‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪นั่นไง
‪ทีโล เพื่อน เวลาของนายมาถึงแล้ว
‪ฝากทักทายเจ้าหญิงของนายด้วยนะ
‪(คลีโอ)
‪(ซันติอาโก เด ชิลี)
‪- สวัสดีค่ะ ‪- สวัสดีครับ
‪ขอบคุณค่ะ
‪สวัสดีครับ
‪เปโดร!
‪- สวัสดีครับ ‪- สวัสดีครับ
‪เชิญมากับผมครับ
‪- ให้ผมไปกับคุณเหรอ ‪- ใช่ครับ ทางนี้ครับ
‪โอเค
‪คุณจะเริ่ม หรือให้ฉันเริ่ม
‪ไม่ คุณเริ่มเลย
‪เราตกลงกันแล้วใช่ไหม
‪คุณให้ข้อมูลฉัน และเพื่อเป็นการตอบแทน ‪คุณจะได้ทำงานให้บีเอ็นดี
‪ปัญหาคือฉันไม่ได้ข้อมูลอะไรเลย ทำไมล่ะ
‪ผมจะบอกคุณเรื่องการเดินทางของเรา ‪ทันทีที่มีโอกาส
‪ปัญหาก็คือคลีโอ…
‪"เป้าหมาย" น่ะ
‪ปุบปับก็ตัดสินใจเดินทางมาชิลีทันที
‪ผมเลยไม่มีเวลาบอกคุณ
‪แต่ก็มีเวลามากพอ ‪ที่ข่าวการเดินทางลับแว่วถึงหูฉัน
‪สายของฉันทำสิ่งที่คุณทำไม่ได้
‪ถ้าคุณเป็นฉันคุณจะสรุปว่าไง
‪ไม่รู้สิ ถามสายของคุณแล้วกัน
‪ฉันคิดว่าคุณคงคุ้นกับคำว่า ‪"สายลับโรมิโอ" ใช่ไหม
‪ไม่คุ้น แต่ผมไม่ได้นอนกับเธอ ‪ถ้าคุณหมายถึงอย่างนั้น
‪ฉันไม่สนเรื่องนั้น เธอไว้ใจคุณ
‪ฉะนั้นคุณยินดีร่วมมือกับบีเอ็นดีไหม
‪ยินดีสิ แต่พูดตรงๆ นะ ‪คุณไม่อยู่ในฐานะที่จะกำหนดเงื่อนไข
‪- งั้นใครล่ะ ‪- คลีโอไว้ใจผม
‪คุณให้ผมเป็นเจ้าหน้าที่บีเอ็นดี ‪อย่างเป็นทางการ แล้วเราค่อยคุยกันต่อ
‪เข้าใจไหม
‪ผมอยากเจรจาเงื่อนไขที่เท่าเทียมกัน ‪ผมไม่ใช่เด็กส่งข้อมูล
‪ไม่ คุณพูดถูก คุณเป็นมากกว่านั้น
‪ใช่แล้ว
‪ผู้ต้องสงสัยในคดีฆาตกรรมคดีหนึ่ง…
‪มั้งนะ
‪หรืออาจจะคดีฆาตกรรมสองคดี
‪ก็ได้
‪- ว่าไง ‪- ไม่รู้สิ ตรวจสอบตามระเบียบน่ะ
‪ผมจะรู้ได้ยังไงว่าพวกเขาต้องการอะไร
‪เอาละ
‪จะไปกันหรือยัง
‪(เกสต์เฮาส์)
‪เตียงคิงไซส์เหรอ ถามจริง
‪ใช่ พวกเขามีแค่นี้
‪ฉันแค่ไม่ชอบนอนคนเดียวน่ะ เข้าใจไหม
‪ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณหรอก
‪โอเค
‪มันยวบไปหน่อย
‪แต่ผมว่าถ้าเราพลิกที่นอน
‪มันคงใช้ได้
‪สเว็น ไม่เป็นไรใช่ไหม
‪ครับ ทำไมเหรอ
