Nadszedł krytyczny moment. Elementy planu zaczynają się zazębiać.
Jestem wam winien trochę wyjaśnień.
O tym wszystkim. O mnie i o tym, skąd się tu wziąłem.
Wedle mitów, które mogliście czytać,
Zeus ukarał mnie za podarowanie ludziom ognia.
Ale dla was nie jestem bohaterem, tylko dupkiem, który zabił kochanka.
To nieprawda.
Zeus mnie ukarał, bo mu się postawiłem.
Powiedziałem, że stał się tym, czego nienawidził.
Kiepsko to zniósł.
TAJNA KRYJÓWKA
- To nieuprzejme nie otwierać. - Boże!
Ja pierdolę.
Co tu robisz?
Dam sobie radę.
Nie jest ci to pisane, Prometeuszu.
Zeus zamierza cię zniszczyć.
Jeśli chcesz go powstrzymać, musisz mnie posłuchać.
Komu najbardziej ufasz?
Kto bez słowa zrobiłby wszystko, o co go poprosisz?
Nie wiem.
Nie kłam.
Charon.
Tak.
Musisz go zabić.
- Nie. Ja… - To jedyny sposób.
I musisz odzyskać zaufanie Zeusa.
Musisz poddać się karze i pogodzić się z losem.
Inaczej nikt nie pokona Zeusa, a ty naprawdę poniesiesz porażkę.
Istnieje szeroko zakrojony plan.
Szeroko zakrojony plan.
Tak.
Dziękuję.
Odbudowywanie tej relacji trwało.
Dziękuję, drogi przyjacielu.
Nie ma za co.
Ale się udało.
A ta relacja, o dziwo, przetrwała.
A pozostali gracze? Niektórzy nie rozumieją, co zrobili.
Jak przysłużyli się sprawie.
Nigdy tego nie pojmą.
Inni dokładnie wiedzą, co robią.
STACJA BENZYNOWA TYNDAREOS
I co jeszcze muszą zrobić.
Jeśli jednemu z nas się nie uda, wszyscy poniesiemy klęskę.
CZĘŚĆ I: FURIE
No dobra. Już czas.
Chodźcie.
Pamiętaj…
Tak lepiej.
- Co to było? - Nic. Strzał z wydechu.
Jak długo spałam?
Nieważne.
Gdzie ja jestem?
Tutaj.
Boże.
Podoba się? Sama zrobiłam.
Nie chciałam zabić Glaukosa. Byłam tylko dzieckiem.
I nie pozostałam bezkarna.
- Nie zamierzamy cię karać. - Tylko pokazać ci prawdę.
To znaczy?
Obejrzyj serial.
Spodoba ci się.
Na twoim miejscu nie chciałabym mieć z bogami nic wspólnego.
Popcorn.
FURIE PRZEDSTAWIAJĄ: PRZEPOWIEDNIA
Co to, kurwa, jest?
Morda. Nie gadaj.
Zaznaczam, że to nie był mój pomysł.
POSEJDON
PAZ
DEDAL
ODCINEK PIERWSZY: NIĆ
Wiesz, skąd ta nazwa?
Bo kiedy pociągniesz za nić, wszystko zaczyna się pruć.
Widać klejnoty?
- Nie. - A teraz?
- Rany. Witam pana prezydenta. - Dziękuję.
Twój poprzednik trochę był krnąbrny.
- Tak. - No i umarł.
Ciesz się pozycją i pałacem.
Ale pamiętaj o trzech rzeczach.
- Pierwsza: tylko to wypożyczasz. - Tak jest.
Druga: ja ci to dałem. To mnie służysz.
Tak jest.
I trzecia. Najważniejsza.
Jeśli będę z ciebie zadowolony, mogę ci dać nieśmiertelność.
Naprawdę?
Oczywiście.
- Vero, panie. - O tak. W chuj vero.
No dobra.
- Pierwsze zadania. - Tak?
Macie lwa w herakliońskim zoo.
Wypuść go.
Tak na wolność?
No. Pożre trochę ludzi. Fajnie będzie.
Oczywiście.
Dalej: potrzebujesz dziedzica.
Zmajstruj go sobie.
O nie.
- Obawiam się, że nie mogę. - Nie możesz?
