TO DZIŚ
Twoja dziewczyna wróciła na Olimp, tak?
Zostaliśmy wezwani na rodzinnego grilla. Ty też.
- Będzie jazda. - Słuchaj.
Musimy pogadać o tym, co zobaczyłeś.
Twój ojciec nie powinien o tym wiedzieć.
Nie wątpię, że tak uważasz.
Ale ja widzę to tak.
Mamy o sobie nawzajem kompromitujące informacje.
Więc się chrońmy.
Ty nie powiesz o człowieku w zaświatach, a ja – że posuwasz Herę.
Kocham ją.
Co?
Jeśli mu powiesz, to ją stracę.
A nie mogę.
Od kiedy ją kochasz?
Od zawsze.
Jak to jest?
Jakbyś miał serce poza ciałem.
Chujowo.
Też tak chcę.
Nie powiem mu. Obiecuję.
Łososia! Ruchy!
A wy ustawcie telewizor dokładnie tam, gdzie pokazałem. No!
Tam.
No nie tam!
Nie tam. Nie.
Nie możemy ufać Dionizosowi. Nie bądź głupi.
Chyba możemy.
Musimy.
Jaki mamy wybór, kochanie?
Nie nazywaj mnie tak. Nie tutaj.
Jak mogłeś nie zauważyć, że jest na łodzi?
Nie wiem.
Boże.
- Oby Minos zabił syna. - Zabije.
Dokąd idziesz? Zostań!
Słuchaj. Przyniosłeś kable?
Odejdź od niego.
Zostaw Zeusa. Zostaw jego dom.
Weźmiemy tacytki i nas nie znajdzie.
Pójdę, dokądkolwiek chcesz.
To nie jest dom Zeusa.
To mój dom i tu jest moje miejsce.
Czy ja…
powinienem tu być?
Tak.
Udawajcie, że nas tu nie ma.
Dobra. Jasne.
- Mówiłeś, że jak ci na imię? - Kajneus.
No tak.
Orfeusz.
Wiem.
A pani to oczywiście Meduza.
Tak.
Przepraszam, chyba muszę to zrobić przy nich.
Wybacz.
Boże.
Wiem, że cię skrzywdziłem.
I to bardzo.
Z tą monetą…
Wiem, że zrobiłem coś złego. Coś strasznego.
Ale miałem dobre intencje.
Przyszedłem przywrócić cię do życia, Riddy.
Możemy zacząć od nowa.
Ja…
nie mogę z tobą wrócić.
Dlaczego?
Bo mam tu… swoje sprawy.
Jakie sprawy?
Mam pracę.
Mam przyjaciół.
Przyjaciół?
O czym ty mówisz?
Tego tu milczka?
- Słucham? - Bez urazy.
O czym ona mówi?
Riddy,
bogowie są po naszej stronie.
Co?
Dionizos pomógł mi się tu dostać.
Zakumplowaliśmy się. Chciał, żebym cię odzyskał.
Ale dlaczego?
Bo wierzy w naszą miłość, Riddy.
Bo zależy mu na mnie. Na nas.
Widzisz to?
Zostawiła mi to Mojra, Riddy.
To przeznaczenie.
Jest ci pisane wrócić na Ziemię i znowu być ze mną.
Przysięgam.
Chodzi o życie.
Życie.
Proszę.
Tak?
Tylko jego?
Natychmiast.
Hades chce cię widzieć.
Zaczekaj tu.
MEDUZA – KIEROWNICZKA
Wracasz na Ziemię.
Ja… Co?
Czekaliśmy na ciebie.
„My”, czyli kto?
Buntownicy.
Ci, którzy widzą, kim są bogowie.
Chcesz ocalić przed nim świat czy nie?
- Przed kim? - Przed Zeusem.
„Rodzina upadnie”.
Pożegnajcie się.
Chłopcy, trzeba to stąd zabrać, rzecz jasna.
Gdzie Hades?
Miał być rodzinny grill. To gdzie Hades?
- Będzie? - Nie, nie będzie go.
Wszystko gra?
Po co ten telewizor? Oglądamy Munis?
Nie, będziemy oglądać, jak człowiek zadaje kłam przepowiedni.
No dobra. Niszowo.
Daruj sobie na dziś humor.
Wybacz.
Który człowiek?
Prezydent Krety, Minos.
Zabije swojego syna.
