JASKINIA
Siemka!
Jak im idzie?
Wiesz, Orfeuszowi i twojemu mężowi.
Wszystko gra?
Pierdol się!
Cześć. Uda mu się!
Twojemu kumplowi.
Jebany! Przekroczył Styks!
JASKINIA – STYKS – PUSTKOWIE – ZAŚWIATY
Mogę?
Przykro mi.
W porządku.
Zapomniałem. Po śmierci takie potrzeby znikają.
Daleko jeszcze?
Ile masz lat, pięć?
Niedługo naprawdę będę musiał się napić.
Dobra.
Oto i ona.
Oto co?
Ostatnia próba.
Pustkowie.
Tu cię zostawiam.
- Zostawiasz? - Przykro mi.
Ten odcinek musisz pokonać sam.
- Co to za próba? - Nie wiem.
Nikt tak daleko nie zaszedł.
To co, mam po prostu iść?
- W tę stronę? - Tak.
Powodzenia.
Chwila! Kurde, dzięk…
Dziękuję.
Wyrzekam się ich. Wyrzekam się bogów.
- Nie mogę spać. - Ja też nie.
Ciągle myślę o tym miejscu. O tym, co zrobił Hades…
Mogę wejść?
Tak, jasne.
To twoja mama?
Tak.
Ja też o swojej myślałam. Kiedy miałam pięć lat, została tacytką.
No. Wycięli jej język i oddała się Herze.
To zaszczyt, co nie? Służyć bogom.
Nie mogłam się z tym pogodzić. Co noc ich przeklinałam.
Może to dlatego czułam ten ból. To miejsce dla bluźnierców.
Wtedy ja też bym to poczuł.
Ja też obraziłem bogów.
Jak?
Swoją zmianą.
Choć według mnie po prostu stałem się sobą.
Amazonki były innego zdania.
Kiedy chłopcy dorastają, muszą opuścić obóz.
Jeśli kiedykolwiek wrócą, zostają zabici.
Mojego przyjaciela wygnano.
On jeden wiedział, co czuję.
Kajnis!
Leos?
Nie powinno cię tu być.
Chcę wrócić do domu.
Tam jest okropnie.
Zabiją cię, jeśli cię znajdą.
Jesteś już mężczyzną.
Nie wolno ci tu być.
Kiedy im o sobie powiesz?
Obiecałeś, Leosie.
Weź to.
Słońce praży.
Musisz odejść.
Tutaj!
Idź.
Nigdy nikomu nie mów.
Inaczej tu nie zostaniesz.
Leosie!
Znaliście zasady.
Żadnych mężczyzn, Sofio.
Żadnych.
Kajnis.
Jesteś z mojego ciała,
z mojej krwi, z moich kości.
Znam cię.
Rozumiesz?
Kiedyś myślałam, że ci przejdzie.
Ale zewnętrze naprawdę nie odpowiada wnętrzu.
Prawda?
- Co masz na myśli? - Dobrze wiesz.
- Musisz odejść. - Nie.
Nie chcę.
Jestem Amazonką.
- Nie możesz być. - Ale jestem.
Mam na Krecie przyjaciółkę. Pomoże ci.
Swoją drogą, męska wersja twojego imienia to Kajneus.
Ale możesz też wybrać inne.
Nienawidzisz mnie?
Wręcz przeciwnie.
Przepowiednia mojej mamy zapowiedziała, że będę chłopcem.
Kiedy się urodziłem, ulżyło jej.
Myślała, że to pomyłka.
Ale przepowiednie się nie mylą.
Ja też przeklinałem bogów.
Wciąż to robię.
Ludzie robią sobie straszne rzeczy w imię bogów olimpijskich.
Myślę, że bogowie mają nas gdzieś.
Matka mnie kochała. Wiem to.
Ale przez nich mnie zdradziła.
Więc jebać bogów.
Poważnie.
Nienawidzę ich.
Ja też.
Przepraszam, ja…
Wody.
Potrzebuję wody.
Kurwa!
Nie.
Dalej.
- Bez krawata. - Załóż.
Żeby traktował cię poważnie.
Dobrze robisz, że mu mówisz.
Bardzo ich wielu, Persefono.
To może się posypać. Wszystko, nie tylko zaświaty.
Olimp, Ziemia… Wszystko może runąć.
Nicość nie miała pomieścić aż tylu osób.
Dlatego Wrota się zawiesiły.
I dlatego idziemy do Zeusa.
Jak ja do tego dopuściłem?
