SERIAL NETFLIX
TO PRAWDZIWA HISTORIA.
ALE WSZYSTKO JEST ZMYŚLONE.
BERLIN WSCHODNI, ROK 1987
Zawsze gotowa!
Czołem, towarzyszu Leninie.
Spójrz.
Prezent na pożegnanie.
Rany, jestem pod wrażeniem.
BERLIN ZACHODNI
Campari z pomarańczą.
Cześć. Jak leci?
Mogę ci postawić sznapsa?
Jestem Sven. No spoko.
Jedna mała świnka, dwie małe świnki.
I wszystkie świnki poszły do domu.
O kurwa. O kurwa!
Dobry wieczór, towarzysze.
Jasne.
- Ale co? - Nic.
- To na kaszel. - Jaki kaszel?
Wiesz, że jesteś okropny?
Przecież twierdzisz, że nie mam kaszlu.
- Ale możesz być chory. - Niby na co?
Nie wiem. Gruźlicę?
- Wtedy się kaszle? - Nie masz kaszlu.
To po co piję syrop na kaszel, Andi?
By się uspokoić.
Odczep się już ode mnie.
Gdzie ona jest? Oby nie skopała sprawy.
Prędzej runie mur.
Proszę opuścić szybę.
Nie wolno tu parkować, przyjaciele.
- Nieogarnięty kretynie! - Słucham?
Służba Bezpieczeństwa.
Spadaj albo urwę ci łeb i nasram do gardła!
Uwe, starczy! Wybaczcie, towarzyszu.
- Miłego wieczoru, towarzysze. - Pierdolony chujec.
No co? Jakiś problem?
- Naprostuję tę pizdę. - Odpuść. Zamknij drzwi.
Proszę bardzo.
Nie wytrzymuję już z tobą.
Jest.
Towarzyszu Wolf.
- Cel wyeliminowany. - Firma jest wdzięczna.
Prosto z Zachodu.
Ale super.
- Koledzy od zabójstw! - Koledzy?
Tak, znamy się. Sven z wydziału oszustw.
- To ty zgłosiłeś morderstwo? - Tak. Akurat tam byłem.
Widziałem podejrzaną. Siedziała koło mnie.
Około 165 centymetrów, przed trzydziestką, atrakcyjna.
W dobrej formie i z nożem przy nodze.
Biło od niej zdeterminowaniem jak…
od tygrysa.
Tak to wyglądało. Mam też portret pamięciowy.
Tak mniej więcej wyglądała.
To ona?
- Tak. - No dobrze.
Nie chcę obrażać ciebie i twojego talentu, Petzold,
ale to nic nie da.
Nonsens. Przefaksujmy to naszym.
Zatelefonuję do pani Stäblein. Przerobi to. Ale dzięki.
Petzold, narąbałeś się jak szpadel.
Co?
Stać.
Ale…
SIEDZIBA STASI BERLIN WSCHODNI
Na razie.
Wejść.
Pułkowniku?
Operacja „Wnuczki” zakończyła się sukcesem.
Cudownie to słyszeć.
Dobra z niej czekistka, co?
- Tak jest. - Bardzo dobra, prawda?
Owszem.
I bardzo atrakcyjna, co?
Proszę się o nic nie martwić.
Wszedłem w prywatną relację z Kleo Straub, by ją skutecznie prowadzić.
Jeśli wyszło z tego coś więcej, utnę ci jaja i spalę was żywcem.
- Zrozumiano? - Tak jest.
To wszystko.
ZAKAZ WYRZUCANIA ŚMIECI!
Pitti szuka krawatu! O rety.
Chcesz jutro wyglądać na mądralę, co?
Nie śmiej się ze mnie.
Dobry wieczór.
Umyj ręce.
Poważnie? A ty umyłaś?
Pokaż.
Zabieraj to.
A ty co, w ciąży?
Tak.
Żartujesz.
A jeśli nie?
Jeśli nie, to nie wiem, co by było.
Pewnie zostałbym tatą.
Kleo, nie wygłupiaj się. Powiedz, jak jest naprawdę.
Nie cieszysz się?
Pewnie, że tak!
Od jak dawna wiesz?
Od 56 dni, 8 godzin i 52 sekund.