Dlaczego?
Bo inaczej syn go zniszczy.
A tego byśmy nie chcieli, prawda?
Nie.
Jak to się stało? Jak zmienił się w Minotaura?
Ari, ja…
Nie, chwileczkę.
Kogo pochowała matka? Przecież był pogrzeb Glaukosa.
Nie do końca.
Minos powiedział jej, że jego ciało to zbyt straszny widok.
Widziała tylko trumnę.
Stąd te…
figury woskowe.
Chciała go uściskać.
Jak stał się Minotaurem? Powiedz.
Na początku był tylko więziony dla bezpieczeństwa twojego ojca.
Potrzeba było ochrony przed dwulatkiem?
Dedalu.
Całe dnie spędzał w ciemności. Nie miał nic do roboty.
Nie mogliśmy używać jego imienia. Ani do niego mówić. Próbowałem…
Mogłem próbować dalej.
Zaczął gryźć strażników przynoszących mu jedzenie.
Przypominał zwierzę, nie chłopca. Ale przy mnie…
był delikatniejszy.
Chyba mnie lubił.
Zaatakował dwóch strażników.
Jeden stracił ucho.
Drugi palec.
A pewnego dnia kogoś zabił.
Kiedy powiedziałem o tym twojemu ojcu, był pod wrażeniem.
Bo przy narodzinach twój brat był słaby.
Wiesz, że urodził się pierwszy i że był cały siny.
- A ty… - Przyszłam na świat z krzykiem.
Tak. Wiem, Dedalu.
Mów dalej. Ojciec był pod wrażeniem.
Pomyślał, że chłopiec może się przydać.
- Może stać się bronią. - A ty pomogłeś to osiągnąć.
Zrobiłem jego maskę.
Rogi.
Wszystko.
Ale troszczyłem się o niego. Nadal się troszczę.
Spójrz. To do jego celi.
Kiedy schodzę go nakarmić, rozpoznaje mnie po dźwięku.
I jest łagodny.
Łagodny. Nigdy mnie nie zaatakował.
Kiedy wciskam przycisk
i mechanizm otwiera drzwi…
Kiedy słyszy ten dźwięk…
Weź mnie do niego.
Nie możesz, Ari.
To już nie jest twój brat.
Mógłby cię zabić.
Zaprowadź mnie do niego!
„Porządek słabnie”.
Jakby mało było dowodów.
Proszę.
- Może jeszcze jedną poduszkę? - Nie!
Nie mogę z nim wrócić.
Chyba musisz, Riddy.
Nie. Musimy zrobić to, o czym rozmawialiśmy.
- Chronić ludzi. - Ja to zrobię.
Nie pozwolę przekraczać Wrót. Ale ty jesteś potrzebna na Ziemi.
To twoja szansa.
Musisz powiedzieć, co zrobił Hades. Kim są bogowie.
I niby jak mam to zrobić?
Mam palić świątynie? Srać na święte księgi?
Jestem tylko jedna.
Co ja mogę?
A wszyscy i tak przechodzą przez Wrota.
To powiedz, żeby żyli.
- Żeby żyli? - Tak.
Naprawdę. Powiedz, żeby żyli.
Żeby przez chwilę naprawdę żyli.
Nie dla bogów, a dla siebie.
Mamy jedno życie. Powiedz im, żeby dobrze je wykorzystali.
Powiedz im…
Sam nie wiem.
Po prostu…
że to, co najlepsze, jest ludzkie.
Masz rację. Tak jest.
Nie chcę cię zostawiać.
Wrócisz.
Z czasem.
A ja tu będę.
Mogę być stara.
Mam nadzieję.
- Chciałbyś? - Tak.
Podejdź.
Tak, panie.
Mówi się „panie”? Czy „wasza wysokość”?
Tak jest dobrze.
A więc pierwsza sprawa.
Cholera.
Wszystko dobrze?
Przepraszam.
Tak jak mówiłem, pierwsza sprawa. Gratuluję.
Chciałem cię zobaczyć na własne oczy.
Jesteś muzykiem, zgadza się?
Tak, byłem.
Jest dobry.
Słuchałam go z mamą, kiedy byłam z wizytą.
Uwielbia go.
- Dziękuję, pani. - Tak…
No cóż.
Nawet wielcy wojownicy nie dokonali tego, co ty.
