyscy wiecie,
zadaniem nurków jest ułatwić nowo zmarłym przeprawę przez rzekę Lete.
Nauczymy was przygotowywać i realizować ten proces.
To złożone zadanie. Znacznie trudniejsze, niż wygląda.
Przepraszam! Przechodzimy!
- Prosimy ustawić się w kolejce… - Z drogi. Dziękuję.
Nurkowie służą państwu pomocą. Prosimy traktować ich z szacunkiem.
Agresja wobec nurków nie będzie tolerowana.
Ruchy, ludzie! Do przodu!
Prosimy ustawić się w kolejce i przejść przez bramki.
Nurkowie służą państwu pomocą. Prosimy traktować ich z szacunkiem.
Słuchajcie.
Nikogo nie wolno wepchnąć do wody ani za Wrota.
Wolna wola nie sprzyja efektywności.
Dlatego mamy was.
Nurkowie są nieodzowni.
Prowadzicie, wspieracie, słuchacie.
Wprowadzacie ludzi do wody, potem przez Wrota i ku Odnowie.
- Jasne? - Tak!
- Nie nawal. - Bez obaw.
Dobrze.
A co, jeśli nawalimy?
Przeniesiemy was na Odnowy dzieci.
Zostało dwóch zawodników.
Dobra, kolejna runda.
Wy tam.
Opowiedzcie o swoim synalku.
Dlaczego akurat wy powinniście dostać szansę,
żeby odzyskać go z zaświatów?
Ale bez słów.
- Co on odpierdala? - Nie wiem.
Raz, dwa…
Cholera.
Nie.
Spokojnie.
A ty zaśpiewasz o swojej miłości.
Też nie używając głosu.
Tak! Tam!
Idź!
Wybacz, stary.
LETE
Przepraszam.
Do góry, do wody i przez Wrota.
Niektórzy nie umieją pływać.
Trzeba ich poprowadzić. Dlatego jesteście nurkami.
Specjalnie po to was wybrałam.
A ja mam rękę do ludzi.
To dobrze.
Nie.
Bez monety nie da się przejść przez Wrota.
Biedna.
Woda po prostu ich nie przyjmuje. Są uwięzieni.
Mówiłem, że jest dobry.
Kurwa, co to było?
Co jest?
Ten człowiek, przyjaciele…
zrobił coś złego.
Nieprawdaż?
Powiedz im.
Nic nie zrobiłem.
Dziękuję.
Kurwa!
Powiedz im, co zrobiłeś.
- Powiedz prawdę. - Inaczej nie będziemy w stanie ci pomóc.
Ja…
Tak? Początek obiecujący.
Co on ma w kieszeni?
Co ma w kieszeni?
A cóż to?
Co to jest?
Moneta mojej żony.
Wstydź się!
Bo ją kocham!
Bo musiała tam zostać,
żebym mógł ją znaleźć i żebyśmy byli razem.
Samolubny dupek!
Założymy rodzinę! Nie chciałem jej tam zostawić!
Proszę.
Przegrałeś.
Gratuluję stolikowi drugiemu.
Możecie zejść do zaświatów i spróbować znaleźć syna.
Nudy. Pograjmy w bilarda.
Chodźcie.
Riddy…
Ale jest smutna.
Kajneusie.
Kajneusie!
Ty. Ty mnie tu umieściłeś.
Nie.
Jadę na tym samym wózku.
Pochowany bez monety.
Też przychodziłem tu mnóstwo razy i próbowałem wejść głębiej w rzekę.
Mąż zabrał moją monetę.
Nawet umrzeć bez niego mi nie pozwolił. Nie do wiary, co?
Jeśli cię to pocieszy, moją chyba zabrała moja mama.
Nie pociesza.
Współczuję.
Miało być 200 lat, tak?
Tak.
Dobra.
Będzie lepiej. Zobaczysz.
Riddy nie miała pojęcia, że jest dokładnie tu, gdzie powinna,
i poznała dokładnie tego, kogo powinna.
Przepraszam.
Nie.
To z miłości.
Co możemy zrobić, żeby mógł zejść? Musi być jakiś sposób.
Dla ciebie, Dionizosie,
dałoby się zabrać dwie osoby.
Wszystko jest możliwe. Ale musisz zapłacić.
No jasne. Ile tylko chcesz.
Nie ty. On.
Tik, tak.
Nie, to jest… No.
- Co? - Może nie.
Bo to nie mój, tylko…
To tylko zegarek. Nic specjalnego.
Więc w czym problem?
No dobra.
Co znowu?
Gdzie ja jestem?
Wiem, co robię.
Mam plan złożony z dwóch faz.
Napij się wody z Meandra.
- Nie, dzięki. - Nie…?
Chwila. „Nie, dzięki”?
- Ty zawsze coś. - No dobra.
Nie? No weź, załatwiłem ci fikuśną, złotą słomkę.
Spoko.
Pasuje ci do haftu. Pij.
I proszę. Dobra.
Faza pierwsza, katastrofy naturalne.
Ani się obejrzymy, a ci na dole nauczą się szacunku.
Faza druga. Tu ukłon w twoją stronę, stary druhu.
Opowieści. Dzięki. One są najlepsze.
Naopowiadam im takich historii, żeby zaczęli się nienawidzić.
Jak za wojny trojańskiej.
Będę sączył jad w te ich delikatne, ochocze serduszka,
aż zrobią się czarne jak noc.
Jeśli dobrze to rozegram,
jeden dupek zaraz ukradnie drugiemu żonę,
ktoś spali komuś dzieciaka, żeby sprzyjał mu wiatr,
a stąd krok do dziesięcioletniej wojny, w którą sami ochoczo się wpakują.
- A moje ręce? - Czyste.
Tak powinno być na całym świecie. Cały czas.
- No. - No.
Gdzie twój zegarek?
Właśnie nie mogę go znaleźć.
No dobra.
„No dobra”? Chwila.
Co to ma znaczyć? Bo widzę, że coś.
Nie, nic takiego.
Współczuję. Opowiedz o fazach.
Co?
Jasne.
Co?
- Jasne. - Co?
Herkules powiedział, że ten zegarek przynosi szczęście.
Jemu pomógł w 12 pracach,
to i mnie na dwie fazy wystarczy.
- Najpierw znajdę zegarek. - Dobra.
A potem ruszam z planem.
Dobry pomysł.
To moja cena.
Muszę ją odzyskać. Muszę wszystko naprawić.
Proszę.
Będę pierwszym, komu się uda. Przysięgam.
Moja miłość pokona śmierć.
Udowodnię to.
No dobra.
Zróbmy to. No.
- Weź go. - Dziękuję.
Dziękuję.
Wedle mitu nikt nigdy nie wrócił z zaświatów.
No to za mną.
Ale jak Zeus powinien wiedzieć,
mitom nie należy wierzyć.
Napisy: Juliusz P. Braun