Czołem, towarzyszu z KGB.
Wysłała cię Olga?
- Ale odjazd. Jestem na poziomie trzecim. - Gdzie?
W Quattuor Saxa. Grze Ciany z czterema klockami.
Czad!
- Co robisz? - Szukam czegoś.
Wskazówka z twojego dzieciństwa.
Co?
Ten konik morski.
Hippocampus po łacinie. To nie tylko nazwa zwierzęcia.
Nawiązuje do części mózgu ze wspomnieniami.
Nie pamiętasz dzieciństwa. Hipokamp, pamięć, dzieciństwo.
Ale czad.
Mogę?
Jasne.
Wiedziałam.
To znaczy?
To mój dziadek.
A to Rosjanin, który przyniósł mi konika.
Rossbach. Głupi drań.
Mój instruktor z projektu Else.
Jak twoja zasada trzech?
Hipokamp, pamięć, dzieciństwo.
A tutaj jest to Rossbach, Rosjanin i dziadek.
To jak równanie.
- Musisz obliczyć „x”. - Czym jest „x”?
Czerwona walizka.
Reprezentuje wyparte przez ciebie wspomnienia.
Kto ją ma?
Pewnie agent Stasi trzyma ją w ambasadzie USA.
- A on zna jego tożsamość. - To dobrze.
A to też mogę?
- Tak. - Super!
A niech mnie!
Kleo! Co za zbieg okoliczności.
Jutta!
- Dawno się nie widziałyśmy. - Tak, co za zbieg okoliczności.
- Co tu robisz? - René pracuje tuż obok.
- Mój narzeczony. - A co z Marco z Fangschleuse?
Marco z Fangschleuse znudził mi się.
- Rozwiedliśmy się. - Macie dzieci?
Nie. Raz poroniłam. Biedny groszek.
- Przykro mi. - Nie było aż tak źle.
Ósmy tydzień. Tak jak u ciebie.
Skąd o tym wiesz?
Cóż, taki już jest ten kraj.
Puścisz bąka, a wszyscy o tym wiedzą.
Skoczymy na kawę?
Muszę już iść.
Może skoczymy kiedyś na piwo?
- Jak kiedyś? - Może. Pa.
Pa.
To dopiero pudding!
Coś, co uwielbiam.
Czy raczej deser?
- Pudding. - Super.
Nasza republika upadła tak nisko, że odpuszcza zdrajcom?
Zabawna sprawa z tą zdradą stanu.
Okazało się, że tylko ja nie zdradziłam kraju.
Mogę?
Wygląda przepysznie.
Ale bez obaw.
Rozprawiłam się ze zdrajcami tak, jak mnie nauczyłeś.
Z przytulią.
- Ale skąd niebieski kolor? - Czego chcesz?
Mam dwa pytania.
Pytanie pierwsze: kto to jest?
- Towarzysz Nikołaj Żukow. - Co obecnie robi?
Nie mam pojęcia. Od dawna go nie widziałem.
Śmiało, skoro ci smakuje.
Nie odmówię.
No i jeszcze drugie pytanie.
To prawda, że do niedawna trenowałeś ludzi do „specjalnego” zespołu ministra?
Kogo mieliśmy w amerykańskiej ambasadzie?
Nie wiem.
Ja ich trenowałem.
Ale to twój dziadek ich wysyłał.
Ale wiesz o tym lepiej niż ktokolwiek.
Narazicho!
- Odwiedziła mnie Kleo Straub. - No to niedobrze.
Zaczęła węszyć.
- Mam to zrobić? - Nie, sam się nią zajmę.
Przyjąłem, towarzyszu. Dziękuję.
Z kim rozmawiałeś?
- Z matką. - Jest Rosjanką?
A mnie się zdaje, że z towarzyszem Żukowem.
Który jest z KGB, prawda?
Skąd strażnik graniczny ma wiedzieć, gdzie są akta osobowe Stasi?
Pracował dla wywiadu i zajmował się nimi.
Towarzysz Reisser! Znów się spotykamy.
Ma pan chwilę?
Niezbyt.
Super!