Przepowiednia mi zabrania. Ale niech cię to nie zrazi.
Będę wiernym sługą.
Jak brzmi twoja przepowiednia?
„Małżeńskie łoże kres twój wieszczy.
Zabije cię potomek, co weźmie oddech pierwszy”.
- Dość jednoznaczna. - No.
To może… bliźniaki?
Mogę to ogarnąć.
Pozbędziesz się pierwszego… Tak, to zadziała.
A drugie – na dziedzica.
- Nie oglądam tych bzdur. - Czekaj, teraz ty.
Zaczęli sypiać wtuleni w siebie jak małe lwiątka.
Wspaniale, co?
Cześć, Glaukosku.
A co u mojej małej ślicznotki Ari?
Mamusia bardzo was kocha.
Bardzo, bardzo!
Kochasz siostrzyczkę, skarbie?
Piękna jest, co?
Zuch chłopak.
Nie mogę…
- Co? - Ja…
Nie mogę.
To mój pierworodny, a ty jesteś tu więźniem.
Myślę, że możesz, Dedalu.
Myślę, że musisz.
Idź.
Muszę wypełnić swoje przeznaczenie, Ari.
- Co robisz? - Nie będę oglądać tych kłamstw.
- „Kłamstw”? - Oczywiście.
Tata ma inną przepowiednię, a Dedal to pracownik, nie więzień.
Tylko jakoś nigdy nie wychodzi.
Bo jest odludkiem. Tata nie kazał mu zabić dziecka.
Jesteś pewna?
Jestem.
Mój ojciec to dobry człowiek i mu ufam.
A co z Trojanami?
To co innego.
Czyżby?
Obiecał, że ich nie zabije.
Skąd wiesz, że nie kłamał na temat przepowiedni?
Chcesz obejrzeć do końca?
Nie ma mowy.
Wypuśćcie mnie.
Wypuśćcie mnie!
Żądam, żebyście mnie natychmiast wypuściły!
Wypuśćcie mnie!
Wypuśćcie!
To wasze metody, prawda?
Już rozumiem.
To kara za Glaukosa.
Wpędzacie ludzi w obłęd.
Tracą przez was wiarę we wszystko, co wiedzą.
Wszystko, co kochają.
Aż w końcu sami się zabijają.
Ja tego nie zrobię. Tylko bogowie mogą mnie sądzić.
Jebać bogów.
- Słucham? - Jebać ich.
- To przez nich cierpisz. - To prawda, Ari.
- Obejrzyj do końca. - Nie.
Dobra. To idź do domu.
Co?
- Co? - Co?
Wie, co ma wiedzieć.
Wracasz na piechotę.
- Porozmawiaj z Dedalem. - Spierdalaj.
Fantastycznie poszło.
Z tymi religijnymi ciężko idzie, co?
Teraz jesteśmy kwita.
Koniec z przysługami.
Od teraz jest sama.
Ari!
Gdzieś ty była?
Odchodziłem tu od zmysłów.
Wszystko dobrze?
Tak. Nic mi nie jest, tato.
Nic.
Nie miałem wyboru w kwestii Trojan.
Zrobiłem to, co najlepsze dla Krety.
Wiem.
Dla bogów.
Nigdy więcej tak mi nie rób.
Łaskawi bogowie olimpijscy,
dziękuję wam za bezpieczny powrót mojej córki Ari,
którą kocham ponad własne życie.
- Vero. - Vero.
Twoja przepowiednia mówiła, że będziesz władcą, tak?
Tak.
Jak dokładnie brzmiała?
A co?
Myślałam sobie o mojej.
O tym, jak przepowiedziała, co zrobię Glaukosowi.
Nie pamiętam jej. Od 20 lat do niej nie wracałem.
- Po prostu myślałam… - Co ty wyprawiasz?
Za mało mi zszargałaś nerwy?
Przepraszam.
Nie, to ja przepraszam.
To te nerwy. Martwiłem się.
Kocham cię, Ari. Najmocniej na świecie.
Dobry wieczór.
Przekąsisz coś?
Mam potrawkę.
Nie, dziękuję.
Zawsze nakrywam dla dwóch osób.
Mimo że Ikar…
To głupie, wiem.
Przepraszam.
