Ti! Si, don Nervioso.
Collíchelo ti?
Non, señor!
Sabes quen foi?
Non, señor.
Vale.
Tira!
Dixen: "Tira!"
Bingo.
Nariz romana.
Si.
Collíchelo ti?
- Non, señor. - Sabes quen foi?
Foi el.
Vai botar a voar con eses orellóns.
Tira!
Temos un problema.
Ah, si?
Colliches o reloxo de Zeus?
Claro que non.
Temos que atopalo.
Que? Por que?
Ten unha sala de guerra e está a matar os recollepelotas.
- O que? - Tiven que facer eu o café.
- Unha "sala de guerra"? - Estou nela.
Hai dúas fases, polo que vexo. Diría que é unha escalada bastante seria.
Que lle pasa?
Creo que non lle gustou moito como castigaches os troianos.
Ah, xa. Díxomo.
En fin, mira, está claro que ten que desafogar un pouco,
mais di que non pode comezar ata que atope o seu reloxo.
Así que proba co rapaz.
- Que rapaz? - Dioniso.
Déixamo a min.
Dixen: "Tira!"
Hai moito tempo, en serio, moito tempo,
eu era un home libre.
Libre para vivir a vida e amar coma todos os demais.
E vaia se amaba eu a alguén.
Que tal o xeonllo?
Fodido.
Pois eu comecei a espertar pola noite para mexar.
Xa.
Canto tempo, Caronte.
Non me digas.
Deixa pasar outro tanto, e talvez estea morto.
Boteite de menos.
Ámote.
Seino.
Dígoo en serio.
Que pasou?
Zeus?
Vén por min.
- Oxalá me dixeses por que. - Non podo.
Tesme que prometer algo.
O que sexa.
Vas coñecer a alguén.
Podería ser dentro duns anos.
Tes que axudalos.
Como?
Mantenos a salvo.
Saberalo pola marca.
Que marca?
Vou necesitar máis ca iso.
Ti prométemo.
Isto importa máis ca nada.
Por favor?
Xúrao.
Claro.
Xúralo?
Xúroo.
Grazas.
E perdóame.
Por que?
Intenta non odiarme.
O ben común sempre implica un sacrificio persoal.
Sempre.
En serio é por aí?
Por un contedor?
Non é unha broma?
É discreto.
Sempre o foi.
E ti estás na corda bamba, así que pecha a puta…
Vale. Síntoo.
Boa sorte.
Tráeo de volta.
Traereino.
Quérote.
Grazas por todo.
Vouno lograr.
Seino.
Non teño nada que perder.
Por favor, axúdao.
Axuda a Anatole.
Coidade o un do outro.
- Farémolo. - Temos moito que perder.
Entendido.
É certo! Dennis!
O noso gato necesita comida.
Podes encargarte?
Si. Vale. Claro.
Hai comida húmida baixo o lavabo e seca…
Onde está a comida seca, Poli?
Coida diso, por favor.
Ah, disto. Xa.
Tranquilo. Non llo contaremos a papi.
Vale. Acabou o espectáculo.
Vamos, Orfeo.
Non me valen.
É o que hai.
E fai o que che din.
Que che dean, Orfeo.
Estás ben?
Non deberías estar aquí.
E quitácheslle a moeda á túa muller.
Quitei, si.
Pareceume a única forma de recuperala.
Sei que está mal, mais ámoa de verdade.
Díxenlle á túa muller que coidaría de ti.
Conmoveume moito o que fixeches no bar, a marioneta.
Sinto o do teu fillo.
Escoita, por favor.
Estamos sós aquí.
Intentamos ao menos confiar o un no outro?
Grazas.
Temos que cruzar o Estixe.
Vale, vamos.
Orfeo é útil.
A un ego así non lle custa aceptar a noción dun propósito cósmico.
Sen sospeitar que o propósito talvez fose manipulado.
LISTA DIARIA DE MORTOS
Outros necesitan moita máis axuda.
O adestramento adicional comezará ás seis da tarde.
Fotis.
Senta.
Dámos un paseo?
Non te vou soltar.
Vale.
Mais tesmo que prometer, oíches?
Ben.
Fotis!
Os reloxos non desaparecen sen máis! Teno alguén!
Tira!
Son Zeus. Estou moi ocupado.
Zeus, son Perséfone. Teño que contarche algo.
Hai un problema no inframundo.
Unha alma escapou da Nada.