Od tak dawna? I nic nie mówiłaś? To dziewczynka czy chłopiec?
Oby wyszła na dobrą agentkę.
Ma wysoko zawieszoną poprzeczkę,
mając taką mamę.
A co z Firmą?
Ktoś inny będzie musiał eliminować wrogów państwa.
Robię sobie przerwę.
Zajmę się szkoleniami albo łyżwiarstwem figurowym.
Dobry pomysł.
I będę miała ogromne piersi.
Zdejmij bluzkę.
Kurwa.
Mam uwierzyć, że to udar, czy że umarłeś?
- Udawałem udar. - Sven, co się z tobą dzieje?
Wyszedłeś dwa dni temu na piwo i dopiero wracasz.
Żadnego telefonu ani innej wiadomości. Martwiłam się.
Liczyłem, że ogarnę ci śniadanko, kawę, bułeczki, jajecznicę i tak dalej.
Mieliśmy do siebie dzwonić.
Tak. I bardzo przepraszam.
Ale nie uwierzysz, co się stało.
Morderstwo w Big Eden. A kto był świadkiem? Ja.
To wielka szansa.
Szansa dla mnie.
Cześć, tato.
- Boże. - Co? No co?
- Capi od ciebie. - Raczej od ciebie.
To niesamowite.
Wiesz, co jest niesamowite? Odrobina snu.
Chodź do łóżka, Sven.
POLICJA
- Dzień dobry, Petzold. - Mógł odpowiedzieć.
Tak jak mówiłeś, nie dzwoniłem do niej przez cały dzień.
Super, Freddy.
Ale zadzwoniłem pięć razy w nocy. Zupełnie narąbany.
Nagrałem jej mnóstwo bzdur.
„Jesteś cudowna”. Za szóstym razem odebrała.
Chyba będzie kosz, więc dzięki.
Nie uważam, by ta twoja Natalie była taka cudowna.
Jest trochę pretensjonalna.
Ty masz Jenny, ale nie każdy ma tyle szczęścia.
Jakiego szczęścia? Po prostu wspaniały ze mnie facet.
Naprawdę? A ja kim jestem? Jakimś kmiotem?
Skoczymy na zakupy. Załatwimy ci dobrą fryzurę i fajną brykę.
Jaja sobie ze mnie robisz?
- Zacznij szukać nowego powiernika. - Jak to?
- Byłem wczoraj w Eden. - Tam, gdzie doszło do morderstwa?
Tak. I widziałem sprawcę. Zobacz.
Stäblein go przygotowała.
Kto to? Wygląda na dziesięciolatka.
O czym ty pieprzysz? Wiesz, co to oznacza?
Niby co?
Rozwiążę tę sprawę.
Rozwiążesz tę sprawę? O czym ty bredzisz?
- Posłuchaj… - Moment.
Sven? Svenny?
Panie Böttger.
Są jakieś wieści w sprawie tej kobiety z Eden?
Chciałem tylko podpytać.
No tak, Michalzik mówił o twoim portrecie.
Ale poszukiwania nic nie dały. Jakby rozpłynęła się w powietrzu.
Jeśli pańscy ludzie potrzebują wsparcia, mogą liczyć na moją pomoc.
Najpierw wypadałoby dobrze wykonywać własną pracę, Petzold!
Wejść.
Przechwycone przez naszego człowieka w służbach w Berlinie Zachodnim.
- Uznałem… - Dziękuję, Heinrich.
Cholera.
Towarzyszu? Tak, Ludger z tej strony.
Mamy problem.
Walizka jest bezpieczna, tak?
Sto lat, sto lat Niech żyje, żyje nam
Niech żyje nam
Na zdrowie!
Zdrowie towarzysza Strauba, naszego najlepszego dowódcy.
Trzykrotnie zdrowie pana generała pułkownika.
Kleo, kochana.
- To towarzysz Mielke. - Owszem. To ogromny zaszczyt.
Wpadł tylko po to, by mi pogratulować.
Przenośne radio?
Bardzo dziękuję.
Dziadku, wiem, że już jedno masz, ale to ma stereo i basy.
Uznałam, że ci się spodoba, bo lubisz słuchać muzyki.
