ΜΙΑ ΓΡΑΜΜΗ ΟΡΑΤΗ,
Η ΤΑΞΗ ΘΑ ΧΑΘΕΙ,
Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΡΩΤΗ,
ΤΟ ΧΑΟΣ ΚΥΡΙΑΡΧΕΙ
Οι θεοί δεν ματώνουν, Δία.
Ησύχασε.
Πού βρίσκομαι;
Αγάπη μου, στο σπίτι είσαι.
Ο Μίνωας…
Ο Μίνωας είναι νεκρός, σωστά;
Απέτυχε.
Βγήκε σωστή η προφητεία του.
-Ναι, όντως, αλλά μην ανησυχείς. -Είχα ματώσει. Ήμουν πάλι θνητός.
"Το χάος κυριαρχεί".
-Τι; -Η προφητεία.
-Εκπληρώθηκε. -Δία, όνειρο ήταν.
Δεν ήταν όνειρο.
Όραμα ήταν.
Πρέπει να τους σταματήσω πριν να είναι αργά.
Θα πάω να δω τις Μοίρες.
Εντάξει, ναι. Να πας.
Δεν τον είδατε να φεύγει;
Κανείς σας;
-Αλήθεια; -Ναι, κυρία.
Φύγετε.
Φύγετε όλοι.
Δρόμο!
Ναι.
Τι κάνει ο Άδης;
Κοιμάται.
Θέλω να τον ξυπνήσεις και να τον φέρεις εδώ. Αμέσως.
Ορίστε;
Περιμένεις όντως να ξανάρθουμε στον Όλυμπο;
Περσεφόνη, λυπάμαι για ό,τι έγινε.
Ειλικρινά.
Ήταν φρικτό.
Αλλά σας χρειάζομαι και τους δύο.
Να φροντίσουμε το μέλλον της οικογένειας.
Δεν είμαι μέλος της οικογένειας.
Περσεφόνη, καλύτερα να έρθετε με τη θέλησή σας. Μη σας φέρουν σηκωτούς.
Και φέρε σάντουιτς, δεν έχει φαΐ.
ΜΕΔΟΥΣΑ - ΠΡΟΪΣΤΑΜΕΝΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΟΧΘΗΣ
Κύριε.
Να περάσω;
Έχω πάρει πολλά από τους ανθρώπους, Μέδουσα.
Έχω ένα σχέδιο για τον Κάτω Κόσμο.
Θα κάνω βελτιώσεις, θα επαναφέρω διάφορα.
Να βοηθάς την Περσεφόνη όσο λείπω.
Αυτό το μέρος θα γίνει όπως πριν. Κι ακόμα καλύτερο.
Αντίο.
Πού πηγαίνετε, κύριε;
Να αψηφήσω τον αδερφό μου.
ΤΟ ΣΠΗΛΑΙΟ
Σε περιμέναμε.
Όχι. Δεν θα το έκανε αυτό.
Θες μια μπίρα;
Λοιπόν,
ήρθε η ώρα να μας ξεκάνεις.
Σωστά;
Πού το ξέρετε;
Δία, είμαστε παντού.
Ξέρουμε ό,τι ξέρεις.
Βλέπουμε ό,τι βλέπεις.
-Είμαστε εσύ. -Κι ας μην έχουμε καμία σχέση μαζί σου.
-Είπατε ψέματα στον Ποσειδώνα. -Όχι.
Του είπαμε ότι ο Μίνωας μπορούσε να σκοτώσει τον γιο του. Και το έκανε.
Εμείς φταίμε που όλοι παρερμήνευσαν την προφητεία;
Την προφητεία σου εσύ την πραγματοποιείς.
Αν αποφασίσεις ότι δεν υπάρχει, τότε δεν υπάρχει.
Μα υπάρχει.
Υπάρχει ως πιθανότητα.
Αν δεν την πιστεύεις, δεν θα εκπληρωθεί.
Άλλος Προμηθέας μάς βρήκε.
Νομίζεις πως αν μας ξεκάνεις,
θα ξεκάνεις κι όλες τις προφητείες, μαζί και τη δική σου, σωστά;
Μη φοβάσαι.
-Δεν φοβάμαι. -Φοβάσαι.
Μα τι να φοβηθώ;
Ίσως αυτούς που έχουν στραφεί εναντίον σου.
