Si!
Ei!
Como lles vai?
A Orfeo e ao teu marido.
Estás ben?
Vai ao carallo!
Estao logrando. O teu home estao logrando.
Cruzou o puto Estixe.
COVA - ESTIXE - DESERTO - INFRAMUNDO
Podo?
Síntoo.
Non pasa nada.
Esquezo que cando morres non necesitas cousas da mesma forma.
Estamos chegando?
Que tes, cinco anos?
Vou necesitar un grolo pronto.
Ben.
Chegamos.
Chegamos onde?
Á túa última proba.
O deserto.
Déixote aquí.
- Déixasme? - Síntoo, rapaz.
Isto telo que facer ti só.
Cal é a proba?
Non o sei.
Ninguén chegara aquí antes.
Entón sigo camiñando?
- Por aquí? - Si.
Boa sorte.
Espera! Merda, graz…
Grazas.
Desafíoos. Desafío os deuses.
- Non podo durmir. - Eu tampouco.
Non podo deixar de pensar nese lugar, no que fixo Hades…
Podo entrar?
Si, claro.
Esa é túa nai?
Si.
Eu tamén estiven a pensar na miña.
- Fíxose tácita cando eu tiña cinco anos. - Vaia.
Si, cortou a lingua e entregouse a Hera.
Un grande honor. Servir os deuses.
Nunca o aceptei. Maldicíaos cada noite.
Talvez por iso sentín tanta dor nese sitio.
É para xente que deshonra os deuses.
Se fose así, eu tamén o tería sentido.
Deshonrei os deuses.
Como?
Cambiei.
Ou máis ben volvinme eu mesmo.
- Mais as amazonas non o viron así. - Fina e suave.
Cando os nenos se fan homes, teñen que marchar.
Se volven algunha vez, mátanos.
Acababan de mandar fóra o meu mellor amigo.
Era a única persoa que sabía como me sentía.
Cenis!
Leos?
Non deberías estar aquí.
Quero volver á casa, Cenis.
Ódioo.
Matarante se te atopan.
Agora es un home. Non che está permitido.
Cando lles vas contar o teu?
Prometíchesmo, Leos.
Toma.
Vai moito sol.
Tes que marchar.
Aquí!
Marcha.
Non llo contes a ninguén
se queres quedar aquí.
Leos!
Os dous coñeciades as normas.
Non se admiten homes, Sofie.
Cenis…
es a miña carne, o meu sangue e os meus ósos.
Coñézote.
Enténdesme?
Cando eras pequena, cría que era unha fase.
A forma non coincide co contido.
Non si?
- Que queres dicir? - Sábelo.
Tes que marchar.
Non, non quero.
- Son unha amazona. - Non podes.
Mais son.
Teño unha amiga en Creta. Axudarache.
O teu nome de varón será Ceneo, por certo.
Podes escoller outro, por suposto.
Ódiasme?
Ao contrario.
A profecía de miña nai predicía que eu sería un neno.
Cando nacín, sentiuse aliviada.
Cría que houbera un erro.
Mais non hai erros nas profecías.
Eu tamén maldicía os deuses.
Aínda o fago.
Os humanos fanse cousas horribles en nome do Olimpo.
Mais dubido que os deuses se preocupen por nós.
Miña nai queríame. Seino.
Mais traizooume por culpa deles.
Ao carallo cos deuses.
Dígoo en serio.
Ódioos.
Igualmente.
Síntoo, non…
Auga…
Necesito auga.
Merda!
Non.
Vamos.
- Sen gravata. - Con.
Queres que te tome en serio.
Prométoche que contarllo é o correcto.
Son moitos, Perséfone.
Podía derrubarse.
Podía derrubarse todo, non só isto.
O Olimpo, a Terra, podería facerse anacos todo.
A Nada nunca foi deseñada para acoller a tantos.
Por iso fallou o Portal.
E por iso imos ir ver a Zeus.
Como deixamos que pasase?
Había moito que non ía. Evitábao, ignorábao.
E iso acaba hoxe.
Ímonos encargar diso xa.
Meu rei, confía un pouco en ti mesmo.
Non es un dos recollepelotas.
Es seu irmán.
Es o deus da morte.
A quen vai escoitar se non?
Bebe a puta auga do Meandro, por favor.
Comeza a ser unha falta de respecto.
Moi ben.
Que tal? Como van as fases?
Acabaron as fases.
Os humanos non son o problema.
Teño que chegar á fonte.
Creo que teño que destruír as Moiras.
Se as destrúo, destrúo a miña profecía.
Por que…?
Iso significa que destruirías…
Poderías destruír o mundo enteiro.
E a ti mesmo.
Seino.
O caso é que a túa profecía
non predixo que te volverías inmortal,
non predixo que dominarías o universo enteiro
e que crearías o Olimpo,
e iso é porque ascendiches máis alá diso.