No to włącz je, bo nie wiem, jak działa.
No to patrz.
- Jest idealne. Dziękuję. - No to się cieszę.
Otto?
- Minister chce się pożegnać. - Dzięki, Klaus.
Już idę.
Też lecę, bo mam nocną zmianę.
Widzimy się w przyszłym tygodniu.
Miłego przyjęcia urodzinowego. Pa.
BERLIN-MARZAHN PRZEJŚCIE DO MÄRKISCHE ALLEE
- Niech panienka bardziej uważa. - Przepraszam.
Tak, a potem poszłam na dyskotekę sama.
Uznałam, że wpadnę na chwilę i wtedy poznałam Marco.
- Marco? - Tak, z Fangschleuse.
Potańczyliśmy i było naprawdę miło.
Wspomniał, że pracuje w dystylarni brandy w Wilthen.
Powiedziałam mu, by uważał, bo jeszcze zostanie alkoholikiem.
A on odpowiada całkiem poważnie:
„Piję to od lat. Wiedziałbym, gdybym był alkoholikiem”.
Cud, prawda? Dasz wiarę?
- Pani Straub? - Tak?
Prosimy z nami.
Kim państwo są?
- O co chodzi? - Została pani zgłoszona.
To musi być pomyłka. Nazywam się Kleo Straub.
Prosimy z nami.
Idziemy.
Co im powiedzieć, Kleo? Nie mogę wspomnieć o aresztowaniu.
Zaraz to wyjaśnię, Jutta.
Została pani oskarżona o ujawnienie tajemnic.
Przekazała pani schemat magnetofonu Sternradio SKR 800 Mir
w ręce wroga klasowego.
To jakiś absurd.
- Pracuje pani dla Sternradio, tak? - Tak. W dziale produkcji.
To jak to pani wyjaśni?
Wpadłam na tego człowieka.
To wrogi agent z Berlina Zachodniego.
Krótko później zatrzymano go na granicy.
Proszę zadzwonić do HVA, wydział XVIII.
Wszystko wyjaśnią.
- Wychował panią dziadek. - Zgadza się.
Który również pracuje w HVA, tylko w Wydziale I.
Proszę go zapytać.
W Ministerstwie Bezpieczeństwa Państwowego nie ma wzmianki o Kleo Straub.
- Kłamie pani, by coś osiągnąć? - Nie!
Jestem nieoficjalny pracownikiem Stasi! HVA, Wydział XVIII.
Mam za sobą 12 udanych operacji.
Są na to dokumenty. Skontaktujcie się z moim prowadzącym.
Bez obaw, zrobimy to.
Odczytam teraz wyrok.
Zgodnie z paragrafami 96 i 97
kodeksu karnego Niemieckiej Republiki Demokratycznej
i ze względu na dopuszczenie się rażącej zdrady stanu i szpiegostwa,
oskarżona Kleo Jennifer Straub, urodzona 2 września 1964 roku,
zostaje skazana na dożywotnie pozbawienie wolności.
Proszę o wezwanie zgłoszonych przeze mnie świadków.
- Już ich przesłuchaliśmy. - Powiedzieli więc, dla kogo pracuję.
Wszyscy zeznali przeciwko pani.
Współpracownicy ze Sternradio, Uwe Mittig, pułkownik Wieczorek
i pani dziadek.
To niemożliwe!
Chcę zobaczyć te zeznania.
Żądam dostępu do dokumentów!
- Spodziewam się dziecka. - Trzeba było myśleć o nim wcześniej.
Zabrać więźnia.
To musi być jakiś żart.
Najdroższa Kleo.
Podjąłem w życiu wiele decyzji.
Pozwolenie, byś trafiła do więzienia, było najcięższą z nich.
Nie zrobiłaś niczego złego.
Jeśli kiedyś to przeczytasz,
zapomnij o tym.
Inaczej nigdy nie zaznasz spokoju.
Twój kochający dziadek.
Towarzyszu, „Wnuczka” została dezaktywowana.
Rozumiecie?
Tak jest.
„Jej łono jest tak zasyfione,
że za chuja nie zrobię jej dziecka”.
- Świetny film. - Co podać?
