SERIAL NETFLIX
Tak?
Popp.
Administracja osiedla.
Sądzimy, że woda mogła zostać skażona.
- Mogę wejść? - Zapraszam.
Tu mamy łazienkę.
Woda wydaje się w porządku.
- Nie jest mętna? - Nie.
Nie czuć w niej ołowiu?
Ale bojler wydaje dziwne odgłosy.
Na przykład…
Pani w sprawie wody.
Dzień dobry.
- Wszystko działa bez zarzutu. - Napije się pani czegoś?
Chętnie.
Kleo.
Jesteś…
Muszę…
Mogę ci wszystko wyjaśnić.
Tak, może coś jest nie tak z bojlerem.
Dziwnie w nim łupie.
Te bojlery są niezawodne.
Czasami wystarczy wyłączyć i włączyć.
Wrócę innym razem i dokończę tę sprawę.
Do widzenia.
Kleo, poczekaj!
Gdzie byłeś?
- Wszystko wyjaśnię. - No to wyjaśniaj.
Kleo, zastanów się.
Zastanawiałam się nad tym przez trzy lata.
Wszędzie cię szukałem, ale zniknęłaś.
Nie zastanawiało cię, gdzie jestem?
Oczywiście, że tak.
Ale wiesz, jakie były zasady. Nie mogliśmy zadawać pytań.
A skoro nie mogłeś zadawać pytań, to po prostu mnie kimś zastąpiłeś?
Nie, Kleo.
Pisałem do ciebie listy. Było ich ze sto. Tysiąc!
Zwracano je. Mogę ci je pokazać.
Firma ukarała mnie za to przeniesieniem i degradacją.
- Odpuściłem, bo powiesiliby mnie za jaja. - Może na to zasłużyłeś.
Tak.
Kto za tym stał?
Pułkownik.
- Wieczorek. - Gdzie jest teraz?
Gadaj!
Dokumenty.
Proszę bardzo.
W porządku.
Tak?
Dzień dobry. Sven Petzold, policja kryminalna.
Z Zachodu?
- Tak. - Możecie tu działać?
Tak.
Szukam Kleo Straub.
- Mieszka tu? - Nie, już nie.
W porządku.
Mogę na chwilę wejść?
- Mogę? - A mogę odmówić?
Nie.
W porządku.
Muszę skoczyć do sracza.
Ale zaraz wrócę.
Kurwa, kurwa…
Zna pan panią Straub?
Nie, mieszkam tu od niedawna.
Czyje to ubrania?
Pan z Zachodu, tak?
Z okolic Lengerich. Ale tutaj jest lepiej.
Mieszkam prawie za darmo. Wszyscy uciekli na Zachód.
Dobra, słuchaj uważnie. Konfiskuję to.
Oto moja wizytówka.
Na wypadek, gdyby…
Kleo Straub się tu zjawiła.
- Jasne. - Na pewno?
Kurwa!
Wbił się w most na autostradzie do Prenzlau.
To nie był wypadek.
Zabił siebie i żonę.
Nie idź w jego ślady.
Proszę, zapomnij o tym wszystkim.
Nie.
Potrzebuję odpowiedzi.
I znajdę je.
Posłuchaj, Kleo.
Nie sądziłem, że cię jeszcze zobaczę.
Byłem załamany.
Ale musiałem o tobie zapomnieć.
- A ja i Anja… - Lepiej już pójdę.
Kleo?
A nasze dziecko?
Nadeszła kula wroga
Podczas zabawy nastała trwoga
I z uśmiechem na twarzy swej
Nasz mały trębacz na polu walki legł
I z uśmiechem na twarzy swej
Nasz mały trębacz na polu walki legł
Pochwyciliśmy narzędzia wnet
- Byłem wczoraj w kinie. - Serio?
Na Wożąc panią Daisy. Świetny film.
Kto w nim grał?
Jakiś czarny koleś. Nie znałem go.
Ale popłakałem się.
- Do dzieła. - Nie rób tego.
Znasz Böttgera. Odpuść.
Poczekaj.
Svenny.
Co to ma być?
Morderstwo z Eden w 1987 roku.
- To jej sprawka. - Chyba sobie żartujesz.
Była z bloku wschodniego, więc jej nie znaleźliśmy.
Ale to ona.
Nie wiem, co jest z tobą, ale tłumaczyłem ci to.
Nie było morderstwa, więc nie ma sprawcy.
Owszem, jest, bo to nie jest zwykła kobieta.
Nazywa się Kleo Straub.
Kleo była…
Sprzedała schematy zachodniemu agentowi,
a potem próbowała nam wmówić, że zleciły jej to „oczy i uszy”.
- Kto? - Stasi. HVA.
