SERIAL NETFLIX
- Dzień dobry. - Witamy na Majorce.
Gdzie znajdę to miejsce?
Zna pan tego mężczyznę?
- Pana Fritza? - Zgadza się.
- Pieprzyć to! - Czołem, towarzyszu Wieczorek.
NA SPRZEDAŻ
Biedny drań.
BROŃ I MATERIAŁY WYBUCHOWE
No proszę, pułkownik ma gości.
A kim ty jesteś?
To kampania rozpoczęta przez rzekomo zwycięskich imperialistów,
wymierzona w NRD i osiągnięcia socjalizmu.
- Może to coś ważnego. - Nie aż tak.
Nie porzucimy naszej misji względem robotników z NRD.
- Obecne rozmowy ze Związkiem Radzieckim… - Wolf.
Pozdrowienia znad Morza Śródziemnego dla Marka Brandenburga.
Aneksja do Republiki Federalnej Niemiec…
- Niech cię diabli. - Znalazłam Wieczorka.
- Żyje tu jako señor Fritz. - I co zamierzasz zrobić?
- Spotkać się z nim na kawie. - Jeśli go zabijesz, popełnisz morderstwo.
Nieprawda.
To likwidacja zdrajcy.
Żadne morderstwo.
Towarzysz pułkownik zobaczy, jaka oddana ze mnie czekistka.
Muszę już kończyć.
Po prostu informuję cię na bieżąco. Tak jak kiedyś.
Zakładając, że znów działamy razem.
Bo tak jest, prawda?
Tak.
Zgadza się.
To na razie.
Szybka ocena i podjęcie walki to gotowy przepis na…
Cześć, dupku.
Jak pan tu wszedł?
Drzwi od balkonu były otwarte. Okłamałeś mnie, Thilo. Nieładnie.
Nie znasz Kleo Straub, tak?
Różnie to teraz bywa. Ciągle coś się zmienia.
Gdzie się podziewa?
Jest…
poza domem.
Dam ci jeszcze jedną szansę. Gdzie ona jest?
Proszę to zostawić.
Wystarczy na spisanie cię, a może i na aresztowanie.
- Gdzie jest Kleo? - Kurde.
Ale mam dylemat.
Obiecałem jej, że nic nie powiem, ale…
Ale w sytuacjach krytycznych trzeba myśleć taktycznie.
Właśnie, bracie. To jak?
- Majorka. - Co?
Kleo jest na Majorce.
Łamię słowo, ale muszę myśleć taktycznie.
- Sam nie wiem. - Co tam robi?
Nie wiem. Nie powiedziała mi. Mówiła tylko, że tam leci.
Dokąd dokładnie?
- Odbierz. - Nie mogę.
- Odbierz i myśl taktycznie. - Dobra.
Z tej strony Thilo.
Niespodzianka! To ja.
Cześć, Kleo.
Szafa gra?
Jeśli nie będzie padać, podlej roślinki w ogródku.
Podlewanie.
Tak. Wężem ogrodowym.
Moje kwiatki są spragnione.
W porządku. Woda, ważna sprawa.
Zapytaj, gdzie jest.
Coś jeszcze? I jak tam na Majorce?
Tu jest przepięknie. I wszędzie ładnie pachnie.
Wiadomo. Morze Śródziemne, południowe klimaty i tak dalej.
A gdzie dokładnie jesteś? W sumie to duża wyspa.
Wszystko w porządku?
Co?
Ktoś jest z tobą?
Jeśli tak, powiedz, że jest kiepska pogoda.
Kiepska pogoda?
To ten jełop z Zachodu?
Tak, ale jutro ma być lepiej.
Thilo, masz nic mu nie mówić. Inaczej wiesz, co cię spotka.
Jasne.
Oddzwonię.
Kleo?
Rozłączyła się.
Nie wiem, gdzie jest. Nie powiedziała mi.
