STACJA BENZYNOWA TYNDAREOS
Macie łazienkę?
- Kluczyki chyba zostały… - Łazienka!
Jasne. Jest tam.
FURIE TISI – ALEKTO – MEG
Furie są równie stare, jak bogowie.
A nawet starsze.
Przemierzają Ziemię
i wymierzają sprawiedliwość tam, gdzie jej brak.
Raczej subiektywnie.
Widzą i słyszą je tylko ci, których ścigają.
- Pamiętaj. - Pamiętaj, co zrobiłeś.
Pamiętaj.
No cześć, Terry.
Proszę.
Jesteś zmęczony?
Wiesz, jak się nas pozbyć.
Nie, Terry.
Koleś?
Koleś!
Wszystko gra?
Koleś!
Kurwa! Koleś!
Kto teraz?
Ona.
Będzie jazda.
Jak dotąd poznaliście dwoje istotnych ludzi.
Czas na trzeciego.
Pomyślnej Olimpii.
Mówiłem, że do niej wrócimy.
Aby zrozumieć znaczenie Ari,
musimy się cofnąć do początku tamtego dnia.
Ari jest zabójczynią. Choć zabiła przypadkiem.
Miała brata bliźniaka, Glaukosa.
Gdy byli małymi dziećmi, wturlała się na niego przez sen.
Wszystkiego najlepszego.
Udusił się i zmarł.
Matka Ari nigdy nie pogodziła się z utratą syna,
więc poniekąd wciąż był z nimi.
Wszystkiego najlepszego.
Słucham?
Złożyłem pani życzenia.
Pracowity dzień, prawda?
Tak. Jak pomnik?
Nie bałbym się nawet słowa „majestatyczny”.
Doprawdy?
- Owszem. - „Majestatyczny”?
- Miała pani doskonały pomysł. - Prawda?
Cicho, Ari.
Dedal próbuje się skupić.
Prawda?
Nie przeszkadza mi to.
Zostawcie nas.
Ma za duży nos.
Co roku powtarzam, że Ari to tylko punkt wyjścia.
Nie byli tacy sami.
Przyniosę zdjęcie ojca.
No tak.
Przykro mi.
Ona ma rację.
Dziadek miał świetny nos. Z piękną przegrodą.
Był wielkim atutem jego twarzy.
Nie to, co u mnie.
Po trzydziestce mogłaby już dać mi spokój.
Nie musisz tego robić.
Muszę.
Jak ty wspominasz Ikara?
Wiesz.
Modlę się.
Dziękuję bogom za jego Odnowę.
Tak. To brzmi rozsądnie.
Jakie macie plany na po Olimpii?
Szykuje się ostra popijawa?
Znasz mnie.
Powinieneś wyjechać. Nigdy tego nie robisz.
Podoba mi się tu.
A ty, Tezeuszu? Masz plany?
Poużywasz sobie? Nawalmy się.
Panie prezydencie.
Sto lat, kochanie.
Rok w rok.
Że też wciąż to robisz dla matki. Jestem pod wrażeniem.
Sama chcę.
Nieprawda.
Ale ci dziękuję.
Daj spokój, tato.
Wiecie, czego zawsze odmawia?
Prezentu.
W tym roku ją namówmy. Powiedz, czego chcesz, a będzie twoje.
Obiecuję.
Cokolwiek.
Jak ją przekonać?
Odpowiedź brzmi „nie”, ale dziękuję.
Dalej, Dedalu.
Wyrzeźbij mnie, tylko lepszą.
Przyjaciele, obywatele Krety,
pomyślnej Olimpii.
Zgodnie z olimpijską tradycją
pochylmy się nad darem od bogów dla nas wszystkich,
jakim jest cud Odnowy.
My, ludzie, rodzimy się dzięki łasce Zeusa.
Najlepsi z nas poświęcają życie służbie bogom.
Posłuszeństwo Olimpowi
i wierność bogom
dadzą nam nowe, lepsze życie.
To dzień Glaukosa.
Oraz Ari.
Bo kto dobrze żyje, nie musi lękać się śmierci.
Obawiam się, że nie możemy sprzeciwiać się bogom ani ich świętu.
Nie sprzeciwiam się bogom.
Tylko ich kalendarzowi.
Czy ty piłaś?
Oto Agata z Heraklionu,
która dobrowolnie składa się w ofierze ku czci bogów olimpijskich.
Jest bezpieczna, bo wie,
że pobożność zapewni jej Odnowę w chwale.
Dusza opuszcza ciało z błogosławieństwem wszystkich bogów.
