SERIAL NETFLIX
Kleo!
Wesołych Świąt!
Przysłał was mój ojciec? Co powiedział?
Nie możecie mnie tak oskarżać!
Pani Straub, chcemy tylko ustalić fakty.
Niczego nie zrobiłam!
Chce pani, byśmy użyli siły na oczach córki?
- Powiedzcie dupkowi, że nic nie zrobiłam! - Idziemy.
- Puszczajcie! - Natychmiast!
Kleo!
Mamo, nie!
Cześć, Kleo.
Pamiętasz mnie?
Pamiętasz, kim jestem?
Jestem twoim dziadkiem.
Pójdziesz ze mną, moja droga.
Mam w ogrodzie piękną huśtawkę.
Możesz się bujać od rana do wieczora.
Kleo.
Jedz. Same pyszności.
Co się stało z mamą?
Twoją mamą?
Porzuciła ciebie i naszą republikę.
Istnieją inne Niemcy, którymi rządzą źli ludzie.
I tam uciekła.
Dlaczego?
Ci źli ludzie złożyli jej obietnice, których nie dotrzymają.
Nic tylko kłamali, a twoja mama dała się nabrać.
Ale cieszę się, że w końcu jesteś ze mną.
Coś ci pokażę.
Leśny torcik.
Lubisz takie?
To moje ulubione ciasto.
Dlaczego mama nie zabrała mnie ze sobą?
Dzień dobry, dzieci.
Moja chusta moją dumą.
Noszę ją i dziś!
Dbam o nią i doskonale do mnie pasuje.
Zawsze mam ją na sobie.
Moja chusta…
błyszczy…
No dalej!
- Nie pamiętam. - Czyli nie uczyłaś się.
- Uczyłam. - No to czekam.
Widać uczyłaś się za mało. Kto wie, co jest dalej?
- Hannah. - Zawsze mam ją na sobie.
W niej skrywa się blask przyszłości.
Nie przejmuj się. Jestem Holger.
Nie powinno się cały czas myśleć o przeszłości, kochana.
Dlaczego mama nie wraca?
Bo…
zachorowała w Niemczech Zachodnich.
Zachorowała tak ciężko, że lekarze nie mogli już jej pomóc.
I…
zmarła w szpitalu.
Musisz być teraz silna. Jak przystało na młodego pioniera.
I żołnierza.
Rozumiesz?
No co?
Czego?
Nie słuchałaś.
Nie chciałaś słuchać!
To wszystko twoja wina.
To wszystko twoja wina!
Berek!
Ciocia Margot?
Kto to?
Kleo, posłuchaj.
Nie jesteś już małą dziewczynką.
Jesteś ciężko pracującym młodym pionierem, zgadza się?
Oczywiście.
Wiesz, że ciocia Margot jest żoną przywódcy naszego kraju.
Wiesz także, że zajmuję się specjalnymi sprawami.
Tak.
I że znam sporo tajemnic,
wielce istotnych dla bezpieczeństwa naszej ojczyzny.
A ten twój kolega?
Nie znamy go.
Jego rodzice mogą być wrogami kraju.
- Holger nie jest wrogiem. - On na pewno nie.
Ale dzieci czasami mówią w domu o różnych rzeczach,
nawet jeśli nie chcą nikomu zaszkodzić.
Posłuchaj.
Na razie nie przyprowadzaj go do domu.
- Ale… - Co mi obiecałaś?
Że będę dobrym młodym pionierem i będę chronić nasz kraj.
Bardzo dobrze.
Widzisz?
Dziś odnawiamy naszą przysięgę
wobec ukochanej ojczyzny i Socjalistycznej Partii Jedności Niemiec.
Ślubujemy tym samym miłość, lojalność i stosowne działania
jako Wolna Młodzież Niemiecka.
Wraz z pozostałymi towarzyszami będziemy walczyć o pokój i socjalizm.
I o przyjaźń.
Przyjaźń.
Wyklęty powstań, ludu ziemi
Powstańcie, których dręczy głód
Myśl nowa blaski promiennymi
Dziś wiedzie nas na bój, na trud
Przeszłości ślad dłoń nasza zmiata
Przed ciosem niechaj tyran drży!
Ruszymy z posad bryłę świata
Dziś niczym – jutro wszystkim my!