Ale mówiła, że jest tam pięknie i ciepło.
A gadka o złej pogodzie? Coś kombinujesz?
- Nie. - Znowu mnie okłamujesz?
- Nie, naprawdę… - Okłamujesz mnie?
Wiesz, kim jestem?
Wiesz, co mogę ci zrobić?
Ciekawe.
Nie było mnie tutaj.
Jasne.
Co tu robisz?
A ty?
Daruj sobie. Kim jesteś?
- Mieszkam tu. - Nosząc po domu torbę i perukę?
I mając fałszywy paszport z RFN, lornetkę i zapas amunicji?
Kim jesteś?
Kleo Straub, towarzyszu. Wykonuję misję z ramienia Stasi.
Stasi rozwiązano.
Tak. Przynajmniej oficjalnie.
A nieoficjalnie?
Co nieoficjalne, to nieoficjalne.
Co to za misja, towarzyszko?
Skąd tyle agresji, towarzyszu Biełow?
Co to za misja, towarzyszko?
Aleksander Biełow.
Zamieszkały w Moskwie.
Sporo podróżowaliście w ostatnich latach.
Znaliście Wieczorka, gdy pracował jeszcze w Stasi.
Jesteście z KGB, prawda?
Dlaczego Wieczorek nawiał?
I co ma do tego KGB?
Zapomnij o KGB. I tak niedługo przestanie istnieć.
Każdy dba teraz o sobie. Podobnie jak w twoim kraju.
Tępe bydlę.
- Chciałbym się z tobą dogadać. - Nie po to tu jestem.
Możesz na tym sporo zarobić w zachodnich markach.
Nie chcę kasy.
Na Zachodzie chodzi tylko o kasę. Bez niej jesteś nikim.
No tak, kasa i kasa!
Co to niby za pieniądze?
Od Wieczorka. Ty też możesz trochę zarobić.
O ile mnie nie zabijesz.
Wiem, że nie uprzedzili mnie, ale co miałem zrobić?
Tak to już bywa z tymi policyjnymi misjami.
W porządku.
Chodzi o tę zabójczynię ze Stasi. Tylko ja widziałem ją na żywo.
Mam śledzić ją na Majorce. To bezpośredni rozkaz od Böttgera.
- Ale wyszło to dość nagle. - Wiem.
Jenny, nawet mój pieprzony szef przyznał mi rację we wszystkim.
To moja sprawa i moja szansa.
Nie masz nic przeciw?
- Skąd. Cieszę się. - Świetnie.
- Obiecaj, że będziesz o siebie dbał. - Jasne.
- Nie rób niczego głupiego. - A czy kiedykolwiek zrobiłem?
- Tak? - Dzień dobry.
Słucham panią.
Nicole Schmidt.
Wprowadziłam się do domu na tamtym wzgórzu.
Ma pani może jajka?
- Ale tu ładnie pachnie. - Fakt.
Wezmę to od pani.
- Pani męża tu nie ma? - Nie, jest w Palmie w interesach.
Szkoda. Chciałam się z nim przywitać.
- Ale czasami nic nie poradzimy. - Owszem. Jajka dla pani.
Cudownie. Uwielbiam je.
Można je spożyć na tyle sposobów.
Jajecznica, omlety, na miękko, na twardo, gotując bez skorupki.
- W szklance. - Plus sałatka.
- Naleśniki. - Ajerkoniak.
- Jaja wielkanocne. - Jajogłowi.
W razie czego zapraszam ponownie.
Dziękuję.
Macie przepiękną posiadłość.
Wraz z mężem marzyłam o czymś takim. Rok temu sprzedał swoją firmę.
Zabezpieczył nas finansowo, więc zdecydowaliśmy się na Majorkę.
A potem nagle zmarł.
Bardzo mi przykro.
Tak, to było straszne.
Każda strata jest bolesna.
- Nie chciałby, bym była nieszczęśliwa. - W życiu.
