ESTACIÓN DE SERVIZO TINDÁREO
Tes baño?
- Deixaches as chaves… - O baño?
Si, claro. Por alí.
As Furias son tan vellas coma os deuses.
Incluso máis.
Vagan polo mundo impartindo xustiza onde cren que foi denegada.
É bastante subxectivo.
Só aqueles que perseguen as poden ver ou oír.
Recorda…
Recorda o que fixeches…
Recorda…
Ola, Tereo.
Por favor…
- Por favor. - Estás canso?
Sabes como desfacerte de nós, non si?
Non, Tereo…
Tío?
Todo ben aí dentro?
Tío?
Merda! Tío!
TEREO
A quen lle toca?
A ela.
Isto vai ser divertido.
Ben, ata agora, coñecestes dous humanos importantes.
Imos co terceiro.
Bendita Olimpia.
Dixen que volveriamos a ela.
Para entender a importancia de Ari,
temos que rebobinar ata o comezo dese día.
Ari é unha asasina.
Mais sen querer.
Tiña un irmán xemelgo, Glauco.
Rodara por riba del mentres durmía cando eran bebés.
Feliz aniversario.
Asfixiárao ata matalo.
A nai de Ari nunca aceptara que seu fillo morrera,
así que, en certo modo, non o fixera.
Feliz aniversario, señora.
Que?
Dixen: "Feliz aniversario."
Un día atarefado, non si?
Si. Como vai o monumento?
Atreveríame a dicir que é "maxestoso", señora.
En serio?
- Si… - "Maxestoso"?
- Tivo unha idea marabillosa. - Gústache?
Ari, cala!
Dédalo intenta concentrarse.
Non si?
Estou ben, señora.
Retírate.
O nariz é moi grande.
Dígocho todos os anos, Dédalo.
Ela só é a base, non eran idénticos.
Traereiche unha foto de meu pai.
Si.
Síntoo.
Non, ten razón.
O avó tiña un gran nariz.
Un septo fermoso. Era o máis destacado da súa cara.
Non coma…
Un pensaría que para os 30 tería parado con isto.
Non o tes que facer.
Si, teño.
Como te lembras de Ícaro?
Pois…
En fin.
Rezo.
Dou grazas pola súa Renovación.
Xa.
Soa razoable.
Que ides facer máis tarde? Despois da Olimpia.
Ides pór Heraclión patas arriba?
Xa me coñeces.
Deberías saír de aquí, Dédalo. Nunca o fas.
Gústame estar aquí.
E ti, Teseo? Que me dis?
Queres divertirte? Emborrachémonos.
Sr. Presidente.
Feliz aniversario, rula.
Cada ano…
É asombroso que sigas a facer isto pola túa nai.
En serio.
Quero facelo.
Non, non queres.
Mais grazas.
Veña, papá.
Sabedes que rexeita cada ano?
Un agasallo.
Este ano, consigamos que diga que si. Pide o que queiras, é teu.
Prométocho.
O que queiras.
Como a convenzo?
Segue a ser un non,
mais grazas.
Vamos, Dédalo.
Fai unha versión mellorada de min.
Amigos, cidadáns de Creta,
bendita Olimpia.
Como é tradición neste día, admiremos o obsequio dos deuses,
o milagre da Renovación.
Os humanos nacemos grazas á bondade de Zeus.
Os mellores de nós vivimos ao servizo dos deuses.
Pola obediencia ao Olimpo,
a nosa lealdade xerará vida nova, unha vida mellor.
Este é o día de Glauco.
E de Ari.
Unha vida ben vivida significa non temer a morte.
Temo que non nos podemos opor aos deuses nin á súa festividade.
Non me opoño aos deuses.
Opóñome ao seu calendario.
Estiveches bebendo?
He aquí Ágata de Heraclión,
un sacrificio humano consentido que acepta morrer no nome do Olimpo,
coa certeza de que a súa piedade lle asegura a Renovación máis gloriosa.
A alma deixa o corpo coa bendición de todos os deuses
e regresa coma un regalo para o mundo nunha forma nova e espléndida.
