Ty! Trzęsiportek!
Ty go zabrałeś?
Nie, panie!
A wiesz, kto zabrał?
Nie.
No dobra.
Rzutek!
Powiedziałem!
Bingo.
Ty, z rzymskim nosem.
Tak, ty. Ty go zabrałeś?
- Nie, panie. - A wiesz kto?
On.
Odleci na tych uszyskach.
Rzutek!
Mamy problem.
Tak?
Ukradłeś Zeusowi zegarek?
Jasne, że nie.
- Musimy go znaleźć. - Co? Czemu?
Urządził sztab wojskowy i morduje służących.
- Co? - Musiałam sama zaparzyć kawy.
- Sztab wojskowy? - Tutaj, w pokoju.
Widzę, że planuje dwie fazy. Dość drastyczne kroki.
Co mu odbiło?
Nieco rozczarowało go to, jak ukarałeś Trojan.
Taa. Mówił mi.
Tak czy siak, Posejdonie, Zeus musi się wyżyć,
ale podobno bez zegarka nie może zacząć.
Sprawdź u młodego.
- U kogo? - Dionizosa.
Załatwione.
Rzutek, mówię!
Dawno temu,
naprawdę bardzo dawno,
byłem wolny.
Mogłem żyć pełnią życia i kochać tak jak wszyscy.
I kochałem, oj, kochałem.
Jak kolano?
Chujowo.
Ja zacząłem wstawać w nocy, żeby się odlać.
No.
Dużo czasu minęło, Charonie.
Nie gadaj.
Za drugie tyle mogę już nie żyć.
Tęskniłem.
Kocham cię.
Wiem.
Naprawdę.
Co się stało?
Zeus coś zrobił?
Chce mnie dopaść.
- Nie powiesz dlaczego? - Nie mogę.
Musisz mi coś obiecać.
Co tylko chcesz.
Spotkasz kogoś.
Pewnie za ładne parę lat.
Musisz mu pomóc.
- Jak? - Nie pozwolisz, by coś mu się stało.
Poznasz go po znamieniu.
Jakim znamieniu?
To trochę za mało informacji.
Obiecaj.
To najważniejsze na świecie.
Proszę.
- Przysięgnij. - Oczywiście.
Przysięgasz?
Przysięgam.
Dziękuję.
I przepraszam.
Za co?
Nie znienawidź mnie.
Za dobro ogółu zawsze płaci się osobistą cenę.
Zawsze.
To serio tędy?
Przez śmietnik?
To nie żart?
Tak jest dyskretnie.
Zawsze tak było.
A ty stąpasz po cienkim lodzie, więc może stul…
Dobrze. Przepraszam.
Powodzenia.
Odzyskaj go.
Odzyskam.
Kocham cię.
Dzięki za wszystko.
Uda mi się.
Wiem.
Nie mam nic do stracenia.
Proszę, pomóż mu.
Anatolowi.
Wspierajcie się.
- Dobrze. - My mamy wiele do stracenia.
Rozumiem.
Dennis!
Trzeba karmić naszego kociaka. Mógłbyś?
No dobra. Czemu nie.
Mokra karma jest pod zlewem, a sucha…
Gdzie jest sucha karma, Poli?
Uważaj na to, proszę.
Ach, to? Dobra.
Bez obaw, nie powiemy twojemu tatusiowi.
Dobra. Koniec przedstawienia.
Dawaj, Orfeuszu.
Nie pasują.
Noś, co dostałaś.
I rób, co każą.
Wal się, Orfeuszu.
Jesteś cały?
Nie powinno cię tu być.
Zabrałeś monetę żony.
Tak.
Tylko tak mogłem ją jeszcze zobaczyć.
Wiem, że to zjebane, ale naprawdę ją kocham.
Obiecałem twojej żonie, że ci pomogę.
Wzruszyło mnie to, co zrobiłeś w barze. Z tą kukiełką.
Współczuję ci utraty syna.
Proszę.
Jesteśmy tu sami.
Możemy chociaż spróbować sobie ufać?
Dziękuję.