Bój to jest nasz ostatni
Krwawy skończy się trud
Gdy związek nasz bratni Ogarnie ludzki ród
Ognia!
- Może w następny weekend nad Odrę? - Holger.
Nie mogę.
Tak jest, towarzyszko Straub! Zero weekendów!
Ale prześlę do HVA wniosek o weekendowe wczasy nad Odrą.
Oczywiście zgodnie z procedurą.
Ty Leninie! Puszczaj!
- Wszystko w porządku? - Tak jest. Działamy.
Zapytam dziadka.
- Pa. - Do zobaczenia jutro, Kleo.
Pa, Holger!
Na razie, Kleo.
Kleo.
Nie wstyd ci?
Nosisz mundur Wolnej Młodzieży Niemieckiej i zabawiasz się z tym chłoptasiem.
To był Holger, dziadku.
Gdybyś sprawdziła go, odkryłabyś, że jego rodzina to wywrotowcy…
- Ale on… - …wnioskujący o wizy dla całej rodziny.
W tym dla niego.
On nie chce tu dłużej żyć.
Zaprzedali się wrogom klasowym. Tak jak twoja matka.
Masz natychmiast zakończyć swój związek z tym… chłopcem.
Zrozumiano?
- Tak. - Co tak?
Zakończę ten związek.
Świetnie.
A właśnie. To jest Jorge.
Towarzysz z Chile.
Zostanie z nami na jakiś czas.
Oprowadź go.
Cześć. Jak się masz?
- Jestem Jorge. - Kleo.
Miło cię poznać.
- Nie znam hiszpańskiego. - Nie szkodzi. Chętnie cię nauczę.
Kleo, wiesz, że twój dziadek jest dobrym człowiekiem?
Rozumiesz?
Mój dziadek jest dobrym człowiekiem. Wiem, co jest dobre, a co nie.
To potwierdza nieoficjalne zatrudnienie w Ministerstwie Bezpieczeństwa.
Wróciłem z ceremonii rozdania Orderów Zasługi dla Ojczyzny.
Podobnie jak ty teraz, towarzyszka Ramona też była rozdarta,
a jednak zdecydowała, że w pełni odda się walce
o prawa robotników i proletariatu.
W podzięce towarzysz Mielke obdarował ją złotym makarowem.
Obserwowałem jej postępy przez lata.
Dlatego wiem, że czeka ją świetlana przyszłość.
Niczego ci nie brakuje, Kleo.
Możesz być równie dobra, ale musisz sama tego chcieć.
- Czołem. - Czołem, towarzyszu.
Kleo Straub.
Andi.
ZAŚWIADCZENIE
Usiądź.
Twój dziadek opowiadał mi o tobie.
Świetny z niego gość.
Papierosa?
Ministerstwo zdecydowało…
że będę twoim oficerem dowodzącym.
Możesz do mnie przyjść z każdym problemem i zmartwieniem.
Musimy w pełni sobie ufać.
Tworzymy zespół.
Nie palę.
Świetnie.
Kleo, zważywszy na to, co o tobie wiem, muszę zapytać, czy byłabyś chętna
do wykonywania dla Firmy misji specjalnych poza zwykłymi obowiązkami.
Tak.
Towarzysze, oto Projekt Else.
Zespół ministra do spraw specjalnych.
Zostanie wyszkoleni na najlepszych czekistów,
zdolnych do prowadzenia działań dywersyjnych,
zamachów terrorystycznych, pozyskiwania cennych rzeczy,
porywania ludzi, dokonywania zwiadu, niszczenia i odzyskiwania.
Nauczymy was, jak zakłócać działanie i niszczyć całe struktury.
Jak pozbywać się ludzi poprzez branie zakładników,
zatrzymywanie, porwania, zmuszanie do ucieczki i znikanie.
Ognia!
Jak likwidować ich przez zastrzelenie, zadźganie, spalenie, wysadzenie…
Ognia!
…duszenie, bicie, trucie, dławienie.
Odpowiadacie bezpośrednio przed towarzyszem ministrem.
Jeśli każe wam kogoś zabić na obcym terytorium, zrobicie to.
A jeśli was schwytają, zeznacie przed sądem,
że nakazał wam to proletariacki honor.
