TO PRAWDZIWA HISTORIA.
ALE WSZYSTKO JEST ZMYŚLONE.
Proszę pani.
Kimberly!
- Jadę z tobą? - Tak jest.
Jessica jest chora.
- Dokąd jedziemy? - Na Tempelhof.
Tak, panie prezydencie. Mam walizkę.
Jadę na lotnisko.
Dziękuję.
To nie Tempelhof.
Zmiana planów.
Słonie zabija się dla kości słoniowej, ptaki dla piór, a panią dla walizki.
Mama?
Kleo.
Co tu robisz?
Przywiozłam ci pączki.
Z nadzieniem.
Kiedyś je uwielbiałaś.
O co chodzi?
Najpierw mnie odtrącasz, a teraz przywozisz mi pączki?
Proszę, pozwól mi wejść.
To ważne.
Proszę.
Oglądałaś dziś wiadomości?
Co? Wiadomości? Dlatego postanowiłaś mnie odwiedzić?
Przepraszam. Źle cię wczoraj potraktowałam.
Ale gdy tak nagle się u mnie zjawiłaś,
zaskoczyłaś mnie.
A miałam gości.
Popełniłam sporo błędów.
Ale nie zawsze miałam wybór.
Tęskniłam za tobą, Kleo.
Chciałam, żebyś wiedziała.
Mamo?
Wiem, że nie możesz mówić swobodnie. Kiedy pogadamy?
Ktoś mi grozi.
Muszę wyjechać na jakiś czas. Wiesz, co musisz zrobić.
Na razie, córeczko.
I smacznego!
Mam cię!
Obie ofiary pracowały w Berlinie Zachodnim w amerykańskiej misji dyplomatycznej.
Policja nie wyklucza, że ma to związek ze zbliżającym się zjednoczeniem Niemiec.
Prokuratura prowadzi śledztwo w ścisłej współpracy z USA.
„Zniszcz walizkę”.
Skąd o niej wiesz?
Panie Reisser.
Co pan tu robi? Już nie w wywiadzie?
Firma już mnie nie potrzebuje. Wszystko zamknęli.
No spoko.
No dobrze.
Miło było pana spotkać.
Nie wierzę.
Freddy!
- Co tu robisz? - Jest tam Jenny?
Nie. I nie krzycz tak. Co jest z tobą? Tu mieszkają rodziny.
W dupie to mam!
Ja potrzebowałem twojej pomocy, a ty mnie zdradziłeś, draniu zasrany!
- Co robi tu moje auto? - Auto Jenny.
Czyli co?
Znikam na trzy minuty, a ty zabierasz mi auto i kobietę?
Związałeś się z zabójczynią ze Stasi!
- Ja? - Tak.
Byłem na misji i ratowałem świat.
Znowu się nad sobą użalasz.
Pomyślałeś, jak czuła się Jenny, gdy uciekłeś z tą ze Stasi?
A pomyślałeś, jak czułem się z tym, że mój najlepszy przyjaciel
przespał się z moją dziewczyną?
Zniknąłeś.
Pocieszałem ją.
Powinienem cię zlać.
- Co? - Ano.
Dawaj.
Co ty wyprawiasz?
Co, nigdy się…
Co ty wyprawiasz?
Serio?
Cześć, Jenny.
- Wybacz. - Co tu robisz?
Jenny.
Musimy pogadać.
- Wiem, że… - Do rzeczy.
Chyba się zgodzimy, że oboje nawaliliśmy, prawda?
Bo ty też…
Wiem, że z mojej strony mogła być lepsza komunikacja.
Nie musiałaś przespać się z moim kumplem.
Oboje popełniliśmy błędy.
Oboje się skrzywdziliśmy.
- Prawda? - Czego chcesz?
Chcę wrócić do domu.
Proszę.
Nie, Sven. Może kiedyś, ale nie teraz.
Mogę spać w piwnicy albo w garażu.
To nie ma znaczenia. Ale proszę, gdzieś spać muszę.
Jenny?
Jenny! Błagam!
To daj mi chociaż kluczyki do auta.
Możesz kimać u mnie.
Na kanapie.
- Serio? - Pewnie.
A mogę wziąć prysznic?
O rety!
Asta, spójrz, co tu się zadziało.
To straszne.
Idziemy.
Coś okropnego.
Asta, przestań!
Oddaj.
- Co tu masz? - Przepiękny piesek!
Pudel duży, prawda?
Asta! Mamy tu znawczynię.
Asta. A więc suczka.