Non hai morte, só Renovación.
- Vero. - Vero.
Hoxe teño o honor
de presentar un monumento dedicado aos nosos deuses.
E xa sabedes que pasa despois.
Alguén acordou cedo hoxe.
Ao carallo con Minos.
Ao carallo cos deuses.
No nome de Zeus, mantédevos firmes.
Que nada vos distraia,
xa que traballar para eles nunca é en van.
Bendita Olimpia.
Vero.
AO CARALLO COS DEUSES
Que cona é iso?
Meu deus.
AO CARALLO COS DEUSES
Iso é merda?
Quen fixo isto?
Quen foi?
- Mamá… - Quen profanou os deuses?
Quen desafiou a miña familia?
Atoparémosvos!
Seredes castigados!
Vale, amodo.
Estás ben?
Quitemos isto.
Ti…
Saíches berrando cando naciches.
Sabes?
Si, mamá, seino.
Contáchesmo moitas veces.
Glauco estaba calado,
moi sereno.
De feito estaba azul.
Preocupábame que non o lograse, mais era perfecto.
Ti chegaches ao mundo e enchíchelo de ira.
POLICÍA.
AO CARALLO COS DEUSES
BARRIO DE TROIA
Putos troianos do carallo!
Vamos!
Todo aquel que dea asilo a algún dos 7 Troianos será arrestado!
Ao carallo cos deuses!
- Abaixo, hostia! - Quieto!
Xa o teño.
Hécuba fora raíña de Troia.
Andrómaca era a súa nora.
Os seus maridos foran asasinados diante delas,
e o único fillo de Andrómaca, Astíanax,
fora arroxado dos muros da cidade ao rendérense os troianos.
As dúas estaban fatigadas.
E ben?
Non tiñamos coñecemento disto.
Estamos igual de espantadas.
Ese monumento construíuse en honor aos nosos deuses.
Un símbolo de obediencia e gratitude.
Un símbolo no que á vosa xente lle pareceu axeitado cagar.
Deshonrastes non só os deuses,
senón tamén o país que vos adoptou e vos acolleu.
- Perdoa? - Por favor!
- Mamá. - Dime.
Se adoptases un fillo, non quererías que tivese os mesmos dereitos?
Bos colexios? Integración?
A vosa marxinación é pola vosa seguridade.
Veña, ho!
Estades a favor deste insulto aos deuses, non si?
Claro que non.
Gustaríavos ir ao monumento, levantar as saias e contribuír?
Talvez o teñades feito xa.
Desculpe?
Chámanlles os 7 Troianos. Verdade?
Collemos a seis. Están no labirinto.
Estamos buscando o líder.
Es ti, vella?
Sr. Presidente, señora, estamos moi agradecidas
polo santuario que nos deron en Creta.
Non tiñamos coñecemento desta broma.
"Acto terrorista."
Os 7 Troianos son novos, son estúpidos,
e xúrolle que me asegurarei de que reciban o seu castigo.
Mais, por favor, non houbo feridos.
Onde está o sétimo?
O líder.
Supoño que marcharía da cidade.
Se o sétimo se presenta ante min, perdoarei os outros seis.
E se non?
Xa sabes cal é o castigo.
O Minotauro?
Premo este botón,
a luz da súa gaiola pasa de verde a vermello, e queda solto.
Nunca houbo un supervivente.
Tes ata medianoite.
- Mais e se non podo…? - Teseo!
Si, señor.
Señora.
Estamos listos para o templo.
Algúns respectamos os deuses, Hécuba.
Prepárate.
Agora!
POSEIDÓN DEUS DO MAR
IRMÁN PEQUENO DE ZEUS
PESCETARIANO
Como estás? Dime a verdade.
Tes un aspecto horrible.
Vale.
Bendita Olimpia.
Non para min, meu.
Que?
O noso monumento en Heraclión.
Paréceche gracioso?
Es idiota! Non sexas idiota.
Pois si.
Que cona che importa?