A będzie jeszcze lepiej, skoro mieszkają tu tacy mili ludzie.
Już mi tu raźniej.
- Same pieniądze szczęścia nie dają. - O nie.
Bardzo dziękuję.
Wie pani co?
Może wpadnie pani jutro do nas na kolację?
Przygotuję coś dobrego, może nawet z jajkami.
Pozna pani mojego męża. Dowiemy się czegoś o sobie.
Przemyślałaś moją propozycję?
Od kogoś, kto zdradza własnych ludzi?
KGB wie o twojej współpracy z Wieczorkiem?
- Śmiało. To tortilla. - To jajecznica, a nie tortilla.
Wcinaj.
To tortilla z Pankow.
I nie wkurzaj mnie.
Przepraszam.
- Zna pan albo widział tę kobietę? - Nie.
Widział pan może tę kobietę? Kojarzy ją pan?
Widział pan tę kobietę?
Tak, wiozłem ją do Café de Sóller.
- To na pewno była ona? - Tak.
Czołem.
Witam.
Cześć, Andi.
Wchodzę.
- Andi? - Tak?
Fajne tu masz, co?
Co teraz porabiasz?
- Pracuję w magazynie na Alexandeplatz. - Fajnie.
Pełnym zachodnich produktów, których nikt nie potrzebuje.
- No co ty? - Mówię ci.
Kapitaliści nas pokonają, jeśli nie stawimy im oporu.
Może i tak.
Właśnie.
Co tu robisz?
Otrzymałem zlecenie z samej góry.
Słyszałeś, że Kleo wyszła?
I węszy.
Muszę dopilnować, by nie narobiła nam ryżu.
Coś w tym stylu.
Uznałem, że ustalę, czy coś wiesz.
I zapytam, czy to prawda…
że węszy.
W końcu…
pukaliście się.
Prawda?
Thilo.
- Dobry wieczór. - Witam.
Dziękuję za zaproszenie.
Nicole Schmidt.
- Fritz Grossmann. - Miło mi.
- Zapraszam. - Proszę mówić mi Nicki.
W porządku.
To przepis na klopsiki autorstwa mojej babci.
- Pyszne. - Dziękuję.
Trzeba zachować jakieś więzi z ojczyzną. Musimy pamiętać, że jesteśmy Niemcami.
Hiszpanie mówią „Olé”, a Saksończycy „O nie”.
- Przepraszam. - Nic się nie stało.
Nicole?
Pochodzisz z RFN, więc pewnie tego nie rozumiesz.
Gdy człowiek tkwi w zamknięciu przez niemal całe życie,
to gdy nagle zyskuje wolność,
absolutnie naturalnym jest, że od razu chce z niej korzystać.
Mój ojciec miał firmę w Lipsku. Był dobrym biznesmenem.
Moglibyście się od niego uczyć. Nie zawsze jesteście tacy dobrzy.
- Fritz, proszę cię. - Taka prawda. Mam prawo to mówić.
Owszem.
Nie miałem szansy na to, by pójść w jego ślady.
Góra była przeciwna.
- „Góra”? - Decydenci z partii.
Nie należałeś do niej?
- Dlaczego o to pytasz? - Przepraszam.
Myślałam, że w bloku wschodnim wszyscy byli komunistami.
Tak przynajmniej się mówi. Ale to pewnie głupie uprzedzenia.
Przepraszam. Nie chciałam być nieuprzejma.
Skoro coraz lepiej się poznajemy i wyjaśniamy nieporozumienia,
to uznałam, że mogę zapytać.
To nie było nieuprzejme.
Należymy do tego samego narodu, prawda?
I nie.
Nie byłem w partii. Wręcz przeciwnie.
Ale teraz to sobie odbijamy. Prawda, Regina?
Jasne!
A co robi się na Majorce, mając geny biznesmena?
Dobre pytanie.
