SERIAL NETFLIX
Obudź się
Kogut zapiał już
Drogę oświetlił słońca blask
Towarzyszu Wolf!
A niech cię, Kleo! Co tu robisz? Gdzie Anja?
Dzwonili z kliniki ginekologicznej. Zaginęła jej próbka moczu.
Musiała dowieźć nową.
Wina niezdarnej asystentki.
Przywiozłam ci coś z Majorki. To…
- Gadaj, co zrobiłaś. - Pytasz o Wieczorka?
- Tak. - Wieczorek nie żyje.
No tak.
Nie rozumiesz, że NRD już cię nie ochroni?
- Będziesz poszukiwana za morderstwo. - Wyluzuj.
Natrafiłam na coś.
Rozkazy przyszły z samej góry. Wydał je minister Erich Mielke.
Co?
- Czyli to Mielka wysłał Uwego. - Tak.
Dlatego pora odwiedzić Mielkego w więzieniu w Hohenschönhausen.
Muszę znać powód.
W takim razie pojadę z tobą.
Kurwa!
Andi, przecież masz ciężarną żonę.
Spodziewacie się dziecka. Musisz tu zostać.
Kleo, jadę z tobą.
Nie, Andrea. Jadę sama.
„Andreasa” wyprzedali.
Witam panią hydraulik. Bojler jest już naprawiony?
Nie, nadal brakuje jednej części.
Fajnie by było, gdyby naprawiono go przed porodem.
Kopnęło! Proszę dotknąć.
Ma pani dzieci?
Tak, bliźnięta.
Różę i Karla.
Do widzenia.
To po prostu wariatka.
Morduje jedną osobę za drugą.
- Nigdy nie spotkałem takiej kobiety. - Ty też mogłeś zginąć na Majorce.
Nie. Mogła mnie zabić, ale nie zrobiła tego.
Najlepiej po prostu przeproś Böttgera.
- Co? - „Myliłem się, przepraszam”.
- Nie zaczynaj. - No a nie?
To olbrzymia sprawa, stary.
Najpierw ginie sekretarz Walter Blum.
Potem Ludger Wieczorek, pułkownik ze Stasi.
Następnie znika jej dziadek, generał pułkownik ze Stasi.
I pewnie chce dopaść osoby na samej górze.
Samej góry nie tknie.
- To znaczy? - Taki Mielke siedzi.
Freddy, jesteś geniuszem.
Erich Mielke. Szef Stasi.
On będzie następny! Trzeba uprzedzić Böttgera.
POLICJA
- Jak wyglądam? - Źle.
- Samotny wypad na Majorkę? - Panie Böttger, przepraszam, ale…
Czeka cię postępowanie dyscyplinarne.
Rozumiem, ale mogę panu powiedzieć, co ustaliłem?
Nie, bo mam to gdzieś.
Czeka cię długa odsiadka za biurkiem.
To może narazić naszą pracę. Ustaliliśmy…
To ty narażasz naszą pracę! Twoją pracą jest badanie oszustw!
Szkoda, że nie traktujesz tego poważnie.
Kiedy wbijesz to sobie do łba? Czego ty nie możesz pojąć, Petzold?
No to odchodzę.
Co? Zwariowałeś, Svenny?
Zamierzasz rzucić odznakę na biurko jak w gównianym filmie produkcyjnym?
Tak!
A nie, zostawiłem ją w domu.
W takim razie zrobię to jutro.
Nie ma sprawy.
- Rzuciłem robotę. - Co to miało być? I co teraz?
A teraz…
Teraz uratuję Erichowi Mielkemu dupsko.
I tyle.
Co ty wyprawiasz?
Svenny!
Berlin. NRD-owski szpital policyjny ogłosił,
że były minister bezpieczeństwa i emerytowany generał Erich Mielke
jest dostatecznie zdrowy, by pozostać w Hohenschönhausen.
Ministrze?
Prokuratora oskarża go o wyniszczenie gospodarki kraju,
zdradę i łamanie konstytucji.
A teraz trochę muzyki.
