SERIAL NETFLIX
Jenny?
„Tak, Sven?”
Zabieram samochód do myjni.
„Jesteś wspaniały”.
No cóż, staram się.
„Po prostu wspaniały”.
No ba!
Dzięki, Jenny!
„Pa, Sven”.
No tak, śmieci.
„Nic się nie stało. Zdarza się każdemu”.
Stój!
- Odejdź od drzwi. - Co?
- Odsuń się od garażu. - Dobra.
Dalej, ale już.
No dobra.
- Super. - Pogięło cię?
- Próbujesz mnie zabić? - Tak. Przecież uprzedzałam.
Co?
- To pieprzony miotacz ognia? - Tak.
Kompletnie już zwariowałaś.
Sven, muszę wiedzieć, kogo zabiłam w Big Eden.
Słucham?
Kogo zabiłam w Big Eden?
Podchwytliwe pytanie.
Rozumiem, że możesz ot tak załatwić kogoś miotaczem ognia,
gdy działa ci na nerwy, a jak to wygląda w innych sytuacjach?
Stroisz się, zamawiasz Campari, tańczysz i zabijasz gościa,
nie wiedząc, kim jest ani dlaczego ma zginąć?
Kto tak robi?
Dobry czekista wie tyle, ile musi wiedzieć.
Ale gratuluję spostrzegawczości z tym drinkiem.
Gotowe.
Powiedz mi, co wiedzą kryminalni o tej sprawie.
- Chcę wiedzieć, za co trafiłam za kraty. - Powinnaś trafić do psychiatryka.
Najpierw prawie mnie sfajczyłaś, a teraz prosisz o pomoc?
Tak.
Nie pracuję z zabójcami.
A ja z wrogami klasowymi.
A przynajmniej tak sądziłam.
Czasy się zmieniają.
I właśnie uratowałam ci życie.
Załatw te informacje.
Narazicho.
Po prostu wariatka.
To sami kryminaliści. Chcą nas wchłonąć.
Ale coś ci powiem.
Nie poddamy się bez walki.
Nie po to poświęciłem życie walce za wolność.
Kto inny się tym zajmie? Mielke nie żyje.
Tchórzliwie zabity.
- Pora bronić naszych wartości. - Wiadomo już, kto go zamordował?
Kto ma wiedzieć, ten wie. Morda.
Wyszło świetnie.
- Może więcej maści? - Maści? Jakiej maści?
Gdzie to masz?
- Co chcesz zrobić? - Za dużo tych pytań, Maik.
NARODOWA ARMIA LUDOWA
Obowiązki wzywają.
Rozumiem.
To budynek przemysłowy. Chcemy, by taniec był przemysłem.
Masowym ruchem.
Dopi martwi się, że skroplona para zniszczy jego płyty.
Wiesz, że to muchomor czerwony?
Oczywiście.
Spoko.
Wiesz, że średniowieczne czarownice dzięki niemu latały?
Chciałem latać, odkąd miałem zero lat.
O ile coś się wtedy ogarnia.
W sumie w tym rzecz. Czy mamy wolną wolę?
Dzień dobry.
- Szukałam… - Mojego dziadka?
Tak. Zastałam go?
Nie. Odwiedza towarzyszy na Kubie, a ja zajmuję się jego domem.
Nie mówił nic o Kubie.
- Wpadnę później. - Żartowałam.
On nie uznaje wakacji.
Proszę wejść.
Nie chcę przeszkadzać.
Nic z tych rzeczy. Dziadek uwielbia przyjmować gości.
Wezmę pani płaszcz. Bardzo tu ciepło.
- Salve. - Najlepiej go ignorować.
Proszę usiąść.
Coś do picia?
Dziadek zawsze czuje się urażony, jeśli nie zaoferuję jego brandy.
Mamy południe.
Nie szkodzi. Odniosę płaszcz.
Dziadek wybrał się do ogrodniczego.
To niedaleko. Pewnie zaraz wróci.
Oczywiście nie jest zachwycony tym, co dzieje się z naszym kochanym NRD.
Ja też nie.
FEDERALNA SŁUŻBA WYWIADU
Ale teraz wszędzie można kupić tyle pięknych kwiatów,
że aż sama zwątpiłam.
Cudownie jest mieć kwiaty z całego świata.
I nie tylko goździki czy chryzantemy,
ale też toskańskie ligustry, genueńskie złocienie,
strelicje z Palmy czy krokosmie z Madagaskaru.
Thilo!
Idź sobie.
Zachowuj się.