Oto przyszłość, moja droga Nicole.
- Oto Biski, kurort narciarski w Binz. - Biski?
Kryty kompleks narciarski na Rugii.
Mój pierwszy wspólny projekt z zachodnim wykonawcą.
Pięćset metrów od plaży w Binz.
Zjeżdżanie na nartach nad morzem.
Najlepsze aspekty obu światów. Jak w Los Angeles.
Dzięki mnie Binz będzie Los Angeles Wschodu.
WYDANO W MONACHIUM
Dołączysz do mnie?
Zainwestujesz?
Jeśli ktoś nie potrafi zarobić, wykorzystując obecną sytuację,
to przepraszam za słownictwo, ale jest idiotą.
Do czego miałabym dołączyć?
Mam znajomości z dawnych czasów.
Pomagam sprzedawać na Zachód nierentowne przedsiębiorstwa z NRD.
Otrzymując za to sowitą prowizję.
Wspaniale.
Każdy człowiek sukcesu znajduje właściwe furtki.
Pieniądze trafiają na konto mojej żony w szwajcarskim banku.
Brak pytań, dobre oprocentowanie. Świetny biznes, co?
Sprytnie.
Myślę jak biznesmen.
Zdrowie, Fritz.
- Zdrowie. - Regina.
- Nicole. - Nicki.
Pomyślę twoją propozycję. Oboje na to zasługujecie.
Po tylu mrocznych latach.
Przepraszam.
Mogę skorzystać z toalety?
Jasne. Tuż za rogiem.
Dziękuję.
Fantastyczna kobieta.
Miła z niej osoba. Niby z Zachodu, a jednak życzliwa.
Fritz i Regina Grossmannowie.
Jutro po południu urządzam skromne przyjęcie
ze wspólnikami biznesowymi z racji podpisania umowy.
Będzie smaczne jedzenie i coś do picia. Wpadnie burmistrz Sóller.
Jeśli chcesz, to wpadaj.
Pięknych kobiet nigdy za wiele.
Nie będę z tym dyskutować.
Chętnie wpadnę.
- Do jutra. - Do zobaczenia.
Coś mi z nią nie gra.
Mam takie przeczucie.
Ty i te twoje przeczucia.
I co?
Teraz mi wierzysz?
- Jutro podpisują umowę. - A wtedy kasa popłynie na jego konto.
I wtedy jest twój.
Jeśli nie chcesz, by w KGB dowiedzieli się o waszej współpracy,
zapomnisz o wszystkim, co cię tutaj spotkało.
Zrozumiano?
Tak.
Świetnie.
Spadaj.
Freddy, Sven z tej strony.
Potrzebuję, byś coś dla mnie sprawdził. Masz długopis?
Fritz i Regina Grossmannowie.
Kleo, martwię się o ciebie.
Był u mnie Uwe Mittig.
Otrzymał rozkazy z samej góry, by cię śledzić.
Od kogo konkretnie?
Nie powiedział, ale naprawdę powinnaś odpuścić.
Kleo, proszę cię.
A co mam do stracenia, Andi?
A jeśli to te same osoby, co wcześniej, to na pewno nie odpuszczę.
A co jest z Wieczorkiem?
Żyje tu sobie w luksusach i odbija sobie lata zasuwania w NRD.
I zapłacił towarzyszowi z KGB,
aby ten pomógł mu uciec z Niemiec i zaszyć się tutaj.
Piękni z nich towarzysze.
- To niemożliwe. - I prowadzą szemrane interesy.
Wyprzedaje nasze przedsiębiorstwa kapitalistom z Zachodu,
aby mogli rozwalić nasz kraj i jeszcze sobie na tym dorabia.
Gość z KGB też się na tym bogaci.
Sprzedaje nas wrogom klasowym.
Nie mamy już wrogów, Kleo.
Owszem, mamy. Takich jak Wieczorek i jego wspólnicy.