Musimy przepłynąć Styks.
No to ruszajmy.
Orfeusz jest użyteczny.
Z takim ego z łatwością uwierzy, że wszechświat powierzył mu misję.
I nie będzie podejrzewał, że ktoś mógł ją podsunąć.
DZIŚ ZMARLI
Nad innymi trzeba o wiele bardziej popracować.
Szkolenie dodatkowe rozpocznie się o godzinie 18.00.
WITAJ W ASFODELU
Fotis.
Siad.
Chcesz na spacer?
Nie spuszczę cię ze smyczy.
No dobrze.
Ale musisz być grzeczny.
Niech będzie.
Fotis!
Zegarki same nie znikają! Ktoś go ma!
Rzutek!
Tu Zeus. Zajęty jestem.
Zeusie, tu Persefona. Muszę ci coś powiedzieć.
Mamy w zaświatach problem.
No dobra. Z Nicości uciekła dusza.
- Co ty robisz? - Hadesie, nie!
Wiadomość skasowana.
Musisz mu powiedzieć, co się stało. Musisz.
Sam się z tym uporam.
Dobrze wiesz, że coś nie gra.
Jak to możliwe, Hadesie, żeby dusza ot, znikła?
A jeśli ta jedna to dopiero początek?
To żaden początek. To przypomnienie. Kop w dupę.
Zeus powierzył mi zaświaty. To moja wina.
- Wcale nie twoja. - Moja.
Rozleniwiłem się. Nie monitorowałem Nicości.
Przymykałem oczy na problemy.
Potraktujmy to jako szansę.
Znajdziemy duszę i wszystko naprawimy. Wystarczy, że nad tym przysiądę.
Zaufaj mi.
Nie trzeba nic mówić Zeusowi.
Fotis.
Fotis!
Nic ci nie jest?
Musimy im pomóc.
Komu?
Wszystkim, którzy tam tkwią.
Gdzie?
Wsadzili mnie tam za akcję z pomnikiem.
Za to gówno, za to, co mówię o bogach…
To wszystko moja wina.
Pomogę ci. Musisz przekroczyć Wrota.
Już przekroczyłem.
Co?
Kajneusie!
Siedź tutaj.
To twój pies tu się szwenda?
Znalazł go pan? To dobrze.
Nie, niedobrze. Właśnie obszczał faks.
Przepraszam, to z emocji.
To moja wina. Wziąłem go na spacer. Stęskniłem się.
Ale widziałem…
Co?
- Nieważne. - Gratuluję.
Czego?
Jeszcze nikt tak wcześnie nie zepsuł mi dnia.
Kurwa, do roboty!
Dobrze.
- Wszystko gra? - Tak.
- Chociaż… - Doberek!
Coś mówiłeś?
Nie, nic takiego.
Mogę się przysiąść?
- Jasne. - Nie, to stolik nurków.
Też jestem nurkiem. Właśnie dostałam przydział.
Niemożliwe.
Jak widać, możliwe.
To wymaga lat stażu.
Powiedzieli, że rekrutują nurków, bo ich brakuje.
- Co robią nurkowie? - Boże drogi.
To cukier?
Sól.
Po co?
Żeby miało smak.
Prawie.
Dlaczego cokolwiek tu robimy?
Jemy, śpimy, myjemy się… Przecież nie żyjemy.
Ale nie jesteśmy dzikusami.
Podtrzymywanie rutyny pozwala poczuć się normalnie.
Normalnie. No tak.
- Ale dlaczego… - Sporo pytań zadajesz.
W moim doświadczeniu tacy pakują się w kłopoty.
Dobra. Przepraszam.
Dwieście lat.
Szybko zlecą.
- Będziesz dziś? - Gdzie?
Nie dostałeś ulotki?
Adrian!
No tak.
Jej też daj.
Dzięki.
IMPREZA NOWYCH NURKÓW
Wpadniesz?
Tak, jasne.
A ty?
Mogę się namyślić?
Oczywiście.
Dennis!
Dennis?
Nie wkurwiaj mnie.
