O GÜN GELDİ
Kız arkadaşın geri Olimpos'a mı gitti?
Gitmemiz emredildi. Ailece barbekü yapacakmışız. Sen de.
-Güzel olacak. -Bana bak.
Gördüklerini konuşmamız gerekiyor.
Babanın öğrenmesi gerektiğini düşünmüyorum.
Tabii düşünmezsin. Ama bence durumumuz şu.
Birbirimiz hakkında bildiklerimiz var. Tehlikeli şeyler.
Birbirimizi kollayalım.
Sen yeraltına fâni soktuğumu söyleme, ben de belki karısını becerdiğini görmem.
Ona âşığım.
Ne?
Zeus'a söylersen onu kaybederim.
Kaybedemem.
Ne zamandır âşıksın?
Hep âşıktım.
-Nasıl bir his? -Kalbin vücudunun dışındaymış gibi.
Bok gibi.
Ben de istiyorum.
Söylemeyeceğim.
Söz.
Somon, hemen!
Siz de o televizyonu gösterdiğim yere koyun. Lütfen!
Oraya.
Orası değil!
Orası değil.
Hayır.
-Dionisos'a güvenemeyiz. Salak mısın? -Bence güvenebiliriz.
Mecburuz.
Hayatım, başka ne yapacağız?
Bana "hayatım" deme. Burada olmaz.
Tekneye geldiğini niye fark etmedin?
Bilmiyorum.
Tanrım.
-Minos oğlunu öldürse iyi olur. -Öldürecek.
Nereye gidiyorsun? Dur orada.
Kabloları getirdin mi sen?
Onu terk et.
Zeus'u, onun evini terk et. Dilsizleri de götürürüz, bizi bulamaz.
İstediğin yere gelirim.
Burası Zeus'un evi değil. Benim evim. Ben buraya aitim.
Ben de burada duracak mıyım?
Evet.
Biz yokmuşuz gibi yapın.
Olur, tabii.
-Adın neydi? -Kaineus.
Kaineus, evet.
Ben Orfe.
Biliyorum.
Siz de Medusa'sınız tabii.
Evet.
Özür dilerim, onların önünde yapacağım.
Özür dilerim.
Tanrım.
Ben…
Sana yanlış yaptım Ridi. En kötü yanlışı yaptım.
Ama…
Sikke…
Tamam, kötü bir şey yapmış olabilirim, korkunç bir şey.
Ama niyetim iyiydi.
Seni hayata döndürmeye geldim Ridi.
Baştan başlayabiliriz.
Ben…
Seninle gelemem.
Neden?
Burada yapmam gereken şeyler var.
Ne gibi?
Bir işim var.
-Arkadaşlarım var. -Arkadaş mı?
Ne diyorsun sen ya?
Sessiz Oğlan Jim'i mi diyorsun?
-Nasıl? -Sen alınma.
Ne diyor böyle?
Ridi.
Tanrılar bu konuda yanımızda.
-Ne? -Dionisos gelmeme yardımcı oldu.
Arkadaş olduk. Seni getirmemi o istedi.
Ama niye?
Çünkü aşkımıza inanıyor Ridi.
Benimle ilgilendi. Bizimle ilgilendi.
Şuna bak.
Bunu bir Moira yaptı Ridi.
Kaderimiz bu.
Kaderde Dünya'ya dönmen var, birlikte olmamız var.
Yemin ederim.
Hayattan bahsediyorum.
Hayattan.
Lütfen.
Alo?
Evet…
Sadece o mu?
Derhâl efendim.
Hades'e gidiyorsun.
Burada bekle.
MEDUSA MÜDÜR
Dünya'ya dönüyorsun.
Ne?
Biz seni bekliyorduk.
"Biz" kim?
Asiler.
Tanrıların ne mal olduğunu görenler.
Ondan kurtulmamıza yardım edecek misin?
-Kimden? -Zeus'tan.
"Aile devrilir."
Vedalaşın.
Evet çocuklar, şunu kaldırmanız lazım tabii.
Hades nerede?
Ailece barbekü demişsin.
-Hades nerede? Geliyor mu? -Hayır, gelmiyor.
Her şey yolunda mı?
Ekran niye? Munis mi izleyeceğiz?
Hayır, bir insanın kehanetine karşı gelmesini izleyeceğiz.
Olur, peki. Niş bir seçim.
Bugün mizah yok.
Pardon.
Hangi insan?
Giritli Başkan Minos.
