SERIAL NETFLIX
- Zaczyna się. - Thilo, twój czas nadszedł!
I pozdrów księżniczkę.
Dziękuję.
Pedro!
Dzień dobry.
Prosimy z nami.
- Mam iść z wami? - Tak. Tędy.
Kto zaczyna, ja czy pan?
Śmiało.
Mieliśmy umowę, prawda?
Informacje w zamian za pracę dla BND.
Skąd więc brak informacji?
Dałbym znać o naszej podróży przy najbliższej okazji.
Ale Kleo…
Ale cel…
postanowił lecieć od razu.
Dlatego nie miałem czasu, by dać znać.
A jednak jakoś zdążyłam dowiedzieć się o tej tajnej podróży.
Moje kontakty okazały się lepsze.
Jaki miałam wyciągnąć wniosek?
Nie wiem. Proszę zapytać kontakty.
Zna pan koncepcję „agenta Romeo”?
Nie, ale nie sypiam z nią, jeśli to pani sugeruje.
To mnie nie obchodzi. Ona panu ufa.
To jak? Jest pan gotowy podjąć współpracę z BND?
Tak. Ale nie jest pani w pozycji do dyktowania warunków.
- A kto jest? - Kleo mi ufa.
Zróbcie ze mnie oficjalnego agenta, a wrócimy do rozmowy.
Jasne?
Chcę równych warunków. Nie jestem waszym sługusem.
Skąd. Jest pan kimś ważniejszym.
Właśnie.
Podejrzanym w sprawie morderstwa.
Prawda?
A może dwóch morderstw?
No dobrze.
- I co? - Nie wiem. Rutynowa kontrola.
Skąd miałem wiedzieć, czego chcą? No ale dobra.
Vamos?
PENSJONAT
Łóżko king size? Serio?
Tak. Innych opcji nie było.
I nie lubię spać sama.
- Nie chodzi o ciebie. - Spoko.
Trochę się zapada.
Ale powinno być dobrze, jeśli odwrócimy materac.
Wszystko gra?
- Tak. A co? - Wydajesz się spięty.
No tak.
- Tu mieszka Jorge? - Tak.
Zostań tutaj.
Przepraszam za najście.
Gdzie jest Jorge?
- Mieszka tutaj? - Nie, nie ma go już z nami.
Pan zabrał go do siebie.
Wyrazy współczucia.
Kiedy zmarł?
Pięć miesięcy temu. Miał nowotwór mózgu.
Był dobrym chłopcem.
Przyjaźniliście się?
Tak.
Tak mi przykro.
Straszna tragedia.
Ale nie cierpiał.
Przyniosło to ulgę.
- Proszę się trzymać. - Wzajemnie.
- Kleo właśnie była u mnie. - U ciebie?
Byliśmy na to przygotowani. Carmen się jej pozbyła.
Co zrobiła?
Coś nazmyślała.
Coś nazmyślała?
I sądzisz, że Kleo ot tak uwierzyła?
Pewnie.
Już sobie poszła, więc o nic się nie martw.
Cześć, Jorge.
- To ty. - Miłe powitanie.
Wyglądasz świetnie.
Ty też.
Jak zawsze.
I zdaje się, że nawet żyjesz.
Musimy porozmawiać.
Skąd ten poważny ton?
Jakbyś nie wiedział.
Chodzi o stare dzieje?
Nie.
To co tu robisz?
Gdzie walizka?
- Jaka walizka? - Ta, którą dostałeś od mojego dziadka.
- Nie rozumiem. - Owszem, rozumiesz.
Kleo, wiesz, że nie mogę ci jej oddać.
Wiesz, że nie odpuszczę.
- Ludzie się nie zmieniają. - Owszem, zmieniają się.
Twój kraj uratował mi życie i jestem mu za to wdzięczny.
Oczywiście, że jestem po stronie NRD, czyli tej właściwej.
- A ty? - Właściwej stronie?
Przez tę stronę uwierzyłam w coś, co nigdy nie istniało.
Nie zapytam ponownie, Jorge.
Chodź.
Wybacz, Kleo.