Tu jesteś.
Dobra. To nara.
TYLKO ZEUS MOŻE NAS OCALIĆ
Dość!
Masz rację.
Miałeś tak nie robić.
To ja, nie twój tata.
A, no to tak nie wolno.
- A teraz wybacz… - Zabrałeś mu zegarek?
- Jaki zegarek? - Nie pajacuj.
Widzimy się w akwarium. Teraz.
Tu jesteś.
No chodź!
No.
- Ostrożnie. - No cześć!
Czemu zabrałeś zegarek?
Traktuje cię jak dziecko, bo tak się zachowujesz.
A ja sądzę, że masz potencjał. Mówiłem mu to.
- Serio? - Tak.
- Ale nie kiedy… - I masz rację.
I akurat zrobiłem coś grubego.
Tak?
Co?
Posłałem człowieka do zaświatów.
Oblał test, ale zmusiłem Mojry do otwarcia drzwi.
Jako pierwszy przywróci kogoś do życia.
A wtedy wreszcie zaczną mi okazywać szacunek.
To żart, co nie?
- Co? - Módl się, żeby to nie wypaliło.
Miałby pokonać śmierć i zachwiać porządkiem świata?
Jeśli mu się uda i odzyska kogoś z zaświatów,
Zeus cię zniszczy.
I nas wszystkich też.
Ale w porządku.
Typowi się nie uda. Ale nie karm paranoi ojca.
Oddaj mu zegarek. Powiedz, że go gdzieś znalazłeś.
Tylko to go uspokoi.
- Dobra. - No.
Ja…
nie mogę.
Dlaczego?
Oddałem go… komuś.
I co? To nie dziewictwo.
Odzyskaj go.
A kiedyś było tak fajnie.
Tu Zeus. Zajęty jestem.
Cześć, Zeusie.
Jesteś tam?
Mniejsza.
To oczywiście ja, Hades.
Chciałem ci powiedzieć, że przyjęliśmy wielu nowych nurków.
Wszyscy są wyszkoleni…
i kompetentni.
Za wcześnie.
Zaświaty sprostają każdemu wyzwaniu, więc możesz zaczynać.
Jeśli chcesz.
Do usłyszenia.
Szczęśliwej Odnowy.
No co?
Nie rozumiem. Po co im nurkowie?
Pomagamy przekroczyć Wrota. Jesteśmy przewodnikami.
Ale czemu było ich za mało? To tylko Odnowa. Gdzie im się śpieszy?
- Wiesz, czemu już o nic nie pytam? - Bo wpakowałeś się w kłopoty?
Bo nie dostałem żadnych odpowiedzi.
To zaświaty. Tak tu już jest.
Jesteś szczęściarą. Też chciałabym przejść, ale nie mogę.
To co mamy robić?
Po prostu im pomagać. Słuchać.
Porządny z ciebie gość.
W ogóle ile masz lat?
Bo wyglądasz na 12.
Teoretycznie prawie 40.
Jeśli liczyć lata po śmierci.
Do przodu!
Dzień dobry.
O nie.
Byłyśmy razem na promie.
Jak się masz?
Nie umiem pływać.
Całe życie szykowałam się do Odnowy.
Żyłam z myślą o śmierci.
Vero.
Ale teraz myślę o wszystkim, czego nie zrobiłam.
Nie przejmuj się.
Niełatwo porzucić swoje „ja”, prawda?
Obecne „ja”.
Boże, idź pani.
Słucham?
Niech pani przejdzie przez Wrota.
Wie pani, jakie ma pani szczęście?
To ty. Z promu.
Przed śmiercią obraziłaś bogów.
Widzę, że spotkała cię kara.
- Chwileczkę… - Buracka dewotka.
To może do Wrót?
Co robimy?
Chyba trzeba popłynąć wpław.
No tak.
- Gotowy? - Tak.
- Halo! - Ty tam!
Tutaj!
Pomożesz nam?
No błagam.
Halo!
- Z Jaskini? - Zgadza się.
- Dwóch? - Zremisowaliśmy.