Cieszę się, że wróciłaś.
Z całym szacunkiem – co tu robisz?
Mogę w czymś pomóc?
- Jakiś problem z figurą woskową? - Nie.
Czy jesteś tu więźniem?
- Słucham? - Jesteś?
„Więzień” to mocne słowo.
Mam wiele swobody…
w obrębie pałacu.
Co zrobiłeś?
Nie wiem.
Twój ojciec chyba nie chciał, żebym zatrudnił się gdzieś indziej.
Poniekąd to komplement.
Zabiłeś mojego brata, Dedalu?
Z rozkazu mojego ojca?
Boże.
Boże, zrobiłeś to.
Przysiągłem sobie, że się przyznam, jeśli ty lub twoja matka zapytacie.
Twój ojciec mi groził.
Powiedział, że zabije Ikara, jeśli nie zrobię, co każe.
Ale to zrobiłem.
Mogłem odmówić.
A Ikar i tak zmarł.
Nie ocaliłem go.
Co?
Zbudował skrzydła, żeby stąd uciec, Ari.
Stąd i ode mnie.
Gdy odkrył, co zrobiłem.
Że zabiłeś Glaukosa?
Nie.
Więc co?
On żyje, Ari.
To tylko ja.
To on jest Minotaurem.
Prawda potrafi zachwiać światem.
Nawet światem bogów.
Boże, jak mi dobrze!
Boże, jak mi zajebiście!
Tutaj.
CZĘŚĆ II: HERA I TACYTKI
Myślałaś kiedyś, żeby sobie darować te dziwadła bez języków?
Nie.
Dlaczego?
Bo Zeus od razu by się zorientował.
Ślubują milczenie przede mną.
Ich języki należą do mnie. Strzegą moich tajemnic.
No, tajemnicy.
Trzeba było wyjść za mnie.
Gdybym wyszła za ciebie, robiłabym to z nim.
Bądź dorosły.
AWARIE PRĄDU PO WYBUCHU METHANY
PLAGA SZARAŃCZY W SPARCIE
BURZE Z PIORUNAMI DEWASTUJĄ ŚWIAT
TORNADA PUSTOSZĄ PÓŁNOCNĄ EURAZJĘ
MORZE EGEJSKIE PEŁNE KRWI
Faza pierwsza. Oto i ona.
To ich przywoła do porządku.
LUDZIE MODLĄ SIĘ O LITOŚĆ
Nie wiem, czemu tak mnie to rajcuje.
Po prostu miło popatrzeć.
- Co nie? - No.
Tak.
Wiesz, moje ulubione są chyba…
pożary.
Są takie oczyszczające.
Patrz, co zrobiliśmy.
- Brawo. - Dzięki.
Lepiej ci?
Tak się składa, że owszem.
Czuję się żwawy i twardy.
Wciąż tu jestem!
Może potem.
No cześć.
Co tu robisz?
Wpadłem popływać.
W morzu się nie dało?
Za duże jest. Nie zrobię nawrotów.
Ręcznik!
Kapie z ciebie na podłogę. Słyszałeś ją, homarku?
Ręcznik!
Ja pierdolę.
Co to, jakiś kryzys wieku średniego?
Chwila.
Tylko nie planuj nic na Krecie.
A jeśli planujemy?
- „My”? - Tak.
To dobry, pracowity i posłuszny chłopak.
- Doprawdy? - Tak.
Znalazłeś zegarek.
On znalazł.
Serio?
Brawo.
Sprawdzałeś, co u kumpla na dole, który stara się odzyskać żonę?
Bo teraz może i jesteś ulubieńcem,
ale jeśli wrócą z zaświatów, przestaniesz.
Chyba nie ma szans, co?
Lepiej miej na niego oko.
- Nie próbujesz go przelecieć, nie? - Błagam. Ja rodziny nie obracam.
Ciągle z niego kapie, Zeusie.
Ręcznik!
Dzięki.
To co tak naprawdę tu jest grane?
To się nazywa „praca”, leniwa pizdo.
No dobra. Tylko nie tykać mi Krety.
Narka!
Słuchaj, młody. Zbombardujemy Kretę.
Tylko się odleję.
KAPLICA HERY
Miałeś nie wpadać na Olimp bez zapowiedzi!