Zarząd Główny Wywiadu.
Co takiego?
Wywiad zagraniczny Stasi. Wydział XVIII.
Pod wodzą ministra.
Od „specjalnych spraw”.
„Od specjalnych spraw”.
„Specjalne sprawy”.
Czyli jakie?
Jakie specjalne sprawy?
Była zabójczynią działającą na zlecenie Stasi.
Likwidowała cele w Berlinie Zachodnim.
Rozumiem.
To kolejna z tych twoich cudacznych spraw?
Co?
- Nie. - Ależ tak.
Tak jak sprawa obrońców zwierząt, którzy mieli przemycać kokę w papugach.
Wtedy się myliłem, ale wiem, że teraz mam rację.
- Masz dowód? - To na razie przeczucie.
- Ale mając czas i środki… - Posłuchaj, Petzold.
Wyjaśnię ci to powoli. Zapisz to sobie.
Sprawa jest zamrożona od trzech lat i tak pozostanie.
A ty masz odpuścić i zająć się własną pracą.
To wszystko.
Nie chcę mówić, że nie uprzedzałem…
- Zamknij się, Freddy. - Uspokój się i spróbuj ciasta.
Wiesz co?
Udam się do Stasi i sam to rozwiążę.
A oni rozdają informacje na prawo i lewo?
W dupie to mam. Muszę coś zrobić.
Dzień dobry.
Co pani wyprawia?
Ruszamy na przejażdżkę.
Jedź.
Kto by pomyślał, że będzie to możliwe?
- A minister? - Aresztowany. Siedzi w Hohenschönhausen.
We własnym pierdlu. Co za absurd.
- Skończyłam. - Dobrze.
Rozmiar?
- Trzydzieści sześć. - Za małe.
Torebka?
Tam.
To twój syn?
- Wnuk. - Uroczy.
„Dzisiaj będę warzył, jutro będę smażył, A pojutrze odda mi królowa dziecię!”
Zatrzymam je na wszelki wypadek.
W porząsiu.
Towarzyszu? Katharina Litt, Wydział XVIII.
Sven Petzold, policja kryminalna.
Badam sprawę morderstwa. Muszę pomówić z pana przełożonym.
- Z Zachodu? - Tak.
Proszę zgasić silnik i wysiąść.
- Ale muszę… - Natychmiast.
Czołem, towarzyszu pułkowniku.
Zawsze tak przytakujesz. „Tak jest”.
„Tak jest, towarzyszu pułkowniku”.
„Tak jest”.
„Dla Ludgera z okazji 50. urodzin. Walter Blum”. No proszę.
Sto lat.
Ale obrzydlistwo.
Macie tubet.
Chodziło o „tupet”?
Tak.
Wkrótce upłynie 29 lat,
odkąd pracuję w tym ministerstwie zgodnie z moim proletariackim honorem.
Poświęciłem temu wszystko.
Życie prywatne, małżeństwo.
A teraz?
Proszę się rozejrzeć.
Rozwiązują nas.
Wyrzucają jak jakieś śmieci.
Została pani oskarżona o ujawnienie tajemnic.
Kłamie pani, by coś osiągnąć?
Nie!
Ty tępa suko.
Mam tego dość.
Dlatego w zasadzie mógłbym pomóc.
Mógłbym powiedzieć, czy dla nas pracowała, ale…
Ale co?
Ale nie mogę, bo nie wiem.
Akta zniknęły.
A wkrótce znikniemy także my.
No tak.
Ponoć pracowała dla Wydziału XVIII w HVA.
Czy jest ktoś, kto mógłby mi pomóc?
- No to dzięki za ciasto. - Nie ma sprawy.
Pułkownik Ludger Wieczorek.
Proszę poczekać. No dobrze, Ludger Wieczorek.
- Gdzie go znajdę? - Nigdzie.
Nie żyje.
Dziękuję.
Walter Blum.
- Witam. - Dzień dobry.
- Dziękuję. - Życzę miłego dnia.
Masz coś na nosie.
„Dzięki”.
Nie ma za co.
Gotowe.
Były I sekretarz generalny Erich Honecker i jego żona Margot
opuścili swoje mieszkanie w Wandlitz.
Pani Honecker? Panie Honecker? Mam pytanie, jeśli można.
Prosimy o odpowiedź. Pani Honecker, jak teraz…
- Nie udało się z nimi porozmawiać. - Panie Honecker, pytanie.
To bardzo miłe.
Moskwa.
Pierwsza restauracja McDonald’s w ZSRR
została otworzona w środę na moskiewskim Placu Puszkina.
To największa spośród ponad 11 000 lokali amerykańskiej sieci…
Destrukcja to nic złego. Trzeba niszczyć, aby budować coś nowego.