-Oğlunu öldürecek. -Niye?
Niye mi? Çünkü öldürmezse oğlu tarafından yok edilecek.
Biz de bunu istemeyiz, değil mi?
İstemeyiz.
Nasıl oldu? O nasıl Minotor'a dönüştü?
-Ari, ben… -Dur bir dakika.
Annem kimi defnetti? Glaukos defnedilmişti.
Hayır.
Minos "Naaşı görme, çok feci hâlde" dedi.
Annen sadece tabut gördü.
Hatta bal mumu işine bu yüzden başladık.
Ona sarılmak istiyordu.
Minotor'a nasıl dönüştü? Anlat.
Onu oraya kapatarak başladık. Çıkarmıyorduk. Babanı korumak için.
Küçük çocuktan mı korunuyordu?
Daidalus.
Bütün gün karanlıktaydı. Yapacak hiçbir şeyi yoktu.
Adını kullanmamız, konuşmamız yasaktı.
Yani, ben çabaladım…
Daha çok çabalayabilirdim.
Yemek götüren gardiyanları ısırmaya başladı.
Çocuktan çok yaratığa dönüşmüştü.
Ama bana karşı…
…daha yumuşaktı.
Beni seviyordu galiba.
Birkaç gardiyana saldırdı.
Birinin kulağı gitti, birinin parmağı.
Sonra bir gün adam öldürdü.
Söylediğimde baban etkilendi.
Çünkü kardeşin güçsüz doğmuştu.
Biliyorsun, ilk o doğmuştu, morarmış hâldeydi.
-Sen… -Çığlık çığlığa doğdum.
Biliyorum Daidalus.
Devam et. Babam etkilendi, sonra?
Oğlanın faydalı olabileceğini düşündü.
Silah olabileceğini.
Sen de bunu sağladın.
Maskesini, boynuzlarını, her şeyini ben yaptım.
Ama ona baktım da. Hâlâ bakıyorum.
Bak. Hücresinin anahtarı.
Yemek vermeye indiğimde beni bu sesten tanıyor, nazik davranıyor.
Nazik.
Bana hiç saldırmadı.
Düğmeye basılınca…
Kapılar
anahtarsız açılınca…
O sesi duyduğunda…
Beni ona götür.
Hayır Ari, olmaz.
O artık kardeşin değil. Seni öldürebilir.
Beni derhâl götür.
"Düzen zayıflar." Bir kanıt daha gerekli miydi?
Al.
-Bir minder daha? -Hayır!
Onunla gidemem.
Mecbursun Ridi.
Hayır, konuştuklarımızı yapacağız. İnsanları korumalıyız.
Çerçeve'den geçişleri ben engellerim. Sen Dünya'da insanlara lazımsın.
Bu senin fırsatın.
Hades'in yaptığını, tanrılara dair fikirlerimizi anlatmalısın.
Nasıl yapacağım?
Tapınakları yakarak mı? Kutsal kitaplara sıçarak mı?
Tek bir insanım. Elimden ne gelir?
Hem Çerçeve'den bizsiz de geçiyorlar.
Dünya'dakilere "Yaşayın" de.
-"Yaşayın" mı? -Evet.
Ciddiyim. "Yaşayın" de.
Bir kez olsun gerçekten yaşasınlar. Tanrılar için değil, kendileri için.
Tek bir hayatımız var. Söyle, hakkını versinler.
De ki…
Bilmiyorum.
Hani…
"Güzel olan her şey insana dair" de.
Doğru söylüyorsun. Öyle.
Ben…
Seni bırakmak istemiyorum.
Buraya geleceksin. Eninde sonunda.
Burada olacağım.
-Belki yaşlı olurum. -Umarım.
-İster miydin? -Evet.
Yaklaş.
Tabii efendim.
"Efendim" mi, "tanrım" mı demeliyim?
Sorun yok.
Şimdi, öncelikle…
-Kahretsin. -İyi misiniz efendim?
Affedersiniz.
Diyordum ki öncelikle tebrikler.
Seni gözümle görmek istedim.
Müzisyensin, değil mi?
Müzisyendim efendim.
Yetenekli.
Anneme gittiğimde dinlemiştik. Kendisi hayranı.
Şey…
-Sağ olun efendim. -Evet.
Açıkçası…
Senin bu yaptığını büyük savaşçılar bile yapamadı.
Ölüsünü almaya niyetlenip buraya ulaşan insan olmadı.
Tebrikler.
