CHEGOU O DÍA
A moza volveuche para o Olimpo, non?
Pedíronnos que vaiamos. Grellada familiar. Ti incluído.
- Esa vai ser boa. - Mira.
Temos que falar do que acabas de ver.
Non creo que sexa algo que teu pai deba saber.
Xa. Seguro que non o cres.
Eu véxoo así.
Temos información o un do outro,
prexudicial, así que nos protexeremos.
Non lle contarás que teño un mortal no inframundo
nin eu que ti te deitas coa súa muller.
Ámoa.
Que?
Se llo dis, perdereina.
Non podo.
Desde cando a amas?
Desde sempre.
Que se sente?
Que o corazón se che sae do corpo.
É horrible.
Quero iso.
Non llo contarei.
Prométocho.
O salmón, agora!
Volos dous, poñede a tele onde vos dixen!
Por favor!
Xusto aí.
Aí non!
Aí non.
Non podemos confiar en Dioniso. Non sexas parvo.
Eu creo que si.
Temos que facelo.
Non temos opción, querida.
Non me chames así.
Aquí non.
Como non soubeches que estaba no barco?
Non o sei.
Meu deus.
- Xa pode Mino matar o fillo. - Farao.
Onde vas? Quieto aí.
Oe, trouxeches os cables?
Déixao.
Deixa a Zeus. Deixa esta casa.
Levaremos as tácitas. Non nos atoparán.
Irei onde queiras.
Esta non é a casa de Zeus.
É a miña casa e aquí é onde debo estar.
Teño que…?
Debería estar aquí?
Si.
Facede como se non estivésemos aquí.
Vale, claro.
Como te chamabas?
Ceneo.
Ceneo, iso.
Orfeo.
Seino.
E Medusa, obviamente.
Si.
Síntoo, vouno ter que facer diante deles.
Perdóame.
Meu deus.
Eu…
Fíxenche dano, Riddy. Da peor maneira.
O que…
A moeda…
Sei que fixen algo malo, horrible.
Mais era para facer algo bo.
Vin para levarte de volta, Riddy.
Podemos comezar de novo.
Eu…
Non podo volver contigo.
Por que non?
Porque teño cousas que facer aquí.
Que cousas?
Teño un traballo.
Teño amigos.
Amigos?
De que estás a falar?
Aquel que non dá chío?
- Perdoa? - Sen ofender.
De que está a falar?
Riddy,
os deuses están do noso lado.
Que?
Dioniso axudoume a baixar aquí.
Fixémonos medio amigos. Quería que te recuperase.
Por que ía facer iso?
Porque cre no noso amor, Riddy.
Porque lle importaba, importabámoslle.
Ves isto?
É dunha Moira, Riddy.
É o destino.
O teu destino é volver á Terra. Volver estar xuntos.
Xúrocho.
É a vida, Riddy.
A vida.
Por favor.
Diga?
Só el?
Enseguida, señor.
Hades recibirate agora.
Agarda aquí.
MEDUSA SUPERVISORA
Vas volver á Terra.
Eu… O que?
Estabamos agardando por ti.
Quen?
Os rebeldes.
Xente que ve os deuses como realmente son.
Non queres axudar a salvar o mundo del?
De quen?
De Zeus.
"Cae a familia…"
Despídete.
A ver, rapaces, tedes que sacar iso de aí, obviamente.
Onde está Hades?
Dixeches grellada familiar. Onde está?
- Non vai vir? - Non, non vai vir.
Está todo ben?
E a pantalla? Imos ver un Munis?
Non, imos ver un humano desafiar a súa profecía.
Vale, ben. Algo de nicho.
Deixa o humor por hoxe.
Perdoa.
Que humano?
O presidente Minos de Creta.
Vai matar a seu fillo.
Por que?
Por que? Porque se non, seu fillo vaino destruír.
E non queremos que pase iso, verdade?
Non.
Como pasou? Como se converteu no Minotauro?
Ari, eu…
Non, espera.
A quen enterrou miña nai? Enterraron a Glauco.
Non.
Minos dixo que non podía ver o corpo, que era demasiado duro.
Túa nai só viu o ataúde.
Esa é a razón
das figuras de cera.
Quería abrazalo.
Como se converteu no Minotauro? Dimo.
Ao principio, só o tiña alí,
non o deixaba saír para protexer a teu pai.
Porque necesitaba protección dun neno pequeno?
Dédalo.
Estaba a escuras todo o día.
Sen nada que facer.
Non podiamos usar o seu nome nin falarlle.
Eu intentei…
Puiden esforzarme máis.
Comezou a morder cando os gardas ían alimentalo.
Convertérase máis nunha besta ca nun rapaz, mais comigo…
portábase mellor.
A min apreciábame, creo.
Atacou a un par de carcereiros.
Un deles perdeu unha orella.
O outro, un dedo.
E un día, matou a un home.
Cando llo contei a teu pai, quedou impresionado.
Porque teu irmán era moi débil cando naceu.
