BELGRAD, JUGOSŁAWIA
Dzień dobry!
Jestem Kleo Straub. Chcę porozmawiać z Radem.
Był przyjacielem mojego dziadka.
Zapraszam.
Dziękuję.
Rade.
Kleo! Ile to już czasu minęło?
Sporo, Rade. Jak się trzymasz?
Mów lepiej, co u Otto.
Zmarł w maju.
- Upadek NRD za bardzo go przybił. - No tak.
W tych czasach muszę być silny, a to dopiero początek.
Vesna, przynieś nam śliwowicę i dwa kieliszki.
Na pewno jesteś głodna.
- Wtedy to były wakacje. - Praktycznie już ich nie pamiętam.
Byłaś małą dziewczynką, przy której musieliśmy być czujni.
Chwila nieuwagi i znikałaś, by bawić się w odkrywcę.
A ja śpiewałem ci wieczorami.
Śpij, moja piękna dziecinko
Pora do łóżka się kłaść
Księżyc już powoli zagląda
Do twojej kołyski…
Cudowne czasy.
- Opowiedz mi o moim ojcu. - O twoim ojcu?
Nie ma czego opowiadać. Był zdrajcą.
- I tyle. Ale nie myśl o tym. - Dlaczego nim był?
Dał się zwieść Zachodowi.
Próbował uciec. Wiedział, że wydano na niego wyrok.
Porzucił was i nie zasługuje na współczucie.
Mama powiedziała, że zginął w wypadku samochodowym.
Może chciała oszczędzić ci prawdy.
Nie. Coś tu nie gra.
Ćevapčići gotowe.
Dziękuję, Vesna.
- Potrzebuję twojej pomocy. - Nic więcej ci o nim nie powiem.
Muszę odnaleźć naszego agenta.
Był naszą wtyczką w konsulacie USA w Berlinie Zachodnim.
Doszło do incydentu i uciekł tutaj.
Jego kryptonim to „Niedźwiedź”.
Jeśli tu jest, to nieoficjalnie.
- Potrzebuję adresu obiektu Moni. - Wasze ministerstwo rozwiązano.
Muszę go odnaleźć, Rade. Nie możesz mi pomóc?
Mogę dać ci adres dawnej kryjówki.
Nie wiem, co planujesz ani dlaczego tu jesteś.
Ale zastanów się dobrze, czy to wszystko jest tego warte.
Dziękuję, Rade.
A amerykańskich nie masz?
Jakichś ray-banów czy coś?
Takich, jakie miał Tom Cruise w Top Gun.
Amerykańskich?
Tak.
Aby zdobyć zaufanie wroga.
Tak?
Tu Rade.
Właśnie odwiedziła mnie Kleo.
Nikołaj.
No dobrze.
Skoro tak to chce rozegrać…
Posłuchaj.
Masz zrobić dokładnie to, co ci powiem.
Rozumiesz?
- Dziękuję. - Ja również.
HOTEL
RECEPCJA
- Dzień dobry. - Witamy.
Zostanę na co najmniej dwie noce.
- „Kleo Jennifer Straub”? - Tak.
Ma pani już rezerwację.
No cześć.
To dopiero wejście smoka, co nie?
Gdzie byłaś? Długo ci zeszło.
Mój ulubiony towarzysz Reisser powiedział mi o tym hotelu.
Firma kwaterowała tu agentów, a gdy cię nie zastałem,
zarezerwowałem dwa przylegające pokoje.
Jeśli ktoś coś ustali, może łatwo się tym podzielić.
A jeśli nie, to można się zamknąć u siebie.
Może na początek powiesz mi, gdzie jest obiekt Moni?
No dobrze.
Sprawa wygląda tak.
Albo ja coś ustalę, a potem zrobisz to ty, albo na odwrót.
Zaoszczędźmy trochę pieprzonego czasu i współpracujmy ponownie!
Wiem, że jesteś na mnie zła,
bo okazałem się bystrzejszy, niż się spodziewałaś.