Πού είναι;
-Θα έρθει σύντομα. -Πώς είναι;
Όχι καλά. Γι' αυτό μαζευτήκαμε. Κάτσε κάτω.
Ο Άδης έρχεται;
Ναι.
Αλλά πάει αργά, όπως φαντάζεσαι.
Με έστειλε πρώτη.
Και γιατί πάει αργά;
-Ο πατέρας σου τον χτύπησε με κεραυνό. -Ορίστε;
Ξαναλέω, γι' αυτό μαζευτήκαμε.
Κάποια στιγμή θα σας κανονίσει όλους.
Έφερες όντως σάντουιτς;
Με τι είναι;
Με μπρι.
-Μόνο ένα έφερες; -Ναι.
Να ρωτήσω κάτι, όσο περιμένουμε.
Προς τι ο μύθος;
-Ορίστε; -Για μένα και τον Άδη.
Προς τι το ενδιαφέρον; Θα υπήρχε, για να τη σκαρφιστείς.
Για να είναι σε όλα τα βιβλία.
Όλα τα παιδιά στη Γη που μαθαίνουν για τον Κάτω Κόσμο
νομίζουν ότι πήγα με το ζόρι.
Με λυπούνται. Λένε για απαγωγή, καμιά φορά και για βιασμό.
Και το ρόδι…
Δεν τρώω ρόδια. Είμαι αλλεργική.
Νομίζουν ότι δεν αγάπησα ποτέ τον Άδη.
Στάσου, δεν ισχύει αυτό;
Αγαπάς όντως τον θείο μου;
Ναι.
Όλοι είναι ερωτευμένοι εκτός από μένα.
Ποιος άλλος είναι;
Κανείς, απλώς… Εγώ θέλω να ερωτευτώ.
Ξέρουμε τι θα κάνεις.
Για πες, πού μας θες;
Εδώ στο κέντρο καλά είναι;
Βαρετό.
-Στη σκηνή, λοιπόν. -Λίγο προβλέψιμο, δεν νομίζεις;
Στην αίθουσα μπιλιάρδου, τότε.
Μ' αρέσει εκεί.
Ξέρετε, είναι λίγο ξενέρωμα αυτό.
Το να με βοηθάτε εν γνώσει σας…
Μα εμείς σ' αυτό ειδικευόμαστε, στη γνώση.
-Έχει προφητευτεί. -Δεν μας πιάνεις στον ύπνο.
-Είναι γραφτό να συμβεί; -Αν αυτό θέλεις, ναι.
Αυτό είναι το σωστό.
-Άρα, είναι το σωστό; -Ας επισπεύσουμε λίγο τα πράγματα.
Έλα, αγάπη μου.
Ναι.
Λοιπόν, όλα έτοιμα.
Φωτιά δεν ήθελες;
Ναι.
Είπα να βεβαιωθώ.
Έχεις αναπτήρα;
Ήταν χαρά μας.
-Ενίοτε. -Καλή τύχη.
Καλή τύχη σ' ό,τι κάνεις.
Έλα, συγκεντρώσου.
Ναι!
Αντίο.
Για κάτσε, πού βρήκες το ρολόι;
Α, ναι. Συγγνώμη.
Πού το βρήκες το ρολόι;
Είναι ατακτούλης, έτσι;
Ποιος;
Ο γιος σου.
Γαμώ τον μπελά μου.
Απίστευτο, γαμώτη μου!
ΜΙΑ ΓΡΑΜΜΗ ΟΡΑΤΗ, Η ΤΑΞΗ ΘΑ ΧΑΘΕΙ…
Ξυπνήστε με σε πέντε λεπτά.
Μου κάνετε πλάκα.
Πόσο καιρό ξέρεις για το Πλαίσιο;
Για το Τίποτα;
Καταστρέφουμε τους ανθρώπους.
-Να τους το πούμε. Να βάλουμε τέλος. -Δεν υπάρχει περίπτωση.
Δεν βλέπεις όλη την εικόνα, Καινέα.
Και είναι λογικό.
Σημασία είχε η Ρίδη.
Θα σε μεταθέσω.
Δεν θα χρειάζεται να σε απασχολεί το Πλαίσιο πια.
Μπορείς να γυρίσεις στον σκύλο σου, στο λιμάνι.
Όχι, αποκλείεται.
Υπάρχει ένα σχέδιο πέρα από σένα, Καινέα.
