OBJAWIA SIĘ LINIA,
PORZĄDEK SŁABNIE,
RODZINA UPADNIE,
KAOS ZAWŁADNIE
Co jest?
Bogowie nie krwawią, Zeusie.
Wszystko w porządku.
Gdzie ja jestem?
W domu, kochany.
Minos.
Minos nie żyje, prawda?
Nie udało mu się. Przepowiednia się spełniła.
- Tak, ale to nic. - Krwawiłem.
Znowu byłem śmiertelny.
„Kaos zawładnie”.
- Co? - Przepowiednia.
- Spełniła się. - To był tylko sen, Zeusie.
To nie był sen.
To była wizja.
Muszę je powstrzymać, zanim będzie za późno.
Idę do Mojr.
Dobrze. Idź.
Nikt nie widział, jak wychodzi?
Żadne z was?
- Naprawdę? - Niestety.
Wyjść.
Wszyscy. Wyjść.
Teraz!
Tak?
Jak tam Hades?
Śpi.
Musisz natychmiast go obudzić i go tu przyprowadzić.
Słucham?
Naprawdę oczekujesz, że wrócimy na Olimp?
Persefono, żałuję tego, co się stało. Naprawdę.
To było okropne.
Ale potrzebuję was teraz. Obojga.
Wszyscy musimy myśleć o rodzinie.
Nie należę do tej rodziny.
Zawsze lepiej przyjść z własnej woli. Nie chcesz zostać tu doprowadzona.
I weź kanapkę. Nie zapewniam cateringu.
MEDUZA – KIEROWNICZKA ZARZĄD RZEKI
Panie.
Mogę wejść?
Za dużo ludziom odebrałem, Meduzo.
Mam plan wobec zaświatów.
Udoskonalę je. Odbuduję.
Musisz pomagać Persefonie pod moją nieobecność.
Jeszcze będzie tak, jak dawniej. Nawet lepiej.
Żegnaj.
Dokąd idziesz, panie?
Postawić się bratu.
JASKINIA
Spodziewałyśmy się ciebie.
On nie… Nie zrobiłby tego.
Browara?
A więc nadszedł czas, kiedy nas zniszczysz.
Zgadza się?
Skąd wiesz?
Zeusie, jesteśmy wszędzie.
Obserwujemy was z zewnątrz, będąc zarazem wewnątrz was.
Jesteśmy wami.
Ale i czymś całkiem odrębnym.
Okłamałyście Posejdona.
Nie!
Powiedziałyśmy, że Minos może zabić syna, i tak się stało.
Czy to nasza wina, że nikt nie zrozumiał przepowiedni?
Żeby przepowiednia się spełniła, sam musisz nadać jej bieg.
Jeśli uznasz, że nie istnieje, to nie istnieje.
Ale istnieje.
Istnieje możliwość.
Ale bez twojej wiary się nie ziści.
Gadasz jak Prometeusz.
Chcesz nas zniszczyć,
bo myślisz, że unicestwisz tak wszystkie przepowiednie, łącznie z twoją.
Zgadza się?
Nie bój się.
- Nie boję się. - Ależ owszem.
Czego miałbym się bać?
Może tych, którzy przeciwko tobie spiskują.
Gdzie on jest?
Niedługo przyjdzie.
- Jak się trzyma? - Kiepsko, stąd spotkanie. Siadaj.
Hades przyjdzie?
Tak. Na pewno cię nie dziwi, że jest nieco powolny.
Posłał mnie przodem.
- Czemu jest powolny? - Twój ojciec raził go gromem.
- Że co? - I stąd spotkanie.
Za was też jeszcze się weźmie.
Serio wzięłaś kanapkę?
- Z czym? - Z brie.
Masz tylko jedną?
Tak.
Skoro i tak czekamy, to mam pytanie. Po co ta historyjka?
- Słucham? - O mnie i Hadesie.
Po co tyle zachodu, żeby ją wymyślić i wcisnąć do ludzkich książek?
Dzieciaki na Ziemi uczą się o zaświatach i myślą, że jestem tam wbrew woli.
Żałują mnie.
Myślą, że zostałam porwana. Albo nawet zgwałcona.
I ten granat.
Ja nie jem granatów. Mam alergię.
Myślą, że nie kocham Hadesa.
A to nieprawda? Serio kochasz mojego stryja?
Tak.
Czyli wszyscy poza mną są zakochani.
A kto inny jest?
Nikt. Tylko ja bym chciał być.
Wiemy, co zrobisz.
To gdzie się ustawić?
Może tutaj? Na środku sali?
Nudy.
- No to na scenie. - Trochę bez polotu, co?
No to przy bilardzie.
Podoba mi się.
Rujnujecie mi dramatyzm chwili.