Kurwa, kurwa!
Pieprzona dziwko!
Stara wariatka.
Tak?
Kleo, nadal żyjesz. Jestem pod wrażeniem.
Ramona.
Powinnyśmy się spotkać.
Bar El Buitre. Będę na ciebie czekać.
Jorge?
Gdzie Kleo?
Uważaj!
Skąd on się wziął? Dobry Boże, co się stało?
Kurwa!
Na pomoc! Policja!
Kurwa!
Pomocy!
Kurwa!
Musimy uciekać.
- Szybko. Policja zaraz tu będzie. - Pomocy! Policja!
- Co ci się stało w szyję? - Ramona tu jest.
- Co? - Spotykamy się w barze El Buitre.
Jedź do jej hotelu. Carrera.
To ulubione miejsce ludzi z Firmy. Poszukaj śladów walizki i podejdź do baru.
Dzień dobry. Piękny dzień, prawda?
- Chyba tak. - No ba.
Moja przyjaciółka zapomniała czegoś z pokoju.
Poprosiła, bym to zabrał. Ramona Brandt.
- Który pokój? - Numer 43.
A nie, 34.
Kurczę, zapomniałem. Musi pan sprawdzić.
Mam wpuścić obcą osobę do pokoju jednego z gości?
Absurd, co?
Niech będzie oficjalnie.
Pracuję dla niemieckiego wywiadu.
Prowadzę ściśle tajną misję.
Potrzebuję pełnego dostępu do wspomnianego pokoju.
Mogę to zobaczyć jeszcze raz?
Nie.
Fajny zegarek.
Usiądź.
Ładne buty.
Dzięki.
Eleganckie, prawda?
Tylko takie teraz pasują. Mam strasznie spuchnięte nogi.
A oprócz tego co chwila muszę chodzić sikać.
Ciąża robi niezłe spustoszenie w ciele.
To dla ciebie drażliwy temat, co?
- Przepraszam. - Gdzie jest walizka?
Znasz rosyjską legendę o rusałce?
Nie.
W Rosji mówi się, że młoda dziewczyna,
która zginie w sposób nieczysty, przemienia się w rusałkę, wodnego duszka.
Często jest to istota pełna złości i zła.
Porywa niemowlęta i topi młodych mężczyzn w rzekach.
Ale czasami postępuje odwrotnie.
Czasami pomaga kobietom prząść albo opiekuje się ich dziećmi.
To wszystko?
Jaką rusałką jesteś ty?
Złą i niszczycielską, bo ktoś źle cię potraktował?
A może dobrą i pomocną, bo chcesz walczyć z cierpieniem?
Gdybyś wybrała właściwą stronę, zapobiegłabyś cierpieniom wielu ludzi.
Kto decyduje, co jest dobre, a co złe?
Ramono?
Lubię tę opowieść.
Szkoda.
Myślałam, że tobie też się spodoba.
Kawy?
Poproszę dwie kawy.
Wybacz. Toaleta wzywa.
Dziękuję.
Niezła próba.
Co to? Tetrodotoksyna?
Nieźle, Kleo.
- Gdzie jest walizka? - Wiesz, że nie mogę ci powiedzieć.
Wracaj do domu.
Albo zamieszkaj w Valparaíso nad oceanem.
Widziałaś kiedyś morze?
I co, zastrzelisz mnie? Jestem w ciąży.
Wiedziałaś, że tetrodotoksyna działa przy kontakcie?
Wystarczy drobne nacięcie, jak to na twoim palcu.
Za pół godziny będzie martwa.
Będzie to wyglądać na udar.
Bez obaw.
Wrócę na kolację.
Muszę po coś szybko skoczyć.
Kurwa. Kurwa!
Ocknij się. Co się stało?
Gdzie cię postrzeliła? Kleo?
Przepraszam! Co się jej stało?
Proszę, nie strzelaj.
Kleo, ocknij się!
Odezwij się. Co się stało?
Trucizna.
Trucizna? Otruto cię, tak? Ale czym? Czego potrzebujesz?
Dopaminy.
- Czego? - Dopaminy.