Na Zachodzie przywykli do innych rzeczy.
Urząd Spraw Zagranicznych co roku wydaje 200 000 marek na kwiaty.
Proszę pomyśleć, co byśmy zrobili w NRD z taką kwotą.
- Wiedziała pani o tym? - Nie.
Nie rozumiem fascynacji ciętymi kwiatami, które więdną po trzech dniach.
I ta woda zalegająca w wazonach.
Zdrówko.
Kiedy wróci Otto?
Nie wiem dokładnie. Udał się tam pieszo.
W końcu zrozumiał, że warto dbać o ruch.
Pani też nieźle się trzyma. Ćwiczy pani?
Trochę.
A konkretnie?
Wędrówki, gimnastyka, aerobik.
No tak, pani z Zachodu.
- Skąd takie przypuszczenie? - Dla nas aerobik to „gimnastyka skokowa”.
Zna pani dziadka z pracy?
- Nie. - Polowań?
W pewnym sensie.
Ogrodniczy jest już zamknięty.
Myśli pani, że ktoś tutaj dba o sztywne godziny pracy?
Albo o cokolwiek innego?
Dziękuję za gościnę.
W takim razie wrócę jutro.
Przekazać dziadkowi wiadomość?
Jak się pani nazywa?
Kurwa!
Thilo?
Wiedziałam, że tak będzie. Spójrz na mnie.
Dobra, przeżyjesz.
Zabiorę cię do łóżka.
Wstawaj.
Raz, dwa, trzy, w górę!
A ta z pierścionkiem?
Była ze Służby Wywiadu. Nie wróci.
Przepraszam.
Nie lubiła kwiatów.
Czuję w sobie pustkę.
Te kwiaty nie mają zapachu.
Nie mogę się ruszać.
Miłych snów.
„Miłych snów”?
- Anne? - Tu centrala.
Pani Geike jest na zwolnieniu lekarskim. Proszę zdać raport jutro.
Dobrze.
Tu Radio Wolny Berlin z kolejną porcją wiadomości.
Władze NRD ogłosiły, że minister Erich Mielke
otrzyma pogrzeb państwowy.
Mowę wygłosi Margot Honecker, zwana „Fioletową Wiedźmą”.
A teraz Volker i największe przeboje.
Dobry wieczór.
Ja do archiwów. Taka robota.
Rozumiem.
A ty, Sven? Też pracujesz?
- Myślałem, że odszedłeś. - Cholera.
Herman.
Cóż mogę rzec?
Prędzej czy później facet musi zdecydować, czy…
Hermann widzi wszystko, ale ma to gdzieś.
Za dwa tygodnie przechodzę na emeryturę.
„BIG EDEN” – 1989 PONOWNIE OTWARTE
Nie rozumiem.
Dlaczego tak szybko zamknęli sprawę, skoro nie wiedzieli, kto był ofiarą?
Może wiedzieli więcej niż my.
No to jeszcze gorzej! Przecież cała ta sprawa śmierdzi.
Wiesz, co tu nie gra?
- Spójrz na tę marynarkę. - Już jedną mam.
Rzuca ci się coś w oczy?
Nie.
- Jest nowa. - No nie wiem.
Może trochę wali szczochami. Ale materiał jest nowiutki.
Kieszenie są nadal zaszyte.
Stary, nawet jest metka.
Może gościowi to nie przeszkadzało.
Wtedy nie kupiłby marynarki za 2500 marek.
Może śpieszył się i dopiero co ją kupił.
Albo był kimś, kto rzadko nosi takie drogie ciuchy.
- Widziałeś te cyfry? - Nie.
- To numer telefonu. - Możliwe.
To numer telefonu, którego nie ma w aktach.
Nie sprawdzili tego.
Ustalmy, do kogo należy.
Wiesz, że nie możesz nic wynieść?
Dlatego wszystko skserowałem.
O kurde. To młotek?
Kurwa.
Puść go.
Uważaj. To zawodowy zabójca.
Ale ty też, prawda?
Uwe.
Puść go.
Niczego nie próbuj albo zastrzelę tego idiotę.
Ruszaj się.
- Do środka. - Co?
- Wskakuj! - Ale…
Kurwa w dupę jebana!
- Myślisz, że jestem taka durna? - Proszę, mów po niemiecku.
- Dokąd się wybierasz? - Na basen?
Nie powinnaś się stresować.
Połóż się, a ja coś ugotuję.
Nie jestem chora!
Pomóż mi.
Albo daj sobie spokój.