- Popłynęlibyśmy wpław, ale… - Nie polecam.
Mógłbyś nas przewieźć?
- Prosimy. - Tak, prosimy.
Dobra.
Ubierzcie się.
Z drogi! Przejście dla czempionów!
Chcę tam wrócić! Jedziemy!
Boże.
Co?
Jazda.
Niemożliwe.
Kajnis!
Popatrz na mnie, bluźnierco.
- Nie jestem bluźniercą. - Jesteś.
Dlatego tkwisz tutaj.
Zamiast dostąpić Odnowy.
Czy ją…
Torturowałyście ją?
Twoją mamę?
Nie, sama cię wydała.
Bez wahania.
Do zobaczenia, Kajnis.
Szukam zegarka.
Żadnych zwierząt.
Co?
Czytać nie umiesz?
Żadnych zwierząt.
To nie jest zwierzę.
To bóg przyjemności, szaleństwa i melanżu, Dionizos.
Jest spoko.
Wynocha.
Słucham?
Nie rozumiem.
Głośniej.
Nie. Niestety nie rozumiem.
Mam brać, co chcę? Super, dzięki.
To taki sam.
Taki samiuteńki!
Dziękuję.
Radzę się przyznać.
Który kleptoman go zabrał?
No który?
- Co jest? - To jeden z was.
Który zajumał mi zegarek?
- Tato. - Co?
Znalazłem to.
Przy bramie.
Czemu założyłeś kota?
Dobra robota. Masz sokoli wzrok.
A w ogóle po co przyszedłeś?
Chciałem się z tobą zobaczyć i przedstawić ci Dennisa.
Cześć, Dennis.
Wiesz, jak możesz go inaczej nazwać? Aryskoteles.
Nie łapię.
Serio? No dobra.
- Jesteś Dennis. - Chodź.
Posprzątajcie to i przynieście amforę wody z Meandra
i mleko ze smoczkiem, żeby dać kociakowi.
- Dobra robota. - Proszę.
- Z czym? - Z zegarkiem.
Dokąd idziesz? Bosko wyglądasz.
A co, chcesz dołączyć?
Do kogo? Tego, co nosi suknie? Jego to lubię.
Nie, do Perseusza. I może przyprowadzi konia.
Konia? Tego skrzydlatego?
- Nie pieprz. - Właśnie bym chciała.
Serio? Teraz nie mam czasu, ale…
Nie masz? Twoja strata.
No fakt.
Cześć, słodziaku.
Jesteś jeszcze malutki, co?
- Iskra. Zaiskrzyło. - Ostrożnie.
Dobra, chodź. Ogień i siarka czekają.
Sama cię wydała.
Bez wahania.
IMPREZA NOWYCH NURKÓW
Rozkręci się.
Cześć.
Namyśliłaś się?
Tak.
To nie problem?
Żaden. Siadaj.
Mogę?
Dobra.
- Nadal bez smaku. - Zdrowie!
Spróbuj papierosów. Te to dopiero są bez sensu.
To może gra?
Mnie zawsze kiepsko idzie.
Spokojnie, to gra w opowiadanie.
Podzielmy się swoimi przepowiedniami.
Ja zacznę. Moja szła tak.
„Ciemne włosy, zimowy upadek.
Oczy się nigdy nie zmrużą prawie”.
I w stu procentach się sprawdziła.
Miałam gniadego kucyka, Kresydę. Kochałam ją jak siostrę.
Pewnego grudnia się przewróciła i złamała nogę.
Musieliśmy ją uśpić.
To był koszmar.
No i miałam bezsenność, więc tak jakby nie mrużyłam oczu.
A twoja?
Nie.
Co „nie”?
Po prostu nie. To osobiste.
To coś o twojej matce?
Zobaczymy się potem.
To ja może…
Młodych strasznie łatwo urazić.
Wszystko gra?
Tak.
Wiesz może, gdzie dostanę te papierosy, których nijak nie czuć?
Często się zdarzają tacy jak my?
Co trochę.
Miłość robi z ludzi kretynów.
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
Co to było?