No i uważam, że zachowujesz się nieco dziecinnie.
Jest 21.00. Naprawdę idziesz już do łóżka?
Myślałem, że skoczymy do baru.
Ale spoko, nie musimy.
W takim razie widzimy się na śniadaniu o ósmej.
„Jasne, Sven. Może być o ósmej”. Dobranoc, Kleo.
„Dobranoc, Sven”. Zawsze miło się z tobą gada.
„Świetnie wyglądasz”.
DUŠKO DYSKOTEKOVIĆ
- Poproszę martini z wódką. - Robi się.
Proszę.
Przepraszam? Mogę się dosiąść?
Cześć.
Jestem Petzold. Sven Petzold.
Z Berlina Zachodniego.
- Cześć. - Z Niemiec.
Cóż to za lektura?
Biografia Ho Chi Minha po niemiecku. Czyli możemy pogadać w tym języku.
To co, może zamówię nam sznapsa na przełamanie lodów?
Nie piję sznapsa.
- Ale dzięki. - Jasna sprawa.
Skopałem sprawę.
Obudź się!
- Co tu robimy? - Obudź się, Brigitte.
Pozwalasz się zwieść kapitalizmowi.
Mamy mieszkać w tych dwóch pokojach?
Nie możemy niczego stworzyć, bo mają nas za element antysocjalistyczny?
Stworzymy coś.
Obiecuję ci to. Ale tutaj, a nie na Zachodzie.
Tato.
Dlaczego uciekłeś?
Kleo.
Skarbie.
O czym ty mówisz?
Nie porzuciłbym cię.
Nigdy.
Okłamałeś mnie w sprawie ojca, Rade.
Nie porzuciłby nas. Dlaczego mi tak powiedziałeś?
Co się z nim stało?
- Przyjdź dziś po południu. - Powiedz mi teraz!
Kleo, proszę cię. To nie na telefon.
Cholera!
Można?
Tost hawajski na śniadanie?
- Tost hawajski? - No tak.
To tost karlsbadzki.
No tak, zapomniałem, że masz dziwne nazwy na wszystko.
- O tym przyszedłeś pogadać? - Nie.
Chciałem spokojnie zjeść…
kanapkę Stalina.
Super.
Myślałaś o tym, o czym wczoraj rozmawialiśmy?
Nie rozmawialiśmy. Mówiłeś tylko ty.
Oddałaś Margot walizkę bez omówienia tego ze mną.
A ja w tajemnicy przed tobą współpracowałem z BND.
Byliśmy egoistami i nawaliliśmy, bo nie zachowywaliśmy się jak partnerzy.
Wydobądźmy się z tego bagna razem. Jako partnerzy.
Proszę.
Nie powstrzymam cię przez łażeniem za mną. Rób, co chcesz.
Ale nie myśl sobie, że zamierzam ratować ci tyłek.
To jakiś początek.
- Kto to? - Nie wiem. Poznaliśmy się w barze.
Co to za spojrzenie?
Siedziałem sobie znudzony w barze, więc zagadałem do niej.
W czym problem?
A co jest między tobą a Holgerem?
- Holgerem? - Tak.
O co chodzi z Holgerem?
Idę po francuskiego tosta.
Cholera!
Kurde!
Przepraszam. Może mi pan zamówić taksówkę?
Titolino.
O cholera. Nie strzelaj!
Sven! Co tu robisz?
Mówiłaś, że mnie nie powstrzymasz, więc łażę za tobą.
- Co to? - Niegdyś obiekt Moni.
- Dlaczego „niegdyś”? - Firma przestała go opłacać.
Jesteś tu sam?
Twój tata jest w domu?
- Teraz! - Sven, kryj się!
- Pokaż. - Tylko drasnęła?
Szybko! Spadamy!
Schodami!
Kurwa!
Kryj się!
Głowa nisko!
Zostań tutaj.
Okłamałeś mnie.
Czemu najpierw kłamałeś o moim ojcu, a potem chciałeś mnie zabić?