Lepszy wybór niż samiec, co by tylko chciał się rozmnażać.
Nie w tym przypadku.
Jesteś ze Stasi.
Zdradziło cię to tanie przebranie.
Asta, ta kobieta jest z CIA. Zdradziły ją debilne okulary.
- To wasza sprawka? - Stasi oficjalnie rozwiązano.
A nieoficjalnie?
Tylko tędy przechodziłam.
- Asta musiała się załatwić. - To piesek, a nie suczka.
A przynajmniej ma spore jaja.
Nie zauważyłam.
Jak rozwiążemy tę niezręczną sytuację?
Właśnie tak.
Obiecałam coś komuś.
To wszystko?
Chciałam się tylko przedstawić.
Rose Carmichael.
No to się przedstawiłaś.
Chodź, Asta.
A co tam u twojej matki?
Dobrze.
Dopilnuj, by tak zostało.
W kraju dzieje się teraz sporo złych rzeczy.
Bez wątpienia.
Jeszcze się zobaczymy.
Pewnie tak. W końcu nie jesteśmy ślepe.
W sumie przepraszam.
Za akcję z Jenny.
Przez ostatnie miesiące zachowywałem się jak dupek.
Nie mam prawa być zazdrosny, no i…
Nie poruszajmy już tego tematu, dobrze?
Dobrze.
Przytulić cię?
No dobra.
To jakie masz plany, jeśli chodzi o robotę?
Nadal mam kontakty w BND.
A właśnie. Zerknij na to.
Min Sun. To nie babka z BND, z którą współpracujesz?
„Min Sun, hotel Tegel”? Skąd to masz?
Znaleziono to przy tej wysadzonej Amerykance.
- Że co? - Nie słyszałeś o zamachu przy stadionie?
- Nie. - Nie?
Ogarnąłem kopię, bo uznałem, że może to robota twojej laski z BND.
- I może to mieć związek z walizką. - Freddy?
To zdecydowanie ma związek z walizką.
Dzięki, stary.
- Co teraz zrobisz? - Zacznę od spodni.
A potem odwiedzą laskę z BND w hotelu Tegel.
Mamo?
Mydlane główki?
„Jeśli umyjesz tylko nogi, ręce i brzuch, we włosach pozostanie piasek i brud.
Klaus wie, że mydło piecze w oczy, więc od razu krzyknie i podskoczy.
Monika każe już się myć, ale ja wolę się kryć.
A jeśli dłońmi zrobisz pianę czym prędzej, to jak babcia wyglądać będziesz”.
„Monika w wodzie się taplała, zaczynając czuć się, jakby”…
„…latała”.
- Thilo. - Księżniczko?
Jesteśmy na…
Syriuszu B?
Nie.
Twoja misja nadal trwa.
Tak? No cóż…
Musisz wrócić na Ziemię.
No dobrze.
Wróciłeś.
A gdzie jest…
- Słucham? - Gdzie UFO?
Odleciało.
Przepraszam.
Szukam waszego gościa, Min Sun. Ma około…
- Co się dzisiaj wyprawia? - To znaczy?
- Pytało dziś o nią mnóstwo osób. - A w którym pokoju się zatrzymała?
- W 105. - Super.
- Pewnie nie możesz powiedzieć, ale… - Wynocha!
Jasne.
Przepraszam. Śmiało.
O kurde.
Tak?
Przepraszam. Szukałem…
Min Sun?
Tak.
W samą porę. Proszę wejść.
Przepraszam.
Panuje tam mały bałagan.
Zapraszam.
Proszę usiąść.
- A gdzie jest pani Min Sun? - Odeszła.
W jakim sensie?
Dezaktywowaliśmy ją.
Ma pani na myśli…
O cholera.
Zginęła tutaj?
Tylko spokojnie. Kim pani jest?
- CIA. - Dobrze, że się pan tu zjawił.
- Mieliśmy pana odwiedzić. - Mnie?
Ale dlaczego Min Sun została…?
Zaoferowała, że coś nam sprzeda.
Ale krótko po tym ta rzecz zniknęła.
Walizka.
Walizka zniknęła?
- Jej zawartość jest ważna. - Wiem.
Nie możemy pozwolić, by wpadła w niepowołane ręce.
Zdecydowanie.
Nie lubimy być szantażowani.
A kto lubi?
W takim razie wie pan, że musi pan współpracować.
Muszę…?
Ale muszę?
O jakim rodzaju współpracy mówimy?
Kleo Straub.
O nie.
Tylko ona może nas do niej doprowadzić.