‪คุณดูเครียดๆ น่ะ
‪ใช่
‪- นั่นบ้านของฆอร์เฆเหรอ ‪- ใช่
‪คุณอยู่นี่แหละ
‪ขอโทษนะคะที่รบกวน
‪ฆอร์เฆอยู่ไหนคะ เขาอยู่ที่นี่หรือเปล่า
‪ไม่ค่ะ ฆอร์เฆไม่ได้อยู่กับเราแล้ว
‪พระเจ้ารับเขาไปอยู่กับพระองค์แล้ว
‪เสียใจด้วยนะคะกับการสูญเสียของคุณ
‪เขาตายเมื่อไหร่คะ
‪ห้าเดือนก่อน เนื้องอกในสมองน่ะ
‪เขาเป็นเด็กดี
‪คุณสองคนเป็นเพื่อนกันเหรอคะ
‪ใช่ค่ะ
‪เสียใจด้วยนะคะ
‪แย่จังเลยค่ะ
‪เขาไม่ได้ทรมานมาก ค่อยโล่งใจหน่อย
‪ขอให้โชคดีนะคะ
‪ขอให้โชคดีเช่นกันค่ะ
‪คลีโอเพิ่งมาที่นี่ มาที่บ้านผม
‪เธออยู่ที่นั่นเหรอ
‪เราเตรียมพร้อมอยู่แล้ว
‪การ์เมนรับมือกับเธอ
‪เธอทำยังไง
‪เธอกุเรื่องขึ้นมา
‪เธอกุเรื่องขึ้นมาเหรอ
‪คุณคิดว่าคลีโอจะเชื่อเหรอ
‪เชื่อสิ
‪ตอนนี้เธอไปแล้ว ไม่ต้องห่วง
‪สวัสดี ฆอร์เฆ
‪คลีโอ!
‪คุณนั่นเอง
‪ต้อนรับได้อบอุ่นจริงๆ
‪คุณดูดีมากเลย
‪คุณก็ด้วย
‪เหมือนเดิม
‪และดูสภาพแล้ว คุณยังไม่ตายนี่
‪เราต้องคุยกัน ฆอร์เฆ
‪มีอะไรเหรอ ทำไมดูเครียดจัง
‪อย่างกับคุณไม่รู้งั้นแหละ
‪เกี่ยวกับเรื่องในอดีตเหรอ
‪ไม่ใช่ค่ะ
‪งั้นคุณมาที่นี่ทำไม
‪กระเป๋าอยู่ไหน
‪กระเป๋าอะไร
‪กระเป๋าที่คุณได้มาจากคุณตาของฉันน่ะ
‪- ผมไม่เข้าใจ ‪- คุณเข้าใจดี
‪คลีโอ คุณก็รู้ว่าผมให้คุณไม่ได้
‪คุณก็รู้ว่าฉันไม่ยอมแพ้
‪คนเราไม่เคยเปลี่ยน
‪เปลี่ยนสิ คนเราเปลี่ยนแปลงได้
‪ประเทศของคุณช่วยชีวิตผมไว้ ‪และผมก็สำนึกบุญคุณในเรื่องนั้น
‪ใช่แล้ว ตอนนี้ผมอยู่ฝ่ายจีดีอาร์ ‪ฝ่ายที่ถูกต้อง
‪แล้วคุณล่ะ
‪ฝ่ายที่ถูกต้องเหรอ
‪ฝ่ายที่ถูกต้องหลอกให้ฉันเชื่อ ‪ในสิ่งที่ไม่เคยมีอยู่จริง
‪ฉันจะไม่ถามอีกแล้วนะ ฆอร์เฆ
‪มากับผมสิ
‪ขอโทษนะ คลีโอ
‪บ้าเอ๊ย
‪นังบัดซบ!
‪ยัยแก่บ้า
‪คะ
‪คลีโอ คุณยังไม่ตาย นับถือเลย
‪ราโมนา
‪เราน่าจะเจอกันนะ
‪บาร์เอล บูอิเตร
‪ฉันจะรอคุณนะ
‪ฆอร์เฆ
‪ฆอร์เฆ!
‪คลีโออยู่ไหน
‪ระวัง!
‪หมอนั่นมาจากไหนน่ะ ‪พระเจ้า เกิดอะไรขึ้นกันนี่
‪บ้าเอ๊ย!
‪ช่วยด้วย ตำรวจ!
‪เวรเอ๊ย!
‪ช่วยด้วย ได้โปรด!
‪เวร!