Rade?
- Siema. Kupcie sobie jakąś szamę. - Dzięki.
Thilo, to jest masakrycznie odjechane.
Będziemy bogaci.
- Co nie? - Myślę o karmie.
No tak.
Pieniądze szkodzą karmie.
To prawda.
Jesteś taka piękna.
Nieziemsko.
- O tak. - Słodziaki z was.
Na zewnątrz jest tak pięknie.
Słońce rozświetla duszę.
Idziesz?
Możesz to powtórzyć?
Ale co?
To, co przed chwilą powiedziałaś.
Ale prosto do mojego serca.
Rozświetla duszę.
To jest to!
Na tym polega misja, tak?
Tak. Zgadza się.
Robi się dla mnie zbyt dziwnie, jeśli chodzi o mój proces myślowy.
Na czym polega ta misja?
Na techno. Trzeba wydobyć je na światło.
By rozświetliło dusze.
Trzeba rozświetlić skuwający je mrok.
Thilo, to genialny pomysł!
I załatwi to też problem z karmą.
Nie mówiłaś, że nie będziesz mi ratować tyłka?
Kto cię nauczył zszywania na odwal?
- Na odwal? - Tak.
Zaliczyłam celująco kurs ratunkowy sił specjalnych.
- Dzięki. - Nie myj się przez parę dni.
- Jeśli nie przeszkadza ci zapach. - Raczej tej z baru.
- Jesteś zazdrosna? - Nie.
Miałabym zazdrościć zdrajcy?
Możemy już to sobie darować? Zaczyna mnie to irytować.
Porozmawiajmy.
No dobrze. Znowu odwiedziło mnie CIA.
Znowu chcieli, żebym cię śledził. Zaoferowali kupę kasy.
Kasy, której potrzebuję. Do tego oficjalną fuchę.
Normalnie bym się zgodził, ale znów odmówiłem ze względu na ciebie.
Nie jestem zdrajcą.
Znów odwiedziło cię CIA i nic nie powiedziałeś?
Przecież właśnie powiedziałem.
- Nie chciałaś ze mną gadać! - Tak. I powinnam była się tego trzymać.
Nie zrobiłem niczego złego!
Wyobraź to sobie.
Ciężarówka z głośnikami i DJ-ami.
Techno przemierzałoby miasto.
Gościłoby na każdej ulicy.
Wszyscy tańczyliby i się kochali.
To mój cel, prawda, Ciana?
Tak.
To właśnie to.
Ale chyba trzeba będzie uzyskać jakieś pozwolenie, co?
- Ale zrobimy to i bez niego. - Jasne.
I tak to zrobimy.
- To nasza misja. - Tak!
A jeśli nie dostaniemy pozwolenia, to może pomoże nam Kleo.
Pewnie ma znajomości w rządzie i tak dalej.
Kiedy wraca?
Nie mam pojęcia.
- A mówiła coś? - Nie.
Wpada tu, kiedy chce.
Co ona w ogóle tam robi?
A nie wiem. Ma to coś wspólnego z jej misją.
Oboje mamy swoje misje.
Dlatego sobie ufamy.
Troje ludzi z misją pod jednym dachem.
Ty, ja i Kleo.
Ale się złożyło.
Thilo przy telefonie.
- Thilo? To ja. - Kleo!
Wiesz, co planuję z Dopim i Cianą?
Posłuchaj, bo mam mało czasu. Musimy być ostrożni.
- Dlaczego? - Czyha na mnie CIA.
Mogą szukać moich przyjaciół, by wyciągnąć z nich coś o mnie, rozumiesz?
- Rozumiem. - Weźmy taką Cianę.
Skąd się nagle u nas wzięła?
- Bo ja ją tu zaprosiłem. - Ale czy był to przypadek?
One w ogóle istnieją?
Po prostu bądź czujny.
Zadzwonię później. Pa.
Pa.
I co?
Co powiedziała?
Tak tylko dzwoniła.