Sağ olun efendim.
Keşke…
Keşke hayattayken tanışsaydık.
Seni…
Seni çok az tanıyorum, ama…
Öyle işte.
Evet.
Annene giderim.
-Ne? -Ama istersen.
İsterim.
-Gerçekten gider misin? -Çok isterim.
Öyle bir şey olmayacak.
Ne?
Dönmek diye bir şey yok.
Üzgünüm.
Bir dakika, hayır…
Mağara…
Moiralar… Anlaşma böyleydi.
Anlamadım, anlaşma mı?
Başardım.
-Sınavların hepsini geçtim. -Hayır.
Hayır.
Son sınavda beni seni bırakmaya ikna etmen gerekiyor
ve edemedin.
Karını Dünya'ya götürmüyorsun.
Lütfen…
Lütfen. Her şeyi yaparım.
Onunla yer değiştirsem olur mu?
-O yaşasın diye ölür müsün? -Evet, ölürüm tabii!
Persefoni.
Karım romantiktir.
Karın öldü.
Ölü olarak kalacak.
Ama aşkı düşünerek diyorum ki…
Sen de burada kalabilirsin.
Bu mutlu son nasıl?
-Sağ olun efendim. -Evet.
Tamam, gidebilirsin.
Götür.
Fırsatın içine ettin.
-Ne yapacaktım? -Daha iyisini.
Ne?
-Lafını söyleme fırsatını kaçırdın. -Anlamadım?
Bir ölüyü yeraltıdan Dünya'ya göndermek.
Niyetini gösterirdi. Zeus görmezden gelemezdi.
Hayır, savaş sebebi olurdu.
-Savaş zaten başladı Hades. -Bak. Bazı şeyler kutsal kalmalı.
Ölüler diriltilmez.
Kehanet gerçekleşiyor olabilir ama biz körüklemeyeceğiz.
Hepimizi düşünüyorum, sırf Zeus'u değil.
Yapılması gereken şey, durumumuzun çözümü Hiçlik'te.
Eminim. Hissediyorum.
Ruhları yerine koymanın yolunu bulacağım.
-Ne? -Yenileyeceğim.
Düzendeki hasarı azaltacağım.
Ruh çıkarmayı çözdük. Geri de koyarız. Bazılarını Dünya'ya göndeririz.
Sisteme yeniden katarız.
Zeus halletmezse ben halledeceğim.
Önce biraz dinlen.
-Persefoni, lütfen! -Hayır.
Önce dinlen, gücünü topla. Hiçlik'e ondan sonra gidersin.
Bunu tartışmayacağım.
Medusa!
Karısını getir. Çabuk!
Hera?
Merhaba.
Diyordum ki…
Annemle tanışsam?
Hangi arı olduğunu göstersen?
Tabii.
-Teşekkürler? -Artık böyle mi olacak?
-Bizimle pazarlık mı edeceksin? -Yok, sadece…
-Çünkü seninle başa çıkabilirim Dionisos. -Hera.
Gerekirse başa çıkarım. İnan bana.
Ne? Konuştuğumuzu söylemedin mi?
Ne konuşuyorsunuz?
-Hiç. -Hiç.
-Ne? -Ne konuşuyorsunuz dedim.
Hiç.
Hiç, ha?
Evet…
Yanıldığımı düşünüyorsunuz.
Size göre kehanete inanmakla salaklık ediyorum.
Biliyorum, konuşuyorsunuz.
Sen sinir oluyorsun.
Sen alay ediyorsun.
Seni bilmiyorum. Bir kere bile düşünmemişsindir.
Neyse, sonuç olarak bu aileyi koruma yükü benim omuzlarımda.
Siz de bu akşam buradasınız.
Benimlesiniz.
O yüzden bu akşam suyuma gideceksiniz.
Sonucunda korkum geçecek, rahatlayacağım.
Fâni dostumuz Minos'un oğlunu öldürdüğünü göreceğim.
Kehanetini haksız çıkaracak.
Anlaşıldı mı?
Güzel.
Deacon, bana Daidalus'u getir. Hemen.
Efendim, iyi akşamlar.
Uzun bir mola ver Basil. Sisteme kaydımızı ben yaparım.
-Ama ben… -Hemen.
Emin misin?
Aç.
Nerede? Daidalus nerede?
Kendisi bulunamıyor.
Nasıl? Adam tutsak Deacon. Neden bulunamıyor?
Üzgünüm efendim. Arıyoruz.