Για το ευρύτερο καλό.
Κοίτα μόνο να λουφάξεις και να μην κάνεις καμιά βλακεία.
Καλή τύχη.
Ευχαριστούμε.
ΓΗ
Πάμε;
Να τους πεις τι είδαμε, τι έκανε ο Άδης. Για το ποιόν των θεών.
Ναι.
Μετά από σένα.
Τον γουστάρεις, έτσι;
Ποιον;
-Τον Καίνις. Με το μωρουδιακό πρόσωπο. -Καινέα τον λένε.
Τον γουστάρεις. Σε ξέρω.
Όχι, δεν τον γουστάρω…
Με…
Τι;
Με συγχωρείς.
Ήρθα από τη Γη στον Κάτω Κόσμο, Ρίδη.
Πέρασα κάθε δοκιμασία.
Έκανα κάτι που κανένας άνθρωπος δεν είχε καταφέρει ως τώρα.
Ναι, πήρα το οβολό σου…
αλλά επίσης σου έσωσα τη ζωή.
Μέχρι και με θεούς συμμάχησα,
κι εσύ πήγες κι ερωτεύτηκες άλλον.
Γαμώ την τύχη μου.
Κι εσένα μαζί.
Τι;
Άντε γαμήσου.
Με παγίδευσες εδώ κάτω. Τι θες τώρα;
Μετάλλιο;
Θες να σ' ευγνωμονώ που με ελευθέρωσες;
Αναρωτήθηκες ποτέ γιατί πέθανα εκεί που πέθανα;
Γιατί δεν ήμουν στη συναυλία;
Πήγα να δω τη μαμά μου.
Να την αποχαιρετήσω. Θα έφευγα από την Κρήτη.
Θα σε άφηνα, Ορφέα.
Τι;
Δεν ήταν πια αγάπη.
Ανάγκη ήταν. Με χρειαζόσουν.
Φυσικά και ήταν αγάπη.
Δεν ήξερα πώς να σου το πω.
Και τη μέρα που επιτέλους βρήκα το κουράγιο να κάνω το σωστό, πέθανα.
"Το σωστό";
Το σωστό ήταν να με αφήσεις;
Δεν είχες καταλάβει ότι κάτι δεν πάει καλά;
Κατά βάθος;
Πες μου.
Είμαι κακός άνθρωπος, έτσι;
Όχι, δεν είσαι.
Ναι, είμαι.
-Δεν είσαι. -Είμαι, Ρίδη.
Είμαι! Πήρα τον γαμημένο τον οβολό σου!
Κάνε μια νέα αρχή.
Ας κάνουμε κι οι δυο μια νέα αρχή.
Πήγαινέ με στη Γη.
Δεν θες να μείνεις εδώ;
Μαζί του;
Δεν γίνεται.
Γιατί;
Πρέπει να γυρίσω.
Πάμε.
Καλή αναγέννηση.
Προχωρήστε, παρακαλώ. Καλή αναγέννηση.
-Να προχωρήσουμε λίγο; -Πρου, Αδριανέ!
-Ευχαριστώ. Καλή αναγέννηση. -Θέλω βοήθεια.
-Έχεις μπλεξίματα; -Τι;
Όχι. Μην τους αφήνετε να περάσουν το Πλαίσιο.
-Τι; Γιατί; -Άκου με, να χαρείς.
-Σου είπα, τον έπιασα να… -Βούλωσέ το, Πρου!
Καινέα!
Συγγνώμη, δεν…
Ο γιος μου δεν έχει τρόπους.
Γεια.
Πώς πέθανες;
Αυτοπυροβολήθηκα.
Τι; Γιατί;
Ήθελα να το κάνω τη νύχτα που σε έθαψαν χωρίς οβολό.
Αλλά έπρεπε να περιμένω.
Με πρόδωσες.
Όχι, Καινέα. Δεν σε πρόδωσα.
Τους είπες για μένα.
Ναι, γιατί έπρεπε να εκπληρώσεις την προφητεία σου.
Περίμενα δέκα χρόνια.
Κι έφτασε η μέρα.
Τι;
Θα σε περάσω από το Πλαίσιο.
Όχι, μαμά, δεν πρέπει να περάσεις από το Πλαίσιο.
Δεν είναι αυτό που νομίζεις. Μας είπαν ψέματα οι θεοί.
Μαμά, κανείς δεν επιστρέφει στη Γη. Κανείς.