Jej darem będzie powrót do świata w nowej, doskonałej formie.
Nie ma śmierci. Jest tylko Odnowa.
- Vero. - Vero.
Przypada mi dziś święty zaszczyt
odsłonić pomnik ku czci naszych bogów.
Wiecie, co było dalej.
Ktoś dziś wcześnie wstał.
Jebać Minosa.
I bogów.
W imię Zeusa mówię wam:
niech nic was nie zachwieje ani nie rozproszy.
Bo wiecie, że służba bogom zawsze przynosi plony.
Pomyślnej Olimpii.
Vero.
- Vero. - Vero.
Co to, kurwa, jest?
Boże.
JEBAĆ BOGÓW
Czy to jest gówno?
Kto to zrobił?
Mamo.
Kto tak zbluźnił?
Sprzeciwił się mej rodzinie?
Znajdziemy was!
I nie unikniecie kary.
Spokojnie.
W porządku?
Zdejmijmy to.
Ty…
Przyszłaś na świat z krzykiem.
Wiesz?
Tak, mamo. Wiem.
Mówiłaś. Wiele razy.
Glaukos był cichuteńki.
Nieruchomy.
Był wręcz siny.
Bałam się, że nie przeżyje, ale był idealny.
A ty przyszłaś na świat i wypełniłaś go gniewem.
JEBAĆ BOGÓW
MAŁA TROJA
Trojańskie ścierwo!
Idziemy!
Ktokolwiek ukrywa Trojańską Siódemkę, będzie aresztowany!
- Jebać bogów! - Nie wyrywaj się!
Mam go.
Hekabe była królową Troi.
Andromacha – jej synową.
Ich mężów zaszlachtowano na ich oczach,
a jedynego syna Andromachy, Astyanaksa,
zrzucono z murów miasta, kiedy Trojanie się poddali.
Obie były wykończone.
No?
Nic o tym nie wiedziałyśmy.
My też jesteśmy przerażone.
Ten pomnik wzniesiono ku czci bogów.
To symbol posłuszeństwa. Wdzięczności.
Symbol, który pań rodacy uznali za stosowne obrzucić gównem.
To obraza nie tylko dla bogów,
ale i dla kraju, który was przygarnął i dał wam schronienie.
Słucham?
- Błagam. - Matko.
Gdyby pani przygarnęła dziecko, nie chciałaby pani, by miało równe prawa?
Dobre szkoły? Integrację?
Segregacja zapewnia wam bezpieczeństwo.
Serio?
A więc popierają panie tę obrazę bogów?
W żadnym razie.
Może pójdą panie pod pomnik, zakaszą spódnice i dodadzą coś od siebie?
Może już to panie zrobiły.
Słucham?
Podobno nazywają się Trojańską Siódemką. Zgadza się?
Sześcioro złapaliśmy. Są w labiryncie.
Szukamy tylko przywódcy.
Czy to ty, staruszko?
Jestem niewymownie wdzięczna
za azyl dla naszego narodu na Krecie.
Nic nie wiedziałyśmy o tym dowcipie.
Tym zamachu.
Trojańska Siódemka to głupie dzieciaki.
Przysięgam, że dopilnuję, aby ponieśli surową karę.
Ale nikomu nie stała się krzywda.
Gdzie siódma osoba?
Przywódca.
Pewnie opuściła już miasto.
Jeśli siódma osoba się do mnie zgłosi, udzielę amnestii pozostałej szóstce.
A jeśli nie?
Znają panie karę.
Minotaur?
Kiedy nacisnę ten przycisk, światło w jego klatce staje się czerwone
i drzwi się otwierają.
Jak dotąd nikt nie przeżył.
Czekam do północy.
- A jeśli mi się nie uda… - Tezeuszu!
Panie prezydencie. Proszę pani.
Idziemy do świątyni.
Niektórzy z nas szanują bogów, Hekabe.
Jeszcze chwila…
Teraz.
POSEJDON – BÓG MORZA
MŁODSZY BRAT ZEUSA
*PESKATARIANIN
Jak tak naprawdę się trzymasz?
Wyglądasz koszmarnie.
No dobra.
Pomyślnej Olimpii.
Na to już nie ma szans.
Czemu?
A nasz pomnik w Heraklionie?
Jak może cię to śmieszyć?
Nie zachowuj się jak kretyn.
No ale serio.
Co ci to robi?
Robi mi to, bo to bluźnierstwo.
Obsrali cały nasz pomnik.
- I co? - I to, że trzeba ich przykładnie ukarać.
Rozumiesz?
Że Trojan?