Zbyt długo tam nie byłem. Unikałem jej, ignorowałem ją.
Dziś to się zmieni.
Właśnie rozwiązujemy problem.
Uwierz w siebie, kochany.
Nie jesteś chłopcem na posyłki.
Jesteś jego bratem.
Jesteś bogiem śmierci.
Kogo innego posłucha?
Weź, kurwa, wypij tę wodę z Meandra.
To już się robi niegrzeczne.
I proszę.
Co u ciebie? Jak tam plan?
Odpuszczam sprawę.
Nie w ludziach tkwi problem.
Muszę zdusić go u źródła.
Chyba muszę zniszczyć Mojry.
Jeśli one zginą, zginie i przepowiednia.
Ale czemu…
Przecież zniszczyłbyś tak…
Mógłbyś zniszczyć cały świat.
Zniszczyć siebie.
No wiem.
Przepowiednia nie zapowiedziała, że staniesz się nieśmiertelny.
Nie przewidziała, że staniesz się władcą świata i stworzycielem Olimpu.
To dlatego, że wzniosłeś się ponad nią.
Ona nie ma już znaczenia poza tym, które sam upierasz się jej nadawać.
Ciekawa uwaga.
Wiesz, że na Ziemi są ludzie,
którzy mniej się przejmują przepowiednią?
Na przykład?
Choćby prezydent Minos. On żyje wbrew niej.
Czekaj, ale mówisz o jego synu? O Minotaurze?
Tak. On wywinął się losowi.
Póki dzieciak nie ucieknie i go nie zabije.
Tylko odroczył koniec. Tylko…
Chwila, to jest myśl.
To jest rozwiązanie.
A gdyby tak nakłonić Minosa, żeby zabił syna?
I powstrzymał przepowiednię? No, posłuchaj.
Jeśli zwykły człowiek może zmienić to, co mu pisane,
to spokojnie mogę zapomnieć o tym, co napisano o mnie.
Dobra myśl.
Więcej niż dobra.
Kajneusie?
Tak?
Za czym najbardziej tęsknisz po śmierci?
Boże. Za wszystkim.
Musisz wybrać. Za czym?
Za zapachem, który czujesz, kiedy podlewasz kwiaty w ciepły wieczór.
Miałem w mieszkaniu balkonik.
Nakupiłem mnóstwo doniczek z ziołami i kwiatami.
W obozie Amazonek nic nie rosło,
ale w mieszkaniu już tak.
A ty? Za czym najbardziej tęsknisz?
W tej chwili?
Właściwie za niczym.
- Daj spokój. - Poważnie.
Orfeusz zawsze czuł tyle, że wystarczało za nas dwoje.
Za życia nigdy się tak nie czułam.
To jak brzmiała twoja przepowiednia?
O nie.
No weź! Nie jestem Prue.
Niech ci będzie.
„Objawia się linia, porządek słabnie,
rodzina upadnie, Kaos zawładnie”.
Nie najlepsza, co?
Przekroczyłem pewną linię, granicę.
Zmieniłem swoje ciało, postawiłem porządek na głowie,
zrujnowałem rodzinę
i sprowadziłem chaos.
Co?
Moja brzmi tak samo.
To niemożliwe.
Zakazałam służącym używać słowa „przepowiednia”.
No, tym, których nie zastrzelił.
- Gdzie on jest? - Rozmawia z Prometeuszem.
Nie masz tego wszystkiego dość?
Nie możemy od tego uciec?
- Kto wie. - Tu jesteście!
Mam dla ciebie zadanie.
Dla mnie?
Tak. Każ temu swojemu Minosowi…
Zeusie!
Musimy porozmawiać.
Co, do…?
- A oni tu czego? - Nie mam pojęcia.
Persefono, od odrobiny koloru nic by ci się nie stało.
- Musimy pogadać. - Nie teraz. Akurat…
Teraz, Zeusie!
- Niebiosa. - Weź zluzuj.
Wszyscy powinniście tego posłuchać.
Tak, powinni.
- No dobra. - Możemy wejść do środka?
Strasznie tu jasno.
Nie.
To mów.
OBJAWIA SIĘ LINIA…
Co to znaczy?
Skoro oboje taką mamy? O jaką rodzinę chodzi?
W dniu śmierci spotkałam pewną kobietę.
Ona chyba wiedziała, że umrę.
To dziś.
Moja mama chyba też wiedziała. Dlatego spisała moją przepowiednię.
Myślę, że nasze przepowiednie jakoś wiążą się z tym miejscem.