Tylko ona jest w stanie ją odzyskać.
- Dlaczego tylko ona? - Musi pan odzyskać jej zaufanie.
I informować nas o każdym jej kroku.
Nie mogę.
Już raz popełniłem błąd i współpracowałem z BND za jej plecami.
Nie popełnię go znowu.
Szkoda.
Myślałam, że się dogadamy.
Ale… chciałbym z wami pracować.
Możemy wymyślić coś innego. Mam sporo kwalifikacji.
- Obecnie jestem bez pracy… - Nie, dziękuję.
No dobrze.
Mam już sobie iść?
To wolny kraj.
W porządku.
Do widzenia…
Svenie Petzold.
Do widzenia.
Gdzie to jest?
Kleo.
Thilo?
Nie jesteś na…
Syriusz B? Byłem.
Ale moja misja nadal trwa.
Wiem to od niej.
To księżniczka Ciana z Syriusza B.
Miło cię poznać.
Masz coś do jedzenia? Umieram z głodu po podróży.
Lot na pokładzie UFO był niesamowity.
Jakby wessało mnie i potem pyk!
Ale w ogóle nie pamiętam lotu.
To pewnie coś z mózgiem.
Przez prędkość nadświetlną.
To niszczy umysł.
- A ty jesteś z Syriusza B? - Tak mówił?
No to jestem.
Jak tam jest?
Fajnie.
Może zostać? Nie ma tu domu.
- Możesz zostać w pokoju Otto. - To jej dziadek, ale nie żyje.
Miał naprawdę zarąbiste ciuchy. Chodź, pokażę ci.
No jasne. Syriusz B, co?
Pewnie.
Na miejsca, gotowi, start.
23, 24, 25, 26, 27.
Jak długo?
Nowy rekord!
Tak! Tato!
Ustanowiłam nowy rekord!
Tak? To cudownie, skarbie.
Gdy dorosnę, będę podwodnym odkrywcą.
Naprawdę?
Dlatego mam dla ciebie specjalny medal dla nurka.
Dla mojej małej odkrywczyni.
- Cześć, Kleo. Wszystko gra? - Dzień dobry, Thilo.
Dobrze spałaś?
Miałam bardzo dziwny sen.
Tak? O czym?
Byłam mała i siedziałam w wannie. Nagle pojawił się mój ojciec.
Srogo.
- Od dawna o nim nie myślałam. - A gdzie on jest?
Zginął w wypadku samochodowym.
Byłam bardzo mała.
Nie wiem, ile miałam lat.
Prawie niczego nie pamiętam z dzieciństwa. Wszystko się rozmyło.
Znam powód. Trauma.
Trzymaj. Pomoże.
- Cukier? - Nie.
LSD.
Dietyloamid kwasu lizergowego.
Thilo?
Uważam, że moja matka coś rozpoczęła. I wie o walizce.
O tej czerwonej? Ty też wiesz.
Tak, ale przez 20 lat żyła w Niemczech Zachodnich.
Nie mogła o niej wiedzieć.
Chyba że walizka łączy się z naszą przeszłością.
Musisz to zgłębić.
Właśnie. Muszę odwiedzić ciocię Margot.
Będzie wiedzieć, co ma wspólnego z tym mama.
Albo ty.
Nikołaj.
Rose.
Opuściłeś Moskwę.
- A ty jesteś w Berlinie Wschodnim. - Granice zostały otwarte.
Ze wszystkim jest łatwiej.
A właśnie.
Rzuciła ci się w oczy czerwona walizka?
- A zgubiłaś jakąś? - Ma dla mnie wartość sentymentalną.
Jeśli jakąś zauważę…
to wiesz.
W Moskwie wiedzą, że działasz tu na własną rękę?
I niby co tu robię?
Wiatr zmian dotarł i do Moskwy.
Nie chcą problemów z nami.
Moskwa…
Masz na myśli towarzysza sekretarza generalnego Gorbaczowa?
Sekretarze generalni przychodzą i odchodzą.
Jak chcesz.
Do zobaczenia… Nikołaj.
SIEDZIBA GŁÓWNA KGB MOSKWA
Słucham.
Olga!
- Rose Carmichael z tej strony. - Rose!
Cóż za niespodzianka.
- Jestem w Berlinie. - W Berlinie?
Zrobił się tu mały bigos.
Nikołaj Żukow.
Kto?
Przestań. Przecież go znasz.
- To twój człowiek z Drezna. - A, ten Nikołaj.