Μείνε εδώ, μαζί μου,
να βοηθήσουμε τον κόσμο μαζί.
Μείνε.
Μαμά! Όχι!
Μαμά, σταμάτα!
Σήμερα, Καινέα!
Μαμά! Όχι!
-Πρέπει να γίνει σήμερα. -Όχι!
Μαμά!
Σταμάτα!
-Πρου. -Ναι;
-Πρου, κοίτα. -Τι;
Σε παρακαλώ!
Βλέπεις;
Όχι!
-Τι διάολο συμβαίνει; -Περίμενε!
Ο Καινέας.
-Περίμενε! -Μπόρεσε να μπει στο νερό.
Σταμάτα!
Το Πλαίσιο είναι ένα ψέμα!
Όχι, δεν είναι.
Βγες από το ποτάμι, Καινέα!
Γύρνα πίσω!
Καινέα! Γύρνα πίσω!
Τι;
Όχι.
Οι Μοίρες είπαν πως θα ήταν ασφαλής. Πως όταν θα περνούσε από το Πλαίσιο,
θα συνέβαινε.
Η προφητεία. "Η οικογένεια τρωτή".
Είπαν ότι θα ελευθερωνόμουν.
Γαμώτο!
Δία.
-Δία, κάθισε. -Τι;
Βρε βρε βρε, μάζεψες την οικογένεια.
-Ναι. -Γιατί;
Δία, ανησυχώ για σένα. Όλοι ανησυχούμε. Θέλουμε να σταματήσεις.
-Να σταματήσω; -Ναι.
-Ποιο πράγμα; -Θα καταστρέψεις όλα όσα δημιουργήσαμε.
Πρέπει να σταματήσεις! Κάνε ένα διάλειμμα.
-Κάτσε. -Δεν…
Ήρα!
Κάτσε κάτω, είπα.
Παλουκώσου.
Πολύ ωραία.
Ήμουν ενήμερος για αυτήν
τη συνάντηση.
Έφυγες.
-Τι είν' αυτά; -Αυτά;
Αυτά είναι μπουκάλια που περιέχουν
νερό
Μαιάνδρου.
Έχω από ένα για τον καθένα σας.
ΔΙΟΝΥΣΟΣ
Εκτός από σένα.
-Τι σημαίνει αυτό; -Γιατί εγώ έχω μισογεμάτο;
Εδώ και καιρό,
ρουφάτε όλοι νερό από τον Μαίανδρο χωρίς να θυμάστε,
χωρίς ευγνωμοσύνη.
Αυτό θα αλλάξει σήμερα.
Θα παίρνετε όσο σας αναλογεί.
Θα είστε ευγνώμονες.
Και θα είστε υπάκουοι. Όλοι σας. Κάν' το να σκάσει αυτό.
-Δία, έλα τώρα. -Μόλις ξέκανα τις Μοίρες.
Τι έκανες, λέει;
-Τρελάθηκες; -Δία!
Οι Μοίρες είναι νεκρές.
Προφητείες τέλος.
Ένας κόσμος χωρίς μοίρα, χωρίς εγγενή τάξη;
-Μα αυτό είναι… -Εγώ είμαι η τάξη.
Εγώ τη δημιούργησα.
Πήρα έναν κόσμο μες στο χάος και του έδωσα νόημα.
Έφερα σταθερότητα, κανόνες, νόμους, συνοχή
σ' αυτό το γαμημένο μέρος,
και καλό θα ήταν να το θυμάστε όλοι σας αυτό.
Η μοίρα δεν είναι απαραίτητη.
Όχι πια.
Αλλά είναι απαραίτητη η αφοσίωση.
Και δεν βλέπω αφοσίωση εδώ.
Λοιπόν, ο Όλυμπος
πρέπει να μπει σε τάξη,
μια για πάντα.
Ρωτάς γιατί έχεις μισογεμάτο μπουκάλι.
Πες μου, Διόνυσε, γιατί η Λάχεση ή Λάχι,
ξέρεις, η Μοίρα… Γιατί φορούσε αυτό στον καρπό της
τη στιγμή που καιγόταν και χανόταν στη λήθη;
Είσαι προδότης;
Έχεις στραφεί εναντίον μου;
Όχι.
-Δία, άκου… -Για την αγάπη το έκανα.