Musicie wykonać każdą misję.
Nawet za cenę życia.
Bardzo dobrze.
Przypominacie mi towarzyszkę Ramonę, naszego najlepszego agenta.
Ramonę? Nie słyszałem o niej.
A zamach na prezydenta Reagana?
To nie był chory psychicznie student, tylko towarzyszka Ramona.
Zdała u mnie szkolenie śpiewająco.
Mam pytanie.
Skoro tak świetnie jej poszło,
to dlaczego prezydent nadal żyje?
Bo zabicie go nie było częścią planu.
Dlaczego pytacie, towarzyszu?
Kwestionujecie kompetencje towarzysza majora albo rządu?
Co?
Rzucacie wywrotowe uwagi, zamiast docenić towarzyszkę Ramonę.
Towarzyszko Straub.
To, że jesteście wnuczką towarzysza generała majora Strauba,
nie daje wam prawa do upominania towarzyszy.
Macie stosować się do zasad, jasne?
- Tak jest, towarzyszu majorze. - Powtórzcie.
Mam stosować się do zasad.
Głośniej.
Mam stosować się do zasad!
Naprawdę masz się za wyjątkową.
DYPLOM – KLEO JENNIFER STRAUB WYNIK: BARDZO DOBRY
No cóż.
Co tak patrzysz?
Bez wyróżnienia.
Pokażę ci.
Wiadomości z Kanału Pierwszego. Dobry wieczór państwu.
Karl Friedrich Konrad, przywódca bojówki „Konrad”,
został dziś rano znaleziony martwy w swoim aucie.
Wstępne ustalenia wskazują na zabójstwo.
Konrad chciał stworzyć w obrębie NRD swoiste nazistowskie państwo.
Zuch dziewczyna.
Drodzy towarzysze.
W imieniu Niemieckiej Republiki Demokratycznej
z przyjemnością i dumą wręcza wam, towarzyszko Kleo Straub,
Srebrny Order Zasługi dla Ojczyzny
w podzięce za specjalny wkład w rozwój socjalistycznego społeczeństwa,
wzmacnianie naszego kraju
oraz wyjątkową odwagę podczas działań na terytorium wroga.
Kleo?
Powoli.
Miałaś farta.
Lekarze mówią, że to lekka rana, ale i tak musisz odpocząć.
Co się stało?
Postrzelił cię gość, z którym się spotkałaś.
Gdybyśmy przybyli chwilę później…
No cóż, uratowałem ci życie. Tak to mniej więcej wyglądało.
Właścicielem walizki był Erich Mielke.
Zaraz, co?
- Chwila. - Widziałam ją już dwa razy.
Musisz odpoczywać. Co ty wyprawiasz?
Raz na wręczeniu medali cztery lata temu.
Miał ją przy sobie adiutant Mielkego.
To jego zlikwidowałam w Big Eden. Jestem tego pewna.
- Podaj mi spodnie. - Już…
Dobrze, ale obaj przez ciebie nie żyją.
Wiem, ale znów widziałam tę walizkę.
Miała ją kobieta opuszczająca HVA parę tygodni temu.
To chyba sekretarka Mielkego.
I wiem, gdzie ją znaleźć. Buty.
Niby gdzie?
Pochowano już Mielkego?
Dzięki.
Kleo, mamy jeszcze jeden problem.
Jaki?
Jak do tego doszło?
Cóż…
Kleo?
Zawiozę cię do szpitala.
Kurwa.
Rzuć broń!
Cholera!
Kleo? O kurwa.
- Widziałeś jego wspólnika? - Tak.
Jak wyglądał?
- To znaczy? - I żyje, tak?
Co? Tak, nadal żyje. Masz mnie za seryjnego mordercę?
Tak, zdołał uciec.
Świetnie. Po prostu świetnie.
Co niby w tym świetnego? Właśnie kogoś zabiłem.
Nie chciałem.
- Ale wtedy by cię… - To twój pierwszy raz?
Tak, to mój pierwszy raz.
Ale nasza umowa obowiązuje. Żadnego zabijania.
Kim on w ogóle był?
Uwe Mittig.
Dawny towarzysz.
I dupek.
Zasłużył sobie na to.
- Nie przejmuj się. - Co z nim zrobimy?