Pieprzone ogrodniczki.
Ty mnie stresujesz.
Nie da się wytrzymać z tobą.
Co powiedziałaś?
Basen pozwala mi się zrelaksować! A teraz to ty mnie stresujesz!
Dlaczego tak uważasz?
Andi, nie jestem głupia. Nagle nie wracasz do domu na noc.
Do tego liczne telefony i babka z administracji.
A zeszłej nocy nie przyszedłeś do łóżka.
Anja, wiesz, że cię kocham.
Tak? To nie narażaj tego wszystkiego.
Kurwa.
Nie działa?
Dlaczego nie odbierasz?
Był u mnie Uwe.
Co? Zrobił ci coś?
Próbował mnie zabić.
Porwał Thilo. A ty wiesz, gdzie jest ten jego garaż.
Mowę ci odjęło?
Gdzie jest ten garaż?
MARGOT: MIELKE ZAMORDOWANY PRZEZ BND
Przykro mi, ale nie mogę pomóc.
Rok 1987 to jak wieki temu.
Teraz kupuje się ciemnoszare od Armaniego.
Dopisał pan swój numer prywatny.
Nie pamięta pan tego?
Nie dla każdego takiego klienta.
W takim razie porozmawiajmy o paru szczegółach.
Wzrost około 193 centymetrów, wiek od 30 do 35 lat.
Szczupły, krótkie i czarne włosy, trzydniowy zarost, przystojny.
Brzmi jak większość mężczyzn, którym daję swój numer.
Naprawdę?
Ale większość klientów aż tak nie wpada panu w oko, tak?
Czy mogło go wyróżnić coś, co według pana…
Jezusie, Maryjo i Józefie.
Nie wierzę.
Co to ma być?
Aparat.
Tak? Domyśliłem się.
Jesteśmy luksusowym sklepem.
Często dochodzi do prób kradzieży. To tylko środek ostrożności.
Aparat ukryty za lustrem?
Możemy to załatwić po dobroci
albo podjedziemy na komisariat,
zdobędziemy nakaz, wrócimy,
rozwalimy całą tę budę, przejrzymy każdy paragon i fakturę,
a na koniec przeanalizujemy sobie zdjęcia.
- Właśnie. - To jak?
- Co on wyprawia? - Nie wiem.
- Dobrze nawijałem z nakazem? - Tak.
Zawsze chciałem to powiedzieć.
Śmiało.
Czyli wykonuje pan zdjęcia nagim mężczyznom?
Nie, zawsze są w bieliźnie.
No tak, moje niedopatrzenie.
Nie zrobiłbym tego, gdyby klient był zupełnie nagi.
To tylko na prywatny użytek. Jestem kolekcjonerem.
Niczego nie robię ze zdjęciami.
- To jak… - Filatelistyka.
Tak, zbieranie znaczków to też…
To…
To on.
Ten gość.
- Mogę? - Proszę.
No tak. To było w lipcu 1987.
Przyjechało wtedy mnóstwo turystów z okazji 750-lecia Berlina.
Był bardzo przystojny, ale i dziwny.
- W jakim sensie dziwny? - Bardzo się śpieszył.
Wziął pierwszy garnitur z brzegu, choć rozmiar 38 pasowałby lepiej.
Wyszedł niemal bez słowa, płacąc nowiutkimi banknotami.
No i jeszcze sprawa z walizką.
Jaką walizką?
Widać ją w rogu zdjęcia. Nie spuszczał z niej oczu.
Bardzo się uniósł, gdy próbowałem ją przesunąć.
Kto wie, co w niej było.
- Rozumiem. - Ale to były inne czasy.
Ludzie z Berlina Wschodniego rzadko kiedy kupowali na Kurfürstendamm.
Z Berlina Wschodniego? Skąd ta pewność?
Poznałem właśnie po walizce.
Jasnoczerwona. Lederol, żadna zwykła sztuczna skóra.
Takie robiono tylko w NRD.
Gumowana z jednej strony zamiast używania takiej wiskozy.
Oferujemy tu najlepsze modele, ale nie chciał się z nią rozstać.
Chciałem odsunąć ją od lustra, a on…
Dziękujemy. Wspaniały z pana człowiek.
NRD!
Mogę to zabrać?
- Tak. - Dziękuję.
Chętnie zostawię mój prywatny numer, gdyby pojawiły się inne pytania.
Jestem Merkus.
- Sven. - Freddy.
I dlatego się zgłosiłem.
Rozumiesz? By walczyć o pokój. Dlatego zbudowaliśmy mur.