Żaden człowiek nie zaszedł tak daleko, żeby kogoś odzyskać.
A więc moje gratulacje.
Dziękuję.
Szkoda…
że nie znaliśmy się za życia.
Prawie cię nie znam, ale…
Tak.
Pójdę do twojej mamy.
- Co? - Tylko jeśli chcesz.
Chcę.
- Zrobiłabyś to? - Chciałabym.
Nie odzyskasz jej.
Słucham?
Nikt nie wraca.
Przykro mi.
Chwileczkę. Nie, ja…
Jaskinia…
Mojry… Taka była umowa.
Bardzo przepraszam, „umowa”?
Udało mi się.
- Przeszedłem wszystkie próby. - Nie.
Jest ostatnia próba: przekonać mnie, żebym was wypuścił.
Tego nie zrobiłeś.
Nie zabierzesz żony na Ziemię.
Proszę.
Proszę. Zrobię wszystko.
Mógłbym zająć jej miejsce? Czy to wystarczy?
Umarłbyś za nią?
Tak, oczywiście!
Persefono.
To romantyczka.
Twoja żona umarła.
Więc pozostanie martwa.
Ale by dać szansę uczuciom…
ty też tu zostaniesz.
Szczęśliwe zakończenie, co?
- Dziękuję, panie. - No.
Możesz już iść.
Wyprowadź go.
Zjebałeś sprawę.
A co miałem zrobić?
Cokolwiek.
Co?
No co?
Miałeś szansę tupnąć nogą.
Słucham?
Odesłać zmarłą z zaświatów.
Zeus nie mógłby tego zignorować. To jasne stanowisko.
Nie. To wypowiedzenie wojny.
- Wojna już się zaczęła, Hadesie. - Musimy mieć pewne świętości.
Nie przywracamy zmarłych do życia!
Może przepowiednia się ziszcza, ale nie będziemy jej pomagać!
Myślę o nas wszystkich, nie tylko o Zeusie.
Odpowiedź na nasz problem, jego rozwiązanie, leży w Nicości.
Wiem to. Czuję to.
Znajdę sposób, by odbudować dusze.
- Co? - Odnowić je.
Naprawić część szkód.
Odkryliśmy, jak wyciskać dusze.
Uda się je wymienić i odesłać część na Ziemię.
Przywrócić je do obiegu.
Skoro Zeus odmawia, to ja to zrobię.
Najpierw odpocznij.
Persefono, proszę!
Nie.
Najpierw wypoczniesz, odzyskasz siły,
a potem możesz wracać do Nicości.
Nie będę się z tobą kłócić.
Meduzo!
Idź po jego żonę. Szybko!
Hero?
Cześć.
Mógłbym może…
poznać mamę?
Chcę wiedzieć, która to pszczoła.
Jasne.
Dzięki?
Tak to teraz będzie?
Będziesz się targował?
Nie, ja tylko…
- Bo mogę cię załatwić, Dionizosie. - Hero.
I zrobię to, jeśli będę musiała. Możesz mi wierzyć.
Co?
- Nie powiedziałeś jej? - O czym gadacie?
- O niczym. - O niczym.
- Co? - Pytałem, o czym gadacie.
O niczym.
O niczym?
Taa.
Wiem, że uważacie, że się mylę.
I że to głupie wierzyć w przepowiednię.
Wiem, że o tym rozmawiacie.
Ciebie to frustruje.
Ty to wyśmiewasz.
A ty to nie wiem. Pewnie o tym nie myślisz.
Ale wygląda na to, że ja w pojedynkę dźwigam ciężar
ochrony tej rodziny.
Ale dziś jesteście tutaj,
ze mną.
Więc zrobicie mi tę przyjemność
i dotrzymacie mi towarzystwa, gdy będzie mnie uspokajał
nasz śmiertelny przyjaciel Minos,
który zabije syna,
zadając tak kłam przepowiedni.
Jasne?
To dobrze.
Deacon, przyprowadź mi tu Dedala. Teraz.
Dobry wieczór pani.
Zrób sobie przerwę. Długą. Ja odmelduję nas w systemie.
- Ale… - Teraz.
Jesteś pewna?
Otwórz.
Gdzie on jest?
Gdzie Dedal?
Nie możemy go znaleźć.
Co to znaczy? To więzień.
Gdzie zniknął?