Nikt nie mówił o innym miejscu w zaświatach.
Nigdy. Ani w szkole, ani w świątyni.
Tak. Miała być tylko Odnowa.
To dar od Hadesa. Po to zbudował Wrota.
Cholera.
Kłamstwa!
Wrota to dar od Hadesa.
Ludzie poświęcają całe życie staraniom o dobrą Odnowę.
Pracują na lepsze życie.
A jeśli drugiej szansy nie ma?
Co, jeśli Wrota zawsze prowadzą do tego miejsca?
Kradną nasze dusze.
- To wszystko kłamstwo. - Odnowa nie istnieje?
A rodzina, która może upaść…
To bogowie.
Bingo.
- Gdzie on jest? - Zeusie. Tu jest.
- Co? - Z tej strony.
Weź się tak nie zakradaj!
No dobra, ruchy!
Zmiataj!
- Nalewajcie sobie. - Ja dziękuję.
Wody z Meandra nie podasz?
Nie. Dziś tylko sok.
No to słucham, Hadesie.
Zeusie…
Kocham cię.
No dobra.
I to, co zaraz powiem, wypływa z troski o ciebie.
- Rozumiesz? - Kazali ci tak na odwyku?
Cicho, daj mu mówić.
Myślę, że masz rację.
Przepowiednia jest prawdziwa, a ty sprawiasz, że się spełni.
Hadesie, no błagam.
Musiałem wczoraj zejść do Nicości.
- Po co? - Bo pewna dusza uciekła.
Wrota się zawiesiły i była… Cóż, niedokończona.
- Trzeba ją było wycisnąć ręcznie. - No.
- Retro. - Był już kiedyś taki przypadek?
Nie, ale będzie ich więcej. Bo zaświaty nie nadążają za tym,
co na nie zsyłasz.
Nadążałyby, gdybyś robił swoje. Ale ty nie słuchasz mnie, tylko tej…
Zeusie, błagam! Ogarnij się!
Zawsze to samo, odkąd byliśmy mali!
Nie słuchasz, nie przyjmujesz rad,
a kiedy wszystko chuj strzela, szukasz kozła ofiarnego.
Tym razem to nie będę ja, rozumiesz?
Ty kazałeś mi stworzyć Wrota.
Ale za dużo dusz przez nie przechodzi.
A to wszystko destabilizuje.
Bo myślisz, że jak to się skończy?
Co?
Pokażę ci. Patrz.
Wyciskamy sobie mnóstwo soku.
O tak, wyciskamy caluteńki sok.
- Boże. To ma być metafora? - Bierzemy i bierzemy.
I nic już nie wraca na Ziemię!
Te nie mają czasu ani miejsca, żeby się rozłożyć,
to się z czasem psuje,
a kiedy te się skończą, to co?
Te się nie skończą. To niemożliwe.
Dusze się nie kończą.
Niby skąd wiesz?
Bo jestem, kurwa, królem bogów.
Dzięki mnie tu jesteście.
Zeusie, musimy zacząć od nowa.
Musimy przywrócić dawny stan rzeczy i określić pewne minimum Odnów.
Dla bezpieczeństwa i przetrwania nas wszystkich.
Nie ma mowy.
Czego tak się boisz?
Masz paranoję. Tak jak tata.
Hadesie, jaki ty jesteś upocony.
- I poczerwieniały. Gorąco ci? - Tak. Jest gorąco.
No to przecież wskakuj do basenu.
Nie, dziękuję.
To nie była sugestia. Właź.
Nie, nie rób tego.
Coś ty powiedziała? Co ona powiedziała?
W porządku. Popływam.
- Spokojnie. - Nie znosisz tego.
Nie znosisz pływania. Nie musisz tego robić.
No, dalej.
- Namów go. - Zeusie.
I proszę bardzo.
- I jak, miło? - Tak, dzięki.
Spójrz, mamusia pochwala. Prawda?
Nie boję się ciebie.
- Powinieneś. - Nie boję się.
Mimo że wyraźnie starasz się zachowywać dokładnie jak ojciec.
Co on, kurwa… Co?
Popatrz na siebie.
Udało ci się. Zniszczyłeś tatę.
Nie stań się nim teraz.
Musisz mnie posłuchać.
Super. A czego konkretnie?
Istnieją siły potężniejsze nawet niż my.
Nie podoba ci się to, ale to prawda.
Myślę, że przepowiednia to ostrzeżenie.
Jeszcze nie jest za późno. Musisz zresetować Wrota, Zeusie.