Pewnie pan tego nie pamięta,
ale wspomniał pan o wywiadzie coś, co utkwiło mi w pamięci.
- Tak? - Mówił pan, że wszystko zamknęli.
Nie zniszczyli, tylko zamknęli.
No i szukam teraz agenta Stasi i tak zastanawiam się,
czy „zamknęli” oznacza, że po prostu już nie pracuje w wywiadzie?
- Nie wiem, o czym pan mówi. - No dobrze.
No to może to odświeży panu pamięć?
Cholera.
Freddy, masz trochę kasy?
Fajny zegarek. Ja pierdziu.
Chronometr i szafirowe szkło. Wypadł z transportu na Kurfürstendamm?
Pamiątka rodzinna?
- Tak. - To znaczy?
Pamiątka rodzinna?
Ale to nowy model.
Kosztuje około 25 tysięcy marek.
- I to zachodnich. - Nieźle.
Rogala migdałowego?
Wyjaśnijmy towarzyszowi Reisserowi, z kim ma do czynienia.
Frederick Lionel Lembach, policja, wydział ds. oszustw.
Oszustw?
- Niczego nie zrobiłem! - Wręcz przeciwnie.
Sprzedał pan akta.
Ale mam dla pana propozycję.
Freddy „Niszczyciel” Lembach
może o wszystkim zapomnieć, jeśli powie pan, kto je kupił.
Dobra.
Sprzedałem kopie akt naszym sowieckim przyjaciołom.
KGB.
Trzeba teraz myśleć o sobie.
KGB.
Co za zbieg okoliczności! Czego chcesz od KGB?
Nie wiem jak na Wschodzie, ale tu mówimy:
„Nie twój zasrany interes, Kleo”.
Mamy te same ustalenia.
Tak? No to ty pierwsza.
Co takiego ustaliłaś?
Nie twój zasrany interes, Sven.
Bardzo zabawne.
Zróbmy tak. Powiesz mi, co ustaliłaś.
- A ja zrobię to samo. - Ty pierwszy.
Nie, ty pierwsza.
No dobrze.
Szpieguje mnie agent KGB.
Też chce przejąć czerwoną walizkę. I agent ten pewnie jest w tym budynku.
W berlińskiej placówce KGB.
Jest w to zamieszane KGB?
Naprawdę?
O Boże!
O niczym nie wiesz, prawda?
Gówno ustaliłaś, a teraz wracasz na kolanach.
Nie ma mowy. Wypad.
- Proponowałem współpracę. - Już raz mnie zdradziłeś.
Teraz mamy o tym gadać? Nie zdradziłem cię.
Zdradziłeś. I mimo tego przespałeś się ze mną.
Ale to moja wina, bo w swojej głupocie zaufałam ci.
No dobrze.
Kleo, strasznie mi przykro.
Mnie również, Sven.
Mnie również.
Proszę, zaczekaj. Kleo?
Kurwa, to już są jaja.
- Chodź. - O kurwa!
Dzień dobry.
- Prosimy z nami. - Nazywam się Sven Petzold.
- Prosimy. - Wasz przyjaciel.
Mam się powtórzyć?
- Nie rozumiem. - Proszę wyjść!
- Mam iść z wami? - Tak. Proszę natychmiast pójść z nami.
- Idziemy. - W porządku.
Cholera jasna… Idę.
Nie zatrzymujemy się.
Idziemy.
Dalej.
Stój.
To tutaj.
Właź i siadaj.
- O nie… - Siadaj.
Niczego nie zrobiłem.
Usiądź i nie panikuj.
Moment.
Chwileczkę!
Kurwa, co się dzieje?
Drapak, który jest stabilny, wytrzymały i nietoksyczny.
To miejsce na spanie, obserwację i zabawę.
- Co ty? - Serio.
A gdzie kociak?
Nie mam pojęcia.
Cześć.
Czołem, towarzysze.
Jeśli chodzi o Kleo Straub,
to przyjazne podejście nie za bardzo wypaliło.
- Co to znaczy, że „nie za bardzo”? - Będę próbować dalej.
Nie masz próbować, Jutta.
Dopilnuj, by się nie mieszała!