Choć wtedy też wiedzieliśmy, że politycy bywają podstępni.
No dobrze.
I jakoś…
trzeba doprowadzić sprawy do końca.
Odchyl trochę głowę.
Thilo!
Padnij!
To było wspaniałe, Kleo.
Co się dziś dzieje?
No dobrze.
Wracamy do domu, Thilo.
Spójrz, czekoladki Halloren.
Pierwsza!
Czołem.
- To był żart z… - Patrzymy przed siebie.
Gdy byłem mały, znalazłem na plaży kieł rekina.
Zaśmiałem się na myśl, że pływa gdzieś sobie bez niego.
Ustalił pan coś?
Tak. I to całkiem sporo.
To dlaczego to ja musiałam dzwonić do pana?
Bo nie wiem, czy oficjalnie dla was pracuję.
Nie dostałem umowy i tak dalej.
Ofiara z Big Eden prawdopodobnie była z NRD.
Może ze Stasi albo wywiadu. Widziano go z czerwoną walizką…
której nie spuszczał z oka.
I co się z nią stało?
- Nie było jej w Big Eden. - Nie wiem.
- Popytałam o pana. - Tak?
Pańska kariera średnio się układa.
Zgadza się?
Co mam powiedzieć?
Zostałem ojcem w wieku 19 lat i musiałem się na tym skupić.
- Stąd zsyłka do wydziału oszustw… - Fascynujące.
Kleo Straub ma kluczowe kontakty ze Stasi.
Zna twarze, nazwiska i całą organizację.
Tylko ona może odnaleźć walizkę.
Niech panu zaufa.
Wtedy podpiszemy umowę, dobrze?
Dobrze.
Do zobaczenia.
A rekinom odrastają kły.
Nie było żadnego bezzębnego rekina.
No nie.
Cholera.
Pizda prawie mnie usmażyła! Kurwa jebana!
Jak mogłeś być tak głupi, by porywać tamtego typa?
Widział mnie. Chciałem go zabić. Wiesz, jak mało brakowało?
To ty miałeś zająć się nią!
Wiem. Twarda z niej sztuka.
Miałeś się jej pozbyć. Spieprzysz całą misję, kretynie.
- Wiesz, co nam wtedy zrobią? - Doskonale wiem!
No to co teraz?
Musisz mi pomóc.
Jenny?
WYSZŁAM. MOŻE MNIE TROCHĘ NIE BYĆ!
Czyli cała chata moja.
Pełna swoboda.
Czego się dowiedziałeś?
Poczęstujesz mnie?
Soku?
SOK POMARAŃCZOWY
Myślałem, że wyraziłem się dość jasno.
Co tu robisz? Dlaczego miałbym z tobą współpracować?
Bo możesz przejść do historii? Co ty na to?
- No dobra, słucham. - Świetnie.
Miałeś rację co do Wieczorka, Bluma i Mielkego.
I co do tego, że wrzucili mnie za kraty z nieznanego mi powodu,
a klucz może być tutaj.
Musi to być część większego spisku
zahaczającego o Stasi, BND i prawdopodobnie też CIA.
To coś na tyle poważnego, że nawet dziś próbują to wyciszyć.
Spisek dotyczący CIA, Stasi i Federalnej Służby Wywiadu?
Jeśli mamy współpracować, to ja ustalam zasady, jasne?
I pierwsza zasada: przestajesz zabijać ludzi.
Tak nie można.
Twoje zasady?
Tak!
Dobrze.
Czyli drużyna?
Bez zabijania?
Bez zabijania.
No to drużyna.
- Był ze Wschodu? - I miał walizkę.
Dlaczego zlecono mi kogoś z NRD?
Ty mi powiedz. I co to jest?
Czekoladki Halloren.
No dobrze. Co Niemiec z NRD, ubrany w nowiutki garnitur,
robił na zachodniej dyskotece, gdzie zabiło go Stasi?
Musiał być zbiegiem.
Inaczej po co go zabijać?
Czyli mamy możliwego zbiega, który krótko przed śmiercią
jest widziany z walizką, której nie spuszczał z oczu.
- Może tam miał ją komuś przekazać. - No tak.
Przekazanie walizki! Racja, skupmy się na tym.
To środek historii szpiegowskiej. Tajne służby, zbiegowie.
W każdej dobrej historii szpiegowskiej prędzej czy później pojawia się walizka.
Musimy ustalić, gdzie się podziała i co w niej jest.
Ty tępaku!