Nie panujesz już nad swoimi ludźmi?
Gość nie trzyma się zasad.
Nasze kraje nie mogą narazić zjednoczenia.
Rose, muszę kończyć.
Dzięki za telefon.
Dzięki!
Milusio jak zawsze.
- Tak? - Cześć. Posłuchaj.
- No? - Mamy problem.
Nikołaj.
Tak.
Trzeba będzie go zlikwidować.
Uwe?
Miałeś być martwy.
Zgadza się.
Byłem po drugiej stronie. Wiesz, kto tam na mnie czekał?
Towarzysz Lenin.
A wiesz, co zrobił? Wystawił przed siebie ręce.
I powiedział: „Uwe, możesz zmienić koleje losu”.
A potem ocknąłem się w Hohenschönhausen, gdzie mnie porzuciłaś.
Ty i twój kochaś wisicie mi nerkę.
Kleo!
- Ciociu Margot. - Co tu robisz?
Chciałam zapytać, gdzie jest walizka.
Zapytaj swojego chłopaka.
Wystawił cię, co?
Typowy Zachodni Niemiec.
- Najpierw wyrucha, potem porzuci. - Uwe!
Kawy?
Mam tylko tę z papierem. Nie wiem, gdzie jest prawdziwa.
Na początku założyłam, że przejęli ją Amerykanie.
Ale zobaczyłam to.
DWIE OFIARY WYBUCHU
Wiem tyle, co ty.
Czemu ci nie wierzę?
Nie rozumiesz, że jesteśmy po tej samej stronie?
A jesteśmy?
RFN właśnie negocjuje za Zachodem rozwiązanie naszego NRD.
Zdradzili nas nawet nasi sowieccy towarzysze.
Doprawdy?
Tylko walizka może uratować to, co tutaj stworzyliśmy.
Serio nie wiesz, gdzie jest?
Ale na pewno wiesz, co ma wspólnego z moją mamą.
Twoją matką?
Zniknęła, bo ktoś jej zagraża. A u mnie założono podsłuch.
Sowiecki, co?
Interesują się tobą inne siły, z którymi nie powinnaś igrać.
Połączmy siły, Kleo.
Nie ma mowy.
Teraz wolę działać sama.
No dobrze.
Mogę?
Na razie, ciociu Margot.
Pizda.
Kto załatwił tę Amerykankę?
Chyba wiem, kto mógł za tym stać.
Otto.
Ale towarzysz generał pułkownik nie żyje.
To nie takie proste, Uwe.
Cieszę się, że mam cię po swojej stronie.
Tak?
Uwe?
Potrzebuję cię.
Słyszysz?
Jestem gotowy.
Dziadek?
Wciągasz mnie w jakieś bagno.
- Jeśli Böttger zwęszy, że wynoszę akta… - Wiem, wiem.
Dzięki.
To dla ciebie.
Wielkie dzięki.
Są zimne.
Było się streszczać.
To wszystko?
- Nie pasi? To działaj sam. - Staram się.
- Ale to niewiele. - Wybacz.
RAPORT ŚLEDCZY
„Wykryto semtex. Wyśledzenie źródła niemożliwe”.
Chyba jesteśmy na dobrym tropie. Tak jest, kurwa!
Co jest?
Jadę do speca od materiałów wybuchowych. Widzimy się w domu!
Pozwoliłem ci kogoś zabrać? Kto to?
Towarzysz z 25. Brygady Pancernej.
- Piotr. Miło mi. - Czekaj, ja cię znam.
- Kręciłeś coś z Kleo. - To były tylko interesy.
Ale słabo płaci.
Czyżby?
Najpierw zobacz, co ma.
W porządku.
Bardzo fajny towar.
- Po co to? - Nie przesadzaj z pytaniami, Mike.
Fantastycznie.
Proszę, towarzyszu. A teraz zmykaj, bo mam sporo roboty.
Dziękuję.
Pomożesz mi?
Tego nie tykaj!
Mike? Podejdź.
Niedługo mogę znów cię potrzebować. Tym razem do mokrej roboty.
Awansowałem.
Naprawdę?
Odpowiadam teraz przed panią minister. Uważa, że jestem już dużym chłopcem.
Kumasz?
Nie.
Między nami…
iskrzy.
DWIE OFIARY WYBUCHU PRZY STADIONIE OLIMPIJSKIM
ZNISZCZYĆ WALIZKĘ
Szlag!
Sven? Co tu robisz?
Serio? Najpierw rzucasz granatem, a potem pytasz, co tu robię?