Dopaminy? Jasne. Gdzie ją zdobędę?
W naszym pokoju.
U nas?
Idziemy.
Kleo? Gdzie jest dopamina?
Dopamina! Mam ją!
WYPRODUKOWANO W NRD
Ocknij się.
Kleo? Jesteś cała?
Bałem się, że cię straciłem.
Nie byłoby mi łatwo.
Sven?
Gdzie jest walizka?
Mapa z jej pokoju.
Obyśmy się nie spóźnili.
Ramona!
Szybko! Zasuwaj!
Kurwa. Jedzie z nami.
Szybciej.
Szybciej!
- Szybciej się nie da! - Skręcaj!
Zbliża się. Jedź szybciej!
- Wcisnąłem gaz do dechy! - Jedź!
Naprawdę jest do dechy!
Nie nadaję się do tego!
O cholera!
Kurwa!
Nie!
- Jesteś ranny? - Chyba nie.
Ramona.
Żyjecie?
Wyłaź! Szybko!
Musimy uciekać!
Wody jej odeszły.
Będzie teraz rodzić?
Odbierzemy poród.
Co?
Sprowadź pomoc.
Coś jeszcze?
Mamy małe problemo. Proszę, zejdźcie do nas.
To dziewczynka.
Pewnie wybrałaś już imię, co?
Lilliane.
Od kwiatka.
Podoba ci się?
Tutaj?
Tak.
No dobrze.
Bądź ostrożna.
Co ty…
- Czy to… - Tak!
To ta czerwona walizka?
- Łap. - Lepiej jej nie rzucaj.
- Honecker? - I prezydent Reagan?
Co jest? Dlaczego mają kowbojskie kapelusze?
To jakiś obłęd.
Co to ma być?
To jakiś pakt.
Tajne porozumienie.
Reagan finansował NRD. Dolary utrzymywały cały kraj.
Wygląda na to, że zataił to przed Kongresem.
NRD współpracowało z wrogiem.
Jeśli to się wyda…
Cześć, Kleo.
Margot Honecker?
Czyli macie ją!
Mogę?
Ale co?
Co tu robisz?
Wpadłam po walizkę.
Stanowi dowód.
Dowód na…
pakt Reagan-Honecker.
Ale dlaczego…
Dlaczego…
To nie ma sensu.
Klasa robotnicza nie ponosi tu winy.
Dała z siebie wszystko, a nasz kraj i tak zbankrutował.
Ronald Reagan też miał z tym problem.
Bez NRD nie byłoby RFN. A bez RFN nie miałby wpływów w Europie.
Wewnętrzna siła wymaga zewnętrznego wroga.
Co?
Reagan płacił nam, a my byliśmy jego straszakiem.
Przysługa za przysługę.
Współpracowaliście z wrogiem?
Z pewnością rozumiecie, że świat nie może się dowiedzieć.
Inaczej poważnie dotknie to Amerykanów, Rosjan i nas samych.
Kurczę… To naprawdę…
Niestety ten dupek Mielke dorwał się do tych dokumentów.
Szantażował mojego Ericha i całą wierchuszkę.
A potem idiota dał sobie wykraść walizkę.
No dobrze.
Wchodzisz tu i nalewasz sobie drinka, myśląc, że oddamy ci walizkę?
Tak.
- Niby dlaczego? - Właśnie.
Twoja matka.
Brigitte, prawda?
Wcale nie zmarła.
Nadal żyje.
I wbrew temu, co mówił Otto, nie porzuciła cię.
Kazał ją aresztować.
Tak jak później ciebie. Zachód zapłacił za jej uwolnienie w 1978.
Powiem ci, gdzie jest,
jeśli oddasz mi walizkę.
Nie rób tego, Kleo.
Nie rób tego.
Adres czeka na ciebie w hotelu Carrera.
Kleo?
- Dziękuję. - Proszę bardzo.
Zawartość tej walizki to coś naprawdę poważnego.
Wiesz, co to oznacza?
Nie mogę jeszcze tego pojąć, ale od tego zależy zjednoczenie Niemiec.
Może to zakończyć zimą wojnę. A jest tego więcej.