Perdeu o significado,
á parte do que insistes en darlle.
Interesante.
Hai humanos na Terra
menos condicionados pola súa profecía ca ti.
Como quen?
O presidente Minos de Creta.
- Vive desafiándoa directamente. - Si.
Espera, refíreste ao fillo? O Minotauro?
Si, evitou o seu destino.
Non, só ata que o fillo escape e o mate.
Só o aprazou.
El só…
Un momento, teño unha idea. Esa é a resposta.
E se facemos que Minos mate a seu fillo?
Que desafíe a súa profecía. Escoita.
Se un humano corrente pode desafiar o que está escrito,
entón eu podería esquecer o que está escrito sobre min.
É unha boa idea.
A min paréceme máis ca boa.
Cenis?
Que foi?
Que botas máis de menos? De estar vivo.
Mimá. Todo.
Tes que escoller. Que botas máis de menos?
O cheiro cando regas as plantas pola noite e vai calor.
Tiña un balconciño no meu piso, e comprei moitos testos,
xa sabes, con herbas e flores.
Non medraba nada na terra das amazonas,
mais alí si.
E ti?
Que estrañas máis?
Agora mesmo?
- Non moito. - Si ho.
Non, en serio.
Orfeo sempre sentiu abondo polos dous.
Nunca sentira isto estando viva.
Dime, cal era a túa profecía?
Non.
Veña! Non son Prue.
Está ben.
Nace unha liña, decae a orde,
cae a familia e o caos xorde.
Non é moi boa, non? Como dixen, saín da liña.
Cambiei, cambiei o meu corpo,
cambiei a orde,
danei a miña familia
e trouxen o caos.
Que foi?
É a mesma ca a miña.
Iso é imposible.
Queda prohibido dicir "profecía". Informei os recollepelotas que non matou.
- Onde está? - Foi ver a Prometeo.
Non estás farta destas parvadas?
Non podemos escapar de todo isto?
- Talvez. - Aí estabas!
Teño un traballo para ti.
- Para min? - Si.
- Minos, o teu tipo de Creta… - Zeus!
Zeus!
Teño que falar contigo.
Que carallo…?
- Que queren? - Nin idea.
Perséfone, sei que vai coa marca, mais un toque de cor…
- Temos que falar. - É mal momento.
- Estamos ocupados. - Agora, Zeus!
Non te alteres.
Aféctavos a todos e deberiades oílo.
- Si, deberían. - Si.
- Está ben. - Podemos ir dentro?
Hai moita luz.
Non.
Dime.
Que significa agora?
Se a compartimos?
Quen é "a familia"?
Coñecín unha muller no meu último día.
Creo que ela sabía que eu ía morrer.
Chegou o día.
Creo que miña nai tamén. Por iso escribiu a miña profecía.
Creo que as nosas profecías teñen algo que ver con ese lugar.
Ninguén mencionou nunca outro lugar no inframundo.
Nunca. Nin na escola nin no templo.
Si, só a Renovación.
O regalo de Hades. Creou o Portal para a Renovación.
Merda.
Mentiras!
O regalo de Hades é o Portal.
A xente dedica a súa vida aos deuses para renovarse
e ter unha vida mellor a próxima vez.
E se non hai próxima vez?
E se todos os que atravesan o Portal acaban nese sitio?
Róubannos as almas!
Todo é unha mentira.
Non hai Renovación?
E a familia que podería caer…
Son os deuses.
Bingo.
- Onde está ese tipo? - Zeus, está aí.
- Que? - Dese lado.
Non te me acerques con tanto sixilo! Ben, bule! Basta!
Lisca!
- Grazas. Servídevos. - Non, grazas.
Non ofreces auga do Meandro?
Non. Hoxe só zume.
Ben, por favor, Hades.
Zeus…
Quérote.
Vale.
O que vou dicir é porque quero protexerte.
- Entendes? - Estás nun programa de 12 pasos?
Cala. Déixao falar.
Creo que tes razón.
Creo que a profecía é real e estás facendo que se cumpra.
Hades, por amor a deus.
Onte tiven que baixar á Nada.
- Por que? - Fuxira unha alma.
O Portal non funcionara, e el estaba… Estaba sen acabar.
- Fixo unha extracción manual. - Si.
- Á antiga. - Ten pasado iso antes?
Non, nunca, mais haberá máis. É un sinal.
O inframundo non pode aguantar o estrés que lle xeras.
Non habería estrés se fixeses o teu traballo.
Non me escoitas, escoitas a…
Zeus, por favor! Tómao en serio!
É así desde que eramos cativos.
Négaste a escoitar e a aceptar consellos,
e cando todo vai ao carallo, buscas outro a quen culpar.
Pois non serei eu esta vez, oíches?
Pedíchesme que crease o Portal.