Tu nie można parkować. Proszę odjechać.
Pobudka, kolego.
Drodzy towarzysze.
Szanowna rodzino.
Dziś żegnamy potężnego orędownika
wielkich i szlachetnych celów klasy robotniczej.
Naszego ministra bezpieczeństwa Niemieckiej Republiki Demokratycznej
i emerytowanego generała, Ericha Mielkego.
Był odwiecznym antyfaszystą, internacjonalistą i oddanym komunistą.
Opuszcza nasz wspaniały człowiek.
Ale to właśnie wielcy mężowie często odchodzą przedwcześnie.
Minister Erich Mielke nie żyje
I jesteśmy na jego pogrzebie
Moje kondolencje.
Co tak szybko?
Jak cel zareagował na informacje o walizce?
Naprawdę dobrze.
No dobra, mamy mały problem.
No tak. Jeszcze tego nie dopiąłem.
- Rozumiem. - No.
W Berlinie Wschodnim zastrzelono niejakiego Uwego Mittiga.
Brzmi znajomo?
Nie.
- Poznaliśmy się w jego garażu. - No tak.
To były współpracownik Kleo Straub. Wspominała o nim?
Gdyby wspominała, to bym powiedział.
Nie wątpię.
- Właśnie. - Dobrze.
Czekam na telefon w sprawie walizki.
Oczywiście.
A co do mojej umowy…
Nasz towarzysz został zabity
przez tchórzliwego mordercę.
Osobę bez honoru, która zdradziła naszą wspólną sprawę.
Przysięgam ci, bohaterze klasy robotniczej…
Nie, wszyscy przysięgamy, że nie spoczniemy,
dopóki ci, którzy zdradzili ciebie, naszą wspólną misję
i szlachetne cele klasy robotniczej, nie zostaną ukarani.
A jeśli trzeba, osiągniemy ten cel z bronią w ręku.
Głowy w górę, nigdy ręce! Możecie zaczynać.
Kleo?
Ciociu Margot.
No proszę, znów na wolności?
A ty jeszcze?
Co tu robisz?
Przyszłam pożegnać towarzysza ministra.
Jakoś ci nie wierzę.
Czuję w tym twoją rękę.
Moją, twoją, jego, jej, naszą, ich?
To wy mnie tego nauczyliście.
Wybacz, ciociu, ale obowiązki wzywają.
Nadal gotowa?
I raz, i dwa, i trzy, i cztery.
Naprzód, w tył i w bok.
I raz, i dwa, i trzy, i cztery.
To ona.
- Kto? - Lobrecht.
- Kobieta z walizką. - Tamta?
No to jedźmy za nią.
Najpierw mówisz, że mnie kochasz, a potem widzę ją?!
Kurwa, muszę się odlać!
Kurwa, zamorduję go.
Ona nie jest z administracji. Masz mnie za idiotkę?
Kleo.
Tak ma na imię.
Anja…
Nie pracuję długo w Pralinie.
Wiem, wcześniej byłeś kierowcą.
Nie. Byłem pracownikiem Ministerstwa Bezpieczeństwa Państwowego.
Co?
Byłem „wywiadowcą pokoju” w HVA.
Dowódcą w Wydziale XVIII. Zadania specjalne.
Zarządzałem paroma agentami.
Wykonywaliśmy misje poza strefą socjalistyczną.
Nie rozumiem.
Zabijaliśmy ludzi.
Nieoficjalni agenci zabijali na mój rozkaz.
Do grupy należała Kleo.
I tak, byliśmy w związku.
Ale to już koniec.
Ty jesteś moją przyszłością. Musisz mi uwierzyć.
Czego od ciebie chce?
Nadal mam kontakty w Firmie. Powierzono mi ważną misję.
Ochronę informacji, które mogą zmienić losy świata.
A Kleo…
zagraża tej misji.
Jest niebezpieczna.
Ale wkrótce zniknie z naszego życia.
Nie martw się.
Zajmę się tym.
Kocham cię.
- Andi? - Tak?
Zorganizuj papier.
Moment.
Bez takich, towarzyszko Lobrecht.
Gdzie jest walizka?
Poznaję panią. Była pani na pogrzebie, prawda?
Tak.