- Que fas? - Non, Hades!
Mensaxe borrada.
Tes que contarlle que pasou, Hades.
Non, arranxareino eu mesmo.
Pasa algo e sábelo.
Como, Hades? Como desaparece unha alma? Como é sequera posible?
E se non é só unha? E se é o comezo de algo?
Non é o comezo de nada. Só é unha patada no cu.
Zeus púxome a cargo do inframundo. É culpa miña.
- Non o é. - É.
Relaxeime. Non vixiei a Nada.
Descoidei algunhas cousas.
Tomemos isto como unha oportunidade.
Atoparemos a alma, arranxarémolo todo.
Non hai nada que non poida solucionar se mo propoño.
Confía en min.
Non é necesario contarllo a Zeus.
Fotis!
Fotis.
Fotis!
Estás ben?
Temos que axudalos.
Axudar a quen?
A todos os que están alí.
Alí onde?
Puxéronme alí polo do monumento, non si?
A merda, o que dixen dos deuses…
É culpa miña. Foi todo culpa miña.
Déixame axudarte. Tes que pasar polo Portal.
Xa pasei polo Portal.
Que?
Ceneo!
Agarda aí.
Hai un can solto pola túa culpa?
Atopáchelo? Ben.
Non, ben non. Acaba de mexar no fax.
Síntoo, estaba moi entusiasmado.
É culpa miña. Saqueino a pasear. Estrañábao.
É que vin este…
Que?
- Nada - Pois parabéns.
Que?
Ninguén me arruinara o día tan cedo ata hoxe.
Volve ao puto traballo!
Si.
Estás ben?
Si.
- En realidade… - Bo día!
Perdoa, que?
Non, nada.
Podo sentar aquí?
- Si. Claro. - Non, só bucios.
A verdade é que son unha bucio.
Acábanmo de asignar.
Iso é imposible.
Claramente, non.
Tes que levar anos traballando aquí.
Unha campaña de recrutamento. Necesitaban bucios.
Que son os bucios?
Meu deus.
Iso é azucre?
Sal.
Por que?
Para que teña sabor.
Case.
Mais por que facemos o que facemos?
Comer, durmir, ducharnos. Estamos mortos.
Si, mais non somos salvaxes.
Pola rutina.
Fai que nos sintamos normais.
Normais, xa.
- Mais por que…? - Fas moitas preguntas, non?
Por experiencia, a xente que pregunta métese en problemas.
Vale. Perdón.
Douscentos anos.
Pasarán voando.
- Vés esta noite? - Que pasa esta noite?
Non tes o panfleto?
Adrian!
Ah, si.
Dálle un a ela tamén.
Grazas.
FESTA DOS NOVOS BUCIOS BAR ASFÓDELOS
Virás?
Si. Claro.
E ti?
Podo ver como me sinto?
Por suposto.
Dennis!
Dennis?
Non xogues comigo, Dennis.
Aí estás.
Ben. Deica logo.
SÓ ZEUS NOS PODE SALVAR
Basta!
Tes razón.
Ías deixar de facelo.
Son eu, non papá.
Pois iso non está permitido.
- Agora, se me desculpas… - Collícheslle o reloxo?
- O que? - Non te fagas o listo.
Reúnete comigo no acuario agora.
Moi ben.
Dáme unha aperta.
Vamos.
- Vale, coidado. - Ola.
Ola.
Por que levaches o reloxo?
Se te portas coma un neno, tratarate así.
Creo que tes moito potencial. Díxenllo.
- En serio? - Si.
- Mais non cando… - Pois tes razón.
Fixen algo moi gordo.
Si?
Que fixeches?
Metín un mortal no inframundo.
Fallou a proba. Obriguei as Moiras a abrir a porta.
Vai ser o primeiro humano que traia un morto de volta.
Cando iso aconteza, supoño que gañarei algo de respecto.
É unha puta broma, non?
- Que? - Reza para que non funcione.
Un mortal desafía a morte e rompe o tecido do universo?
Se o mortal ten éxito e trae a alguén do inframundo,
Zeus acabará contigo.
Intentará acabar con todos nós.
Mais non pasa nada. Todo ben.
Ese tipo non o logrará, mais non avives a paranoia de teu pai.
Devólvelle o reloxo. Dille que o atopaches nalgún sitio.
É o único que o vai tranquilizar.
Vale.
Si.
Eu…
Non podo.