Mais hai demasiadas almas pasando por el.
E creo que está a volver todo inestable.
Que cres que pasará a longo prazo?
Que?
Amosareicho. Mira.
Sacámoslle todo o zume.
Si, todo o maldito zume, non si?
- Mimá. Está a facer unha metáfora? - Prememos e prememos…
E xa nada volve á Terra!
Isto non ten tempo nin espazo para desintegrarse,
isto acaba por romper,
e que pasa cando estas se esgotan?
Non se poden esgotar, é imposible. As almas non se esgotan.
Como o sabes?
Porque son o rei dos putos deuses.
A razón de que esteades aquí.
Zeus, temos que comezar de novo.
Temos que volver a como era antes e permitir un nivel mínimo de Renovación
pola seguridade e protección de todos nós.
Nin falar.
De que tes medo?
Es paranoico, igual que papá.
Hades, mírate, estás suando.
Puxécheste encarnado, tes calor?
Si, vai calor.
Pois dá un mergullo.
- Métete na piscina. - Non, estou ben, grazas.
Non era unha suxestión. Métete.
Non, non o fagas…
Que dixeches? Que dixo?
Tranquilo. Metereime.
- Tranquila. - Odias nadar.
Odias nadar. Non o tes que facer.
Si, iso.
- Convénceo. - Zeus.
Iso é.
- Gústache? - Está ben, grazas.
Mira, mamá dá a súa aprobación, non si?
Non che teño medo, Zeus.
- Deberías. - Pois non.
Aínda que pareces querer comportarte exactamente coma noso pai.
Que carallo…? Que…?
Mírate.
Lográchelo. Acabaches con papá.
Non te convertas en el.
- Escoita o que digo. - Xenial.
E que é exactamente?
Hai forzas mesmo maiores ca nós.
Aínda que non che guste, sábelo.
Creo que a profecía é un aviso.
Non é tarde.
Tes que reiniciar o Portal, Zeus.
O plan nunca foron todas as almas.
Se non o fas para protexer a familia, fareino eu.
Por favor.
- Só intento axudar. - Non, claro que non!
Intentas destruírme. Queres ocupar o meu posto e gobernar.
- Que? - Si!
- Es unha alimaria ambiciosa. - Zeus.
- Iso é o que es. - Zeus.
Nunca che gustou que che dese a morte, crías merecer máis,
mais es un pingallo, Hades.
Estás onde pertences, aí abaixo a escuras!
Se non hai Renovación, hai que probalo.
- Volvemos alí? - Nin falar.
Si, vaimos.
Volvamos e…
Prue. Ola.
- Ceneo. - Todo ben? Que hora é?
Hora de traballar. Deberías apurar.
Quería falar contigo sobre onte á noite.
Non debín dar a roncha co da profecía.
Tranquila.
Non quero que afecte á nosa amizade.
En serio, non pasa nada.
Non perdiches moito despois.
Adrian chorou un pouco.
Onde fuches?
Vin aquí.
Riddy.
Ola, Prue.
Pasaches aquí a noite?
Cría que estabas casada.
Estou morta.
Será mellor que vaia traballar.
Es un bo rapaz, Ceneo.
O traballo.
- Iso é. - Que?
Imos ao río Lete e evitamos que a xente atravese o Portal.
Merda.
Merda!
Hades, esperta, por favor.
Non me deixes con estes voitres. Esperta!
Está respirando!
Respira.
Claro que respira. Non o matei.
Mais podería, Perséfone!
Así que asegúrate de que nunca volva facer
unha parvada desas de novo!
O Portal queda como está e vós ocupádesvos da Nada.
É o voso traballo!
Ben,
acompáñame.
Heino destruír, Hera.
Xúroo, atoparei a forma.
Que carallo está a pasar?
Estaba a ser un paspán. Estaba a ser un cabrón.
É noso irmán, Zeus.
E vai estar ben.
- Escoita. Minos… - Que? Que pasa con el?
- Que mate a seu fillo. - Que?
Por que?
Porque todos cren que non estou relaxado,
e ver desafiar unha profecía axudarame a relaxarme.
Está ben.
- Claro. - Si.
Verémolo en vivo.
Prepararei cordeiro.
Salmón para ti.
Mais non o podes axudar.
Debe facelo só.
Farao.
Si!
Entón pode seguro?
Coa miña axuda, pode matar o primoxénito, o fillo, o Minotauro?
Cría que Zeus dixera que non o podías axudar.
Nin sequera recordo esa profecía, ti si?
- Non. - Orellas de trapo?
Non.
Escribimos moitas, sabes?
Isto axuda?
Vaia, grazas.
Lémbrome desta.
"A túa fin comeza no leito conxugal, o primeiro fillo que respire hate matar."
Esa foi divertida.
Ben, adiante, en serio.