Tam nie miały kończyć wszystkie dusze!
Jeśli nie zrobisz tego, żeby chronić rodzinę,
ja to zrobię.
Proszę.
- Staram się tylko pomóc. - Wcale nie!
Starasz się mnie zniszczyć. Chcesz rządzić zamiast mnie.
- Słucham? - Tak!
Jesteś ambitnym gadem.
- Zeusie. - Taka prawda.
Zawsze miałeś mi za złe, że dałem ci tylko śmierć.
Ale jesteś do niczego, Hadesie.
Tam jest twoje miejsce. W mrokach otchłani!
Musimy udowodnić, że nie ma Odnowy.
- Wracamy tam? - Wykluczone.
Musimy. Wrócimy i…
- Prue. Cześć. - Kajneusie.
- Wszystko gra? Która godzina? - Już czas do pracy. Zbieraj się.
Ale chciałam porozmawiać o wczoraj. Nie powinnam była pytać o przepowiednię.
W porządku.
Nie chcę stracić naszej przyjaźni.
Naprawdę nie ma sprawy.
Cóż, wiele cię nie ominęło.
Adrian trochę pochlipał.
Gdzie byłeś?
Tutaj.
Riddy.
Cześć, Prue.
Byłaś tu całą noc?
Myślałam, że masz męża.
Jestem martwa.
Lepiej pójdę do pracy.
Jesteś porządnym chłopakiem.
Praca.
- To jest to. - Co?
Pójdziemy nad rzekę Lete i zatrzymamy ludzi przed Wrotami.
Kurwa.
Kurwa!
Hadesie, obudź się.
Nie zostawiaj mnie z tymi szakalami.
On oddycha.
Oddycha.
No jasne. Przecież go nie zabiłem.
Ale mógłbym, Persefono!
Więc lepiej przypilnuj,
żeby nigdy więcej nie odstawiał takich szopek.
Wrota mają działać, jak działały, a wy ogarnijcie Nicość.
To wasza robota!
A teraz…
chodź.
Zniszczę go, Hero.
Przysięgam, że znajdę sposób.
Co to, kurwa, było?
Zachowywał się jak ostatni dupek.
To nasz brat, Zeusie.
Nic mu nie będzie.
- A co do tego Minosa… - Co z nim?
- Każ mu zabić syna. - Co?
Dlaczego?
Bo wszyscy mówią, że jestem spięty,
a gdyby ktoś zadał kłam przepowiedni, mógłbym się wyluzować.
Dobra.
- Wporzo. - Super.
A my będziemy oglądać na żywo.
Zrobię jagnięcinę.
A dla ciebie łososia.
Ale nie możesz mu pomagać.
Musi to zrobić sam.
I zrobi.
Tak!
Czyli na pewno może?
Z moją pomocą może zabić pierworodnego? Swojego syna, Minotaura?
Zdawało mi się, że Zeus zabronił ci pomagać.
Nawet nie pamiętam tej przepowiedni. A ty?
- Nie. - Klotko?
Nie.
Mnóstwo ich piszemy.
To pomoże?
Pięknie dziękuję.
Pamiętam ją. „Małżeńskie łoże kres twój wieszczy.
Zabije cię potomek, co weźmie oddech pierwszy”.
Fajna była.
Ale proszę bardzo, śmiało.
Dla jasności:
Minos może zabić syna?
Może.
Czyli ludzie mogą powstrzymać przepowiednie?
Z rzadka.
Ja sas!
Hades ma rację, Zeusie. Zachowujesz się jak Kronos.
Nie jestem taki jak tata.
Ale on w tobie żyje.
Nie stawaj się tym, kim przysiągłeś nie być.
Chyba nadszedł czas powiedzieć wam prawdę
o tym, jak powstali bogowie.
Zeus nienawidził ojca. Tak jak całe rodzeństwo.
Pewnego dnia, po latach udręki, Zeus go zabił.
Rzucił się na niego z żądzą krwi, z zawziętością, z zajadłością.
I stało się coś niesamowitego.
W chwili śmierci Kronosa
Zeus wchłonął duszę ojca.
Stała się jego częścią.
Dała mu moc, w której można było się zatracić.
Zeus pragnął więcej.
Minęły lata, nim Zeus zrozumiał, jak tego dokonał.
Ale wtedy zrobił to znowu.
I znowu.
Z czasem Zeusa znużyło ciągłe zabijanie,
więc wynaleziono Wrota.