Niezły drapak. Miłego wieczoru.
Narka! Zobaczymy się później?
„Zobaczymy się później?”
Czołem.
Nie wiem, o co mnie podejrzewacie,
ale nie ma potrzeby, by traktować mnie jak groźnego przestępcę.
Bez obaw, przyjacielu.
Nikt cię za takowego nie uważa.
Jesteś nieszkodliwy.
Towarzysz Aleksandr Biełow.
No proszę.
Dlaczego tu szpiegujesz?
Jestem tu, bo macie coś, czego potrzebuję.
- Do rzeczy. O co chodzi? - O akta osobowe agentów wywiadu.
Dane wszystkich agentów Stasi. Wiem, że je macie.
Chwileczkę!
Posłuchaj.
Socjalizm ma przejebane.
I powiem ci coś o kapitalizmie.
Na Zachodzie każdy musi dbać o siebie.
Rozumiesz?
Pięćdziesiąt tysięcy.
- Marek? Ale wschodnich? - Zachodnich.
- Dobrze. - Czy to problem?
Nie, gdzie tam. Żaden problem.
Jutro o dziesiątej. Męska sauna „Rasputin”.
Szybkie pytanko. Czy sauna to jedyna opcja?
Mam niskie ciśnienie.
W południe w tunelu dostawczym przy centrum wystawowym.
Mam potem wizytę u pobliskiego fryzjera, więc mogę to połączyć.
W południe w tunelu przy centrum.
Świetnie.
Tak jest!
Niech mnie kule biją! Czyżbym nadal miał fazę?
Thilo?
Ty stara flądro!
Dobrze wyglądasz!
Myślałem, że jesteś na Syriuszu B ze swoją księżniczką.
Bo byłem, Dopi.
Ale moja misja nadal trwa.
W sensie tutaj, na Ziemi.
Ale czad.
- Co jeszcze musisz zrobić? - Nie wiem.
Moja księżniczka mi nie powiedziała.
Ale słuchaj, Dopi. Otworzymy dzisiaj nasz klub.
Naprawdę? Cudownie, że wróciłeś!
Już myślałem, że będę musiał otworzyć go sam.
Mam pytanie.
Byłeś kiedyś zakochany?
- Tak naprawdę? - Tak zupełnie na serio.
- Chyba nie. - No to powiem ci jedno.
To lepsze niż narkotripy.
Holger?
Co tu robisz?
Nie tak to sobie wyobrażałem.
Chciałem cię zobaczyć.
Po takim czasie?
Mur runął.
Przez dekadę dumałem,
czy moim największym błędem było to, że nie walczyłem o ciebie.
Nie odezwałeś się. Co robisz tu teraz?
Pisałem do ciebie.
Co tydzień przez cały rok.
Niczego nie dostałam.
Otto.
Co u niego?
Nie żyje.
Lepiej już sobie idź.
Zobaczymy się jeszcze?
To zły pomysł.
SYRIUSZ B – PLANETA RAVE WIELKIE OTWARCIE
Super, że wpadłaś!
Dzięki za zaproszenie.
I co ty na to?
Naprawdę tu fajnie.
Cześć, Kleo! Chcesz trochę?
Nie, dzięki.
Bardzo ładne, Kleo.
Skąd pan zna moje imię?
Wiem wszystko.
Wszystko? Nie wierzę.
Tatuś dał ci ładny wisiorek.
Muszę wracać na obiad.
Drodzy rodacy!
Kilka tygodniu temu podpisano traktat
dotyczący zjednoczenia monetarnego, gospodarczego i społecznego
pomiędzy Republiką Federalną Niemiec i Niemiecką Republiką Demokratyczną.
Niemcy z obu krajów mogą w końcu…
Cześć!
Jestem Sabine. Dopiero zaczęłam.
- Wiedziałyście, że kogoś zatrudnili? - Nie.
…będą żyć w wolnym i ponownie zjednoczonym państwie.
Gałązki.
Co robisz, laleczko?
Chcesz, żeby serce mi wybuchło?
Dokąd to, cieniasy?
Towarzysz Aleksandr Biełow! Już wróciliście z Majorki?
