Chegamos a un momento decisivo. Todo empeza a tomar forma.
E agora débovos unha explicación sobre todo isto,
sobre min, sobre por que estou aquí.
Nos mitos que algúns talvez lésedes,
son o que Zeus castigou por darlles aos humanos o fogo.
Son un heroe, mais credes
que son un cabrón que asasinou o seu mozo, non?
Equivocádesvos.
Zeus castigoume por facerlle cara.
Díxenlle que se convertera en todo o que odiaba.
Non o tomou moi ben.
ACOCHO SECRETO
- É de mala educación non abrir. - Mimá!
Merda!
Que fas aquí?
Escoita, podo facelo.
Non é o teu destino, Prometeo.
Zeus vai vir por ti.
Se o queres parar, debes escoitarme.
En quen confías máis no mundo?
Quen faría todo o que lle pedises sen cuestionalo?
Non o sei.
Non mintas.
Caronte.
Si.
Telo que matar.
- Non, eu… - É a única forma.
E tes que recuperar a confianza de Zeus.
Tes que aceptar o seu castigo e o teu destino.
Se non, Zeus nunca será derrotado, e terás fracasado de verdade.
Hai un plan maior, Prometeo.
O plan maior.
Si.
Grazas.
Levounos tempo reparar a relación.
Grazas, bo amigo.
Non hai de que.
Mais lográmolo.
Contra todo prognóstico, esta relación perdurou.
En canto ás pezas clave,
algúns non entenderán que fixeron…
e como axudaron.
Nunca o farán.
Outros saben exactamente que están a facer…
e o que lles queda por facer.
Se fracasa un de nós, fracasaremos todos.
PARTE I AS FURIAS
Ben, chegou a hora.
Vamos.
Moito mellor.
- Que foi iso? - O petardeo dun coche. Non te preocupes.
Canto tempo durmín?
Tanto dá.
Onde estou?
Aquí.
Meu deus.
Gústache? Fíxeno eu.
Non quería matar a Glauco, vale? Só era un bebé.
Paguei a miña penitencia. Non quedei impune.
- Non te imos castigar. - Queremos amosarche a verdade.
Que é?
- Ti mira o filme. - Vaiche encantar.
Eu non querería ter nada que ver cos deuses
se fose ti.
Flocos de millo.
PROFECÍA UNHA PRODUCIÓN DAS FURIAS
Que cona é isto?
Cala. Prohibido falar.
Que conste que isto non foi idea miña.
POSEIDÓN
DÉDALO
EPISODIO UN "O FÍO"
Sabes por que se chama así?
Porque cando empezas a tirar del, todo se desenmaraña.
Vénseme as partes?
- Non, señor. - E agora?
- Que bo. Benvido, Sr. Presidente. - Grazas, señor.
O teu predecesor era un pouco testudo.
- Si. - Agora está morto.
Desfruta do teu posto.
Desfruta do teu palacio, mais non esquezas tres cousas.
Unha, todo isto é un préstamo.
- Si. - Dous, eu púxente aquí.
Traballas para min.
- Si, señor. - Tres.
E esta é a máis importante.
Se me compraces, podo volverte inmortal.
En serio, señor?
Por suposto.
- Vero, señor. - Si, vero que te cagas.
Ben.
- As tarefas. - Si, señor.
Hai un león no zoo de Heraclión.
Sóltao.
Que o solte?
Si. Comerá xente. Será divertido.
Si, claro.
Outra cousa. Necesitas un herdeiro.
Ten un fillo.
Non.
Señor, temo que non podo.
- Non podes que? - Ter fillos.
A miña profecía prohíbeo, mais tranquilo.
Serei un servente leal.
Cal é a túa profecía?
"A túa fin comeza no leito conxugal,
o primeiro fillo que respire hate matar."
- Iso está claro. - Seino.
Que che parece isto? Xemelgos. Podo facelo.
Desfaite do que saia primeiro. Iso funcionará.
O seguinte será o teu herdeiro.
- Non penso seguir a ver esta… - Mira, es ti.
Comezaron a durmir pegados coma cachorros.
A que é marabilloso?
Ola, Glauco, pequecho.
E como está a miña preciosa Ari?
Mamá quérete moitísimo.
Queres a túa irmanciña, meu rei?
A que é preciosa?
Bo rapaz.
Señor, non podo…
- Que? - Eu…
Non podo.
Foi o primoxénito, e ti es o meu prisioneiro.
Dédalo, creo que podes.
Creo que debes.
Vamos.
Teño que cumprir co meu destino, Ari.