Nie po to, by odnawiać dusze, lecz by prowadzić żniwa.
Przerabiać dusze na napój.
Proces zindustrializowano. Zamaskowano.
Bogowie piją to, by zachować nieśmiertelność.
Trzeba więc podtrzymywać kłamstwo.
Utrwalać mity.
Zajmować uwagę ludzi.
To klucz do potęgi Zeusa.
Rozproszenie uwagi.
Idę z tobą do Minosa.
Bo musi mu się udać, Posejdonie.
Prezydencie.
Twoja królowa, Hera Olimpijska.
Nie potrafię wysłowić, pani,
jaki to zaszczyt znaleźć się w twojej obecności.
Tak, tak, wystarczy już.
Mogę coś podać?
Dosyć!
Czemu zawdzięczam ten zaszczyt?
Chodzi o twojego syna, Glaukosa.
Musisz go zabić.
- Ale… - Tak.
Ale to mój syn.
Trzymasz go w lochach.
Bo nie mogłem go zabić. Nie mogę.
Hero, proszę.
Pani, z pewnością rozumiesz.
Doprawdy? Niby dlaczego?
Bo jesteś matką.
Prawda?
Zabijesz go.
A jeśli odmówisz, czego nie zrobisz,
lub jeśli zawiedziesz, co nie wchodzi w grę,
odbiorę ci drugie dziecko
i zadam mu ból, jakiego nawet sobie nie wyobrażasz.
Rozumiesz?
Ale jak mam go zabić? Co z moją przepowiednią?
Masz naszą ochronę.
Skoro mowa o dzieciach, to dzieło jednego z moich.
Idź i się ubierz.
No co?
- A jeśli się nie uda? - Uda się.
Byłeś przecież u Mojr. Wszystko wróci do normy.
- A jeśli oberwę jak Hades? - Nie pozwolę na to.
Jak powstrzymasz Zeusa? Nie panujesz nad nim.
Nawet pieprzyć się nie chcesz bez gwardii z wyciętymi językami.
Boisz się go.
Chodź ze mną.
Witaj.
Znamy się?
Nie.
Czy to jest woda?
Tak.
Jest prawdziwa?
Masz ochotę?
Tak.
Poproszę.
Dziękuję.
Muszę tylko powiedzieć jedno. Drobny druczek.
Jeśli to wypijesz, nie będziesz mógł odzyskać żony.
Chwila. Co?
No wiesz, albo-albo.
Ale…
gdzie ona jest?
Jak daleko jeszcze?
Ja umieram.
No.
Proszę!
Ja ci niczego nie bronię.
Napij się.
Kurwa.
Nie chcesz tu umrzeć.
Proszę.
Śmiało.
Ocal swoje życie.
Wolę umrzeć, próbując ją uratować.
Brawo!
Udało ci się!
- Co? - Wybrałeś ją.
Idź do niej.
CENTRUM DO SPRAW OSÓB NIEROZLICZONYCH
START – META
Spisał się, co?
Przepraszam.
Przepraszam!
Kim jesteś?
Przepraszam. Ja tylko…
Jesteś nierozliczony?
Gdzie twój uniform?
Nie, ja nie umarłem.
Ja żyję.
Szukam żony.
Nazywa się Eurydyka.
Riddy.
Jesteś mężem Riddy?
Znasz ją?
Zaprowadzisz mnie do niej?
Tak, jasne.
Chodźmy nad Lete. Cokolwiek trzeba zrobić, zrobimy to razem.
Dobrze?
Jeśli to Prue, to przysięgam…
Riddy.
Ożeż kurwa.
Kurwa.
No zróbże to!
Boże.
Zastrzelę się. Co za złom.
Co?
No super. Czego chcesz?
W zaświatach jest żywy śmiertelnik. Tu, w Asfodelu.
Niedobrze, Patricia.
Wręcz fatalnie.
Może pogadać ze stryjem?
Tak. Dobry pomysł.
Zróbmy to.
Zaopiekujesz się nim?
Tylko jedną noc.
Vamos, Patricia.
- Czyja to łódka? - Mówiłem. Stryjka Pete’a.
Fajna łódka, stryjaszku!
Zdejmij buty!
Kurwa!
Spierdalaj!
Zostaw mnie!
Zostaw!
- Halo? - Mężczyzna ze znamieniem tu jest.
Wiem.
Prometeusz mówił prawdę.
Nadeszła ta chwila.
Ktoś w końcu powróci.
Możliwe. Tak.
Możliwe.
Napisy: Juliusz P. Braun