Nie dość mają przez nas przesrane?
To za łatwe. Jak dymać zwłoki.
Ludzi trzeba trzymać krótko.
Bo kiedy za bardzo się odprężają,
kiedy za długo cieszą się pokojem,
to przestają się konstruktywnie bać.
A wtedy odechciewa im się oddawać nam cześć.
Jeśli zacznie im się wydawać, że można bezkarnie bluźnić…
to będzie bardzo niebezpieczne.
- Nie sądzisz? - Owszem. Ale to ludzie.
Zeusie, jak niby mieliby nam, kurwa, zagrozić?
Minos się wkurwił. Zostaw to jemu.
Nie rób z siebie pośmiewiska.
Wyluzuj trochę.
Czy ty masz makijaż na czole?
To krem z filtrem. Podoba ci się twoja robota?
Nie bądź fiutem.
Bo Dionizos chce awansu.
Na Kapitana Chlamydię?
Jest ambitny.
Stać go na więcej.
Nie obrażaj mnie.
Wierz mi, że wolałbym nie.
Tu chodzi o tę twoją przepowiednię, tak? Kurwa, stary.
Masz paranoję. Nie ma żadnej przepowiedni.
Jesteś królem bogów.
Wytocz grube działa. Niech cierpią. Pokaż im.
Ogarnij swoje miasto.
To polecenie, nie prośba.
- Halo? - Kompletnie mu odjebało.
Zdaje mu się, że znalazł nową zmarszczkę. Boi się. Przejdzie mu.
Jeśli o coś prosił, to zrób to. Wiesz, że tak jest łatwiej.
Ty.
Lubisz pływać, co nie?
Nie…
Niechaj wyznanie da ci ukojenie.
Niechaj Hera uśmierzy twój śmiertelniczy ból.
Vero.
Mam ochotę przelecieć Tezeusza, mojego ochroniarza.
I nie wiem, co zrobić z Trojanami.
Niechaj wyznanie da ci ukojenie.
Niechaj Hera uśmierzy twój śmiertelniczy ból.
Vero.
No? Wykrztuś to.
Co jest?
Ja…
Nic.
Nikomu nie powiem, Minosie.
Co tu robisz, panie?
Poza tym, że chciałem przymierzyć tę gustowną szmatkę na głowę,
chciałem cię zapytać, jakie masz plany wobec Trojan.
Sześcioro już pojmaliśmy, a teraz szukamy siódmej osoby.
Wątpię, żeby się udało.
Więc o północy wymierzymy sprawiedliwość.
- Minotaurem? - Tak.
Dobrze.
Oczywiście.
Zbezcześcili wasz pomnik.
Nie mam nic wspólnego z tą szmirą.
Jest szkaradna. Już lepiej wygląda z gównem.
Ale i tak ich zabij.
Tak zrobię.
Dobrze.
Pomyślnej Olimpii.
Nie bądź lizus.
Powinniśmy okazać Trojanom litość.
- Wykluczone. - Nikt się tego nie spodziewa.
Mniejszość trojańska nabrałaby pokory.
A tak będzie tylko gorzej.
Ludzie potrzebują motywacji, żeby się sprawować.
A chęć życia to nie motywacja?
Wiesz, co mam na myśli.
Jeśli bogowie chcą kogoś ukarać, nie należy tego kwestionować.
Troi nie zniszczono bez powodu.
- To jaki był powód? - Buta.
Za wysoko mierzyli.
Może zorganizujemy wybory?
W Atenach to się sprawdza.
A ludzie by na ciebie głosowali, bo cię kochają.
Ludzie nie zagłosują za tym, co dla nich dobre.
Nigdy.
Będziesz wielką władczynią, ale musisz się dużo nauczyć.
Władców wybierają bogowie.
- Żałujesz, że nie jestem Glaukosem? - Słucham?
Powiedz.
Nie.
Twój brat sam oddał ci swoje miejsce.
Wiem, że będziesz wielka.
Ale Trojan trzeba ukarać.
Boże, mam dziś jeszcze pieprzony koncert Orfeusza.
Ani chwili wytchnienia.
Co się stało?
Nic.
Powodzenia! Jestem fanką.
Dziękuję.
- Jesteś? - Nie znam ani jednej piosenki.
- To nie idź na koncert. - Muszę.
- Wcale nie. - Jest Olimpia.
- Są twoje urodziny. - Nie bądź idiotą.
A, to spierdalaj.
Co ty powiedziałeś?
Mam dwa bilety na Munis.
Pójdziemy?
- Na Munis? - Tak.