Impórtame porque é blasfemia.
Cagaron nel. Cubriron a nosa estatua de caca.
- E que? - E que?
Hai que sentar un precedente.
Entendes?
Os troianos? Non os amolamos xa abondo?
Demasiado fácil. É como foder un morto.
Hai que manter os humanos á raia
porque se se relaxan
e viven en paz demasiado tempo,
están menos asustados de forma construtiva.
E se están menos asustados, teñen menos ganas de honrarnos.
E se comezan a crer que a blasfemia non ten consecuencias?
Iso paréceme moi perigoso.
- A ti non? - Si, mais son humanos.
Como carallo ían ser perigosos para nós?
Minos está cabreado. Déixallo a el.
Deixa de facer o ridículo.
Teste que relaxar.
Levas maquillaxe na fronte?
É protector solar. Gústache o teu posto aquí?
Non sexas cabrón.
Porque Dioniso quere un ascenso.
A capitán Clamidia?
É ambicioso.
Podería facer máis.
Non me insultes.
Creme, non me gustaría.
Isto é pola túa profecía, non si? Cago en todo.
Estás paranoico. Non hai ningunha profecía.
Es o rei dos deuses, tío.
Faino ao grande. Que sufran. Déixao claro!
Pon orde na túa cidade.
É unha orde, non unha petición.
- Diga? - Volveuse tolo de remate.
Cre que atopou unha engurra esta mañá. Está asustado. Pasaráselle.
Se che pediu algo, faino.
Sabes que é máis doado.
Ti.
Gústache nadar, non si?
Non…
Que falarlle a quen non fala te console. Que Hera alivie a túa dor mortal.
Vero.
Quero calzarme a Teseo, o meu gardacostas.
E non sei que facer co dos troianos.
Que falarlle a quen non fala te console. Que Hera alivie a túa dor mortal.
Vero.
E ben? Cúspeo.
Que tes?
Eu…
Nada!
O teu segredo está a salvo comigo.
Que fai aquí, señor?
Pois aparte de levar este toucado tan xeitosiño,
quería saber que pensas facer cos troianos.
Temos a seis e están a buscar o sétimo.
Mais supoño que non o atoparán.
Así que, a medianoite, farase xustiza.
- Co Minotauro? - Si.
Ben.
Por suposto.
Profanaron o seu monumento.
A min non me asocies con esa bazofia.
É horrible. Está mellor coa merda.
Mais mátaos a todos.
Iso farei.
Ben.
Bendita Olimpia.
Non sexas lambecús.
Deberiamos mostrarlles misericordia aos troianos.
- Nin falar. - Mais ninguén o esperaría.
Terías un pobo troiano máis obediente.
Ou as cousas irán a peor.
A xente necesita incentivos. Xogarse algo.
Que tal a vida? Iso é un incentivo?
Ti xa me entendes, papá.
Se os deuses deciden castigar un pobo, é mellor non cuestionalo.
Destruíron Troia por algo.
- Por que? - Confiáronse.
Excedéronse.
Por que non deixamos que a xente vote? Os atenienses fano.
Funciona.
Votarían por ti porque te queren.
Non podes confiar en que a xente vote polo que necesita, Ari, nunca.
Serás unha boa gobernante, mais tes moito que aprender.
Os deuses deciden quen goberna.
Gustaríache que fose Glauco?
Que?
Gustaríache?
Non!
Non.
Non ocupaches o lugar de teu irmán, deucho el.
Faralo moi ben, seino.
Mais hai que castigar os troianos.
Meu deus, hoxe temos o carallo do concerto de Orfeo.
Isto nunca acaba?
Que pasa?
Nada.
Boa sorte! Son unha gran fan.
Grazas.
- Es? - Non coñezo nin unha canción.
- Pasa do concerto. - Non podo.
- Podes! - É Olimpia, Teseo.
- É o teu aniversario. - Non sexas parvo.
Vale, que che dean.
Que acabas de dicir?
Mira, teño dúas entradas para os Munis.
Queres vir?