Xa sabes, foi o primoxénito e naceu azul.
- Mais ti… - Saín berrando.
Si. Seino, Dédalo.
Sigue. Meu pai quedou impresionado…
Pensou que o rapaz talvez lle podía ser útil.
Podía converterse nunha arma.
E ti axudáchelo con iso.
Fíxenlle a máscara,
os cornos,
todo iso.
Mais tamén coidei del.
Coido del.
Mira.
Isto é para a cela.
Cando baixo, cando lle levo comida…
Sabe que son eu polo son, e é bo.
É bo.
Nunca me atacou.
Mais cando premen o botón,
cando se abren as portas
de forma mecánica,
cando oe ese son…
Lévame onda el.
Non, Ari, non podes.
Xa non é teu irmán.
Podería matarte.
Lévame agora mesmo.
"Decae a orde."
Como se necesitásemos máis probas.
Aquí tes.
- Queres outro coxín? - Non!
Non podo volver con el.
Creo que debes, Riddy.
Non, teño que quedar e facer o que falamos.
- Protexer a xente. - Fareino eu.
Evitarei que a xente pase polo Portal, mais necesítante na Terra.
É a túa oportunidade.
Conta o que viches, o que fixo Hades, o que cremos dos deuses.
Vale, e como o fago?
Queimando os templos? Cagándome nos libros sagrados?
Só son unha persoa.
Que podo facer?
E todos pasan polo Portal de todas formas.
Pois dilles que vivan.
- "Que vivan"? - Si.
En serio, dilles que vivan.
Dilles que vivan para variar.
Non polos deuses, por eles.
Temos unha vida. Tes que dicirlles que a aproveiten.
Dilles…
Non sei.
Dilles…
que as mellores cousas son humanas.
Tes razón. Son.
Eu…
Non quero deixarte.
Volverás.
Nalgún momento.
E eu estarei aquí.
Talvez sexa vella.
Iso espero.
Gústache iso?
Si.
Achégate.
Si, señor.
"Señor" está ben? É "amo"?
Está ben.
Ben, vaiamos por partes.
Merda.
Está ben, señor?
Perdoe.
Como dicía, vaiamos por partes. Ben feito.
Quería verte cos meus propios ollos.
Es músico, non si?
Era, señor.
É bo.
Oíno con mamá cando a fun visitar.
Encántalle.
- Grazas, señora. - Si.
Ben.
Nin os mellores guerreiros lograron facer o que fixeches ti.
Ningún humano chegou tan lonxe para recuperar a alguén, así que parabéns.
Grazas, señor.
Oxalá…
Oxalá nos tivésemos coñecido en vida.
Eu…
Apenas te coñezo, mais…
Si.
Xa.
Irei ver a túa nai.
- Que? - Só se queres que vaia.
Si.
Farías iso?
Gustaríame.
Non vai pasar nada.
Que?
Ninguén volve.
Síntoo.
Espere, non, eu…
A Cova…
As Moiras, ese foi o trato.
Perdoa, "o trato"?
Logreino.
- Superei todas as probas. - Non.
Non.
A proba final é convencerme de que vos deixe marchar,
e non o lograches.
Non vas volver coa túa muller á Terra.
Por favor.
Por favor. Farei o que sexa.
E se quedase eu no seu lugar? Sería posible?
Morrerías para que ela viva?
Si, por suposto!
Perséfone…
É unha romántica.
A túa muller está morta.
Así que seguirá morta.
Mais no nome do romance…
ti tamén podes quedar aquí.
Que tal ese final feliz?
- Grazas, señor. - Si.
Ben, podes retirarte.
Lévao.
Metiches ben a zoca.
Que ía facer?
Facelo mellor.
Que?
Era a oportunidade de enviar unha mensaxe.
Perdoa?
Mandar de volta un morto do inframundo.
É unha declaración de intencións.
Non, é unha declaración de guerra.
- A guerra xa comezou, Hades. - Mira.
Algunhas cousas son sagradas,
e non devolvemos os mortos á vida.
Talvez a profecía se estea a cumprir, mais non llo imos pór fácil.
Estou a pensar en todos nós, non só en Zeus.
A resposta á nosa situación, a solución, está na Nada.
Seino. Podo sentilo.
Atoparei a forma de recuperar as almas.
- Que? - De renovalas.
Reparar algo do dano que se fixo.
Descubrimos como extraer almas.
Deberiamos poder recolocalas, devolvelas á Terra.
Ao sistema.
E se Zeus non o arranxa, fareino eu!
- Cando teñas descansado un pouco. - Perséfone, por favor!
Non.
Descansa, recupera as forzas
e despois podes volver á Nada.
Non vou discutir contigo.
Medusa!
Vai pola súa muller.
Bule!
Hera?
Ola.
Preguntábame se podería…
coñecer a miña nai?
Gustaríame saber que abella é.
Claro.
Grazas?
Entón así é como vai ser isto?
Vas estar a esixir cousas?