Albo z tej strony.
To z curry
Życzę smacznego.
To też możecie zabrać.
Jest towarzysz pewny?
FEDERALNA SŁUŻBA WYWIADU
To jak?
- Daję 20 marek, że tego nie zrobi. - Dołożę się.
Nie zrobi tego.
Pokaż im.
Bardzo dziękuję.
Pani Geike?
To ponad półtora metra.
No ale codziennie ćwiczy.
- Pani Geike? - Tak?
Mogę w czymś pomóc?
Mam.
Na razie powiedz, kim jesteś, bo bez soczewek jestem ślepa.
- Min Sun. - Min. Dzień dobry.
- I miałaś mówić mi po imieniu. - Jasne, Anne.
No to o co chodzi? Mów, bo mam mnóstwo syfu na głowie.
- A, chodzi o pracę. - Tak. Cały ten syf.
No to słucham.
Rząd zlecił nam namierzenie elitarnych zabójców Mielkego.
- Tak? - Odebrałam wczoraj ciekawy telefon.
- Od kontaktu z KGB. - To dobre źródło?
Tak. Chodzi o Kleo Straub.
Wyszła niedawno po trzech latach.
Była osobą od mokrej roboty w Stasi. Ostatnio zabiła w Big Eden w 1987.
Uznano, że ofiara przedawkowała, ale to była jej sprawka.
Big Eden.
- Dyskoteka w Berlinie Zachodnim. - Wiem.
No tak.
Dobrze, sprawdź to.
- Ja? - Zgadza się.
Sama?
Min, chcesz awansować?
Oczywiście.
No to do dzieła.
Dziękuję.
Nie uwierzysz, jaką robią aferę wokół ministra.
No tak.
Tak, z tym też się zgadzam, ale nie złapią go ot tak.
Tak.
I jeszcze te absurdalne oskarżenia względem towarzysza ministra.
To chory człowiek. Powinien wrócić do domu.
To żenujące.
Chwileczkę.
Gabi Gormen, nowy strażnik. Przenieśli mnie z Saksonii.
Zaraz do pani przyjdę.
Ktoś przyszedł. Moment.
W tym tygodniu mam same popołudnia.
Tak, oddzwonię.
Proszę pani?
Gdzie zniknęła?
W końcu.
Aż nogi mi zdrętwiały.
Wy wschodniacy jesteście mniejsi od nas. Nie udało się z Mielkem, co?
Ktoś musiał nad nim czuwać.
Wiem, co sobie myślisz.
„Kiedy ten straszny przystojniak w końcu da mi spokój?”
Ale już ci odpowiedziałem. Kiedy wrócisz do więzienia.
Mam tu listę twoich celów.
Twój dziadek, Walter Blum, Ludger Wieczorek, Erich Mielke.
Ale teraz spierdoliłaś sprawę.
Widzę, że jesteś wkurzona. Wiesz, dlaczego już się ciebie nie boję?
Mogłaś zabić mnie pod domem.
Albo na Majorce. Albo nawet teraz.
Ale nie chcesz.
Polubiłaś mnie.
No właśnie.
Czyli mam wysiąść?
Do zobaczenia, Kleo.
„Sven Petzold”.
Operacja Kowboj. Raport dla towarzysza ministra Mielkego.
Kopia dla generała majora Otto Strauba.
30 marca o 14,27 towarzyszka Ramona oddała łącznie sześć strzałów
w stronę Ronalda Reagana, ciężko raniąc amerykańskiego prezydenta.
30 marca…
„Agenci wyszkoleni do przeprowadzania akcji dywersyjnych”.
Ronald Reagan.
„Cel zneutralizowany”.
„…dla narodu”.
„Zwiad, zniszczenie, odzyskiwanie”.
To wszystko. A nazwisko?
Nazwisko agenta. Ramona?
Ramona!
Kim jesteś i jak wyglądasz, Ramona?
- Wiem, że miałem nie węszyć, ale… - Co robisz?
Znalazłem to w piwnicy. Kojarzysz Ramonę?