- Os Munis? - Si!
Podiamos marchar xa.
Axudareite coa camuflaxe para que non te recoñezan.
- Queres levarme aos Munis? - Si!
- Por que? - Porque sempre fas o que che din.
Tes razón.
Pois vamos.
- Tes un can? - Tiña un.
Morreu con isto posto?
Cala. Perdoa.
Gústame. Non me gustan os Sátiros.
Xa, en fin, hoxe si.
Vale!
Mimá.
SÁTIROS
Estás preparada?
Iso creo.
Tranquila.
Estás a salvo.
Benvidos aos Munis!
Hoxe pelexarán Carl Crixus de Esparta
e a amazona Hipólita a Segunda!
Feliz aniversario.
Un deles non verá o mañá!
En serio é amazona?
Oíute.
Nunha loita xusta, unha loita nobre, unha loita pola morte!
- Por que crías que isto me animaría? - Nunca dixen iso.
Sabes para que é isto? Este é un lugar para a dor.
A ira.
Un lugar onde deixarse ir. Cría que che viría ben.
Seredes enterrados con honor e renovados con esplendor.
Aos vosos recantos!
Recorda a Glauco.
Recorda a Glauco, Ari.
Estás ben?
Estou.
Un aplauso para Hipólita a amazona!
Espero que teñas dúas moedas.
Hostia.
Que vos pareceu iso?
Estás ben?
O sacrificio de Olimpia xa me parece duro abondo.
Non sei por que me pareceu boa idea vir.
Manda carallo.
Nin sequera me acordo del.
De quen?
- De Glauco. - Eras un bebé.
Mais suponse que podes sentir o teu xemelgo.
Aínda que morra, e eu non podo.
Cumprín a miña profecía antes dos dous anos
e non recordo unha puta merda.
Que dicía?
Nace unha liña, decae a orde,
cae a familia e o caos xorde.
Lévame a casa, Teseo.
Síntoo, oíches?
Foi unha idea estúpida.
- Mais queríache preguntar… - Vanme castigar.
- Que? - As Furias.
- Que dis? - Estiveron nos Munis.
Non as viches porque non podes.
- Por que ían vir por ti? - Matei a meu irmán xemelgo.
Non foi culpa túa. Veña, ho. As Furias?
Perseguen asasinos, violadores, xente que fode os seus fillos.
A xente que queda impune.
Ti levas castigándote toda a vida.
Non veñen por ti.
Si que veñen.
Non creo que haxa nada que poida facer.
E se salvases unha vida?
Que?
Se puideses salvar unha vida, faríalo?
Por suposto.
Que facemos aquí?
Quero amosarche algo.
Vamos.
REFUXIO PARA MULLERES TROIANAS
Vamos.
Teseo…
Isto é o que podes facer.
Por fin! Espero que trouxeses tabaco.
Nax.
Nunca me sentín tan humillado en toda a miña vida.
Incluída a vez que me tiraron dos muros da puta Troia.
Hai que baleirar ese cubo.
Hostia.
Vas levarme onda teu pai?
Non.
- Que? - Botarme ao Minotauro?
Veu para salvarte, a ti e a todos.
Non si?
Es o sétimo troiano.
Bonita camiseta, por certo.
Non son un covarde.
Quero entregarme. Foi unha estupidez miña, o da merda.
É culpa miña. Mais os outros seis negáronse, e algúns,
certamente por boas razóns, coma o amor,
decidiron encerrarme para salvarme de min mesmo.
Vai ao carallo.
Referíame tamén á miña nai, meu rei.
Vale.
Irei contigo.
Non…
Non, Ari…
Por favor, escoita, vale?
Esta mañá, teu pai dixo que che daría o que fose.
Pídelle a el.
Ven aquí.
Sinto terche mentido, Ari.
Por que o fixeches?
- É un monumento para os deuses. - E por que nos abandonaron?
Ódiannos. Négome a adoralos.
O meu pobo está fodido!
Non teñen nada. Nin dereitos nin vida.
Malamente sobrevivimos.