Do gołej ziemi. Potrzebujemy miejsca do rozwoju.
Pomyśl o nowych możliwościach bez NRD.
Nowe społeczeństwo bez kapitalizmu czy socjalizmu.
Najpierw wycofamy pieniądze i przejdziemy na wymianę towarów.
Gdy ktoś coś przekaże, może też coś zabrać.
Cześć.
To DJ Dr Diler.
- Wolę „Dopi”. - Idziemy do mnie?
- Co? - Idziemy do mnie?
„Feliks Dzierżyński”.
„Takifugu poecilonotus”.
Walter Blum.
Ulica Jurija Gagarina 68. Walter Blum.
Ale czad. Teraz tu mieszkasz?
To dom mojego dziadka.
Poczekaj.
Co robisz?
Nie ruchamy się?
Nie.
Spoko. Myślałem, że wy wschodniaki…
Nieważne.
- To co będziemy robić? - Nic.
Będziesz tu spał. Nie chcę tu być sama.
Trzymaj.
Jeśli mnie wkurzysz albo coś komuś piśniesz,
będzie po tobie.
Zrozumiano?
Oczywiście.
Świetnie. Ubierz się i chodź.
Ale oldschool.
Tak?
Przepraszam.
Towarzysz Blum? Pracuję dla ministerstwa.
Musimy pilnie pomówić. Chodzi o wspólnego znajomego.
Rozmawiam z sekretarzem Blumem?
Tak.
Dziękuję, towarzyszu Blum.
Kim pani jest?
Pracowałam w HVA. Wydział XVIII.
Dopiero co dowiedziałam się o towarzyszu pułkowniku Wieczorku.
Tak, straszna sprawa.
Nie mogę tego pojąć.
- To zupełnie niezrozumiałe. - Proszę wejść.
Bardzo dziękuję.
Zapraszam.
Nie wiem, co powiedzieć.
Towarzysz pułkownik Wieczorek zawsze tryskał energią.
Czy możemy prosić o krótkie oświadczenie?
Traktują towarzysza sekretarza jak przestępcę.
Okropne.
Proszę usiąść.
Dziękuję, towarzyszu Blum.
- Podać coś do picia? - Nie, proszę się nie kłopotać.
Cała ta sprawa z Wieczorkiem okazała się naprawdę paskudna.
Pełna zgoda.
- Rozstrzelałbym tych zdrajców. - Tak.
- Każdego! - Tak!
Wtedy by nadal żył.
- Absolutnie. - No ale nieważne.
Nic nie podać?
Może bułeczkę?
- Pyszne bułeczki ze wschodu. - O tak.
Mogę się poczęstować? Dziękuję.
I mogę też jedno jajko?
Dziękuję. Mama mówiła mi, że jajka to takie wdzięczne jedzenie.
I miała rację.
Co towarzyszka robiła w Wydziale XVIII?
Byłam w zespole od spraw specjalnych. Mogę?
- A jak się towarzyszka nazywa? - Kleo Straub.
Komenda w Marzahn, z kim rozmawiam?
Dzień dobry! Z tej strony Sven Petzold.
Dzwonię w bardzo pilnej sprawie.
- Proszę poczekać. - Nie, niech pan posłucha…
A może filiżankę prawdziwej kawy?
Skoro towarzysz oferuje.
Przyjaźniliście się z pułkownikiem?
Ani trochę. Znaliśmy się wyłącznie z pracy.
- I tyle. - Rozumiem.
Piękny prezent.
Taki osobisty.
Nie przyjaźniliście się, a wiedział towarzysz o Łajce?
Niesamowite.
- Już jestem. O co chodzi? - Niebawem coś może się wydarzyć.
- Pewnie morderstwo. - Gdzie pan jest?
Ulica Gagarina 68.
To nie mój rejon. Przełączę pana.
Czego chcesz?
Chcę wiedzieć, dlaczego Wieczorek wysłał mnie do więzienia.
Co to ma wspólnego ze mną?
Proszę mi powiedzieć.
Kurwa, brzmi to jak żart?!
Ulica Gagarina 68. Szybko!
Potrzebujemy cukru.
„Cukrzy cukier cukierkowi, cukrowemu cukrzy cukrowi”.
Pójdę po cukier.
O kurwa! Ja pierdolę!
Kurwa.
Kurwa!
Tutaj!
Tam!
Ktoś wypadł z okna.
- Kurwa, co tak długo? - Spokojnie.
Twój dziadek ma fajne ciuszki.
- Co ty wyprawiasz? - Dumam sobie.
Nad czym?
Freak Brothers.
Dopi mówi, że Franklin jest spod znaku Raka.
Ale bzdury, co nie?
Phineas? Lew. Widać po jego geście zwycięstwa.