Tak. Podobno była jednym z najlepszych wywiadowców pokoju w NRD.
Zamach na Reagana.
Może zabiła też Barschela, a zwróćmy uwagę,
że Barschel zmarł w hotelu Beau-Rivage, czyli „Piękny Brzeg”.
A kto zbudował swoją stolicę nad brzegiem pięknej rzeki?
Właśnie. Czyngis-chan!
Też zmarł w tajemniczych okolicznościach. Ponoć na dżumę.
Według innych księżniczka odcięła mu fiuta i wykrwawił się.
Tak czy siak, z konia to on nie spadł. Nie ma tu żadnego zbiegu okoliczności.
- Gdzie jest Ramona? Jak wygląda? - Nikt tego nie wie.
Dołączyła do KGB.
KGB…
KGB.
To ona stworzyła AIDS.
- Też jesteś tajnym agentem. - Ja? Nie.
A myślałem…
Jestem nieoficjalnym pracownikiem Służby Bezpieczeństwa.
HVA, Wydział XVIII. Grupa podlegająca ministrowi.
No, kiedyś.
W skrócie: zabójca ze Stasi.
To też spoko.
Nikomu o tym nie mów…
ale na Ziemię sprowadziło mnie UFO.
W 1969 roku.
Moją misją jest promować tu techno. Gdy skończę, mogę powrócić.
Na Syriusza B, do mojej księżniczki.
Też zabijam na zlecenie, ale wyłącznie słabą muzykę.
Świetnie.
Odnieś to, a ja zrobię śniadanie.
- Chcesz jajka na twardo czy miękko? - Śniadanie? Która godzina? Na miękko.
Piotr!
Jestem, jestem!
Oto nasi bohaterowie wielkiej wojny ojczyźnianej.
Duma Armii Czerwonej.
Jaka tam duma?
Armia Czerwona gwarantuje tylko śmierć z głodu.
- Teraz każdy radzi sobie, jak może. - Amen.
- Masz wszystko? - Tak.
Dziękuję.
To też przykuło moją uwagę.
A buty?
Cześć.
Wszystko w porządku?
Jesteś zła, bo zostawiłem cię z bałaganem?
Wybacz. Wpadłem się przebrać i musiałem wracać.
Są zachwyceni moimi ustaleniami…
Zajrzałam na konto. Nie byłeś na oficjalnej misji.
Szpiegujesz mnie?
Zajrzałam na nasze konto,
by sprawdzić, czy stać nas na buty, które nasz syn chce na urodziny.
- Jenny, a mogę… - Nagrałam sobie coś i chcę to obejrzeć.
- Lecimy. - Cześć.
- Cześć, tato. - Nie wróć zbyt późno, Marki.
Chodź.
Dawaj do Fischlabor.
- Do piwnicy czy na górę? - Na górę.
- Nie mam nastroju na Fischlabor. - No to dokąd?
- Może do Far Out? - Co ty, dziś jest noc na bosaka.
Nie buja się już z Jeromem?
No wiesz, tym z…
Jenny.
Jenny, proszę, porozmawiajmy o tym.
Nie chcę. Ciągle mnie okłamujesz.
Wcale nie.
Dobra, posłuchaj.
Zgadza się, to nie była policyjna misja.
Nie wysłano mnie na Majorkę oficjalnie, ale nadal byłem tam służbowo.
Mówię prawdę. Wykonuję swoją pracę i chronię ludzi.
Miałem pozwolić, by zabójca ze Stasi dalej grasował?
Im więcej faktów ustalam,
tym bardziej pojmuję, jak duża jest to sprawa.
To największa sprawa w mojej karierze.
- Rozumiesz? - Rozmawiałem z Frederickiem.
Czyli jednak mnie szpiegujesz!
Po co rozmawiamy, skoro nie chcesz słuchać?
Ot tak odszedłeś?! Bez porozmawiania o tym ze mną?
Nie ot tak! I próbuję ci to wyjaśnić.
To przez twoje ego.
I wpływa to na mnie, twojego syna i twoich współpracowników!