- Co jemy? - Dwa razy curry?
- W porządku. - Petzold, zapraszam.
- Sprawa trupa w Eden. - Tak?
- Pamiętasz? - Oczywiście.
No to została zamknięta.
Co? Jak to?
Gość przedawkował, więc to nie morderstwo.
Ale tamta kobieta miała nóż przy nodze. Kto zabiera nóż na pieprzoną dyskotekę?
A czy gość został zadźgany? Nie chyba niezbyt.
- No ale kim była ofiara? - Nie zidentyfikowaliśmy go.
A ta kobieta?
Przesłuchano ją?
Nie, wydział zabójstw twierdzi, że nikt taki nie istnieje.
Próbowałeś kiełbasy z curry?
Jak to nie istnieje? Żartują sobie?
Widziałem ją. Byłem tam.
I jak sam mówiłeś, byłeś nawalony.
Co to ma do rzeczy? Była tam.
Petzold, pracujesz w wydziale oszustw, a nie zabójstw.
- Ale panie Böttger… - Poczekaj.
Jak idą obecne śledztwa?
O co chodziło?
O śmierć w Eden.
Gość miał przedawkować, więc po sprawie. Kurwa, a na bank nie przedawkował.
Tamta babka go zabiła. Jestem tego pewny.
No dobra, rozumiem. A chcesz frytki?
Nie!
Tak nie wolno.
Wszystko gra. Chciałam tylko pomóc.
Starczy ci, słonko? Czy chcesz więcej?
Przybyliśmy, by przekazać wam, że już dzisiaj…
wasze odejście…
- Nie wierzę. Daj głośniej. - Właśnie.
Nowe przepisy NRD dotyczące podróżowania sprawiły,
że wielu mieszkańców Berlina Wschodniego od wczoraj przechodzi na zachodnią stronę.
Wiatr zmian,
który od jakiegoś czasu przemierza Europę,
nie mógł ominąć Niemiec.
Berlin będzie trwać, a mur upadnie.
Aby poprawić sytuację w więzieniach położonych na terenie NRD,
Socjalistyczna Partia Jedności Niemiec ogłosiła amnestię
wobec wszystkich więźniów politycznych.
BRAMA NR 2
MAJ 1990
Dziękuję.
Boisz się ruszyć na Zachód?
- A mogę? - Pewnie.
I potem wrócić?
To zależy.
Znów zamkną granicę?
Powiem ci tak. Teraz wszystko jest możliwe.
- Cześć. - Kim jesteś?
Thilo. A ty?
Kiedyś tu mieszkałam.
- Wpadłam po coś. - No spoko.
Jest tu ktoś z tobą?
Nie.
Jak muza? Fajna czy fajna?
PŁATKI KUKURYDZIANE
Jesteś z Zachodu.
Tak, ale pilnowałem się.
Takie moje prawo.
TECHNO MOIM PANEM TYLKO WAVE
Jakie prawo?
Jesteś nowym najemcą danego lokalu, jeśli płacisz czynsz przez trzy miesiące.
Proszę bardzo.
Wszystko opłaciłem, więc jest moje.
Możesz się tu przekimać.
Nie jestem jednym z tych, którzy kradną chaty wschodniakom.
Fajne wdzianko.
Kojarzysz Eimer? Coś dla fanów dyskotek.
A Ufo?
Albo Fischlabor? Albo chociaż Tacheles?
- Jesteś z tej planety? - Czego chcesz?
Chyba sporo cię ominęło.
Wpadnij dziś do Tacheles. Otwierają się.
Nie było mnie tutaj. Jasne?
Jasne?
Mój znajomy, Klaus, wywiercił sobie dziurę w czole.
Maszyną do borowania.
Normalnie trzecie oko.
Dla oświecenia.
Wszyscy tu teraz zjeżdżacie?
O rany.
- Czego pani chce? - Dokumentacji mojej sprawy.
Chcę wiedzieć, co się stało i kto za tym stał.
Sporo się dzieje w kraju. I nie są to zmiany dobre.
To Dziki Zachód, a raczej Dziki Wschód.
Czarny rynek rozkwita w najlepsze.
Elektronika, części samochodowe, dywany, dżinsy.
Dżinsy!