‪เราต้องไปจากที่นี่
‪- เร็วเข้า ตำรวจจะมากันแล้ว ‪- ช่วยด้วย ตำรวจ!
‪- คอคุณไปโดนอะไรมา ‪- ราโมนาอยู่ที่นี่
‪อะไรนะ
‪เราจะเจอกันที่บาร์เอล บูอิเตร
‪ไปที่โรงแรมของเธอ การ์เรรา
‪คนจากหน่วยงานพักที่นั่นตลอด
‪หาเบาะแสเกี่ยวกับกระเป๋าที่นั่น แล้วก็ไปที่บาร์
‪สวัสดีครับ ข้างนอกอากาศดีนะครับ
‪- ครับ ใช่ครับ ‪- ครับ
‪ฟังนะ เพื่อนผมลืมของสำคัญไว้ในห้อง
‪เธอให้ผมมาเอาไปให้ ‪เธอชื่อราโมนา บรันดท์
‪- โอเค ห้องไหนครับ ‪- ห้อง 43
‪สามสิบสี่
‪ไม่ เดี๋ยว ผมลืมน่ะ คุณต้องหาให้ผมแล้วละ
‪คุณอยากให้ผมปล่อยให้คนแปลกหน้า ‪เข้าไปในห้องแขกของเราเหรอ
‪ใช่ นั่นมันโง่มากเลย ใช่ไหม ใช่
‪โอเค
‪งั้นก็ทำให้เป็นทางการกันเถอะ
‪ผมทำงานให้หน่วยข่าวกรองเยอรมัน
‪ผมกำลังทำภารกิจลับสุดยอด
‪และผมก็ต้องเข้าห้องนี้เดี๋ยวนี้เลย
‪ขอดูบัตรอีกทีได้ไหมครับ
‪ไม่ได้
‪ก็ได้
‪ผมชอบนาฬิกาของคุณ
‪เอล บูอิเตร
‪นั่งสิ
‪รองเท้าสวยจัง
‪ขอบคุณค่ะ เก๋มากเลย ว่าไหม
‪มันเป็นคู่เดียวที่ฉันใส่ได้ตอนนี้ ‪ขาฉันบวมมากเลย
‪ยิ่งไปกว่านั้น ฉันปวดฉี่บ่อยมาก
‪รู้ไหม การตั้งครรภ์ทำให้ร่างกายเครียดมากเลย
‪นั่นเป็นเรื่องที่สะเทือนใจคุณใช่ไหม
‪ขอโทษนะ
‪กระเป๋าอยู่ไหน
‪คุณรู้จักตำนานรัสเซียเรื่องรูซัลกาไหม
‪ไม่รู้จัก
‪ในรัสเซีย พวกเขาบอกว่าเด็กสาว
‪ที่ตายอย่างไม่บริสุทธิ์ ‪กลายเป็น "รูซัลกา" วิญญาณแห่งน้ำ
‪รูซัลกามักโกรธและชั่วร้าย
‪เธอลักพาตัวเด็กทารกแรกเกิด ‪และทำให้ชายหนุ่มจมน้ำตายในแม่น้ำ
‪แต่บางครั้งเธอก็ทำตรงกันข้าม
‪บางครั้งรูซัลกา ‪ก็ช่วยผู้หญิงปั่นขนแกะหรือดูแลลูก
‪แล้วไง มีอะไรอีกไหม
‪คุณเป็นรูซัลกาแบบไหน
‪ชั่วร้ายและทำลายล้าง ‪เพราะใครบางคนทำให้คุณทุกข์ทรมานเหรอ
‪หรือดีและเป็นประโยชน์ ‪เพราะอยากลดความทุกข์ทรมานลง
‪เพราะคุณป้องกันไม่ให้ทุกข์ทรมานมากขึ้นได้ ‪ถ้าคุณเลือกอยู่ฝ่ายที่ถูกต้อง
‪แล้วใครเป็นคนตัดสินว่าอะไรถูกอะไรผิด
‪ราโมนา
‪ฉันชอบเรื่องนั้นมาก
‪น่าเสียดาย
‪ฉันหวังไว้ว่าคุณคงจะชอบเหมือนกัน
‪กาแฟไหม
‪ขอกาแฟสองที่ค่ะ
‪ขอตัวสักครู่นะ ต้องไปฉี่แล้ว
‪ขอบคุณค่ะ
‪พยายามได้ดี