Poproszę campari.
Dziękuję.
Wie pani, że Ho Chi Minh, zanim został rewolucjonistą,
pracował jako pomocnik kucharza w londyńskim hotelu?
Tak było.
- Widzę, że sporo pan wie. - No tak.
Zawsze interesowałem się historią Azji Południowo-Wschodniej.
Dlaczego?
Jej mieszkańcy są atrakcyjni. Kuchnia jest pyszna. Same zalety.
Jeśli odwiedzi pani Berlin Zachodni, mogę polecić najlepszą pho bo.
- Akcent jest na „bo”. - Tak? Człowiek uczy się całe życie.
- Jestem Sven. - Już mówiłeś.
Kimberly.
Cześć, Kimberly.
- Wybacz. - Co ci się stało?
To nic takiego.
To był pies.
Bezpański.
Zaatakował kobietę z dzieckiem, więc musiałem go zabić.
- Bohater z ciebie. - Właśnie.
W końcu ktoś zauważył, kim jestem.
- A co sprowadza cię do Belgradu? - Interesy.
Widziałaś na śniadaniu moją wspólniczkę.
Badamy nowe wschodnie rynki.
A co ty tu robisz?
Zatańczymy?
Co proszę?
Chcę zatańczyć.
Następną piosenkę dedykuję obecnym tu zakochanym.
Gdy ktoś
Pożąda…
NAJDROŻSZA KLEO TO NASZE PIOSENKI
…kogoś innego
Gdy ktoś
Nie chroni
Kogoś innego
Gdy ktoś
Rozumie kogoś innego Bez wypowiedzianych słów
Gdy spotykają się ich ciała
Gdy pasja już ich porwała
Odnajdują siebie Jednocześnie się zatracając
Wtedy noc łączy ich
Cześć, Holger.
Kleo?
Bogu dzięki! Jesteś cała?
Mam pytanie i masz odpowiedzieć „tak” albo „nie”.
Wtedy noc łączy ich
CIA kazało ci mnie śledzić?
Co?
Tak czy nie?
Nie! Skąd taki pomysł?
Wtedy noc łączy ich
Zapytaj lepiej gościa, który groził mi pod twoim domem.
Jakiego gościa?
Kretyna z brzydkimi zębami. Miał starą ładę.
Pytał, gdzie jesteś.
- Powiesz mi, co się dzieje? - Mogę ci zaufać?
Myślisz, że po tylu latach…
Jasne, że możesz.
- A ja chciałbym zaufać tobie. - I możesz.
To dobrze.
Posłuchaj.
Gdy ktoś
Nie może o kimś zapomnieć
Tęsknię za tobą.
Gdy wygasły dawne uczucia
Gdy jest ból, a nie ma współczucia
Gdy znika ten ktoś
Wypierdalaj, pizdo!
- Uwe. - Pizda uciekła.
Słucham?
Kleo pojechała do Belgradu. Mam tam jechać?
Skoro jest w Belgradzie, to zajmą się nią tam.
Kto? Jugosłowianie?
To ważniejsze niż spotkanie.
Spotkanie z towarzyszami jest najważniejsze.
Odezwali się z Moskwy. Kierunek wiatru się zmienia.
- Jakiego wiatru? - W siedzibie KGB doszło do przewrotu.
Stery przejął towarzysz Żukow.
Naprawdę?
Dopilnuje wycofania kontrrewolucyjnych zmian Gorbaczowa.
Wrócą do sprawdzonych komunistycznych struktur
i położą kres uległości wobec Zachodu.
Brzmi to dobrze.
Ale co to ma wspólnego ze spotkaniem z towarzyszami?
- Uwe, mój drogi. - Tak?
Żukow zadzwonił wczoraj.
On potrzebuje mnie, a ja ciebie.
Tak?
- Słyszałeś o operacji Łucz? - Łucz?
- A znasz Rossbacha? - Szkolił mnie w ramach projektu Else.
Ten sam.
Będzie dowodził operacją.