Por que non?
Deillo a… alguén.
E que? Non é a túa virxindade, ou si?
Recupérao.
Antes divertiámonos.
Son Zeus.
Estou moi ocupado.
Ola, Zeus.
Estás aí?
Ben, pois…
Son eu, Hades, obviamente.
Só che quería dicir que recrutamos novos bucios.
Están todos adestrados e…
moi ben.
Aínda non.
O inframundo está preparado para o que veña,
así que adiante…
se queres.
Adeus.
Feliz Renovación.
Que?
É que… non o pillo. Para que están os bucios?
Axudamos a xente a pasar polo Portal.
Guiámolos.
Xa, mais por que o necesitan? Só se van renovar.
Que présa hai?
Sabes por que xa non pregunto?
Porque che causou problemas?
Porque nunca obtiven respostas.
É o inframundo. É o que hai.
Considérate afortunada. Eu son un caso non resolto.
E que fas?
Axudalos, supoño.
Escoitalos…
Es un bo tipo.
Cantos anos tes?
Pareces ter uns 12.
Pois, en teoría, case 40.
Se contas os anos de morto.
Seguide.
Ola.
Merda.
Viñemos no mesmo transbordador.
Como está?
Non sei nadar.
Dediquei a miña vida a unha boa Renovación.
Vivín para morrer, como din,
vero, mais agora penso en todo o que non fixen.
Tranquila.
É duro, non si? Renunciar a un mesmo.
A esta persoa.
Meu deus, vaia dunha vez.
Perdoa?
Pase polo Portal, por favor!
Ten idea do afortunada que é?
Es a do transbordador.
Dixeches que insultaras os deuses antes de morrer.
Supoño que estás a pagar por iso.
- Escoitade… - Maldita cretina beata.
Imos pasar polo Portal?
Que facemos?
Supoño que nadar, non?
Si.
- Preparado? - Si.
Ei!
- Ola! - Ola!
Ei!
Ei! Aquí!
Podes axudarnos?
En serio?
Ola!
- Vides da Cova? - Así é.
Os dous?
Gañamos os dous.
- Iamos nadar, mais… - Mellor non.
Poderías cruzarnos?
Por favor!
Por favor. Si.
De acordo.
Vestídevos!
Abride paso!
- Deixade pasar os campións! - Si!
Quero volver alí arriba! Fagámolo!
Meu deus.
Que?
Vamos!
Non pode ser.
Ola, Cenis!
Cenis!
Mírame, blasfemo.
- Non son un blasfemo. - Si, es.
Por iso estás aquí,
incapaz de renovarte.
Ti…
Torturáchela?
A túa nai?
Non, entregoute libremente.
Moi libremente.
Deica logo, Cenis.
Ola, buscaba un reloxo.
Nada de mascotas.
Que?
Non sabes ler?
"Nada de mascotas."
Isto non é unha mascota.
É o deus do pracer, a loucura e o frenesí, Dioniso.
Un bo tipo.
Fóra.
Perdoa?
Que dixeches?
Si, máis alto?
Non, perdoa, non te entendo.
Calquera destes? Xenial. Grazas.
Ese é o tal!
Grazas.
Será mellor que confesedes.
Quen foi? Quen é o cleptómano?
- Quen é o cleptómano? - Que carallo?
Foi un de vós.
Quen colleu o meu puto reloxo?
- Papá! - Que?
Atopei isto.
Xunto á porta.
Ups.
Por que levas un gato?
Ben feito. Tes vista de lince.
Que fas en casa, por certo?
Só quería verte e presentarche a Dennis.
Ola, Dennis.
En vez de chamalo Dennis, podías chamalo "Edipussy", de Edipo.
Non o pillo.
En serio? Vale.
- Es Dennis. - Vamos.
Limpade este desastre, e traédenos unha xerra de auga do Meandro
e leite con mamadeira para que o gato poida beber.
- Ben feito. - Grazas.
- Que? - O reloxo.
Onde vas? Estás fantástica.
Por que? Queres vir?
Quen é?
O tipo que leva vestidos? Gústame ese tipo.
Non, é Perseo, e talvez leve o cabalo.
O cabalo? Non, coas ás? Non me fodas!
Esperaba facelo.
- En serio? Estamos ocupados, mais… - Ocupados?
- Pois es o que perde. - Xa.
Si.
Ola, cousiña.
Non es máis ca un bebé, non si?