I zapłacą za to.
To szaleństwo i samosąd. Nie możesz tak postępować.
Państwo ani Firma już cię nie ochronią.
I tak mnie nie ochronili.
Jeśli teraz wpadniesz, nie wyjdziesz już z więzienia.
Chcesz tego?
- Skąd w tobie tyle emocji? - Bo zależy mi na tobie!
Miło, że tak mówisz.
Na razie.
- Pani Campari. - Dziękuję.
Można?
Oczywiście.
Ma pan papierosa?
Nie. Rzuciłem trzy lata temu.
- Też jest pan Niemcem? - Tak.
- Pani też zna Fritza Grossmanna? - Fritz i Regina, cudowni sąsiedzi.
Szkoda, że zmarli kolejno cztery i dziewięć lat temu
w Karl-Marx-Stadt.
A jednak wyglądają na całkiem żywych.
No dobrze, Kleo.
Dość tej gry wstępnej.
Wiem, że pracowałaś jako zabójczyni w HVA w Wydziale XVIII.
I wiem, że w 1987 roku zabiłaś człowieka w klubie Big Eden.
Wiem, bo tam byłem.
Twoi współpracownicy zdradzili cię, a ty wylądowałaś w więzieniu.
A dlaczego?
Tego właśnie nie wiem. Podobnie jak ty.
I masz to gdzieś, bo teraz zależy ci tylko na zemście.
Fritz Grossmann to Ludger Wieczorek. Był twoim przełożonym i chcesz go zabić.
I wiem, że nie lubisz spać sama.
Świetna opowieść.
Powinieneś pisać thrillery. Masz do tego dryg.
- Myślisz, że się wywiniesz? - Dlaczego cię to interesuje?
Bo to ekscytujące?
Legenda o zabójcy ze Stasi?
- Nie ma żadnej legendy. - Co dla pana?
Polecam ciasto migdałowe.
Mam alergię na migdały.
Dla mnie nic.
Posłuchaj.
To oficjalne ostrzeżenie.
Ale wiem, że je olejesz.
Będziesz w to brnąć dalej, bo taka już jesteś.
Ale zapamiętaj sobie jedno, Kleo. Ja też nie odpuszczę.
Będę cały czas na twoim tropie.
I wsadzę cię za kratki.
Bo taki już jestem.
Uroczy jesteś.
Pełen zapału.
Nie lekceważ mnie.
Chyba coś nas łączy.
Nie lubimy być lekceważeni.
Żegnaj, Svenie Petzold.
Żegnaj, Kleo Straub.
Co wam powiedziała?
- Że chciał jej pan sprzedać narkotyki. - Bzdury.
- Tak? - Co jest?
Już dobrze.
Idziemy.
Jesteś zazdrosna.
Jak zawsze, gdy tylko spojrzę na młodą kobietę.
- Bzdury. - Gabi, moja droga.
Po prostu to przyznaj. Lubię to w tobie.
Zadzwoniłam do urzędu w Palmie.
Co takiego?
Nikt nie kupił nieruchomości naprzeciwko.
A już na pewno nie Nicole Schmidt albo jej zmarły mąż.
Nie do pomyślenia.
Wiem.
Musimy mieć ją na oku.
Grossmannowie niczego nie żałowali, co?
Oligschlaeger.
Proszę mówić mi Reiner. Jestem z Mannheim.
Nicole Schmidt, sąsiadka gospodarzy. Miło cię poznać.
Wiem. Fritz wspominał, że wyszukana z ciebie kobieta.
Pochodzi z bloku wschodniego, więc dostrzega to.
- Doprawdy? - Tak. Ma świetny instynkt.
To coś, czego nie można się nauczyć.
To po prostu instynkt.
Nie przepuści okazji, by się dorobić, zanim wszystko pójdzie tam w diabły.
Po aneksji kasa się skończy.
- Lecę tam… - Reiner?
Hola.