Związki tak nie działają.
- Dobra, nieważne. - Co teraz zrobiłem?
- Niczego nie powiedziałem. - Ale westchnąłeś.
Ciągle to robię. Czasem przez cały dzień!
- Ale ze zirytowania! - Dlaczego nie możesz być ze mnie dumna?!
Z tego, że natrafiłem na wielką sprawę,
którą badam tylko ja, bo te dupki ją przeoczyły?
Której jestem tak pewny, że rzuciłem dla niej pracę?
Przepraszam, że wydałem nasze pieniądze.
Ale chcę czasami samodzielnie o czymś decydować.
Poleciałem tam sam. Wiem, że tego nie rozumiesz.
Ale czasami nie rozumiemy partnerów. Ja sporo w tobie nie rozumiem.
Na przykład?
Na przykład…
twoich zajęć z tańca jazzowego.
No co?
Ty dupku.
Czyli to lepsze niż wzdychanie z irytacji?
I nikt nie zgadnie, choćby bardzo chciał,
że moje imię to Kleo Straub!
Pozdrowienia od ciastkowej księżniczki, towarzyszu ministrze.
- Sven? - Tak?
- Daj mi kluczyki do samochodu. - Potrzebuję go.
Ale to mój samochód.
- Zawsze jeździsz rowerem. - Co z tego?
Może nagle postanowiłam coś zmienić. Tak to teraz działa, prawda?
- Może pora, bym pojechała na taniec. - Poważnie?
- To cztery przecznice stąd. - Nie ja to zaczęłam, Sven.
Przecież to dziecinne.
Proszę cię.
Kurwa, klucz do domu.
Poczekaj. Jenny!
Nie wierzę, że wygadałeś się Jenny.
- Martwi się. - Twoje kablowanie w niczym nie pomoże.
Ja ci pomagałem.
A ja tobie nie? Czekam tu z tobą od wielu godzin.
No bo… Nieważne.
To nudniejsze niż archiwa.
- Jak długo tam siedzi? - Kto?
Gość w ładzie.
- Skąd mam wiedzieć? - O kurde, ma lornetkę.
- Ty też. - Ale ja prowadzę śledztwo.
Też ją śledzi.
Odjeżdża.
Wiem, ale nam chodzi o nią, tak?
No tak, ale… O cholera.
Dobra, jedź za nim! Szybko, bo już nam zniknął!
Chcesz?
Inni nie chcą się z tobą bawić?
Pieprzone gówniaki.
Mogę spróbować?
Nie.
Albo dobra.
- Naprawdę? - Tak.
Powstań i walcz
Do walki stworzono nas
Powstań i walcz
Gotowość do walki jest wśród nas
Obiecywaliśmy Karlowi Liebknechtowi
- Dla towarzysza ministra. - Oczywiście.
Róża Luksemburg trwała przy nas
Smutno mi, bo nie będzie mi dane dorosnąć w Niemieckiej Republice Demokratycznej.
Ale towarzysz minister nie powinien się smucić.
Dlatego wraz z mamą upiekłyśmy mu ciasto.
Gotowi?
Zawsze gotowi!
Towarzyszu ministrze?
Od młodego pioniera.
Dziewczynka znała wasze dokonania dla robotników i proletariatu.
Już pokroiłem. Noża niestety przekazać nie mogę.
Procedury nakazały mi też sprawdzić, czy nie ukryto niczego w środku.
Życzę smacznego.
Panie Mielke, słyszy mnie pan? Musimy go dotlenić.
- Leżał bez ruchu. - Halo?
Wyniki z laboratorium. Badanie wykonano w więzieniu.
Szybko.
Dopamina i 100 mg węgla leczniczego.
Otruto go. Przygotujcie zgłębnik i intubację.
Zabierzcie go na OIOM.
Wygląda to na jakąś melinę.
- To on? - Tak.
Co on robi?
To chyba dla kota.
- Po co to robi? - Kici, kici.
- Odjeżdża? - Tak.
- Cholera. - Jedzie tutaj.