Znowu ty?
- Rana się zagoiła. - Pewnie nie wpadłaś jej obejrzeć.
- Czyli po prostu tęskniłaś? - Chcę akta osobowe agentów HVA.
Nie tylko ty.
No i?
Kleo.
Teraz każdy musi dbać o siebie.
- Złóż mi lepiej ofertę. - Oferuję, że nie odstrzelę ci jaj.
Nie zrobiłabyś tego.
Doprawdy?
Nie.
Niby dlaczego?
Bo wolałabyś je possać.
- Ty suko. - Sam je sobie possij.
No to gdzie są te akta?
Są tylko kopie na mikrofilmach. W Karlshorście.
I proszę.
No to jedziemy.
- A mogę włożyć klapki? - Oczywiście.
Dziękuję.
Witam panią… z CIA.
Zakładam, że nie jest to przypadkowe spotkanie?
Przykro mi, że informator pana wystawił.
Mój informator? Nie wiem, o czym pani mówi.
Darujmy to sobie.
Też został dezaktywowany?
Pani Carmichael, nie chcę się wtrącać w sprawy CIA,
ale nie możecie zabijać ludzi na taką…
Co to?
Ostateczna oferta.
Jeśli ktoś może dostarczyć Kleo oraz czerwoną walizkę,
to jest to pan, panie Petzold.
Pan.
To sporo pieniędzy, których akurat desperacko potrzebuję.
Odznaka CIA?
Z moim zdjęciem?
O chuj!
Agent specjalny Sven Petzold z CIA.
- Aleksandrze Aleksandrowiczu. - Spocznij.
Rozumiem. Dzięki. Muszę kończyć.
Cześć, Sasza.
Cześć, Natalia. Wszystko w porządku?
Jak dzieci?
Dobrze. Dziękuję.
- To towarzyszka z Moskwy. - Dzień dobry.
Dzień dobry.
Dzieci?
GÓRNE PIĘTRO
Żadnych sztuczek.
- Może być dzisiaj. - Już, już.
Proszę.
Łatwo poszło.
Jest uzbrojona!
Tu jest. Mamy ją!
- Tu jest. - Rzuć broń!
Nie ruszaj się.
- Powinnam była odstrzelić ci jaja. - Nie ruszaj się!
- Spokojnie, towarzysze. - Dalej!
Powoli.
Tak jest.
Właśnie tak.
Kurwa!
Stój!
Będę strzelał!
Stać!
Na ziemię!
Ale już!
Nie ruszaj się!
Na ziemię!
O kurwa!
Wskakuj!
Szybko!
Widziałaś to?
Rzuciłem twoim granatem i bum!
Jesteś cała?
- Pokaż. - Tak.
Chciałem sprawdzić.
To chyba najlepsza chwila, żebyś powiedziała:
„Dziękuję, drogi Svenie”.
Niby za co?
Jak to za co? Uratowałem ci życie.
Kto tak twierdzi?
Dobra, uratowałem ci życie. To fakt. Kolejny fakt: nie potrafisz podziękować.
Masz u mnie dług.
- Niby jaki? - To te dokumenty?
Daj mi je.
Wiesz, jaka jest między nami różnica?
Chcesz ich, by udowodnić sobie i światu, jaki jesteś fajny i mądry.
- Bo jak zwykle chodzi ci tylko o siebie. - Nie. Tak było kiedyś.
Teraz chodzi o coś o wiele ważniejszego. I tym razem to ty dbasz tylko o siebie.
Tak.
Masz rację.
Chodzi o mnie.
O moją przeszłość, w której jest luka.
Coś, czego nie pamiętam.
Chcę zrozumieć, dlaczego jestem, jaka jestem.
Wiesz co?
To naprawdę dobry powód.
Serio.
Lepszego mieć nie można.
Pozwól mi pomóc.
Mogę?
Proszę.
Dobra, sprawdzimy to.
Kryptonim Else.
Nie.
Kryptonim Schlosser.
Nie.
Kryptonim Wunderlich.
- Gustaf. - Nie.
Kryptonim Kropf.
Pachniesz inaczej.