Nie chcę przeszkadzać, ale musimy podpisać umowę.
- Teraz? - Tak.
Wybaczysz mi?
Interesy.
Fajna dziewczyna.
Jestem zaszczycony, mogąc gościć burmistrza i jego żonę.
Przepraszam.
Brawa dla pana Jesusa Rodrigueza i jego wspaniałej żony Juanity.
Moja żona, której coś nie widzę…
ZESTAWIENIE PRZYCHODÓW
Co robisz?
Chciałam przypudrować nosek.
Wiesz, czym jest coup de poudre?
Nie.
To rytuał w społecznościach voodoo.
Po wszystkim osoba wygląda na martwą, ale tak naprawdę żyje.
Jest uwięziona w swoim ciele.
Mąż ci o tym nie wspominał?
Nie.
Szkoda.
Mam nadzieję, że nie zapomniał o wszystkim.
…i wyczekujemy przyszłości pełnej kwitnących terenów.
Poszukam żony, zanim zniknie w kuchni na całe popołudnie.
A skoro o jedzeniu mowa, częstujcie się.
Regina?
Gabriela? Nic ci nie jest?
Pycha.
Co to ma znaczyć?
Pamiętacie mnie, towarzyszu pułkowniku?
Co zrobiłaś mojej żonie?
To tetrodotoksyna. Nic fajnego.
Za jakiś czas jej serce przestanie bić.
Potrzebuje dopaminy.
Czego chcesz?
Mów, kogo zlikwidowałam w Big Eden w 1987 i w czym zawiniłam.
Jeśli skłamiesz…
twoja żona umrze.
W niczym nie zawiniłaś.
Zabiłaś szefa placówki CIA w Berlinie Zachodnim.
Zarządzał amerykańskimi agentami w NRD. To był ogromny sukces.
Chcesz widzieć, dlaczego to zrobiliśmy?
Rozkaz wydał sam minister Mielke. Nie znam powodu.
Nie kwestionuje się rozkazów ministra.
Kleo.
RFN to przeszłość.
Rozejrzyj się.
Jesteś w pełni wolna.
Możesz to wykorzystać. Tak jak ja i wielu innych.
Walczyliśmy z całych sił, ale przegraliśmy.
Mamy użalać się nad sobą? A może lepiej być po zwycięskiej stronie?
- Zastanów się. - Słyszysz, co mówisz?
Tylko towarzysz Mielke może ci pomóc.
Ja nie mogę ci powiedzieć o niczym innym.
Proszę, nie pozwól jej umrzeć.
Proszę.
Błagam.
Kleo.
Świat jest tak piękny.
Mimo tego całego chaosu.
I byłby jeszcze piękniejszy bez tchórzy i słabeuszy.
Obudźmy Śpiącą Królewnę.
Chwilę to potrwa.
Wracaj do swoich znajomych. Na pewno na ciebie czekają.
Ludger?
Co się stało?
Gabi, moja droga…
Zauważyłaś…
że stokiem można tylko zjeżdżać?
Jest pan z policji?
O nie.
„Jest pan z policji?”
Tak, to ja. Zaczyna coraz bardziej mącić.
Ogarnę to.
Proszę pana?
Jest pan wolny.
Pański szef chce z panem pomówić.
Nie był zadowolony.
Kurwa.
Federalna Służba Wywiadu.
Chcę przekazać informacje o zabójstwie,
do którego doszło w 1987 roku w berlińskim klubie Big Eden.
- Myślę, że was zaciekawią. - W porządku, proszę mówić.
„Nadeszła kula wroga. Podczas zabawy nastała trwoga.
I z uśmiechem na twarzy swej nasz mały trębacz na polu walki legł”.
Ciasto migdałowe.
Kurwa!
Dzień dobry.
Regina Gossmann. Chciałabym zamknąć konto.
Zawsze gotowa.
Napisy: Krzysiek Igielski