Przestań jęczeć. Ten był tylko ogłuszający.
O nie!
- Moja biedna tawuła! - Biedna tawuła?
Zupełnie ci odbiło. Wybuchł tuż obok mnie.
Jeśli stracę słuch…
Idź już sobie albo źle skończysz!
Kleo, proszę, zaczekaj.
Masz problemy ze słuchem?
Teraz tak. Przez ten granat.
Poczekaj. Pogadamy?
Nie.
Rozumiem. Czujesz, że cię wystawiłem.
Jasna sprawa.
Ja czuję się, jakby ktoś strzelał do mnie i potraktował mnie granatem!
Jesteśmy kwita.
Proszę, poczekaj.
Daj mi minutę.
Przepraszam.
Przy stadionie olimpijskim zabito Amerykankę.
I chyba ma to coś wspólnego z naszą walizkę.
No i…
No i mam akta policyjne.
Jest tu wszystko, co musisz wiedzieć.
Może moglibyśmy znów współpracować?
Powiedz, co wiesz, a ja dam ci akta.
Poprzednio współpraca dobrze nam szła, a oprócz tego myślałem, że…
Zamierzałaś mnie z tego załatwić?
Tak.
Wiem, że nawaliłem. I że straciłem twoje zaufanie.
Ale odwiedziło mnie CIA.
Zaoferowali mi pracę, która wymagała, żebym cię zdradził.
Powiedziałem im: „Nie, nie zrobię tego”.
Bo wyciągnąłem wnioski.
Rozumiesz?
Oprócz tego usłyszałem od CIA,
że jesteś jedyną osobą, która może odzyskać czerwoną walizkę.
Dlaczego?
To jedna z naprawdę wielu zagadek,
które możemy rozwiązać, jeśli połączymy siły.
Daj mi drugą szansę.
Proszę.
Pycha.
Wino wiśniowe z Werder.
Wybacz, że pytam, ale powiedz, że nie ma w nim żadnej trucizny.
Nie. Co najwyżej rozboli cię głowa.
Co tam jest?
Jeśli chodzi o materiały wybuchowe, których użyto do zamachu,
to jest to nieoznaczony semtex.
Ale nie ma skąd takiego wziąć oprócz…
- Stasi. - Właśnie.
Myślę, że Stasi miało szpiega u Amerykanów,
który wysadził samochód i przejął walizkę.
Wystarczy zatem ustalić, kim jest ten szpieg,
a znajdziemy walizkę.
O kim od razu pomyślałem?
O Margot Honecker.
- Nie, to nie ona. - Nie?
Szkoda.
Cóż, dane agentów wywiadu zostały zniszczone, prawda?
Zostaje nam…
twój dziadek.
Nie zajmował się czasem zachodnimi agentami?
Znasz może kogoś,
kto zna kogoś, kto może coś wiedzieć?
Tak. W sumie znam.
Naprawdę?
Widzisz?
I jak oceniasz współpracę ze mną w skali od jednego do Svena?
Możesz już sobie iść.
- Mieliśmy wrócić do współpracy. - Ty to powiedziałeś.
Ja zapytałam, co jest w aktach.
Odpowiedziałeś mi, więc możesz już sobie iść.
Serio?
To bardzo niesprawiedliwe…
Dobra, opuść broń. Już sobie idę.
Ale tylko dlatego, że sam chcę.
- Mogę zabrać akta? - Nie.
Rozumiem, że cię wystawiłem, ale to naprawdę niesprawiedliwe!
Niesprawiedliwe!
Ty głupia…
krowo.
RAPORT ŚLEDCZY
A niech cię, Sven!
Czego znowu…
Iście chłodne powitanie.
Kim pan jest?
Już raz się spotkaliśmy.
Nie pamiętam.
Mogłabyś we mnie nie mierzyć?
Porozmawiamy na spokojnie.
Nie.
No to strzelaj.
No dalej.
Śmiało.
Strzelaj.
Nie możesz?
Dziwne.
Jesteś wyszkoloną agentką.
I nie możesz zlikwidować zagrożenia?
A prawda jest taka, że nie wiesz, dlaczego nie możesz teraz strzelić.
I to cię przeraża.
Prawda?
Kleo.
Szukamy tej samej rzeczy.
Przyszedłem tu, żeby doradzić ci, abyś przestała.
Niby dlaczego?
To twoje.
To ostatnie ostrzeżenie.
PAMIĘCI ROBERTA GALLINOWSKIEGO
Napisy: Krzysiek Igielski