‪อะไรอยู่ในนั้น ทีทีเอ็กซ์เหรอ
‪ว้าว คลีโอ ไม่เลวเลยนี่
‪กระเป๋าอยู่ไหน
‪ฉันบอกคุณไม่ได้ คุณก็รู้
‪คุณควรบินกลับบ้านไปซะ
‪หรือไม่ก็ไปบัลปาราอิโซ ที่อยู่ริมทะเล
‪คุณเคยไปชายทะเลไหม
‪คุณจะทำอะไร ยิงฉันเหรอ ฉันท้องอยู่นะ
‪คลีโอ คุณรู้ไหมว่าทีทีเอกซ์ ‪ออกฤทธิ์จากการสัมผัสมันได้ด้วย
‪แค่นิดเดียวพิษก็มากพอแล้ว ‪เหมือนที่ติดอยู่บนนิ้วของคุณน่ะ
‪เธอจะตายในอีกครึ่งชั่วโมง
‪มันจะดูเหมือนเส้นเลือดในสมองแตก
‪ไม่ต้องห่วง
‪ฉันควรกลับไปกินมื้อค่ำที่บ้าน
‪ฉันต้องรีบไปเอาอะไรบางอย่างก่อน
‪(เอล บูอิเตร)
‪เวรแล้ว
‪คลีโอ!
‪คลีโอ! ตื่นสิ คลีโอ เกิดอะไรขึ้น
‪คุณถูกยิงเหรอ คลีโอ
‪คุณครับ ขอโทษนะ เกิดอะไรขึ้นกับเธอ
‪ไม่นะ ขอร้อง อย่ายิง
‪คลีโอ ตื่นสิ
‪คลีโอ พูดกับผมสิ เกิดอะไรขึ้น
‪ยาพิษ
‪ยาพิษเหรอ คุณถูกวางยาพิษใช่ไหม ‪คุณโดนยาพิษเหรอ เราต้องใช้อะไร
‪โดพามีน
‪- อีกทีซิ ‪- โดพามีน
‪โดพามีนเหรอ งั้นเราจะไปเอาโดพามีน ‪เราจะไปเอาโดพามีนที่ไหน
‪โรงแรม
‪โรงแรมเหรอ
‪ไปกันเถอะ
‪คลีโอ โดพามีนอยู่ไหน
‪โดพามีน เจอแล้ว
‪โอเค
‪(ผลิตในจีดีอาร์)
‪ตื่นสิ
‪คลีโอ เป็นอะไรหรือเปล่า ฟื้นแล้วใช่ไหม
‪เมื่อกี้ผมคิดว่าผมเสียคุณไปซะแล้ว
‪แบบนั้นคงแย่มากแน่ๆ
‪สเว็น
‪กระเป๋าอยู่ไหน
‪นี่อยู่ในห้องเธอ
‪หวังว่าเราคงไม่มาช้าเกินไปนะ
‪ราโมนา
‪ไปเร็ว!
‪บ้าจริง เธอตามเรามา
‪เหยียบเลย
‪เร็วกว่านี้สิ
‪- ผมขับเร็วที่สุดแล้วนะ ‪- หักพวงมาลัย
‪เธอจะทันเราแล้ว คุณต้องขับเร็วกว่านี้
‪ผมเหยียบมิดแล้วเนี่ย
‪ขับไป
‪พยายามอยู่ เหยียบมิดแล้วเนี่ย
‪ผมไม่ถนัดทำแบบนี้ เข้าใจไหม
‪บ้าเอ๊ย
‪ซวยแล้ว
‪ไม่นะ
‪บาดเจ็บหรือเปล่า
‪ไม่รู้สิ คงไม่มั้ง
‪ราโมนา
‪เป็นอะไรไหม
‪ออกไป
‪เราต้องออกไป เราต้องรีบออกไป
‪เธอน้ำคร่ำแตก
‪จริงเหรอ เธอจะคลอดลูกแล้วเหรอ
‪เราจะทำคลอดกัน
‪อะไรนะ
‪ขอความช่วยเหลือ
‪มีอะไรอีกไหมเนี่ย
‪สวัสดีครับ
‪เรามีปัญหา ลงมาหน่อยครับ ผมมี…
‪ผู้หญิงน่ะ
‪ฉันมั่นใจว่าเธอมีชื่อแล้วใช่ไหม
‪ลีลิอาเนอ
‪ชื่อเหมือนดอกไม้น่ะ
‪คุณคิดว่าไง
‪ที่นี่เหรอ
‪ที่นี่แหละ
‪โอเค
‪โอเค แต่ระวังนะ
‪อะไร…
‪- นั่นใช่… ‪- นี่ไง!