- Kurwa. - Kryj się.
- Pojechał? - Chyba nas nie widział.
- Dzięki Bogu. - Dobra, to moja szansa.
Idę tam.
Dokąd i po co? Svenny!
Nie wchodź tam.
Kurwa.
NOWE NIEMCY
Co to ma być?
Postrzeleniec.
Kurwa, kurwa…
Kurwa.
- Pan Petzold? - Nic nie zrobiłem.
- Chciałabym z panem porozmawiać. - W porządku.
Kim pani jest?
Min Sun. Miło mi.
BND?
Wiemy, że ją pan śledzi.
- Kogo? - Kleo Straub.
Dobry pan jest.
Czyli mam rację, prawda? To zabójczyni ze Stasi.
- Była w specjalnej grupie ministra. - Właśnie.
Ekipa zabójców ze Stasi.
- Na razie nie znamy jej składu. - Wiedziałem!
Ostatnie zlecenie miała w 1987.
W pieprzonym Big Eden! Wiedziałem, że to nie przedawkowanie!
Proszę ciszej.
Przepraszam.
- Był pan świadkiem. - Tak.
Namierzyłem tego gościa. Wiem, że zabiła pozostałych.
Proszę nam pomóc.
Niech pan ustali więcej w sprawie Kleo Straub.
Chcecie mnie zrekrutować do BND?
Proszę dzwonić.
Jasne. Nie ma sprawy.
Zadzwonię, gdy tylko…
Nazywam się Petzold. Sven Petzold.
Kurwa.
Jebać to.
Bądź pozdrowiony.
Pobudka.
Dzień dobry, pani ministrze. Niezbyt przyjemne uczucie, co?
Być zupełnie bezsilnym.
Co się dzieje?
Taki mały i słaby.
Co tu robię?
Został pan otruty, a potem odratowany.
Przeze mnie.
Panie ministrze, tylko nie alarm!
Panie ministrze.
Wyszkolili mnie najlepsi ludzie z zespołu do spraw specjalnych,
więc chyba nie zapomniałabym wyłączyć alarmu?
- Znamy się? - Tak sądzę.
Kleo Straub.
Kleo?
Wnuczka Otto.
Co tu robisz?
Całe życie służyłam ojczyźnie, a w 1987 roku
zlikwidowałam w Big Eden szefa CIA w Berlinie Zachodnim.
Później trafiłam za kraty.
Dlaczego?
Szef CIA w Berlinie Zachodnim nie został wyeliminowany.
Nadal żyje.
Nie mam pojęcia, dlaczego trafiłaś do więzienia.
- Kogo w takim razie zabiłam? - Nie wiem, Kleo.
Ktoś inny dowodził całą operacją.
Kto?
Nie mogę tego ujawnić.
Coś panu powiem, panie ministrze.
Gdy się do kogoś strzela, trzeba to zrobić właściwie.
Ja się tam tym znam.
No to słucham.
To był mój zastępca.
Twój dziadek.
Był świetnym czekistą.
Dość tych kłamstw!
Po co mam kłamać? Nie mam nic do stracenia.
Jestem stary i chory.
Zniszczono dzieło mojego życia. Nic mi już nie pozostało!
Jestem starcem.
- Mam rodzinę. - „Mam rodzinę”!
Chcę jeszcze zobaczyć żonę i dzieci.
Mojego psa!
Mówię prawdę.
Twój dziadek wszystkim zarządzał.
Nigdy nie chciałem nikogo skrzywdzić.
Kocham wszystkie ludzkie istoty.
Kleo.
Widzę, że masz dobre serce.
Proszę cię.
Tylko bez łez.
No dobra.
Ale jeśli dowiem się, że kłamiesz,
nie zobaczysz już swojej rodziny.
Na pomoc!
Pomocy! Zaatakowano mnie! Element antysocjalistyczny!
Twój dziadek wszystkim zarządzał.
Cześć, Kleo.
Jestem twoim dziadkiem.
Musisz być teraz silna.
Wykonywałem rozkazy.