Scylla.
Chwila.
Czemu się zatrzymujemy?
Mogę przewieźć tylko jednego. Takie są zasady.
Mówiłeś, że weźmiesz nas obu.
No. Kłamałem. Jakoś się trzeba rozerwać.
No już, walczcie!
Chwila. Mamy walczyć?
Nie, my zawarliśmy pakt.
No to sobie poczekamy.
Na co?
Aż któryś go zerwie. Ja mam czas.
Albo mogę was obu zawieźć z powrotem.
Co wy na to?
To nie jest tego warte.
- Mój syn jest wart wszystkiego. - Każdy tak mówi.
Ale gówno prawda.
Załóżmy, że jakimś cudem go odzyskasz.
Zabierzesz go, pożyje parę lat, a potem znowu zachoruje.
I umrze.
Co wtedy zrobisz? Wrócisz tu?
I tak w kółko, jak na pierdolonej karuzeli?
Ale załóżmy, że przeżyje. Że będzie zdrowy.
Skąd wiesz, że będzie cię lubił? Może cię nie znosić.
Co, gdyby całym sobą cię nienawidził?
Kto cię skrzywdził?
- Słuchaj, moja żona i… - Jasne, twoja żona.
Myślisz, że wróci i będzie z tobą?
Że będzie cię kochać?
Pewny jesteś?
Tak.
To udowodnij to.
Zabij go.
Albo ty jego. Bez różnicy.
Ale mamy pakt. Na pewno jest coś…
Przepraszam.
Obiecałeś! To był twój pomysł!
Wiem, ale przepłynie tylko jeden!
Naprawdę mi przykro.
- Strasznie mdły. - No. Mówiłem.
Czemu to robisz?
Z nałogu? Sam nie wiem.
Naprawdę czuję się tak normalniej.
Czuję się prawdziwszy. Taki jak dawniej. Bo robię to samo.
- Chcesz się czuć jak dawniej? - Tak.
Ja nie. Nic w życiu nie zrobiłam.
- To na pewno nieprawda. - A jednak. Zmarnowałam je.
Nie miałam celu.
A w dniu, w którym to do mnie dotarło, umarłam.
Siedziałam na promie i myślałam: „Kurde, nie żyję”.
Ale z czasem ogarnął mnie spokój.
Poczułam się dobrze,
bo miałam wrócić na Ziemię i mogłam wszystko zrobić lepiej.
A teraz utknęłam tutaj.
Ale chyba muszę się z tym pogodzić.
Może tak.
Mogę o coś spytać?
- Przepowiedni ci nie powiem. - Nie o to.
To o co?
Skąd znasz Amazonkę?
Byłem Amazonką.
- Więc oczywiście musiałem odejść. - No tak.
Uczyli nas o was w szkole.
Kiedy one wyrzucają chłopców? Po ukończeniu 11 lat?
Tak.
Ja miałem 15 lat.
Oficjalnie stałem się chłopcem trochę później.
Musiało ci być ciężko.
Tak odejść.
Tak.
No ale wiesz. Ciężej było, kiedy mnie zamordowały.
O kurwa. Współczuję.
Po prostu chcę przebić twój incydent z mężem i monetą.
- Incydent? - No.
Mnie zdradziła własna matka,
a krajanki mnie zamordowały i zabrały moją monetę.
- No błagam. - A, spierdalaj.
- Ale korzystam. - Tak?
No. Powietrze jest tu czyste.
Wysypiam się.
Randkuję.
Tak można?
- Jak? - Ludzie tu randkują?
No tak. Czasami.
No dobra.
A jak działają pocałunki?
- Co? - Jest tak jak z piwem?
- Nie rozumiem. - Czy…
Czy też są bez wyrazu? Czy może…
Ach. Nie wiem.
Nie próbowałem.
To znaczy po śmierci. Po śmierci.
Rozumiem.
Będę miała się nad czym zastanawiać przez jakieś następne 200 lat.
Wiesz, podobasz się Prue.
Jest wysoko na liście.
- Tak mówisz? - Bardzo wysoko.