Que fas?
Non quero ver máis mentiras.
Son mentiras?
Son. Esa non é a profecía, e respectamos a Dédalo.
- Non é un prisioneiro. - Xa. Simplemente non sae nunca.
É un ermitán. Meu pai non lle ordenou matar un bebé.
Estás segura diso?
Estou.
Meu pai é un bo home e confío nel.
E o dos troianos?
Iso é diferente.
Ah, si?
Prometeuche que non os mataría.
Como sabes que non mentiu sobre a súa profecía?
Queres ver o final?
De ningún xeito.
Deixádeme saír.
Deixádeme saír!
Ordénovos que me deixedes saír de inmediato!
Deixádeme saír!
Isto é o que facedes, non si? Sei que é todo isto.
É o castigo por Glauco.
Volvedes os humanos tolos.
Facédeslles perder a fe en todo o que coñecen,
en todo o que aman,
ata que, finalmente, se suicidan.
Eu non o farei.
- Só xulgan os deuses. - Ao carallo cos deuses.
Que?
Que lles dean!
- Son a fonte de toda a túa dor. - Son.
- Ti mira o final. - Non!
Ben. Volve á casa.
Como?
- Que? - Que?
Xa sabe abondo.
Mais vas andando.
- Fala con Dédalo. - Deixádeme en paz.
Non estivo mal!
Dan traballo, verdade? Os relixiosos.
Agora estamos en paz.
Acabáronse os favores.
Que se apañe soa agora.
Ari!
Onde estiveches?
Estábame volvendo tolo.
- Estás ben? - Estou.
Estou ben, papá.
Estou ben.
Non tiven elección cos troianos.
Fixen o que era mellor para Creta.
Seino.
Para os deuses.
Non me volvas facer iso nunca.
Deuses piadosos do Olimpo,
douvos as grazas por devolverme sa e salva a miña filla,
a quen amo máis ca a miña propia vida.
- Vero. - Vero.
A túa profecía presaxiou que gobernarías Creta, non?
Si.
Con que palabras exactamente?
Por que?
Estaba a pensar na miña
e no que predixo que lle fixen a Glauco.
Non a recordo ben.
Levos uns 20 anos sen a ver.
- Cría que… - Que diaño é isto?
Non me puxeches a proba os nervios abondo?
Síntoo, papá.
Non, síntoo eu.
Estou tenso. Estaba preocupado.
Quérote, Ari, máis ca a nada neste mundo.
Ola, Dédalo.
Queres comer algo?
É só un guiso.
Non, grazas.
Sempre poño a mesa para dous.
A pesar de que Ícaro…
É unha parvada, seino.
Perdoa.
Alégrame que volveses.
Mais, con todo o respecto, para que viñeches aquí?
Podo axudarte con algo?
- Hai algún problema coa figura de cera? - Non.
Es un prisioneiro aquí?
- Perdoa? - Es?
"Prisioneiro" é unha palabra forte.
Ou sexa, teño moita liberdade dentro do recinto.
Que fixeches?
Non o sei.
Talvez teu pai quería asegurarse de que non atopase outro traballo.
En certo modo, é un cumprimento.
Mataches a meu irmán, Dédalo?
Por orde de meu pai?
Meu deus.
Mi madriña, fixéchelo.
Xurei que se ti ou túa nai preguntabades,
diría a verdade.
Teu pai ameazoume.
Díxome que mataría a Ícaro
se non obedecía as súas ordes.
Ao cabo, fíxeno.
Puiden terme negado.
E Ícaro morreu aínda así.
Non o puiden salvar.
Que?
Construíu as ás para fuxir, para marchar de aquí,
lonxe de min.
Cando soubo o que fixera.
Cando soubo que mataras a Glauco.
Non.
Entón que?
Non está morto, Ari.
Son eu. Só eu.
É o Minotauro.
A verdade pode destruír o teu mundo.
Mesmo o mundo dos deuses.
Meu deus, es o mellor!
Es o mellor, hostia.
Aí, xusto aí.
PARTE II HERA E AS TÁCITAS
Nunca consideraches prescindir deste circo de monstros sen lingua?
Non.
Por que non?
Porque Zeus decataríase axiña.
O seu voto de silencio é para min.
As súas linguas son miñas. Gardan os meus secretos.
O meu secreto.
Deberías ter casado comigo.
Se tivese casado contigo, estaría facendo isto con el.
Non sexas un choricas.