- Zachodni detergent od Thilo. - Spoko.
- Kryptonim Koch. - Chcecie…
Co robicie?
Próbujemy ustalić, kto był szpiegiem u Amerykanów.
Czasami, gdy czegoś szukam, czekam, aż samo do mnie przyjdzie.
- Pogramy w minigolfa? - W środku nocy?
- Tak. - Nie tym razem.
W porządku.
Ciana! Nie chcą!
W końcu coś mamy!
AZZS. Misja dyplomatyczna USA w Berlinie Zachodnim.
Czekaj. AZZS? Co to znaczy?
- „Agent z zadaniem specjalnym”? - Aha.
Kryptonim „Niedźwiedź”.
- Obiekt: Moni. - A co oznacza obiekt?
Kryjówka, w której w razie problemów może ukryć się AZZS.
Wiadomo.
No to znaczy, że mamy przypuszczenie.
Przypuszczamy, że AZZS o kryptonimie „Niedźwiedź”
zaszył się w kryjówce Moni wraz z czerwoną walizką, tak?
Tak.
Teraz musimy znaleźć tę kryjówkę.
My?
Dlaczego my?
Czyli wiesz, ale mi nie powiesz. No tak.
Tak nie można!
Uratowałem ci życie,
a ty traktujesz swojego jedynego partnera jak jakiegoś śmiecia!
Otwórz te…
Nie ignoruj mnie!
Ja nie mogę!
Odejdę z godnością.
Chciałabym mieć taki dom.
A jak żyjesz na Syriuszu B?
Nagle zakręciło mi się w głowie.
Ostrożnie.
Powoli.
Musisz się położyć? Tylko uważaj na głowę.
Thilo? Taksówka już przyjechała?
- Jaka taksówka? - Ta, którą miałeś wezwać.
A, ta! Już jedzie.
- A jej co? - Kręci jej się w głowie.
Dokąd jedziesz?
- Do Belgradu. - Taksówką?
Pociągiem.
- Przywieziesz mi coś? - Pewnie.
Pa.
Na razie!
Co tu znowu robisz?
Już raz odpuściłem walkę o ciebie. Nie powtórzę tego błędu.
Nie odpuszczę, bo boich się swoich uczuć.
Nie mam teraz na to czasu.
Dlaczego? Dokąd jedziesz?
Do Belgradu.
Taksówką?
- Pociągiem. - Dzień dobry.
- To wszystko?
Chciałem dać ci ją dziesięć lat temu, ale już się nie zobaczyliśmy.
To kaseta z naszymi starymi piosenkami.
Zatrzymałeś ją?
Jak widać.
Dziękuję.
Trzymaj się.
SIEDZIBA GŁÓWNA KGB MOSKWA
Proszę.
Dzień dobry, Olgo.
Co tu robisz?
Zaskoczona?
Myślałam, że jesteś…
Martwy.
…w Berlinie.
- Czego chcesz? - Na pewno napiłbym się herbaty.
Nalej sobie.
- Trochę głupia sytuacja, co? - Nie wiem, co masz na myśli.
To, że twoje ogary miały rozkaz mnie skasować.
A jednak stoję tu przed tobą.
Cały i zdrowy.
Towarzyszu Żukow.
Jak zwykle się przeceniacie.
Po miałabym was zabijać?
Też się nad tym zastanawiałem.
Dlaczego?
Myślałem, że jesteś mądrzejsza.
W dupie mam, co u mnie myślisz.
- Rozumiesz? - Tak.
I na tym właśnie polega twój problem.
Ups.
Słucham.
- Towarzysze. - Tak?
- Zaczynajcie. - Tak jest.
Moskwą wstrząsnęła seria morderstw.
Władze informują o 12 zabitych.
Ofiary miały mieć powiązania z KGB i należeć do Biura Politycznego KC KPZR.
Według ekspertów to wewnętrzna walka o władzę.
Wszystkie ofiary były zwolennikami pieriestrojki Michaiła Gorbaczowa
oraz zjednoczenia Niemiec.
Kto igra z ogniem, ten może się poparzyć.
Napisy: Krzysiek Igielski