No bo jeśli z góry wiecie i jeszcze pomagacie…
Tak, ale to całe nasze emploi, że z góry wiemy.
- Wszystko przepowiedziano. - Nas nie zaskoczysz.
To się miało stać?
Jeśli tego chcesz, to tak.
To właściwy krok.
- Czyli to właściwy krok? - Załatwmy trochę podpałki.
Dalej, złotko.
Tak!
A teraz na pozycje.
Bo chciałeś nas spalić, tak?
Tak.
Tylko się upewniam.
Masz ogień?
- Było przemiło. - Chwilami.
Powodzenia.
Powodzenia we wszystkim.
Skup się.
Tak!
Żegnajcie.
Chwila, skąd masz ten zegarek?
Ach, tak. Wybacz.
Skąd go wzięłaś?
Niegrzeczny jest, co?
Kto?
Twój syn.
Kurwa mać.
Ja pierdolę.
OBJAWIA SIĘ LINIA, PORZĄDEK SŁABNIE…
Obudźcie mnie za pięć minut.
Kurwa, no nie mogę.
Od kiedy wie pani o Wrotach?
O Nicości?
My unicestwiamy ludzi.
- Musimy im powiedzieć. Zatrzymać to. - Wykluczone.
Nie rozumiesz, o czym mówisz, Kajneusie.
I nie masz rozumieć.
To Riddy była istotna.
Przeniosę cię.
Nie musisz już myśleć o Wrotach.
Możesz wrócić do psa i do portu.
Nie! Nie ma mowy!
Toczy się większa gra, Kajneusie.
O wyższą stawkę.
Nie wychylaj się i nie rób nic głupiego.
Powodzenia!
Dzięki.
ZIEMIA
Idziemy?
Musisz powiedzieć, co zrobił Hades. Kim są bogowie.
Tak.
Pani przodem.
Spodobał ci się, co?
Kto?
Kajnus. Ten dzieciak.
Kajneus.
Wiem, że ci się spodobał.
To nie tak, że mi się spodobał…
Tylko…
No co?
Przykro mi.
Dostałem się z Ziemi do zaświatów. Przeszedłem wszystkie próby.
Żaden inny człowiek tego nie dokonał.
Tak, zabrałem ci monetę…
ale też ocaliłem ci życie.
Dzięki mnie kibicują nam bogowie, a ty zakochałaś się w innym.
Pojebana sytuacja.
Ty jesteś pojebany.
Co?
Pierdol się.
Uwięziłeś mnie tutaj i co, chcesz dostać order?
Mam być wdzięczna, że mnie uwolniłeś?
- Ja… - Nie zastanowiło cię, gdzie umarłam?
Czemu nie byłam na koncercie?
Poszłam do mamy.
Pożegnać się z nią. Chciałam wyjechać z Krety.
Odejść od ciebie, Orfeuszu.
Co?
To już nie była miłość.
Ty mnie potrzebowałeś.
Jasne, że to była miłość.
Nie umiałam ci powiedzieć.
A gdy w końcu zebrałam się na odwagę, żeby zrobić to, co trzeba, umarłam.
„To, co trzeba”?
Czyli odejść ode mnie?
Powiedz, że nie wiedziałeś, że coś jest nie tak.
W głębi duszy.
No powiedz.
Jestem złym człowiekiem.
Nie jesteś.
Jestem.
- Nie jesteś. - Jestem, Riddy.
Jestem! Zabrałem ci, kurwa, monetę!
Zacznij od nowa.
Oboje zacznijmy od nowa.
Weź mnie na Ziemię.
Nie chcesz tu zostać?
Z nim?
Nie mogę.
Dlaczego?
Muszę wrócić.
Chodźmy.
Pomyślnej Odnowy.
Nie ociągamy się. Pomyślnej Odnowy.
- Idziemy do przodu. - Prue, Adrian!
- Szczęśliwej Odnowy, - Potrzebuję pomocy.
- Masz kłopoty? - Co?
- Nie. - Serio?
- Musimy ich zatrzymać. - Dlaczego?
Posłuchajcie.
- Widziałam, jak… - Prue, stul ryj!
Kajneusie!
Przepraszam.
Przepraszam za maniery syna.
Cześć.
Jak… jak zmarłaś?
Zastrzeliłam się.
Co? Dlaczego?
Chciałam to zrobić, odkąd pochowały cię bez monety.
Ale musiałam czekać.
Zdradziłaś mnie.
Nie, Kajneusie.
Zaprowadziłaś je do mnie.
Tak. Musiałeś wypełnić przepowiednię.
Czekałam dziesięć lat.
I to dziś.
Co?
Dziś przeprowadzę cię przez Wrota.
Nie, mamo. Nie możesz przejść przez Wrota.