Nie miałem wyboru.
Byłeś dla mnie wszystkim.
Przeczytaj to.
Lenin?
Najdroższa Kleo.
Podjąłem w życiu wiele decyzji.
Pozwolenie, byś trafiła do więzienia, było najcięższą z nich.
Niektórzy nalegali, by cię zlikwidować.
Udało mi się ciebie przed tym uratować.
Ale nie przed więzieniem.
Zlikwidowałaś zachodniego wroga, który miał informacje
mogące przyczynić się do końca NRD i całego świata.
Zapobiegłaś temu.
Nie zrobiłaś niczego złego.
Jeśli kiedyś to przeczytasz…
zapomnij o tym.
Inaczej nigdy nie zaznasz spokoju.
Nie żyje były szef ministerstwa bezpieczeństwa NRD.
Nieznany napastnik zastrzelił go w szpitalu im. Oskar Ziethena,
gdzie trafił po ostrej niewydolności serca,
której doznał w więzieniu w Hohenschönhausen.
Erich Mielke nie przeżył, a jego zabójca jest poszukiwany.
Samego ministra, Kleo?
Wiesz, co to oznacza?
Wszyscy zaczną cię szukać. Cała Firma.
Wysłali za tobą Uwego.
Zabiłam dziadka.
Co?
Wiem…
- Uspokój się. - Nie chciałam tego zrobić.
- Uspokój się. - Strzelił do mnie.
- Co? - Zostawił mi list.
Jaki list?
- Zostawił mi go. - Jaki list?
Nie mogę oddychać.
- Uspokój się. - Nie mogę oddychać!
Spójrz na mnie!
Chodź do mnie.
Będzie dobrze.
Pamiętaj, czego się nauczyłaś.
Co było w tym liście?
Spójrz na mnie. Co było w liście?
Zrobiłaś to w samoobronie. Wiedział, że nie będziesz mieć wyboru.
Na pewno nie miałam?
Dziadek miał, prawda?
Czyli my też mieliśmy?
Nie można porównywać przeszłości z teraźniejszością.
Dobrze wiesz, co spotkało ludzi, którzy podjęli złe decyzje.
Rzekomych zdrajców.
Dlaczego się tu spotkaliśmy?
Pomyślałem…
że dawno nas tu nie było.
- Poprzednim razem byłam w ciąży. - Wiem.
Chciałam tego dziecka.
Zawiodłam.
To też nie twoja wina.
I nadal mamy siebie, Kleo.
Kocham cię.
I martwię się o ciebie,
bo wiele osób nadal za wszelką cenę będzie bronić przeszłości.
Ale mogę załatwić ci paszport.
Możesz się schronić w kryjówce Stasi w Kazachstanie.
Nie chcę, by coś ci się stało. Proszę.
Wyjedź z samego rana.
Przepraszam.
Wiesz, że to już nieistotne.
Jajka z musztardą?
Ile zjesz? Trzy?
Cztery?
Pięć?
Miękki jesteś jak te jajka.
Być może.
Może trochę.
Pójdę je zrobić.
Szef CIA w Berlinie Zachodnim nie został wyeliminowany.
Zlikwidowałaś zachodniego wroga, który miał informacje
mogące przyczynić się do końca NRD i całego świata.
Co jest?
Muszę dowiedzieć się, kogo zabiłam w Big Eden.
- Od kogoś z zachodniej policji. - Nie znamy nikogo.
Ja znam.
A co z Kazachstanem?
Będzie musiał poczekać, ale bez obaw.
Towarzyszu.
Co tam wcinasz, Uwe? Dobre?
To ryba z puszki. Mielke nie żyje.
Myślałem, że przekonam Kleo, by odpuściła.
- Ale dalej węszy. - I co teraz będzie?
- Jest nieprzewidywalna. - Wiem, geniuszu.
Mam wkroczyć?
Tak. Dopilnuj, by przestała węszyć.
Andi?
O co tak naprawdę chodzi?
Ty pizdo.
Napisy: Krzysiek Igielski