‪นั่นกระเป๋าสีแดงเหรอ
‪- รับนะ ‪- เดี๋ยว อย่าโยน
‪ฮ็อนเน็คเคอร์
‪ประธานาธิบดีเรแกน
‪นี่มันอะไรกัน ทำไมพวกเขาใส่หมวกคาวบอย
‪นี่มันบ้าสิ้นดี
‪แล้วนี่มันคืออะไร
‪ต้องเป็นข้อตกลงอะไรสักอย่าง
‪ข้อตกลงลับ
‪เรแกนให้ทุนกับจีดีอาร์ ‪และสนับสนุนด้วยเงินดอลลาร์
‪ดูเหมือนจะเลี่ยงรัฐสภา
‪จีดีอาร์ร่วมมือกับศัตรู
‪คลีโอ ถ้าเรื่องนี้ถูกเปิดเผย…
‪สวัสดี คลีโอ
‪มาร์โกต์ ฮ็อนเน็คเคอร์
‪มันอยู่นั่นเอง
‪ขออนุญาตนะ ได้ไหม
‪อะไร…
‪คุณมาทำอะไรที่นี่
‪ฉันมาเอากระเป๋า
‪นี่คือหลักฐานใช่ไหม
‪นี่คือหลักฐานของ…
‪ข้อตกลงเรแกนกับฮ็อนเน็คเคอร์
‪แต่ทำไม…
‪ทำไม…
‪เรื่องนี้ไม่มีเหตุผลเลย
‪ไม่ควรโทษชนชั้นแรงงาน
‪มันทำดีที่สุดแล้ว
‪แต่ประเทศที่รักของเราก็ยังคงไม่มีเงินมากพอ
‪โรนัลด์ เรแกนก็มีปัญหาเรื่องนั้นเหมือนกัน
‪ถ้าไม่มีจีดีอาร์ ก็ไม่มีสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี
‪และถ้าไม่มีสิ่งนั้น คุณจะสูญเสียอิทธิพลในยุโรป
‪เมื่อคุณมีศัตรูภายนอกเท่านั้น ‪คุณถึงจะพบความแข็งแกร่งภายใน
‪อะไรนะ
‪เรแกนต้องการเราเป็นบูกี้แมนของเขา ‪และเราก็ต้องการเงินของเขา
‪"ถ้าคุณช่วยผม ผมก็จะช่วยคุณ"
‪คุณร่วมมือกับศัตรูเหรอ
‪คุณคงเข้าใจว่า ‪ทำไมคนทั้งโลกจะต้องไม่มีวันรู้เรื่องนี้
‪ไม่งั้นพวกอเมริกัน รัสเซีย ‪และเราจะมีปัญหาใหญ่
‪ว้าว นั่นมัน…
‪โชคไม่ดีที่เอกสารไปอยู่ในมือโสโครก ‪ของไอ้สารเลวมีลเก
‪และแบล็กเมล์เอริชของฉันกับคนอื่นๆ
‪แล้วไอ้โง่นั่นก็โดนขโมยกระเป๋าไป
‪โอเค
‪คุณมาที่นี่ ดื่มเหล้าแก้วใหญ่
‪และคิดว่าเราจะส่งกระเป๋าให้คุณงั้นเหรอ
‪ใช่แล้ว
‪เราจะให้คุณทำไม
‪ใช่ ทำไม
‪แม่ของคุณ
‪บริกิทเทอใช่ไหม
‪เธอยังไม่ตาย
‪เธอยังมีชีวิตอยู่
‪เธอไม่ได้ทอดทิ้งคุณอย่างที่อ็อทโทพูดอยู่ตลอด
‪เขาสั่งจับเธอ เหมือนที่สั่งจับคุณ
‪ฝั่งตะวันตกจ่ายค่าปล่อยตัวเธอในปี 1978
‪ฉันยินดีบอกคุณว่าเธออยู่ที่ไหน
‪ถ้าคุณให้กระเป๋านั่นกับฉัน
‪ไม่นะ คลีโอ
‪ไม่
‪ฉันทิ้งที่อยู่ไว้
‪ที่โรงแรมการ์เรรา
‪คลีโอ
‪(โรงแรมการ์เรรา)
‪- ขอบคุณค่ะ ‪- ยินดีครับ