Nie są tym, czym myślisz. Bogowie nas okłamywali.
Nikt nie wraca na Ziemię.
Zostań tu ze mną.
Tu możemy ludziom pomóc. Ty i ja.
Proszę.
Zostań.
Mamo! Nie!
Mamo, stój!
To dziś, Kajneusie!
Mamo, nie!
- To musi być dziś. - Nie!
Mamo!
Stój!
- Prue. - Tak?
- Spójrz. - Na co?
Proszę!
Widzisz?
Nie!
- Co tu się wyprawia? - Czekaj!
Kajneus.
- Czekaj! - Jest w stanie się zanurzyć.
Stój!
Wrota to kłamstwo!
Nieprawda.
Wyjdź z rzeki, Kajneusie!
Wracaj tu!
Kajneusie! Wracaj!
Co?
Nie.
Mojry mówiły, że będzie bezpieczny. Że gdy przekroczy Wrota, nadejdzie czas.
Jak w przepowiedni. „Rodzina upadnie”.
Mówiły, że będę wolny.
Kurwa.
Zeusie.
- Usiądź. - Co?
Zgromadziłaś rodzinę.
- Owszem. - Po co?
Wszyscy się o ciebie martwimy. Musisz z tym skończyć.
- Skończyć? - Tak.
Zniszczysz wszystko, co razem stworzyliśmy.
Skończ z tym!
Musisz odetchnąć.
- Siadaj. - I…
Hero!
Usiądź na dupie.
Siadaj.
Brawo.
Powiedziano mi o tym… spotkaniu.
To wszystko.
Co to jest?
To są butelki
wody z Meandra.
Mam po jednej dla każdego z was.
No, dla ciebie nie.
- Co to ma znaczyć? - Czemu ja dostałem pół?
Zbyt długo poiliście się wodą z Meandra,
zapominając, skąd ją macie.
Bez wdzięczności.
Dziś to się zmieni.
Woda będzie racjonowana.
Będziecie mi wdzięczni.
A także posłuszni. Wszyscy.
Każ mu się zamknąć.
- Daj spokój. - Właśnie zniszczyłem Mojry.
Co zrobiłeś?
- Odbiło ci? - Zeusie!
Mojry nie żyją.
Koniec z przepowiedniami.
Świat bez przeznaczenia? Bez porządku?
- To jest… - Ja jestem porządkiem!
Ja go stworzyłem.
Nadałem sens światu pogrążonemu w chaosie.
Zapewniłem temu pierdolonemu miejscu stabilność, przywództwo, prawo i spójność.
I radzę wam wszystkim o tym pamiętać.
Nie potrzeba przeznaczenia.
Już nie.
Potrzeba za to lojalności.
A jej tutaj nie widzę.
Trzeba więc raz na zawsze utemperować Olimp.
Dlaczego masz tylko pół butelki?
Powiedz, Dionizosie, dlaczego Lachesis, czy też Lachy…
Wiesz, ta Mojra.
Dlaczego miała na nadgarstku ten zegarek,
kiedy ginęła w płomieniach?
Jesteś zdrajcą?
Spiskujesz przeciwko mnie?
Nie.
- Zeusie… - Chodziło o miłość.
Oddałem Mojrom twój zegarek,
żeby śmiertelnik mógł odzyskać zmarłą żonę.
Oblał quiz, ale kochał żonę.
- Nic podobnego nie widziałem. - Rozumiem.
Na początku chciałem się popisać.
Zaimponować ci. Dostać awans.
Wkurzyć cię. Nie wiem.
Ale im dłużej patrzyłem na niego, na jego miłość, tym bardziej…
chciałem, żeby mógł ją odzyskać.
Bo my okłamujemy ludzi.
Umierają i trafiają do Nicości.
I koniec.
Chciałem dać im drugą szansę, zanim do tego dojdzie.
Tylko kilka lat więcej.
Więc dałem im zegarek.
Przepraszam.
Wiesz coś o tym śmiertelniku, Persefono?
Tak.
I?
Nie udało mu się.
Umarł.
To dobrze.
Dziwne uczucie.
Dla odmiany mam ochotę cię pochwalić.
Nie wskrzeszamy ludzi, Dionizosie.
Po prostu nie.
A miłość…
ludzka miłość,
to ich zachłanne, landrynkowe, prymitywne uczucie,
nie zasługuje na podziw.
Wiesz dlaczego?
Wiesz?
Bo to słabość.
Nie!
Pewnie myślisz, że kochałeś tego kota.
Ale nie.
Jesteś bogiem.
Jesteśmy bogami.
Nie krwawimy.
Nie umieramy.
I nie kochamy niczego,
co od nas prymitywniejsze.