Co? Poczekaj.
Cholera!
- Skarbie, co się stało? - Dobry wieczór.
- Czołem. Petzold z wydziału oszustw. - Gdzie ta kobieta?
- Co z Markiem? - Jaka kobieta?
Podobno groziła panu.
- Gdzie ona jest? - Nikogo tu nie ma.
Gdzie ta baba z bronią?
Jenny, nie ma tu żadnej kobiety.
- Na pewno? - Tak.
- Możemy się rozejrzeć? - Widziałam ją.
Chwileczkę.
Przepraszam.
Moja żona bywa chorobliwie zazdrosna, zwłaszcza gdy sobie trochę wypije.
Niestety to nie żart.
- Piła dziś pani? - Słucham?
Tak, piła. Wybaczcie. Na pewno macie sporo pracy.
- Dzięki, że wpadliście. - Super.
- No to miłego wieczoru. - Dzięki.
- Miłego. - Dzięki.
Jenny, poczekaj. Poczekaj chwilę!
Jenny, pozwól mi wyjaśnić.
- Mam tego dość! - Nie słuchasz.
- Ciągle to samo! - Przestań.
Odbiorę.
Wolf.
To ja. Mam nowe informacje. Zasuwaj do Tacheles.
Andi?
Jutro druga zmiana? W porządku, dzięki.
Cześć.
Pogadamy?
To było nieporozumienie.
Jenny, czyli moja dziewczyna, myślała, że coś mi grozi, bo…
jesteś niebezpieczna.
Ale nikomu o niczym nie powiedziałem.
Dlatego proszę, nie wpisuj mnie znowu na listę celów.
Nadal chcę z tobą współpracować, bo uważam, że będzie z nas…
niezła drużyna.
Właśnie.
Dobrze.
No i Jenny pogoniła mnie z domu, więc…
Możesz spać na kanapie.
Na tej kanapie czy…
TELEFON
Odbierz.
- Tak? - Z tej strony Uwe.
Wisisz mi nowy garaż, towarzyszko.
Mam też parę informacji, które mogą cię zaciekawić.
- Jakich? - Wiem, dlaczego Firma cię wystawiła.
Tamto zlecenie było błędem. Potem doszły kolejne.
Wiem też, dlaczego Andi nie wrócił na noc.
Niby skąd?
Dla kogo pracujesz?
Wybierz miejsce spotkania. Razem możemy odmienić losy tej gry.
Dobrze.
To musi być tłoczne miejsce.
Café International. Teraz.
Przestań pukać i zaczekaj, pizdo!
- Wolf. - Café International. Club Cola.
A temu co?
- Ruchaliście się? - Co?
Ty i Kleo.
- A co ci do tego? - Czyli nie.
Ze mną też nie chciała. Chyba jej to nie kręci.
Śniadanie? Mogę upiec bułeczki.
Gdzie jest Kleo?
Wyszła.
- Co? - Po prostu wyszła.
Dokąd?
Do Café International.
- Po co? - Nie wiem. Nie mówiła.
Nie lubi pytań i ruchania.
Wyluzuj już z tym ruchaniem.
Lubisz imprezować?
Wyglądasz na takiego.
Może wkrótce otworzę swój klub techno.
Potrzebuję dymiarki.
- Ile takie coś może kosztować? - Nie mam pojęcia.
A ty jak mówisz na ruchanie?
- Masz broń? - Pewnie.
- A ty? - Też.
- Masz podsłuch? - Nie bądź głupia.
- Udowodnij. - Zamawiasz striptiz?
W porządku.
No dalej.
W porządku.
Socjalizm nadal żyje. Nie damy się wchłonąć.
- Różnie bywało, ale potrzebujemy się. - Czyżby?
Co dokładnie masz na myśli?
Rozejrzyj się.
- Nie ma już nas. - Co podać?
Dla mnie nic.
Club Colę.
No to mów, o czym wiesz.
Jakie popełniono błędy? I co z Andim?
NRD dało nam wszystko.
Ukształtował nas socjalizm. Nie możemy się ukrywać.
Przewyższamy kapitalistów w wielu rzeczach.
Nawet nasza Club Cola jest lepsza.
Ten cały cukier w ich mózgach…
Uwe!
Chyba nie powiesz, że nie wiesz, dla kogo walczysz?
Zawsze byłaś na pierwszej linii. Prawda, Kleo?
„Zawsze gotowa”, co?
Cholera!
O Boże!
Z drogi!
Kurwa!
Napisy: Krzysiek Igielski