- To boli! - Zamknij się. Lubisz, jak boli.
Zeusowi nie wolno wchodzić do łazienki Hery.
Boski Zeusie, wszechojcze, przebacz nam i nas ocal!
Dość tych trzęsień ziemi! Błagam, Zeusie! Proszę…
Ale czasem, kiedy jej nie ma, nie może się powstrzymać.
Moja mama zmieniła się w pszczołę! Czym sobie zasłużyła?
A to ciekawe.
Co jeszcze chcesz nam zabrać? Nic więcej nie mamy!
- Ojcze, ja… - Całe gospodarstwo przepadło!
Przecież to nie moja wina! Ja nic nie zrobiłem!
…tuż przede mną. Muszę tylko…
No dobra! Wydymałem świnię.
Ale moja rodzina utonęła! To się liczy?
Świnię?
Liczy się, przyjacielu.
No i po prostu go zabiłem.
Własnego brata! Moją krew!
- Kurwa, zabiłem go! - Niegrzecznie.
Pięć lat nawet nie kiwnął palcem.
Boże, jak mi zajebiście!
Hera?
Myślisz, że Zeus jest potężny?
Nie masz pojęcia, na co stać mnie, skarbie.
Niechaj wyznanie da ci ukojenie.
Niechaj Hera uśmierzy twój śmiertelniczy ból.
Vero.
Gdzie ona jest?
Nie możesz mówić, ale…
umiesz pisać, prawda?
Bo jeśli nie,
obawiam się, że czeka cię zaraz całe mnóstwo śmiertelniczego bólu.
A więc… co ona robi?
Co przede mną ukrywa?
Tylko seks?
Czy może spisek?
Dlaczego zaczęła mnie okłamywać?
Cześć, mamo.
Może to akurat ty.
Hera nie chce powiedzieć.
Chciałbym porozmawiać.
Wcale mnie to już nie bawi. Nie chcę krzywdzić ludzi.
A z tatą nie pogadam. Jest…
Kazałem ci napisać.
Czemu mnie do tego zmuszasz?
Myślałem, że wam zanika krtań, ale widzę, że nie.
Imponujący wrzask.
Chodź, Dennis. Spadamy stąd.
Zeusie, jesteś?
Zeusie?
Zeusie!
Co jej zrobiłeś?
Nie było widać?
- Dlaczego? - Była nieposłuszna.
Bo należy do mnie.
Tacytki należą do mnie.
Złożyłeś przysięgę, Zeusie.
Nie wolno ci ich dotykać!
- Ty też złożyłaś przysięgę. - Słucham?
Przysięgłaś mi przy ślubie wierność.
Posłuchałem twoich języków.
Co zrobiłeś?
Więc wiem.
Co konkretnie wiesz?
Że mnie okłamujesz. Spiskujesz przeciwko mnie.
- Że co? - To jest ta linia.
Słabnący porządek to gówno na pomniku.
Ale upadek rodziny…
to twoja sprawka.
„Jak mi dobrze, jak mi zajebiście”.
Jesteś moją żoną. Moją siostrą.
Ja cię stworzyłem i koronowałem.
A ty tak mi się odpłacasz?
Skupiałem się na ludziach. Faza pierwsza, druga…
A zagrożenie było tutaj.
W moim łóżku.
Naprawdę ci odbija. Jesteś tego świadom?
Całe życie poświęciłam tobie.
Twoim napadom histerii, pożądania, gniewu i strachu.
Znoszę to wszystko dla ciebie.
Przełykam twój ból.
Mogłam wziąć Ziemię albo zaświaty.
Wiesz, że poradziłabym sobie lepiej.
Ale ty potrzebowałeś mnie tutaj.
I co, jesteś zadowolony z naszych braci kretynów?
No?
Z Posejdona, który tylko łazi po łódce w samych gaciach?
Z Hadesa, który gnije tam na dole z tą swoją kurą domową?
Napawają cię dumą?
Pilnują, żeby świat działał tak, jak tego pragniesz?
Nie.
Tylko my jesteśmy do tego zdolni.
Zeusie, my razem tworzymy świat.
My stworzyliśmy mity i wszechświat wedle własnego upodobania.