Co się dzieje?
To będą pszczoły.
Podpaliłem twoje pszczoły.
Nie będziesz robić niewolnic z matek moich dzieci.
Zamiast tego je zabiłeś?
Będą inne.
Nie będziesz mnie już kontrolować.
Hero.
Chodź ze mną.
Słucham?
Chodź ze mną, teraz.
Kocham ją.
Kocham cię.
Ani się waż.
Jestem twoją królową.
Dobra, to jest…
Chyba nadszedł czas, Posejdonie,
żebyś zrobił sobie przerwę od swojego stanowiska.
Możesz wrócić…
i poprosić o więcej,
kiedy trochę ochłoniesz.
A skoro nie mogę już ci ufać, sprawy będą się miały tak.
Obejmę władzę nad twoim miastem.
Oraz wszystkimi innymi miastami, łącznie z Miastem Umarłych.
Ty…
dorośnij.
Ty…
powiedz mężowi, że butelka na niego czeka,
ale musi się po nią sam pofatygować.
A ty…
zostań tutaj.
Co ty tu robisz?
Korona by ci z głowy spadła, gdybyś mi pogratulował?
Chcesz, żebym ci pogratulował?
A co ci po mojej opinii?
Zadałem kłam przepowiedni.
No i jesteś moim przyjacielem.
Doprawdy? Kto tak więzi przyjaciół?
No kto?
Jesteś tu z własnej winy. Zdradziłeś mnie.
Właśnie, kurwa, nie zdradziłem!
Nie dałem rady!
I tylko temu zawdzięczasz fakt, że wciąż masz władzę, Zeusie!
Mojej słabości, nie swojej si…
Gdzie on zniknął?
Kto to zrobił? Ja nie.
Współczuję utraty mamy.
I kociaka.
To, co czujesz do tego stworzenia, nie jest słabością.
Wręcz przeciwnie.
Oni tego nie rozumieją.
To nie miejsce dla ciebie.
Może ta lepsza część ciebie jest ludzka.
Mamo!
Idź po moją matkę!
I Dedala! Jest w labiryncie!
Ari.
Co się dzieje, Ari?
Ari!
Popatrz na niego!
To Minotaur.
Nie. To Glaukos.
Słucham?
Nie umarł jako dziecko.
Tata go zabił. Zrobił to dla bogów.
Próbowałam go ocalić, mamo.
Naprawdę.
Glaukos.
Zabiłam go.
Zabiłam tatę.
I dobrze.
To naprawdę tu?
Tędy wszedłeś?
Tak. To tutaj.
Ale stał tutaj budynek.
To twój samochód?
O kurde, faktycznie!
Kurwa.
Kurwa, mam kluczyki.
To…
podwieźć cię?
Może do domu?
Orfeuszu.
Spójrz na mnie.
Proszę.
Nie chcę.
Dlaczego?
Bo nie jedziesz ze mną, prawda?
Nie jadę.
W porządku.
Możesz na mnie spojrzeć?
Przepraszam.
Bardzo.
Oddałeś mi życie, Orfeuszu.
Dziękuję.
No chodź.
Żegnaj.
Pa.
No dobra.
Dobra.
Chcę zmienić Kretę.
Możesz to zrobić.
Jesteś jej władczynią.
Bogowie cię wybrali.
Nie będę rządzić dla bogów.
To ty.
- Kim jesteś? - Nazywam się Kasandra.
Jestem wieszczką.
Ty teraz też.
Musisz iść do Ari i uwolnić żyjących.
Kajneus zrobi to samo z umarłymi.
Objawia się linia.
Nie.
Mamo.
Mamo?
Mamo.
TO DZIŚ
Kaos.
Nie, mamo. To Kajneus.
Kaos.
Halo?
Halo? Zeusie?
- Witaj. - Witaj.
Przeznaczenia nie da się zniszczyć. Powinieneś to wiedzieć.
Musiałeś tylko zaufać.
No i oczywiście czekać.
Dobrze.
Co jest?
Prometeuszu!
Ciesz się wolnością, Prometeuszu.
Od ciebie zależy, co z nią zrobisz.
Dionizosie!
Hero!
Gdzie są wszyscy?
Tutaj.
Co ty robisz?
Nie wzywałem cię.
Miałeś rację.
To nie był sen, tylko wizja.
Kochanie, to mama.
Zbierz armię i pościel dodatkowe łóżko.
Jak to zrobiłeś?
Ale co?
Potrafisz odnawiać dusze.
Przykro mi, przyjacielu.
To się dzieje.
Kaos nadchodzi.
Czego chcesz?
Powiedz, a to zrobię.
Pomóż nam odbudować Troję.
I zniszczyć Olimp.
Napisy: Juliusz P. Braun