- Fixemos saltar chispas. - Coidado. Si.
Ven por aquí. O fogo e o xofre agardan.
Entregoute libremente.
Moi libremente.
FESTA DOS NOVOS BUCIOS A PARTIR DAS 19:00
Hase animar.
Ola.
Apeteceuche, non si?
Si.
Parécevos ben?
Si, claro. Senta.
Queres?
Vale.
- Segue sen saber a nada. - Saúde!
Intenta fumar. Iso si que é absurdo.
Xogamos a algo?
Dánseme fatal os xogos.
Tranquilo, Adrian. Só hai que contar algo.
Ben, cales eran as nosas profecías?
Comezarei eu. A miña era:
"Unha criatura morena, unha caída de inverno.
Os ollos abertos, non pechan nin un momento."
A miña é totalmente certa.
Tiña unha poni castaña escura, Cressida. Era coma unha irmá.
Caeu e rompeu unha perna un decembro.
Tivémola que matar.
Foi horrible.
E tamén tiven insomnio, así que os meus ollos non pechaban.
Cal era a túa?
Non.
Que queres dicir con "non"?
Quero dicir que non. É privado.
Ten que ver coa túa nai?
Vémonos despois.
Eu vou…
A xente nova é moi sensible.
Ei.
Estás ben?
Si, estou.
Sabes onde podo atopar un deses pitos
que non podes saborear nin sentir?
Sei.
Atopas a moitos coma nós?
A algúns.
O amor volve a xente parva.
- Síntoo. - Tranquilo.
Tranquilo.
Que foi iso?
Escila.
Oe.
Por que paramos?
Só podo pasar a un. Son as regras.
Dixeches que nos podías levar aos dous.
Xa, mentín.
Teño que divertirme.
Veña, adiante, pelexade.
Espera.
- Que pelexemos? - Non.
Non, fixemos un pacto.
Pois nada.
Agardaremos.
A que?
A que un dos dous o rompa. Teño tempo.
Ou podo levarvos de volta aos dous.
Que vos parece?
Porque non vale a pena.
- Meu fillo é o máis valioso. - Iso dis.
Todo o mundo o di.
Mais son parvadas.
Imaxina que o recuperas, o que é difícil.
Lévalo a casa, pasan un par de anos e volve enfermar.
Morre de novo.
Que vas facer? Volver aquí?
Seguir volvendo aquí como se fose un carrusel?
Ou digamos que esta vez está san.
Como sabes se lle gustas? E se te odia?
E se odia cada parte do teu ser?
Que che pasou?
- Mira, a miña muller e… - Xa, a túa muller.
Cres que podería volver vivir contigo?
Amarte de novo?
Estás seguro diso?
Estou.
Demóstrao.
Mátao.
Ou mátao ti a el. Dáme igual.
Como dixen, fixemos un pacto. Debe haber…
Síntoo.
- Mais dixeches…! Foi idea túa! - Seino, mais…
Ou ti ou eu!
Síntoo moito.
- É moi insípido. - Si.
Xa cho dixen.
Por que o fas?
Costume? Non o sei. Si.
É como dixo Adrian, para sentirme normal.
Sentirme máis real, máis como era,
co que adoitaba facer.
- Queres sentirte como antes? - Quero.
- Eu non. Non fixen nada coa miña vida. - Seguro que non é certo.
É. Desperdicieina.
Non tiña un propósito.
E o día que me decatei, morrín.
Estaba no transbordador e pensaba: "Merda, estou morta."
Mais, pouco a pouco, invadiume a calma.
Estaba tranquila porque volvía ao mundo
e esta vez podería facelo todo mellor.
E agora estou atrapada aquí.
Supoño que terei que aceptalo, non si?
Talvez.
Pódoche preguntar algo?
- Non che contarei a miña profecía. - Iso non.
Entón o que?
Como é que coñeces unha amazona?
Fun unha.
Así que tiven que marchar.
- Obviamente. - Si.
Estudámosvos na escola.
Cando botan os rapaces fóra? Aos once anos?
Si.
Eu tiña 15 anos.
Oficialmente, non era un rapaz ata algo despois.
Debeu ser duro
marchar.
Si.
Mais, xa sabes,
ser asasinado por elas foi peor.
Merda! Síntoo.
Intento superar o teu conto do marido que che quitou a moeda.
O meu conto?