Dairesinde değil. Kantinde de, bahçede de…
-Labirentte mi? -Hayır. Güvenlik sisteminde kayıt yok.
-Ne yani, yine uçup gitti mi? -Aklımıza geldi efendim…
Dışarı.
Bulun onu!
Gözü şu düğmede. Neyin düğmesi o?
Minotor'u salma düğmesi.
Niye başlamadı? Aciliyetini söylemedin mi Poseidon?
-Sabret, adam gergin. -Hepimiz gibi.
Moiralar bile tasdikledi Zeuşko.
-Hey. Bu lakabı konuşmuştuk. -Tamam.
Sordum. Minos oğlunu öldürecek.
Beni takip et.
Geldik sayılır. Hemen şurada.
Arkamda dur.
-Ani hareket yapmak yok. -Tamam.
Hayır…
-Hayır! -Ne?
Başlıyoruz.
-Bir terslik var. -Nasıl yani?
Çıkmamız lazım.
Yavaş.
Benim, Daidalus!
Glaukos!
Sen Glaukos'sun.
Ari! Ben Ari.
Kardeş.
İkiz!
İkiz.
Bunu çıkarabilir miyim?
Bir şey yok.
Sana ne yaptılar?
-Ari… -Bu kim be?
Ari, ondan uzaklaş.
Uzaklaş. Sana zarar verecek.
-Verecek mi gerçekten? -Hepimiz için tehlikeli.
Hayır. Senin için tehlikeli.
Öğrendim baba.
Öğrendim.
Kehanetin.
Nasıl yapabildin?
Bebektik.
Ona ne yapmışsın baksana.
Oğluna!
Peki o bal mumları? O sıçtığımın heykelleri!
30 yıldır her yıl!
Niyetim sana zarar vermek değildi. Bundan başka çarem yoktu.
Tabii ki vardı.
Yazıklar olsun.
Canavar olan sensin, o değil.
-Bu görevi tanrılar verdi. -Kahrolsun tanrılar!
-Kes sesini. -Sen kes!
-Kadın duygusallaştı. -Kadın muhteşem.
Çekil Ari!
Hayır!
-Evet! -İşte bu!
-Evet. -Evet!
Demiştim.
Of be, çok gerdi.
-Değil mi? -Evet.
Ben…
Artık yiyebilirim.
Tanrım.
Evet!
"Son düzlükte" deniliyordu, değil mi?
Sorabilir miyim efendim?
Neyi?
Sebebini.
Çünkü yapabiliyorum.
Ve müziğini seviyorum.
Sağ olun.
Evet…
Gel.
Yapabilirsin. Bu senin görevin.
Ayrılın hadi.
Gördüklerini Dünya'da anlatmalısın.
-O yeri biliyor musunuz? -Evet.
Adı Hiçlik.
-O insanlara ne yapıyorlar? -Bilmiyorum, kıçını kaldır da durduralım.
Şu anda her ne yaşıyorsanız bir dahaki ölüşüne sakla. Hadi!
Yeter!
-Ridi! -Tamam.
Hadi Ridi. Vakit yok.
Sen burada dur.
Ari.
Kehanetime karşı gelmeye mecburdum Ari.
Bizi korumak için. Aileyi korumak için.
Evet, mecburdun!
Tanrılar bizim tarafımızda Ari.
Ne gıcık herif.
Gerçekten.
Benimle konuşuyorlar. Bana güveniyorlar.
Yüceliğin eşiğindeyiz. Kucağımıza geliyor.
Söz veriyorum!
"Kardeşini öldürdün" dedin.
Biliyorum, zorluk çektin ama böylece büyük bir kadın oldun.
Suçluluğun yüküyle.
Kendine bir baksana.
Hak ettiğin saygıyı göreceksin.
Hep güçlüydün. Kardeşin her şeye rağmen güçsüzdü.
Sen annenin dediği gibi çığlık çığlığa doğdun.
Bu iyi bir şey.
Tanrım.
-Tanrım. -Ne?
Ha siktir. Kehaneti yanlış anlamışsın baba!
Nasıl yani?
"Senin sonun evlilik yatağında başlayacak.
Ölümün nefes alan ilk çocuğunun elinden olacak."
İlk nefes alan bendim!
Çığlık çığlığa doğdum!
Bak sen şu işe.
Millet?
Baba?
Galiba…
Galiba âşık oldum.
Eyvah!
Alt yazı çevirmeni: Hazal Ünlüçay