Nie może to wpaść w niepowołane ręce. A kto za to odpowiada?
- Ja. - Sven.
Kiedyś naprawdę ekscytowałam się twoimi opowieściami.
Ale już dorośliśmy.
- Przynajmniej jedno z nas. - Nie zmyślam tego.
- Wszystko to się wydarzyło. - Znowu się upiłeś, co?
Sven, idź spać.
Co… Nie, poczekaj!
Poczekaj!
I jak?
Co mówił?
Bełkotał tylko.
Martwię się.
Wyjdzie z tego.
Wina?
Pocałuj mnie w dupę.
Tak?
- Wiem, gdzie jest czerwona walizka. - Gdzie?
Ta informacja ma swoją cenę.
Chcę się z nią zobaczyć.
Chcę znów ją poczuć.
Mój najgorszy dzień w życiu to ten, w którym zapomniałam, jak pachniała.
Nie rozumiesz, że tu nie chodzi tylko o ciebie?
Tu nie chodzi tylko o ciebie!
Siedzę w tym tak samo jak ty.
Przeszliśmy przez to razem. Tworzymy zespół!
Uratowałem ci życie.
I przeżyłeś upragnioną przygodę.
Co z tego?
Oddałaś coś, co mogło zaważyć na losach milionów ludzi.
- Za pieprzony adres matki! - Tak.
Co z tego?
Jak to co?
Postąpiłaś egoistycznie i niesamowicie głupio!
Wiesz co, Sven?
Przez całe życie słuchałam innych. Służyłam tylko jednej sprawie.
To była moja pierwsza własna decyzja.
Gratulacje! Pierwsza i od razu zła.
I decyzja ta nie należała tylko do ciebie!
- I tyle! - Podjęłabym taką za każdym razem!
Wracasz ze mną?
A co innego mi pozostaje?
BERLIN ZACHODNI – SPANDAU
Stresujesz się?
Tak.
- Co robisz? - Nic.
- Sven? - Co?
Co robisz? Nie! Przestań!
Dupek.
Idź.
W porządku.
Cześć.
Czego pani tu szuka?
Mieszkacie tu?
Tak.
Jest wasza mama?
Mamo?
Jakaś pani do ciebie.
Dzięki.
Idę.
To ja.
Obcięłaś włosy.
Nie wiem, co powiedział ci Otto.
Nie zgadzałam się z wychowywaniem w ścisłym socjalistycznym duchu.
Pragnęłam innego NRD.
A on na mnie doniósł.
I zdradził.
Myślałam o tobie, Kleo.
I to często.
Włożyłam dużo czasu i wysiłku, by zbudować to, co mam.
Z niczego.
To życie.
I jest dobrze tak, jak jest.
Dobrze.
I jak?
Pachniała jajkami w sosie musztardowym.
Przykro mi, że cię odrzuciła.
Kleo?
Mogę wejść?
Nie mam gdzie się podziać.
SPOTKAMY SIĘ PO DRUGIEJ STRONIE – THILO
Sven!
Wszystko gra?
Nie daje mi spokoju, że Margot przejęła walizkę.
Może już jej nie ma.
Jak to?
Tak tylko gadam. Olej to.
- Co miałeś na myśli? - Nic.
- To był żart. - Mów.
Mogłem ogarnąć to i owo, by walizka jednak nie skończyła u niej.
Żartujesz?
Czyli jesteś zdrajcą.
Co?
- Jesteś pieprzonym zdrajcą. - Bez gadek rodem ze Stasi, dobrze?
Dla ciebie rzuciłem pracę i odszedłem od rodziny.
- Gdzie jest walizka? - Zmusiłaś mnie do zabijania.
A ty tylko podjęłaś złą decyzję, której teraz żałujesz.
Ty głupi gnoju!
Zgodnie z życzeniem.
Dziękujemy w imieniu Stanów Zjednoczonych Ameryki.
Pani współpracownicy z BND pewnie nie będą zadowoleni.
Nie wiem i nie dbam o to.
Mój mały żołnierz.
Pizda!
Napisy: Krzysiek Igielski