Ludzie padają nam obojgu do stóp.
Jak najbardziej, jesteś królem.
Bez cienia wątpliwości.
Ale nawet nie waż się zapominać,
że ja jestem królową.
Taką składaliśmy przysięgę!
- Kto to jest? - Co?
Kto cię pieprzy?
Znam tego kogoś?
Byłem z nim?
Pozwolisz mu karmić się wodą z Meandra?
Zrobisz z niego pachołka, kiedy się mnie pozbędziesz?
Słyszałem cię.
- Doprawdy? - Tak.
I co słyszałeś?
Który język? Z której szuflady?
Pokaż.
Pokaż, kochany.
No chodź.
Pokaż.
Skoro masz mnie sądzić, chcę zobaczyć dowody.
Chodź i mi pokaż.
Tutaj.
- Nie. - Wszyscy zginęli i…
…nie kłamał, tylko…
Zaraz znajdę.
Mówiłam mu, że miała romans.
Tutaj. Cholera!
A masz!
Gdzie to jest?
Nie.
Gdzie to jest?
Cisza!
Zejdź, Zeusie.
Zejdź.
Kochanie. Zejdź.
- Słyszałem cię. - Naprawdę?
- Tak. - Jesteś pewien?
Całkowicie.
A nie wydaje ci się możliwe, że słyszałeś jakąś śmiertelną kobietę,
która pieprzyła się w budce tacytki i fantazjowała, że jest mną?
To byłaś ty. Twój głos.
Zeusie, jesteś zbawcą i władcą świata.
Miłością mojego wiecznego życia. A ja jestem twoją królową!
Dlaczego?
Dlaczego miałabym potrzebować lub chcieć czegokolwiek więcej, kochany?
Musisz okiełznać tę paranoję. Nie mam żadnych tajemnic.
Przecież oboje mamy kochanków.
Rozmawiamy o nich ze śmiechem. Czasem nawet się nimi dzielimy.
Nie mam tajemnic, kochany.
Nie ma żadnego spisku.
Jest tylko przemęczony bóg na drabinie.
Zejdź tu.
Proszę.
Chodź.
Mogę ci ufać?
Całym sercem.
Chodź tutaj.
Czyny – wszystkie czyny – pociągają konsekwencje.
Pochowaj ją.
Nawet dla Zeusa.
CZĘŚĆ III: UMARLI
Halo?
Czy ktoś mi pomoże?
Gdzie on jest?
Nie wiem. Myślisz, że jest jednym z nich?
Nie wiem.
Tak wielu tu ludzi.
Co oni zrobili?
Halo!
Pomocy! Proszę!
- To on. - Halo?
- Kto tam? - Tutaj jestem.
Przepraszam za ten pomnik.
Pomóż mi.
Proszę.
Tak…
Nie powinno cię tu być, co?
Pomogę ci.
Tak jest.
Nie musisz się już bać.
Przykro mi.
Riddy?
Słyszysz mnie?
Jesteś bardzo blisko.
Tak. Wybacz.
Chodźmy stąd.
Kurwa.
Wszystko gra?
Nic mi nie jest.
Dobrze.
Czemu oni tam są, Kajneusie?
Ta kobieta przeszła przez Wrota, a ten chłopak…
Co Hades zrobił temu chłopakowi, za którym poszliśmy?
Nie wiem.
A co tobie się stało?
Ja…
To był…
Ten dźwięk, kiedy Hades go dotknął, sprawił mi ból.
- Nie słyszałeś go? Nic nie czułeś? - Nic.
Nic a nic.
Jak to?
Nie wiem dlaczego.
Niedługo się dowie.
Objawia się linia, porządek słabnie,
rodzina upadnie, Kaos zawładnie.
Co ja zrobiłem?
To, co Zeus mu kazał.
Na tym polega tragedia Hadesa.
Kajneus i Riddy muszą to naprawić.
To mój pokój.
Na tym polega ich tragedia.
Na pewno nic ci nie jest?
Mogę z tobą trochę posiedzieć.
Nie trzeba. Wszystko gra.
Dobra. Jasne.
Dziękuję.
Dobranoc.
W miłości tkwi sens istnienia.
Ale często także i problem.
Gotowy?
Napisy: Juliusz P. Braun