Dacie wiarę?
Nigdy nie bierze na poważnie naszych wschodnich kolegów.
Nawet oni sami.
Ale musimy przyłożyć się do pracy i powołać nowe zespoły specjalne.
No i te papierosy.
Wietnamczycy…
ściągają tu masowo ze wschodu
i sprzedają masowo i nielegalnie papierosy na ulicach.
Stworzą ogromne zapotrzebowanie.
Wietnamczycy?
Tak.
Znowu wpadłeś na coś poważnego, Petzold.
To wszystko na dziś. Wracajcie do roboty.
Nie przejmuj się, Svenny.
Petzold, zabierz to do archiwum.
- Co to? - Akta uwolnionych politycznych.
- Co z nimi robimy? - Możemy tym wytapetować letnie domki.
Bardzo śmieszne.
Do archiwum z tym.
HVA, XVIII – „WNUCZKA” MINISTERSTWO BEZPIECZEŃSTWA PAŃSTWOWEGO
Gdzie to było?
Wiedziałem. Od początku wiedziałem.
Kleo Straub, agentka, Stern, Pralina.
WYROK
AGENT MUSI BYĆ UCZCIWSZY NIŻ KTOKOLWIEK INNY.
NAKAZ ARESZTOWANIA
WYROK
ZEZNANIA OTTO STRAUBA
Towarzysz generał pułkownik Straub, HVA, Wydział I.
Towarzyszu, macie przed sobą zeznanie waszej wnuczki, tak?
Tak. Nie rozumiem, dlaczego Kleo mówi takie rzeczy.
Ministerstwo Bezpieczeństwa Państwowego nie zatrudniało jej.
Ani oficjalnie, ani nieoficjalnie.
Nic nie wiem o jej kontaktach z RFN, ale nie mogę tego wykluczyć.
To całkiem możliwe, ale nie mam wiedzy na ten temat.
Byłaby zdolna do podjęcia współpracy z Zachodem?
Nic nie wiem o tym, by szpiegowała na rzecz Zachodu.
Ale tak, absolutnie jest to możliwe.
- I wiecie co, towarzyszko? - Tak
Kleo…
ma problemy psychiczne.
Tak samo było z jej matkę, Brigitte, która też była psychicznie…
Która miała kontakty z wrogimi elementami.
- Źle to wpłynęło na moją wnuczkę. - Kleo.
Czy córka podjęła jakieś leczenie?
Cieszę się, że cię widzę.
Czego słuchasz?
No właśnie. Ty mi powiedz.
Mam leśny torcik.
Uwielbiasz go. A może zaczniemy od sznapsa?
Naleję nam sznapsa.
- Chcesz? - Dlaczego to zrobiłeś, dziadku?
W imię czego?
Kleo.
Nie miałem wyboru.
Musisz to zrozumieć.
Wykonywałem rozkazy. Wiesz, jak to działało.
Działałaś nieoficjalnie. Wiesz, z czym się to wiązało.
Nie mogłem przyznać, że pracowałaś dla Firmy.
Dopuściłbym się zdrady.
Nie miałem wyboru.
Naprawdę?
Wiesz, co mi zrobili?
Wiesz?
Straciłam dziecko.
I nie mogę mieć kolejnych.
To ja nie miałam wyboru.
No tak.
Przeczytaj to.
No co?
Lenina?
- Tak. - Mówisz poważnie?
W porządku.
Uważasz, że jestem temu winny.
A gdyby zdradził cię ktoś inny niż twój ukochany dziadek,
już byś go zabiła.
Rozumiem. No dalej, zrób to.
- Dziadku? - No dalej!
No tak, ale to wymaga odwagi.
Myślisz, że pozwolę ci odejść?
Nie ma mowy. Nie wyświadczę ci tej ostatniej przysługi.
Zawsze szukałam uznania w twoich oczach.
Byłeś dla mnie wszystkim.
Dość tego.
Kleo!
Fajnie, że wpadłaś.
REPUBLIKA CHILE
- Cześć. - Jak leci?
To należy do towarzyszy z Berlina.
Kleo wyszła i węszy. Dopilnuj, by nie przejęła walizki.
Napisy: Krzysiek Igielski