Έδωσα το ρολόι σου για να φέρει ένας θνητός τη νεκρή γυναίκα του πίσω.
Απέτυχε στο κουίζ, αλλά την αγαπούσε.
-Δεν έχω ξαναδεί κάτι τέτοιο. -Μάλιστα.
Αρχικά, ίσως ήθελα να αποδείξω κάτι,
να σε εντυπωσιάσω, να πάρω προαγωγή,
να σε τσαντίσω, κάτι. Όμως,
όσο τον έβλεπα, όσο έβλεπα πόσο την αγαπούσε, τόσο πιο πολύ
ήθελα να καταφέρει να τη φέρει πίσω.
Γιατί λέμε ψέματα στους ανθρώπους.
Πεθαίνουν και πάνε στο Τίποτα.
Τέλος.
Ήθελα να έχουν μια δεύτερη ευκαιρία πριν συμβεί αυτό.
Λίγα χρόνια ακόμα.
Κι έδωσα το ρολόι σου.
Συγγνώμη.
Εσύ ξέρεις γι' αυτόν τον θνητό, Περσεφόνη;
Ναι.
Και;
Απέτυχε.
Είναι νεκρός.
Ωραία.
Μου φαίνεται περίεργο
που, για αλλαγή,
θέλω να σε επαινέσω.
Δεν φέρνουμε πίσω τους νεκρούς, Διόνυσε.
Δεν το κάνουμε.
Και η αγάπη…
Η ανθρώπινη αγάπη,
αυτό το φορτικό, γλυκανάλατο, άξεστο πράμα που βιώνουν,
δεν είναι κάτι αξιοθαύμαστο.
Ξέρεις γιατί;
Ξέρεις;
Είναι…
Είναι αδυναμία.
Όχι!
Μάλλον νόμιζες ότι αγαπούσες τη γάτα.
Δεν την αγαπούσες.
Είσαι θεός.
Είμαστε θεοί.
Δεν ματώνουμε.
Δεν πεθαίνουμε.
Και δεν αγαπάμε τίποτα
κατώτερο από εμάς.
Τι είναι αυτό;
Α, ναι, οι μέλισσες.
Έβαλα φωτιά στις μέλισσές σου.
Δεν θα 'χεις τις μητέρες των παιδιών μου σκλαβωμένες έτσι.
Προτίμησες να τις σκοτώσεις;
Θα υπάρξουν άλλες.
Δεν θα με ελέγχεις πλέον.
Ήρα.
Έλα μαζί μου.
Ορίστε;
-Έλα μαζί μου τώρα. -Μα…
Την αγαπώ.
Σ' αγαπώ.
Πώς τολμάς;
Είμαι η βασίλισσά σου.
Μα αυτό είναι…
Νομίζω ότι ήρθε η ώρα, Ποσειδώνα,
να αποσυρθείς για λίγο από τη θέση σου.
Μπορείς να έρθεις…
να ζητήσεις κι άλλο όταν θα έχεις ηρεμήσει.
Δεδομένου ότι έπαψες να είσαι αξιόπιστος, άκου τι θα γίνει.
Θα αναλάβω εγώ την πόλη σου.
Όπως και κάθε πόλη από εδώ και πέρα, συμπεριλαμβανομένης της Πόλης των Νεκρών.
Εσύ…
ωρίμασε πια.
Εσύ…
πες στον άντρα σου ότι το μπουκάλι του τον περιμένει
να έρθει να το πάρει ο ίδιος.
Κι εσύ…
θα μείνεις εδώ που είσαι.
Τι θες εδώ;
Θα πάθαινες κάτι αν μου έδινες συγχαρητήρια;
Θες να σου δώσω συγχαρητήρια;
Τι σε νοιάζει τι λέω εγώ;
Αψήφησα την προφητεία μου.
Και είσαι ο καλύτερός μου φίλος.
Αλήθεια; Ποιος έχει έτσι τον καλύτερό του φίλο;
Ποιος;
Εσύ φταις που είσαι εδώ. Με πρόδωσες.
Δεν σε πρόδωσα! Αυτό είναι το τραγικό.
Δεν μπόρεσα!
Κι αυτός είναι ο μόνος λόγος που είσαι ακόμα στην εξουσία, Δία!
Η αδυναμία μου, όχι η δύναμ…
Πού πήγε;
Ποιος το έκανε, αν όχι εγώ;
Λυπάμαι για τη μαμά σου.