Pomocy!
To on.
- Pomocy! - Kto?
Pomocy!
Zabrałeś monetę żony, a teraz chcesz zająć moje miejsce! Nie!
Nie!
Poznasz go po znamieniu.
Obiecaj.
To najważniejsze na świecie.
Ty kutasie.
Dlaczego to zrobiłeś?
Dlaczego mnie uratowałeś?
Skąd masz tę bliznę?
Ja…
Od Mojr. Mojra mi ją zostawiła.
Co ona znaczy?
Że coś jest prawdą.
Ten koleś?
Serio?
PADAJĄ JAK MUCHY!
Katastrofy naturalne są dobre. Bo można je wywołać ot tak.
I stanowią dla śmiertelników szok, który od razu zwiększa pobożność.
Modlitwy i ofiary.
Bo wiedzą, że to nasza robota.
Ale co zrobić, żeby destrukcja naprawdę wybrzmiała?
By o niej nie zapomnieli?
Nic?
- Myślałem, że chcesz awans. - Chcę.
No dobra. To chodź.
Dobra.
Chcę cię nauczyć tego i owego o tym i owym.
Po pier…
Po pierwsze chcę powiedzieć:
dziękuję.
„Dziękuję”?
Dziękuję, Dionizosie, że znalazłeś mój zegarek.
I mi go przyniosłeś, choć przy naszym ostatnim spotkaniu
byłem dość surowy.
Wiesz, tato…
Ja tu się wywnętrzam.
Mój ojciec też był dla mnie surowy.
Usiądź.
A on nie próbował cię zamordować?
Owszem.
Tak, on…
No próbował.
Miał swoje powody, ale…
Tak czy siak, dobry z ciebie chłopak i chcę ci dać to, czego chcesz.
A czego chcę?
Więcej władzy.
Dobra.
Super.
A chcę jej?
Tak, Dionizosie. Na tym polega awans.
Większa władza.
Ale też większa lojalność.
A lojalny jesteś.
Widzę to.
Ja…
Słuchaj, tato, ja… muszę ci coś powiedzieć.
Co takiego?
- Nie. Nic. - Możesz mi powiedzieć wszystko.
Po prostu, że jestem lojalny.
No tak.
No więc…
Zmusimy ten motłoch do posłuszeństwa.
Zaczniemy od katastrof naturalnych.
Są bezpośrednie i proste.
A potem ruszymy z czymś ciekawszym. Bardziej wyszukanym, rokokowym.
Będziemy siać niezgodę.
Nienawiść.
Od teraz będziemy to nazywać fazą drugą.
Możemy zacząć od jakiejś drobnostki.
Gwałt jednej kobiety, śmierć jednego dziecka.
Jeśli to dobrze rozegrać,
całe rodziny, kraje i kontynenty mogą stanąć…
w ogniu.
Dobra. Spoko.
Tak…
Ale wiesz, ludzie bywają…
Jacy?
W porządku.
Są w porządku. Fajnie przy nich pobyć.
I pośród nich.
No ba! Niektóre matki moich ulubionych dzieci są ludźmi.
Ale oni się nie liczą.
Liczy się nasza rodzina.
Baw się z ludźmi, jedz z nimi, kochaj się, pleć im warkoczyki.
Co chcesz.
Ale nigdy nie zapominaj, że nie jesteś jednym z nich.
Dobrze?
Dobrze.
Dobra, to faza pierwsza.
Zaczniemy ją dziś.
Masz jedną nową wiadomość.
Odebrałem twoją wiadomość.
W samą porę, bo trafi do ciebie wiele ciał.
Zeusie?
Nie, panie, to ja.
Dobrze. Słucham.
Znaleźliśmy duszę.
DZIĘKUJĘ – P.
Nie. Proszę.
Chcesz tam wejść?
Musimy mu pomóc.
Jesteśmy martwi. Niby co nam zrobią?
Halo?
O Boże.
Co jej się stało?
Przecież przeszła przez Wrota.
Co to za miejsce?
Napisy: Juliusz P. Braun