Moglibyśmy się wymknąć.
Wtopiłabyś się w tłum i nikt by cię nie poznał.
- Chcesz mnie wziąć na Munis? - Tak!
- Dlaczego? - Bo zawsze robisz to, co ci każą.
Masz rację.
No to chodźmy.
- Masz psa? - Miałem.
Zdechł w tej koszulce?
Zamknij się.
- Wybacz. - Nie trzeba.
- Ale Satyrów nie lubię. - Cóż, dzisiaj lubisz.
No dobra!
Boże.
SATYRY
- Gotowa? - Chyba tak.
Nie przejmuj się.
Jesteś bezpieczna.
Witajcie na Munis!
Dziś walczą Carl Kriksos ze Sparty…
i Amazonka Hipolita Druga!
Sto lat.
- Jedno z nich nie dożyje jutra! - To prawdziwa Amazonka?
Usłyszała cię.
To będzie uczciwa, godna walka. Walka na śmierć i życie!
- Kurwa, to miało mnie rozweselić? - Kto mówił, że miało?
Wiesz, po co tu się przychodzi? Żeby dać upust bólowi.
Gniewowi.
Tu nie trzeba się hamować. Pomyślałem, że ci się przyda.
Pochowamy was z czcią i dostąpicie Odnowy w chwale.
Do narożników!
- Pamiętaj o Glaukosie. - Pamiętaj o nim, Ari.
Wszystko gra?
Tak.
Zróbcie hałas dla Amazonki Hipolity!
Mam nadzieję, że macie dwie monety.
Kurwa.
I co wy na to?
Trzymasz się?
Już na widok ofiar z okazji Olimpii mnie skręca.
Czemu ja uznałam to za dobry pomysł?
Ja pierdolę.
Nawet go nie pamiętam.
- Kogo? - Glaukosa.
- Byłaś dzieckiem. - Ale bliźniaka powinno się czuć.
Nawet gdy umrze. A ja nie czuję.
Wypełniłam swoją przepowiednię, nim skończyłam dwa lata.
I ni chuja nie pamiętam.
Jak brzmiała?
„Objawia się linia, porządek słabnie,
rodzina upadnie, Kaos zawładnie”.
Zawieź mnie do domu.
Przepraszam.
To był głupi pomysł.
- Ale muszę zapytać… - Zostanę ukarana.
- Co? - Przez Furie.
- O czym ty mówisz? - Były na Munis.
Ale tylko ja je widziałam.
- Za co miałyby przyjść? - Zabiłam brata. Bliźniaka.
Nie ze swojej winy.
I serio? Furie?
One przychodzą po morderców, gwałcicieli. Po ludzi, którzy pieprzą swoje dzieci.
I to takich, którzy uniknęli kary.
Ty całe życie sama siebie karzesz.
Nie idą po ciebie.
Idą.
I chyba nic z tym nie mogę zrobić.
A gdybyś kogoś ocaliła?
Co?
Gdybyś mogła ocalić komuś życie, zrobiłabyś to?
Oczywiście.
Co tu robimy?
Muszę ci coś pokazać.
Chodź.
AZYL DLA TROJANEK
Tędy.
Tezeuszu.
Tu możesz się wykazać.
Nareszcie! Mam nadzieję, że masz tytoń.
Naks.
W życiu nie czułem się tak pozbawiony godności.
Nawet wtedy, kiedy mnie zrzucono z murów Troi.
Trzeba wynieść to wiadro.
Ożeż kurwa.
Przyszłaś zabrać mnie do ojca?
Nie. Co?
- Rzucić Minotaurowi? - Przyszła was uratować.
Prawda?
Jesteś siódmym Trojaninem.
Nawiasem, fajna koszulka.
Nie jestem tchórzem.
Chciałem sam się zgłosić. Z tym gównem to był mój durny pomysł.
Moja wina.
Ale reszta odmówiła, a niektórzy,
może i z miłych powodów, bo z miłości…
postanowili mnie tu zamknąć, żeby uchronić mnie przed samym sobą.
Pierdol się.
Mówiłem też o mojej matce, słonko.
No dobra.
Pójdę z tobą.
Nie.
Nie, Ari…
Posłuchaj mnie, proszę.
Twój tata powiedział dziś rano, że podarowałby ci wszystko.
Poproś o niego.
Chodź.
Przepraszam, że kłamałem, Ari.
Dlaczego to zrobiłeś? To pomnik ku czci bogów.
A dlaczego bogowie nas opuścili?
Oni nas nienawidzą.
Nie będę ich czcił.
Mój naród ma przesrane.