‪(คลีโอ สเตราบ์)
‪(บริกิทเทอ สเตราบ์ ‪นาร์ซิสเซินเว็ก 397 - ชปันเดา)
‪มันสำคัญมาก เข้าใจไหม เจนนี่ ‪ไม่ใช่แค่กระเป๋า แต่เป็นสิ่งที่อยู่ข้างใน
‪เจนนี่ รู้ไหมว่ามันหมายถึงอะไร
‪ผมเองก็ยังไม่เข้าใจ
‪แต่เอกภาพของเยอรมันขึ้นอยู่กับมัน
‪สงครามเย็นอาจจบลงได้ ‪ทุกอย่าง และอื่นๆ เยอะมาก
‪แต่ไม่จบแน่ถ้ามันไปอยู่ผิดมือ ‪แล้วตอนนี้มันอยู่ในความรับผิดชอบของใครล่ะ
‪- ของผมไง ‪ - สเว็น
‪มีช่วงหนึ่งที่ฉันรู้สึกว่าเรื่องราวของคุณน่าตื่นเต้น
‪แต่เราเป็นผู้ใหญ่กว่าตอนนั้นแล้ว
‪อย่างน้อยเราคนหนึ่งก็เป็น
‪นี่ไม่ใช่เรื่องราวนะ ผมไม่ได้กุมันขึ้นมา
‪นี่มันเกิดขึ้นจริงๆ เจนนี่
‪คุณเมาอีกแล้วใช่ไหม
‪สเว็น นอนพักผ่อนซะบ้างนะ
‪อะไร ไม่นะ เดี๋ยว!
‪เดี๋ยวก่อน!
‪ว่าไง
‪เขาพูดว่าไงบ้าง
‪พล่ามไร้สาระ
‪ฉันเป็นห่วง
‪เขาจะไม่เป็นไรนะ
‪ไวน์ไหม
‪ไปตายซะไป
‪คะ
‪ผมรู้ว่ากระเป๋าสีแดงอยู่ที่ไหน
‪อยู่ที่ไหน
‪ข้อมูลนี้มีราคานะ
‪ฉันอยากเจอเธออีกน่ะ
‪ฉันอยากรู้ว่ากลิ่นตัวเธอเป็นยังไง
‪จริงๆ แล้วนั่นเป็นวันที่แย่ที่สุดสำหรับฉัน ‪วันที่ฉันจำไม่ได้แล้ว
‪ว่ากลิ่นตัวเธอเป็นยังไง
‪มันไม่ใช่แค่สิ่งที่คุณต้องการ ‪คุณเข้าใจไหม
‪นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของคุณ
‪ผมติดอยู่กับเรื่องนี้พอๆ กับคุณ
‪เราผ่านเรื่องนี้มาด้วยกัน เราเป็นทีมเดียวกัน
‪คุณคงตายไปแล้วถ้าไม่มีผม
‪แต่คุณก็ได้ผจญภัยอย่างที่คุณต้องการมาตลอด
‪แล้วไงล่ะ
‪คุณทิ้งบางอย่างที่อาจตัดสินชะตากรรม
‪ของคนหลายล้านคนเพื่อที่อยู่ของแม่คุณ
‪ใช่
‪แล้วไง
‪หมายความว่าไง
‪สิ่งที่คุณทำมันเห็นแก่ตัว
‪และมันก็โง่สุดๆ
‪รู้อะไรไหม สเว็น
‪ตลอดชีวิตฉัน ‪ฉันทำแต่สิ่งที่คนอื่นอยากให้ฉันทำ
‪ฉันรับใช้แค่จุดประสงค์เดียวมาตลอด
‪นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันตัดสินใจเพื่อตัวเอง ‪ครั้งแรกเลย
‪ยินดีด้วยนะ ‪การตัดสินใจครั้งแรกของคุณผิดมหันต์
‪และมันก็ไม่ได้ขึ้นอยู่กับคุณที่จะตัดสินใจ ‪มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับคุณที่จะตัดสินใจ
‪จบแค่นั้น!