Si, ou sexa, miña nai traizooume,
o meu pobo matoume, e despois quitáronme a moeda.
- Vamos. - Vale. Que che dean.
- Sácolle o máximo proveito. - Si?
Si. A calidade do aire é moi boa.
Durmo ben.
Teño citas de novo.
- A xente fai iso? - O que?
Ter citas. Aquí.
Si, iso creo, ás veces.
Vale.
Que se sinte ao beixar?
O que?
É como ca cervexa?
- Perdoa? - Pois se…
Non se sente nada? Ou é algo…
Non o sei.
Nunca o fixen.
- Morto. Si. - Claro.
- Morto. - Xa.
Eu…
Xa teño algo no que pensar os próximos 200 anos ou así.
Sabes? A Prue gústaslle moito.
É das primeiras da lista…
- Ah, si? Xa. - Está nos primeiros postos.
Axuda!
É el.
- Axudádeme! - Quen?
Axudádeme!
Quítaslle a moeda á túa muller e agora vasme quitar o posto?
Non!
Saberalo pola marca.
Ti prométemo.
Isto importa máis ca nada.
Cabrón.
Por que fixeches iso?
Por que me salvaches?
Quen che fixo esa marca?
Pois…
Unha Moira.
Fíxoma unha Moira.
Que quere dicir?
Quere dicir que algo é certo.
Este tipo?
En serio?
MORTE XENOCIDIO
Os desastres naturais son bos. Podes facer que pasen facilmente.
E, para os mortais, é un choque que desencadea un aumento na veneración!
Pregarias e sacrificio.
Porque saben que é obra nosa.
Mais que necesitamos para que a destrución sexa efectiva?
Para que dure?
- Nada? - Non.
- Cría que querías un ascenso. - Si, quéroo.
Vale. Ven comigo.
Ben.
Quero ensinarche un par de cousas sobre un par de cousas.
E a prim…
A primeira cousa que che quero dicir é…
Grazas.
Grazas?
Grazas, Dioniso, por atopar o meu reloxo.
E trouxéchesmo
malia que a última vez que nos vimos,
fun duro contigo.
- Xa, papá. Verás… - Ei.
Estou a ter un momento emotivo.
Meu pai foi duro comigo.
Senta.
Teu pai non te intentara matar?
Si.
Si, el…
Intentou, si.
Tiña a súas razóns, mais…
En fin, ti es un bo rapaz, e quero darche o que queres.
Que quero?
Máis poder.
Vale.
Caralludo.
Quero iso?
Si, Dioniso. Un ascenso é iso, máis poder.
E tamén significa lealdade, e diso tes.
Podo velo.
Eu…
Escoita, papá. Debería…
Teño que contarche algo.
O que? Que me tes que contar?
- Non. Nada. - Podes contarme o que sexa.
Só quería dicir que son leal.
Si.
Xa, pois…
Imos poñer estes pánfilos no seu lugar.
Comezaremos con desastres naturais.
É directo. É simple.
Despois pasaremos a algo máis interesante,
máis elaborado, rococó, sofisticado... Imos espallar inimizade.
Odio.
O que chamaremos a partir de agora Fase dous.
E pode comezar con algo moi pequeno,
como a violación dunha muller ou a morte dun fillo,
porque se o fas ben,
pode xerar conflitos en familias, países e continentes.
Vale. Xenial.
Si, nós…
Sabes? Algúns humanos son…
Que?
Simpáticos.
Si, son simpáticos.
É agradable estar con eles
e entre eles.
Xa cho digo!
Algunhas das nais dos meus fillos favoritos son humanas.
Mais non importan.
O que importa é a nosa familia.
Podes xogar cos humanos, comer e deitarte con eles,
trenzarlles o pelo, o que queiras,
mais non debes esquecer que non es un deles.
Entendido?
Entendido.
Vale. Fase un. Comezaremos esta noite.
Tes unha nova mensaxe.
Ola, recibín a túa mensaxe.
Xusto a tempo, a verdade. Vanvos chegar moitos corpos.
Zeus?
Non, señor, son eu.
Ben, dime.
Atopamos a alma, señor.
GRAZAS P
Non, por favor.
Queres entrar aí?
Temos que axudalo.
Estamos mortos. Que máis nos pode pasar?
Ola?
Mi madriña.
Que lle pasou?
Acabamos de facela pasar polo Portal.
Que é este sitio?
Subtítulos: Lorena Pereiras