CRETA HOXE APAGADAS TRAS A ERUPCIÓN
PRAGA DE LAGOSTAS ARRASA CON CULTIVOS
TORMENTAS ELÉCTRICAS CAUSAN CAOS
TORNADOS AZOUTAN O NORTE DE EURASIA
Fase un.
Esa é a nosa Fase un.
Isto apertaralle as botas.
Non sei por que, isto faime…
Si, simplemente senta ben.
- Non si? - Si!
Si.
Creo que o que máis me gusta son…
os incendios.
Son moi purificadores.
Ei, mira que fixemos.
- Moi ben. - Grazas.
Encóntraste mellor?
Si, a verdade é que si.
Síntome enérxico e firme.
Ola. Estou aquí.
Talvez máis tarde.
Ola.
- Que fas aquí? - Vin nadar.
Que ten de malo o mar?
É demasiado grande para facer longos.
Toalla!
Estás mollando o chan. Oíches o que dixo, rapaz lagosta?
Toalla!
Hostia.
Entrei nunha crise da mediana idade?
Espera, máis che vale non estar a planear nada en Creta.
E que pasa se estamos?
"Estamos"?
Si.
É bo, traballador e obediente.
- En serio? - Si.
Atopaches o reloxo.
Atopouno el.
Si?
Moi ben!
Visitaches o teu amigo?
O que baixou para recuperar a súa muller.
Talvez sexas o seu favorito agora,
mais non o serás se saen do inframundo.
Non o creo, e ti?
Non o perdas de vista. Eu non o faría.
- Non intentas foder con el, non? - Por favor.
Non me vai a familia.
Segue goteando, Zeus.
Toalla!
Grazas.
Que é isto logo? Que está a pasar?
Chámase traballo, puto lacazán.
Vale, ben, mais deixa en paz a Creta.
Abur!
Escoita, rapaz,
imos bombardear Creta.
Cando volva de mexar.
Díxenche que non viñeses ao Olimpo sen avisar!
- Iso doe! - Cala. Gústache que che faga dano.
A Zeus estalle prohibido entrar no baño de Hera.
Santo Zeus, Pai Noso, perdóanos, sálvanos!
Non máis terremotos! Rógocho, Zeus! Por favor…
Mais, ás veces, cando ela sae, non se pode resistir.
Miña nai converteuse nunha abella! Que mal fixo?
Interesante.
Que máis nos queres arrebatar? Xa non nos queda nada!
- Pai, eu… - Desapareceu a cidade enteira!
Que? Non é culpa miña! Eu non fixen nada!
…estaba fronte a min, eu teño que…
Esta ben! Un porco, fodín cun porco.
Mais a miña familia afogou! Como vai contar?
Un porco?
Si, iso conta, meu.
E acabo de matalo.
A meu irmán! O meu propio sangue!
- Mateino, hostia! - Que traveso.
Cinco anos e nunca moveu un puto dedo!
Meu deus, es o mellor.
Hera?
Cres que o poderoso é Zeus? Non viches de que son capaz eu.
Que falarlle a quen non fala te console.
Que Hera alivie a túa dor mortal.
Vero.
Onde foi?
Sei que non podes falar, mais…
podes escribir, non si?
E se non podes,
temo que estás a piques de experimentar unha morea de dor mortal.
Así que dime, que fai?
Que me oculta? Está só a foder?
Ou está a tramar algo?
Por que comezou a mentirme?
Ola, mamá.
En fin, talvez sexas ti.
Hera non mo quere dicir.
Oxalá puidésemos falar.
Isto xa non me divirte. Non quero facer dano á xente.
Non podo falar con papá, está…
Díxenche que escribises. Por que me obrigas a facer isto?
Cría que a larinxe se atrofiaría, mais non.
Ese é un grito tremendo.
Vamos, Dennis.
Saiamos de aquí.
Zeus, estás en casa?
Zeus?
Zeus!
Que lle fixeches?
Non está claro?
Por que?
Non me quixo obedecer.
Porque é miña.
As tácitas son miñas.
Fixeches un xuramento, Zeus.
Non che está permitido tocalas!
- Ti tamén fixeches un xuramento. - Perdoa?
A min. De matrimonio, de lealdade.
Escoitei as túas linguas.
Que fixeches o que?
Así que xa o sei.
Que sabes exactamente?
Que me mentes e conspiras contra min.
- O que? - Di así:
"Decae a orde." Iso foi o do monumento.
Mais "cae a familia"?
Iso é por ti.
"Meu deus, es o mellor!"
Es a miña esposa, a miña irmá.
Creeite eu.
Coroeite.
E así é como mo pagas?