Para que quede claro,
Minos pode matar a seu fillo.
Pode.
Entón a xente pode desafiar as súas profecías?
Ás veces.
Yassas!
Hades ten razón, Zeus. Compórtaste igual ca Cronos.
Non son como papá.
Mais vive en ti.
Non sexas o que xuraches que non serías, Zeus.
Creo que chegou a hora de dicirvos a verdade
sobre como foron creados os deuses.
Zeus odiaba a seu pai. Todos o odiaban.
Así que un día, tras anos de tormento, Zeus matouno.
Atacouno con semellante violencia, con semellante paixón
e semellante fervor, que aconteceu algo extraordinario.
Cando Cronos morreu,
Zeus absorbeu a alma de seu pai.
Converteuse en parte del.
Deulle poder, e o poder era embriagador.
Quería máis.
Levoulle anos a Zeus descubrir como o fixera.
Tras logralo, fíxoo de novo.
E outra vez.
Co tempo, Zeus cansou de tanto matar,
e así naceu o Portal.
Non para renovar almas humanas, senón para apañalas…
para licualas.
O proceso industrializouse, esterilizouse.
Os deuses bébena para ser inmortais.
Polo tanto, hai que preservar a mentira…
…manter os mitos…
e distraer os humanos.
Zeus depende diso.
Da distracción.
Vou ir ver a Minos contigo.
Porque teno que facer ben, Poseidón.
Presidente Minos.
A túa raíña, Hera de Olimpia.
Non teño palabras para dicirlle, señora,
que honor é estar na súa presenza.
Xa, cala, Minos. Suficiente.
Podo ofrecerlles algo?
Basta!
A que debo o honor, señora?
Teu fillo, Glauco.
Telo que matar.
- Mais… - Si.
Mais é meu fillo.
Telo nun calabozo.
Porque non o puiden matar. Non podo.
Hera, por favor.
Señora, seguro que vostede o entende.
En serio? Por que o debería entender?
Porque é nai.
Non si?
Mataralo.
E se te negas, cousa que non farás,
ou se fracasas, o que é imposible,
levarei a túa outra filla
e fareina sufrir de formas que non podes imaxinar.
Está claro?
Mais como o mato? E a miña profecía?
Tes a nosa protección.
Falando de fillos, isto fíxoo un dos meus.
Vaite vestir.
Que?
- E se non funciona? - Funcionará.
Fuches ver as Moiras. Todo volverá á normalidade.
E se Zeus me fai como a Hades?
- Non o deixarei. - Como o vas deter?
Non o podes controlar.
Nin sequera podo foderte sen estar a túa garda sen lingua.
Teslle medo.
Ven comigo.
Ei.
Ola.
Coñézote?
Non.
Iso é auga?
É.
É de verdade?
Queres?
Si.
Si, por favor.
Grazas.
Mais estou obrigado a mencionar unha cousa.
A letra pequena.
Se bebes iso, non poderás recuperar a túa muller.
Espera.
- Que? - Ou unha cousa ou a outra.
Mais…
Onde está?
Canto queda?
Estou morrendo.
Si.
Por favor!
Eu non te vou parar.
Bébea.
Merda.
Non quererás morrer aquí.
Aquí tes.
Adiante.
Sálvate.
Prefiro morrer intentando salvala.
Ben feito!
Lográchelo!
Que?
Escollíchela a ela.
Vaina recuperar.
CENTRO PARA CASOS NON RESOLTOS
COMEZO - FINAL
Que ben lle foi.
Desculpa.
Perdoa!
Quen es?
Síntoo, eu só…
Es un caso non resolto?
Porque non levas uniforme?
Non, non estou morto. Estou vivo.
Busco a miña muller.
Chámase Eurídice.
Riddy.
Es o marido de Riddy?
Coñecédela?
Podédesme levar onda ela?
Si! Por suposto.
Vaiamos ao Lete. O que haxa que facer, farémolo xuntos.
De acordo?
Se é Prue, xuro que…
Riddy.
Hostia.
Merda.
Faino dunha vez!
Mi madriña.
Non podo máis con este cacharro. Que?
Xenial. Que queres?
Hai un mortal vivo no inframundo, aquí nos Asfódelos.
Isto non é bo, Patricia.
Non é nada bo.
Debería falar co meu tío?
Si. É boa idea.
Fagamos iso.
Pódelo coidar, por favor? Só unha noite.
Vamos, Patricia.
- De quen é isto? - Xa cho dixen, do meu tío.
Bonito barco, tío Pete.
Quita os zapatos!
Merda!
Desaparece!
Sóltame!
Déixame!
- Diga? - Chegou o home coa marca.
Seino.
Prometeo dicía a verdade.
Está pasando, non si?
Alguén vai volver por fin.
Pode ser.
Si.
Pode ser.
Subtítulos: Lorena Pereiras