Gruby Freddy to dominujący Strzelec. Ewentualnie Ryby albo Wodnik.
Ale Franklin miałby być Rakiem?
Brak mu wrażliwości.
Strzelec, dominujący Lew.
Spójrz. Ma cały świat w dupie.
Rak by tak nie postępował.
Pralina, tu Wolf.
Andi? Wieczorek żyje.
Co? Jak to żyje?
Kleo, on zginął.
Widziałaś jego grób.
A jednak mam jego zdjęcie z Majorki i wydaje się bardzo żywy.
Może to stare zdjęcie.
Nie mógłby tam polecieć przed otwarciem granicy.
A jeśli ktoś chce się zabić przez upadek swojego kraju,
to leci na kawę na Majorce?
Nie sądzę. Wieczorek żyje.
- I nieźle mu się powodzi. - Co zamierzasz zrobić?
Lecę tam.
Kleo, zastanów się.
Nie mógłby sam upozorować swojej śmierci.
Może stać za tym KGB.
A oni są bezlitośni. Pozbędą się ciebie bez mrugnięcia okiem.
KGB? Od czego to skrót?
„Kacapy, Gbury i Buraki”?
To nie jest zabawne. Nie masz z nimi szans.
Nie chcesz zadzierać z Moskwą.
Na razie nie.
Dobra, obiecuję, że spróbuję popytać w tej sprawie.
Czyli działamy razem?
Tak. Pod jednym warunkiem.
Nie leć na Majorkę i bądź ostrożna.
W porządku, nie polecę na Majorkę.
- Świetnie. - Do swidania, towarzyszu.
Świetnie.
Uważaj na siebie.
Spójrz.
Jeszcze trochę i będę mógł sam sobie robić loda.
Jeszcze dziesięć centymetrów.
Co to?
- Thilo? - No tak, zapomniałem.
Wpadł do mnie jakiś gość i pytał o ciebie. Niczego mu nie powiedziałem.
- Cholera. - Milczałem jak zaklęty.
Sekretarz Blum.
Sven?
- Gdzie byłeś całą noc? - Musiałem spać w samochodzie.
Potrafi zrobić truciznę z rozdymki. Wyrzuciła faceta przez okno.
- To kompletna wariatka. - Ale kto?
- Zabójczyni ze Stasi. - Ale która?
Wiesz, o kim mówię. Ta z Big Eden.
Co jemy?
No tak. Cholera.
To moja kolej?
Twoja kolej była wczoraj.
A mogłabyś… Ja nie jestem głodny.
No to zróbmy na szybko makaron.
Nie ma informacji o tym, kim był ten zabity gość.
Ale dziś zginął były I sekretarz. Nie wiem, co może ich łączyć.
Ale zabiła ich ta sama kobieta.
Zabrałem trochę ubrań z jej mieszkania.
Gdy była w Eden, miała tę sukienkę.
Ładna.
Dzień dobry.
Dobry wieczór.
- Miło, że wstałeś. - No, ostatnio się rozregulowałem.
- Dlaczego jej nie aresztujesz? - Nie mogę tego zrobić na terenie NRD.
Chce ktoś chleb czosnkowy?
Kolego, my to robimy kolację.
- Odłóż to. - Jedna kromka.
- Odłóż. - Tylko jedna.
Otworzę.
Podaj mi rękę, braciszku.
Jestem Róża Luksemburg. A ty?
Mark Petzold.
Mieszka tu Feliks Dzierżyński?
Nie.
Szkoda.
Na razie, Mark.
Wszystko nadal tam jest.
Co na to twoi współpracownicy?
Böttger mi nie wierzy, ale…
- Kto to było? - Jakaś Róża Luksemburg.
Szukała Feliksa Dzierżyńskiego.
Składamy, łączymy.
Wbijamy do systemu i wracamy do domu.
Wyjdź!
Wiem, kim jesteś i co robisz.
Co się dzieje, tato?
Nic.
Wracaj do domu.
Co jest z tobą?
Miałem srogiego tripa.
Śmiało. Rozpuszczają się w głowie, a nie na ręce.
W sensie w głowie, a nie w ustach. Dobre, co nie?
Thilo, jak najszybciej dostać się na Majorkę?
- Mówiłaś, że się tam nie wybierasz. - No to kłamałam.
Linie Air Berlin.
To dla Amerykanów.
Nie mogę lecieć z nimi. Muszę znaleźć inny sposób.
PARLAMENT NIEMIECKIEJ REPUBLIKI DEMOKRATYCZNEJ
Czego?
Tak jest.
Chwileczkę.
I co z nią?
Przyjąłem.
Do widzenia.
Pizda.
Napisy: Krzysiek Igielski