- Non, eu só quero… - Porque podo ocuparme de ti.
- Si. - E se é necesario, fareino.
Creme, fareino.
Que?
- Non sabe que falamos? - De que falades?
- De nada. - De nada.
- Que? - Que de que estades a falar?
De nada.
De nada?
Xa.
Sei que credes que me equivoco.
E que son parvo por crer na profecía.
Sei que falades diso.
Frústravos…
Burládesvos diso.
Non sei que facedes.
Probablemente non lle deades importancia, mais eu só,
polo que parece, cargo coa responsabilidade
de protexer esta familia.
E hoxe estades aquí,
aquí comigo,
así que ides compracerme,
e verme calmado
e reconfortado
polo noso amigo mortal Minos
mentres mata a seu fillo
e desafía a súa profecía.
Está claro?
Ben.
Diácono, tráeme a Dédalo. Agora.
Boa noite, señora.
Toma un descanso, Basil, un longo. Xa rexistro eu a entrada.
- Mais… - Agora.
Estás segura?
Ábrea.
Onde está?
Onde está Dédalo?
Non o atopamos.
Que queres dicir? É un prisioneiro.
Como non o atopades?
Estamos a facer todo o posible.
Non está no seu cuarto nin no comedor nin no xardín…
Está no labirinto?
Non se rexistrou ningunha entrada no sistema.
Entón que, volveu fuxir?
- A verdade é que o pensamos, señor, e… - Fóra.
Atopádeo!
Non deixa de mirar para ese botón. Que é?
É para liberar o Minotauro.
Por que non o fai dunha vez? Non lle dixestes que era urxente?
Dálle tempo. Está nervioso.
Si, estámolo todos.
Mesmo as Moiras o confirmaron, Zeusiño.
- Ei, ese alcume. Xa o falamos. - Vale.
Comprobeino.
Minos matará a seu fillo.
Sígueme.
Estamos chegando. Está ao virar na esquina.
Queda detrás de min.
Non fagas movementos bruscos.
Vale.
Non…
- Non! - Que foi?
Comeza a función.
- Algo saíu mal. - Que queres dicir?
Temos que saír de aquí.
Devagar.
Son eu! Son Dédalo!
Glauco!
Es Glauco.
Eu son Ari.
Irmá.
Xemelga!
Xemelga.
Podo quitarche isto?
Tranquilo.
Que che fixeron?
- Ari. - Quen cona é esa?
Ari, afástate del.
Afástate.
Vaite mancar.
Ah, si?
É un perigo para todos nós.
Non.
É un perigo para ti.
Seino, papá.
Seino.
A túa profecía.
Como puideches?
Eramos uns bebés.
Mira que lle fixeches.
Ao teu fillo!
E as figuras de cera.
As figuras de cera do carallo cada ano durante 30 anos!
Nunca quixen facerche dano.
Non tiven elección.
Claro que si.
Debería darche vergonza.
Ti es o monstro, non el.
Esta é unha misión encomendada polos deuses.
Que lles dean!
- Cala a boca. - Cala ti!
Está afectada.
- É marabillosa. - Aparta, Ari!
Non!
- Si! - Si!
Si!
Díxencho.
Iso foi intenso.
- Verdade? - Si.
Vou…
Agora teño fame.
Meu deus.
Si!
"A vitoria das fauces da derrota." Vaille a expresión.
Podo preguntar algo, señora?
Que?
Por que?
Porque podo.
E gústame a túa música.
Grazas.
Ben.
Vamos.
Podes facelo. É o teu destino.
Deixádeo xa!
Tes que contar na Terra o que viches.
Sabes dese sitio?
Sei.
- Chámase a Nada. - Que lle fan á xente alí?
Non o sei, mais podemos intentar detelo se volves á Terra.
Así que deixa isto para a próxima vez que morras.
Veña. Vamos.
Xa basta!
- Riddy. - Vale.
Vamos. Non temos tempo.
Ti quedas aquí.
Ari…
Tiña que desafiar a miña profecía, Ari,
para protexernos a nós, para protexer a familia.
Si, tiñas que facelo!
Os deuses están do noso lado.
Vaia paspán.
Están.
Falan comigo. Confían en min.
Estamos a piques de alcanzar a grandeza.
Prométocho.
Dixéchesme que o matara eu.
Sei que foi duro,
mais converteute nunha persoa incrible.
A carga da culpa! Mírate!
Serás honrada como mereces.
Sempre fuches forte.
A pesar de todo, el era débil.
Como di túa nai, ti saíches berrando.
Iso é bo.
Meu deus.
Que?
- Meu deus… - Que?
Merda! Entendiches mal a profecía, papá.
Que queres dicir?
"A túa fin comeza no leito conxugal,
o primeiro fillo que respire hate matar."
Eu fun a primeira en respirar!
Saín berrando!
Vaia sorpresa.
Xente?
Papá?
Creo…
Creo que estou namorado.
Merda!
Subtítulos: Lorena Pereiras