Przykro mi. Robimy, co w naszej mocy.
Nie ma go w apartamencie, na stołówce, w ogrodach…
Jest w labiryncie?
Nie. Nikt nie zalogował się do systemu.
Czyli co? Znowu odleciał?
- Przeszło nam to przez myśl i… - Wynoś się.
Znaleźć go!
Ciągle patrzy na ten przycisk. Do czego on służy?
Do uwalniania Minotaura.
To na co czeka? Nie kazałeś mu się pośpieszyć?
- Daj mu chwilę. Stresuje się. - Nie on jeden.
Nawet Mojry to potwierdziły, Zeusku.
Rozmawialiśmy o tym zdrobnieniu.
Sprawdzałem.
Minos zabije syna.
Tędy.
Prawie jesteśmy. To tuż za rogiem.
Stój za mną.
- I żadnych gwałtownych ruchów. - Dobrze.
Nie…
- Nie! - Co jest?
No i zaczynamy.
- Coś jest nie tak. - Jak to?
Musimy się wydostać.
Chodźmy.
To ja! Dedal!
Glaukosie!
Jesteś Glaukos.
Ja jestem Ari.
Siostra.
Bliźniaczka.
Mogę to zdjąć?
Już dobrze.
Co oni ci zrobili?
- Ari? - A to, kurwa, kto?
Ari, odsuń się od niego.
Odsuń się.
On cię skrzywdzi.
Czyżby?
Zagraża nam wszystkim.
Nie.
Zagraża tobie.
Już wiem, tato.
Znam twoją przepowiednię.
Jak mogłeś?
Byliśmy dziećmi.
Patrz, co mu zrobiłeś.
Swojemu synowi!
I te figury woskowe!
Przez 30 lat co roku pierdolone figury woskowe!
Nie chciałem cię skrzywdzić. Nie miałem wyboru.
Oczywiście, że miałeś.
Wstydź się.
To ty jesteś potworem, nie on.
To zadanie od bogów.
Jebać bogów!
- Zamknij się. - Ty się zamknij!
Jest w emocjach.
- Jest niesamowita. - Odsuń się, Ari!
Nie!
- Tak! - Tak!
Tak!
Mówiłem.
Ale nerwówa.
- Prawda? - No.
To teraz…
Teraz bym zjadł.
Boże.
Tak!
Jak to się mówi: o mały włos.
Mogę o coś zapytać?
O co?
Dlaczego?
Bo mogę.
I fajnie grasz.
Dziękuję.
Dobra.
Chodź.
Dasz radę. To twoje przeznaczenie.
Dosyć!
Musisz powiedzieć na Ziemi, co widziałaś.
Wie pani o tym miejscu?
Wiem.
- Nazywa się Nicość. - Co tam robią ludziom?
Nie wiem. Ale może to powstrzymamy, jeśli wrócisz na Ziemię.
Cokolwiek między wami jest, niech zaczeka, aż znów umrzesz.
A teraz idziemy.
Wystarczy!
- Riddy. - Dobrze.
- Chodź. Nie ma czasu. - Dobrze.
A ty tu zostań.
Ari…
Ari.
Musiałem zadać kłam przepowiedni, żeby nas chronić.
Żeby chronić rodzinę.
To się zgadza!
Bogowie są po naszej stronie.
Co za dupek.
Naprawdę.
Rozmawiają ze mną. Ufają mi.
Jesteśmy u progu chwały. Ona już nadchodzi.
Naprawdę!
Mówiłeś mi, że go zabiłam.
Wiem, że było ci trudno,
ale to ciężar poczucia winy sprawił, że stałaś się wielka.
Popatrz na siebie!
Dostąpisz należnych ci zaszczytów. Zawsze byłaś silna.
On wbrew pozorom był słaby.
A ty, jak mówi twoja matka, przyszłaś na świat z krzykiem.
To dobrze.
Boże.
Co?
- Boże… - Co?
Kurwa!
Źle zrozumiałeś przepowiednię, tato.
Jak to?
„Małżeńskie łoże kres twój wieszczy.
Zabije cię potomek, co weźmie oddech pierwszy”.
Ja pierwsza wzięłam oddech!
Ja przyszłam na świat z krzykiem.
Ja cię sunę.
Hej.
Tato?
Chyba…
Chyba się zakochałem.
Kurde!
Napisy: Juliusz P. Braun