Nie mamy nic. Ani praw, ani życia.
Ledwie wegetujemy.
Zostało nas może 15 tysięcy. Kiedyś było ponad pięć milionów.
Byłyśmy najpotężniejsi na świecie.
Pewnie dlatego wszystkich tak cieszy nasz upadek.
„Zrzucono z murów Troi”…
Jesteś synem Andromachy, Astyanaksem.
Mów mi Naks.
Myślałam, że umarłeś.
Jak wszyscy.
Kurwa. Serio mnie wmanewrowałeś.
On jest nadzieją naszego narodu.
No! Sekretny książę!
W innym świecie byśmy się zaprzyjaźnili.
Wystarczy.
Nie oczekuję pomocy. Z chęcią umrę.
- Naks. - Nie jestem warty sześciu innych osób.
Zaprowadzę cię do ojca, a on udzieli ci amnestii.
- Nie zrobi tego. - Zrobi. Jesteś moim prezentem.
Czy to za wiele, że chcę Wdychać powietrze z twych płuc?
Czy ciężar miłości mej Czasem pozbawia cię tchu?
Lecz ja, ja, ja
Ja chcę oddychać tym, co ty
Z tobą pisać wspólny mit
W gorzkie noce, w gorzkie dni Razem aż po Styks
Tak
Ty dajesz życie, dajesz śmierć
Muzykę piszesz w głowie mej
W gorzkie noce, w gorzkie dni Razem aż po Styks
Astyanaks? Co?
Czy to jakiś żart?
- Gdzie on jest? - W celi w labiryncie.
Zostaw nas.
Powiedziałam coś.
Obiecałeś.
Miało być „cokolwiek”.
Tego właśnie chcę.
Wypuść ich wszystkich.
Proszę.
Obiecałeś.
- Dlaczego akurat to? - Zabiłam Glaukosa!
Pozwól mi ocalić ich.
Dobrze.
Naprawdę?
Naprawdę.
Wszystkiego najlepszego.
Czasem miłość wygrywa z rozsądkiem.
Ari.
Ari, proszę.
Możesz się zatrzymać?
Mogłeś mnie poprosić.
Nie mogłem.
- Ari… - „Proszę pani”.
Proszę pani.
Ari, posłuchaj…
Ari!
Co?
Dziękuję.
No, wypierdalać! Ruchy!
- Już! - Ruchy!
No idź!
Tak jest!
Wysiadaj, kurwa!
- Już dobrze. Idę. - Nie jest dobrze!
Głupi chłopaku!
Już dobrze.
Głupi.
Uciekajcie.
Mój synek.
Uciekajcie!
Już dobrze, Kas.
Wyluzuj.
Prezydent Minos niespodzianie okazał łaskę i uwolnił Trojańską Siódemkę.
Andromacha i Astyanaks znowu są razem.
Astyanaksa uważano za zmarłego. Jak się okazuje, niesłusznie.
To szczęśliwy dzień dla udręczonego narodu.
Posejdon, frajerze.
Cholerny tłuku.
Mendo.
Cześć!
O tak.
Ja pierdolę!
Lubisz ciepłą, co?
Ostro.
To olejek arganowy?
W szamponie.
Tak.
Spoczko.
Poproszę.
Pośpiesz się.
Mogę wyjaśnić moją decyzję w sprawie Trojan.
Wiem, że nie tak się umawialiśmy.
Ty nie decydujesz, Minosie.
Nie po tym, jak wydam ci polecenie.
Mam gdzieś, jak kochasz córkę.
Masz nie uginać się przed miłością.
Masz robić, co ci się każe.
Jasne?
Jasne!
Świetnie.
Odżywkę, proszę.
KAPLICA HERY
Ładnie ci pachną włosy.
Staram się.
Ta przepowiednia. O upadku rodziny.
No błagam, ty też?
Po prostu mi przykro, że obejmuje nas wszystkich.
Bo wolałbym przepowiednię, która pozbędzie się tylko Zeusa.
Nie wątpię.
Dalej!
Nie ruszać się!
Ta historia powtarza się w kółko,
odkąd bogowie objęli władzę.
- Zostaw mnie! Nie! - Morda!
Każdą więź zerwą.
Każdą miłość zniszczą.
Proszę nie podchodzić.
Ty!
To twoja wina!
To twoja rodzina to zrobiła!
Mój synek…
nie żyje.
Obiecałeś.
To wola bogów, Ari.
Miałbym się im sprzeciwić?
Cześć, Ari.
My w sprawie brata.
Napisy: Juliusz P. Braun