Estaba centrado na Terra, nos humanos, Fase un, Fase dous…
mais a ameaza estaba aquí,
na miña cama.
Estás a perder a cabeza, sabes?
Entregueime a ti, ás túas rabechas,
aos teus desexos, á túa ira e ao teu medo.
Trágoo todo por ti.
Inxiro a túa dor.
Puiden tomar a Terra, tomar o inframundo,
e sabes que o tería feito mellor cos dous,
mais necesitábasme aquí.
Dime, comprácente os idiotas dos teus irmáns?
Fano?
Poseidón, pavoneándose polo barco en calzóns,
e Hades, consumíndose no po alí abaixo con esa ama de casa.
Énchente de orgullo?
Fan que o mundo funcione como ti queres?
Non.
Só nós somos quen diso.
Zeus, xuntos facemos o mundo.
Escribimos os mitos e o universo como nos pareceu.
Os humanos inclínanse ante nolos dous.
Ti es un rei, por suposto.
Non hai ningunha dúbida.
Mais, por deus, non te equivoques, eu son unha raíña!
Ese foi o xuramento que fixemos!
- Quen é? - Que?
O amante.
Coñézoo?
Estiven con el?
Vas deixar que chupe do Meandro?
Convertelo no teu pequeno axudante cando te libres de min?
Oínte.
- En serio? - Si.
Que oíches?
Que lingua? Que caixón?
Amósamo.
Amósamo, querido.
Vamos.
Amósamo.
Porque se me van xulgar, quero ver as probas.
Vamos. Móstramo.
Aquí.
- Non. - Están todos mortos, e eu…
…non mentía, estaba…
Atopareino…
Díxenlle que ela tiña unha aventura.
Está aquí. Maldita sexa.
Aquí, toma a túa…
Onde está?
Non.
Xa o teño!
Silencio!
Zeus, baixa.
Baixa.
Querido.
Baixa.
- Oínte. - En serio?
- Oíchesme? - Si, oín.
- Estás seguro? - Moi seguro.
Non cres que é posible que oíses a algunha muller,
a algunha muller humana fodendo con alguén na cabina dunha tácita,
fantasiando con ser eu?
Eras ti. Era a túa voz.
Zeus, es o salvador e o rexedor do mundo.
Es o amor da miña vida eterna.
Son a túa raíña!
Por que?
Querido, por que ía necesitar ou desexar algo máis ca iso?
Deixa de ser paranoico.
Non teño ningún segredo.
Os dous temos amantes, non?
Falamos deles, rimos deles, mesmo os compartimos ás veces.
Non teño segredos, querido.
Non tramo nada.
Só hai un deus moi canso subido a unha escaleira.
Por favor, baixa.
Vamos.
Podo confiar en ti.
Con todo o teu corazón.
Por favor.
Ven aquí.
Todas as accións teñen consecuencias.
Enterrádea.
Mesmo para Zeus.
PARTE III OS MORTOS
Ola?
Pódeme axudar alguén?
Onde foi?
Non o sei. Cres que é un deles?
Non o sei.
Aquí hai moita xente.
Que fixeron?
Ola?
Axuda, por favor!
- É el! - Ola?
Quen anda aí?
Aquí.
Sinto o que lle fixen ao monumento.
Axúdeme.
Por favor, axúdeme.
Si.
Non deberías estar aquí.
Axudareite.
Iso é.
Xa non tes nada que temer.
Síntoo.
Riddy?
Riddy, podes oírme?
Estás moi cerca.
Si, perdoa.
Veña, marchemos de aquí.
Merda.
Estás ben?
Estou.
Vale.
Por que están alí, Ceneo?
Esa muller pasara polo Portal, e o rapaz…
Ese rapaz ao que seguimos, que lle estaba a facer Hades?
Non o sei.
Que che pasou alí dentro?
Eu…
Foi…
Ese ruído magooume, cando Hades o tocou.
Non o oíches nin sentiches nada?
Nada.
Nada de nada.
Que?
Non sei por que.
Pronto o fará.
Nace unha liña, decae a orde,
cae a familia e o caos xorde.
Que fixen?
Fixo o que lle dixo Zeus.
Esa é a traxedia de Hades.
Ceneo e Riddy deben desfacelo.
Este é o meu, así que…
Correspóndelles a eles.
Seguro que estás ben?
Podo entrar e sentar un anaco contigo.
Non.
Non, estou ben.
Xa. Vale, claro.
Grazas.
Boa noite.
Si, boa noite.
O amor é o propósito de todo.
Mais a miúdo tamén o problema.
Preparado?
Subtítulos: Lorena Pereiras