Και το γατάκι σου.
Να ξέρεις, πάντως, αυτό που νιώθεις γι' αυτό το πλάσμα δεν είναι αδυναμία.
Κάθε άλλο.
Απλώς δεν το καταλαβαίνουν.
Χάνεις τον χρόνο σου εδώ.
Ίσως το ανθρώπινο κομμάτι σου να είναι το καλύτερο.
Μαμά!
Φέρτε τη μητέρα μου!
Και τον Δαίδαλο από τον λαβύρινθο!
Άρι;
Άρι, τι συμβαίνει;
Άρι!
Κοίτα τον.
Κοίτα τον!
Είναι ο Μινώταυρος.
Όχι, είναι ο Γλαύκος.
Τι;
Δεν πέθανε όταν ήταν μωρό.
Ο μπαμπάς το έκανε. Ο μπαμπάς το έκανε αυτό, για τους θεούς.
Μαμά, προσπάθησα να τον σώσω.
Προσπάθησα, αλήθεια.
Γλαύκε…
Τον σκότωσα.
Σκότωσα τον μπαμπά.
Ωραία.
Αλήθεια τώρα;
Από δω μπήκες;
Ναι.
Από δω.
Αλλά υπήρχε ένα κτίριο εκεί.
Το αμάξι σου είναι;
Ναι, ρε φίλε!
Γαμώτο.
Έχω τα κλειδιά μου, απίστευτο.
Να…
Να σε πάω κάπου;
Μήπως θες να πάμε σπίτι;
Ορφέα.
Κοίταξέ με.
Σε παρακαλώ, κοίτα με.
Δεν θέλω.
Γιατί;
Δεν θα έρθεις μαζί μου, έτσι;
Όχι.
Δεν πειράζει.
Θα με κοιτάξεις, σε παρακαλώ;
Συγγνώμη.
Χίλια συγγνώμη.
Μου έδωσες πίσω τη ζωή μου, Ορφέα.
Σ' ευχαριστώ.
Έλα δω.
Αντίο.
Εντάξει.
Θέλω να αλλάξω την Κρήτη.
Μπορείς.
Εσύ την κυβερνάς τώρα.
Οι θεοί σε επέλεξαν.
Δεν θα κυβερνήσω για τους θεούς.
ΗΡΑΚΛΕΙΟ 70
Εσύ;
-Ποια είσαι; -Με λένε Κασσάνδρα.
Είμαι μάντισσα.
Το ίδιο κι εσύ πλέον.
Πήγαινε στην Άρι κι απελευθέρωσε τους ζωντανούς.
Ο Καινέας θα απελευθερώσει τους νεκρούς.
Μια γραμμή ορατή.
Όχι.
Μαμά.
Μαμά;
Μαμά.
ΕΦΤΑΣΕ Η ΜΕΡΑ
Χάος.
Μαμά, ο Καινέας είμαι.
Χάος.
Είσαι εδώ;
Είσαι εδώ, Δία;
-Γεια σου. -Γεια.
Γεια.
Η μοίρα δεν καταστρέφεται, Προμηθέα. Θα έπρεπε να το ξέρεις.
Αρκούσε μόνο να έχεις εμπιστοσύνη.
Και να περιμένεις, φυσικά.
Μάλιστα.
Εντάξει.
Τι στο καλό;
Προμηθέα!
Απόλαυσε την ελευθερία σου, Προμηθέα.
Εσύ αποφασίζεις πώς θα την αξιοποιήσεις.
Διόνυσε!
Ήρα!
Πού πήγαν όλοι;
Εδώ μέσα.
Τι κάνεις;
Δεν σε κάλεσα.
Είχες δίκιο.
Δεν ήταν όνειρο, όραμα ήταν.
Αγάπη μου, η μαμά είμαι.
Συγκέντρωσε τον στρατό κι ετοίμασέ μου ένα κρεβάτι.
Πώς το έκανες αυτό;
Ποιο;
Μπορείς να αναγεννήσεις ψυχές.
Λυπάμαι, φίλε μου.
Συμβαίνει.
Το χάος έρχεται.
Τι θέλεις;
-Πες μου, και θα το κάνω. -Βοήθησέ μας να ξαναχτίσουμε την Τροία.
Και να διαλύσουμε τον Όλυμπο.
Υποτιτλισμός: Αγγελική Πανοτάρα