Quedamos 15 000 como moito. Eramos máis de cinco millóns.
Eramos o pobo máis poderoso do mundo,
por iso a todos lles encanta vernos caer.
"Tirado dos muros de Troia…"
Es o fillo de Andrómaca, Astíanax.
Nax.
Cría que morreras.
Todos o crían.
Merda!
Tendíchesme unha trampa.
El é a esperanza para o noso pobo.
Si! O príncipe secreto!
Noutro mundo, ti e eu teriámonos feito amigos nalgún…
Vale, basta.
Non espero que me axudes. Acepto a morte.
- Nax. - Si, mamá.
Non vallo seis vidas.
Levareite onda meu pai, e perdoarate.
- Non o fará. - Farao.
Es o meu regalo de aniversario.
É demasiado
se respiro o aire dos teus pulmóns?
É demasiado
vivir baixo o peso deste amor?
Mais eu…
Quero respirar cada alento teu.
Ser a verdade e o mito.
Todos os días e todas as noites,
ao longo da vida amarga.
Eu…
Porque es a miña vida e a miña morte.
Ti compós a música na miña cabeza.
Todos os días e todas as noites,
ao longo da vida amarga.
Astíanax? Que? É unha broma?
- Onde está? - Nas celas do labirinto.
Retírate.
Dixen que te retires!
Prometíchesmo.
Dixeches: "O que queiras."
Pois quero isto.
Que os deixes ir, a todos.
Por favor.
Prometíchesmo.
Por que isto?
Matei a Glauco!
Déixame salvalos a eles.
De acordo.
En serio?
En serio.
Feliz aniversario.
O amor pode superar toda razón.
Ari.
Ari, por favor.
Ari, espera.
- Puideches preguntar sen máis. - Non puiden.
- Mira, Ari… - "Señora."
Señora, por favor.
Ari, escoita…
Ari!
Que?
Grazas.
Vamos! Saíde dunha puta vez! Bulide!
- Si! - Rápido!
Móvete, hostia!
Iso é!
Sae dunha vez!
- Non pasa nada. Xa marcho. - Si pasa!
Serás parvo!
Tranquila.
Que parvo es!
Correde!
Meu neno.
Correde!
Tranquila, Cass.
Cálmate.
Nun sorprendente acto de misericordia, o presidente Minos soltou os 7 Troianos.
Andrómaca e Astíanax reunidos unha vez máis.
Astíanax dábase por morto, mais está vivo e ben vivo.
É un día feliz para este pobo acosado.
Poseidón, maldito truán.
Paspán do carallo.
Mequetrefe.
Ei!
Que ben.
Hostia!
Gústache quente, eh?
É intenso!
Ten aceite de argán?
O xampú?
Ten.
Que ben.
Si, por favor.
Bule, home.
Podo explicar o dos troianos.
A miña decisión.
Seino. Non é o que falaramos.
Non hai decisión ningunha, Minos.
Non se che digo que fagas algo.
Tanto me dá canto queiras a túa filla.
Recórdao, non te dobregues ante o amor.
Fai o que che din.
Entendido?
Entendido!
Ben!
Acondicionador, por favor.
CAPELA DE HERA
Chéirache ben o pelo.
Inténtoo.
Esa profecía…
- "…cae a familia…" - Por favor.
Non empeces ti.
Non, só me dá pena que nos inclúa a todos.
Interesaríame unha profecía que se desfixese só de Zeus.
Seguro que si.
Vamos!
Que ninguén se mova!
Isto é o que pasa
unha e outra vez
desde que rexen os deuses.
- Sóltame! Non! - Cala a boca!
Onde hai conexión, eles dividen.
Onde hai amor, destrúeno.
Por favor, non.
Ti!
Fuches ti!
Ti! A túa familia fixo isto!
Meu fillo…
Está morto…
Prometíchesmo.
É a vontade dos deuses, Ari.
Ou querías que os desafiase?
Ola, Ari.
Viñemos falar de teu irmán.
Subtítulos: Lorena Pereiras.