A pani była świadkiem,
gdy za swoją odwagę otrzymałam Order Zasługi dla Ojczyzny.
Pamięta pani?
Wiedziałam, że w końcu ktoś upomni się o walizkę.
Gdzie ona jest?
Minister trzymał ją przy sobie.
Jak to mawiał: „Należy chronić jej własnym życiem”.
A jego słowa były dla mnie święte.
Ale…
pani szef, czyli towarzysz minister, już przecież nie żyje.
Tu nie chodzi o jednostki, tylko o społeczeństwo, naszą walkę
i przede wszystkim ochronę socjalizmu.
Socjalizmu, no tak.
Pani Lobrecht, proszę się rozejrzeć.
Mur został rozebrany przez pani rodaków,
bo pragnęli wolności, marek niemieckich i dóbr z Zachodu.
Trabanty są rozbijane dla zabawy, bo dla nikogo już nic nie znaczą.
Gorbaczow omawia już zjednoczenie z Wielką Brytanią, Stanami i Francją.
Pewnie ciężko to zaakceptować,
ale wszystko, w co pani wierzyła i czemu poświęciła pani życie,
za parę miesięcy przestanie istnieć.
Nie ma już czego bronić.
Socjalizm jest równie martwy co pani szef.
Zresztą od początku to była wariacka czkawka historii.
- Sven, jak możesz tak mówić? - Zaraz, moment!
Przysięgłam ministrowi, że będę bronić tej teczki własnym życiem.
Zawsze naprzód, nigdy wstecz!
Nie!
To twoja wina.
No nie.
Pomóż mi.
- Co? Musimy się zwijać. - Szybko!
- Dobra, idę. - Podejdź.
Raz, dwa, trzy.
Walizka!
Mamy ją.
Dobra, teraz chodźmy.
Dziękujemy pani.
- Geike. - Petzold kłamie. Chce nas wystawić.
Chodzi o czerwoną walizkę, którą chce odnaleźć ta zabójczyni.
Myślę, że Petzold jest po jej stronie.
Potrzebujemy go.
Musimy go ze sobą związać.
Anne?
Tak, to bardzo cenne informacje.
Dzięki. Działam dalej. Myślę, że warto go zrekrutować.
Chwileczkę. Mam inną propozycję.
Wróć do Pullach.
Omówimy wszystkie informacje i zaplanujemy razem dalsze działania.
Nie powinniśmy przerywać obserwacji tej dwójki.
Nie martw się tym i wracaj.
Zaplanujemy dalsze działania.
To rozkaz?
Min, proszę cię.
„Kontroluj i nie daj się kontrolować”.
Słucham?
Dobra. Gotowa?
Na pewno chcemy wiedzieć, co w niej jest?
- Tak! - Dobrze.
Gazety?
Co?
Tyle zachodu dla paru gazet?
Nie, niemożliwe.
Ktoś musiał podmienić zawartość. Może gdy tłum wdarł się do kwatery Stasi.
I włożyli tam gazety?
Po co? To nie ma sensu.
Kurwa.
Co?
Spójrz na datę.
Te gazety były tu od lat.
Od 1987.
Spójrz na to. To parę dni przed zleceniem w Big Eden.
Walizka była cały czas w sejfie Mielkego.
Tylko ktoś ją tam włożył, a zabrał tę właściwą.
Kto miał dostęp?
Jego adiutant, Frey.
Którego zabiłam w Big Eden.
Zostawił w sejfie walizkę z gazetami, a prawdziwą zaoferował zachodnim służbom.
Firma wysłała mnie, bym powstrzymała wymianę.
I powstrzymałaś, ale walizka nie wróciła do Mielkego.
- Gdzie się podziała? - Nie mam pojęcia.
No to po ptakach.
Nie mamy więcej tropów.
Cokolwiek było w prawdziwej, musi być na tyle mocne,
że ludzie nadal przez to giną albo są gotowi za to zabijać.
I nadal tak będzie.
No nie mogę.
Kurwa, to wszystko na nic?
Musieliśmy coś przegapić.
O kurwa.
Kleo?
To ten koleś.
Gość z bronią, który był tam, gdzie chciał cię zabić Uwe.
To jego wspólnik.
Kto to?
Napisy: Krzysiek Igielski