‪ฉันตัดสินใจเหมือนเดิมทุกครั้ง
‪จะไปกับฉันไหม
‪ไปสิ ผมจะทำยังไงได้อีกล่ะ
‪(เบอร์ลินตะวันตก)
‪(ชปันเดา)
‪ประหม่าเหรอ
‪ใช่
‪- คุณทำอะไรน่ะ ‪- เปล่า
‪- สเว็น ‪- อะไร
‪ทำอะไร สเว็น ไม่นะ หยุด!
‪ไอ้บ้าเอ๊ย
‪ไปสิ
‪ไปก็ได้
‪หวัดดีจ้ะ
‪มีอะไรเหรอครับ
‪เธอสองคนอยู่ที่นี่เหรอ
‪ใช่ครับ
‪แม่เธออยู่ไหม
‪แม่
‪มีผู้หญิงมาหาแม่ครับ
‪ขอบใจนะจ๊ะ
‪มาแล้วจ้ะ
‪หนูมาแล้วค่ะ
‪ลูกตัดผมแล้ว
‪แม่ไม่รู้ว่าอ็อทโทบอกอะไรลูก
‪ความจริงก็คือ
‪แม่ไม่เห็นด้วยกับการเลี้ยงดู ‪แบบสังคมนิยมที่เข้มงวดของแม่
‪แม่ต้องการจีดีอาร์แบบอื่น
‪เขาเลยรายงานเรื่องแม่
‪ทรยศแม่
‪แม่คิดถึงลูกนะ คลีโอ
‪บ่อยมาก
‪แม่ทุ่มเทเวลาและแรงกายเยอะมาก ‪เพื่อสร้างทุกอย่างที่นี่
‪จากที่ไม่มีอะไรเลย
‪ชีวิตนี้
‪และเป็นแบบนี้มันก็ดีอยู่แล้ว
‪โอเคค่ะ
‪ว่าไง
‪เธอกลิ่นเหมือนไข่ในซอสมัสตาร์ด
‪เสียใจด้วยที่เธอปฏิเสธคุณ
‪คลีโอ
‪ขอเข้าไปได้ไหม
‪ผมไม่รู้จะไปไหนน่ะ
‪(เราจะได้เจอกันอีกครั้งที่อีกฟากหนึ่ง ทีโล)
‪สเว็น
‪ไม่เป็นไรใช่ไหม
‪ฉันไม่สบายใจมากเลย ‪ที่มาร์โกต์ได้กระเป๋านั่นไป
‪มันอาจไม่ได้อยู่กับเธอแล้วก็ได้
‪หมายความว่าไง
‪ผมก็พูดไปเรื่อยเปื่อยน่ะ ช่างเถอะ
‪หมายความว่าไง
‪ไม่มีอะไร แค่พูดเล่นน่ะ ช่างมันเถอะ
‪บอกมา
‪ผมอาจทำให้แน่ใจว่า ‪กระเป๋าใบนั้นจะไม่ได้อยู่กับเธออีกแล้ว
‪ล้อเล่นหรือเปล่า
‪คุณเป็นคนทรยศ
‪ผมอะไรนะ
‪คุณเป็นไอ้คนทรยศ
‪เลิกพูดโน้มน้าวแบบสตาซีได้แล้ว โอเคไหม
‪ผมตกงานเพราะคุณ ผมเสียครอบครัวไป
‪กระเป๋าอยู่ไหน
‪ผมฆ่าคนก็เพราะคุณ
‪คุณตัดสินใจผิดพลาด ‪ซึ่งตอนนี้คุณมานั่งเสียใจ โอเคไหม
‪ไอ้โง่บัดซบ!
‪ตามคำขอค่ะ
‪เราขอขอบคุณในนามของสหรัฐอเมริกา
‪คนของคุณจากบีเอ็นดีคงไม่พอใจสักเท่าไหร่
‪ไม่รู้ค่ะ ไม่สนใจ
‪ทหารตัวน้อยของแม่
‪นังบัดซบ!
‪(คลีโอ)
‪คำบรรยายโดย ประเมิน ปิ่นทอง