Na zdrowie.
CIA.
Służby specjalne. CIA.
C, trzecia litera.
I – dziewiąta. A – pierwsza.
Jeden plus trzy minus dziewięć.
Trzynaście.
Tu mamy cztery.
Raz, dwa, trzy…
cztery.
„Quattuor”. Cztery.
Głaz. Klocek. Quattuor. Cztery bloczki. Blok wschodni.
Tajne służby. Blok wschodni. Blok południowy, zachodni, północny…
Północ.
Ameryka.
C… I… A.
„North America”.
O kurwa.
Thilo, co robisz?
Zapisujesz swoje imię przez „C” czy „K”?
Co?
Odpowiedz.
Przez „C” czy „K”?
Przez „C”.
A co?
O kurwa.
Dlaczego słyszę o tym dopiero teraz? Powinnaś była od razu to zgłosić.
Przecież mamy ludzi w Belgradzie, którzy mogliby się nią zająć.
- Przepraszam. - Przeprosiny sobie daruj.
Mamy umowę.
Podrzucasz nam informacje, a policja zapomina o narkotykach.
Pamiętaj o tym.
- A ta taneczna parada… - Nie ma nic wspólnego z misją.
- Zajmę się Kleo. - Nie.
Dopilnuj, by parada doszła do skutku.
Słucham?
Młodzi ludzie, którzy tylko tańczą i ćpają,
nie będą polityczną przeszkodą
dla nowego porządku świata po zimnej wojnie.
A teraz módl się, żeby Kleo wróciła stamtąd żywa.
Mam ją.
Co?
- Znalazłem walizkę! - Gdzie?
W pokoju podejrzanej osoby.
Nie patrz tak na mnie.
- Poświęcam się dla dobra misji. - Widać.
Poczekaj!
Odnaleźliśmy ją wspólnymi siłami.
No, w sumie ja bardziej, ale…
teraz wspólnie obmyślimy plan, jasne?
- Jasne. - Super.
- Po prostu świetnie. - Nie…
Fantastycznie. Wspaniały z ciebie śledczy, Sven.
Ale… to ta walizka.
Spójrz na nią. To ona.
Ponad wszelką wątpliwość. Powąchaj ją!
Babka była podejrzana.
Ta cała Kimberly od początku mi nie pasowała i…
Poczekaj.
Poczekaj!
„Kim-bear-ly”. AZZS Bear.
Kimberly to Niedźwiedź.
To nie może być przypadek, do cholery!
Zamknąłem ją.
Ale nasza umowa obowiązuje. Zabijamy tylko w ostateczności, dobrze?
Musisz mi to obiecać, bo…
jestem w stanie znieść tylko jedną strzelaninę tygodniowo.
Co? Jeśli masz rację, zabiła więcej osób niż my razem.
A jeśli nie… to nic się jej nie stanie.
Ale możemy najpierw to obgadać?
Gdzie dokumenty?
Jakie dokumenty?
- Pakt Reagan-Honecker. - Nie wiem, co to.
O co chodzi, Sven?
Kimberly, nie jestem człowiekiem, za którego mnie miałaś.
Gdzie dokumenty, towarzyszko Niedźwiedź?
Cholera.
- Sven, podnieś broń. - Dobra.
Dość tego! Przestańcie!
Dość!
To zła pora, ale miałem rację.
Tędy nie można.
- Ty tędy, ja tędy. - Co?
Kimberly?
Chcę tylko pogadać.
Możemy mieć wspólny cel.
- Gdzie dokumenty? - O żadnych nie wiem.
- Gdzie pieprzony pakt? - Nie mam pojęcia.
Łap ją! Już biegnę!
Wciągnij ją!
- Gdzie są dokumenty? - Ustalimy to później! Wciągnij ją!
Najpierw powiedz.
Przestań!
Zdrajczyni!
Jak chcesz.
- Trzy. - Przestań!
Dwa.
- Jeden! - Przestań!
Wciągnij ją!
Są u towarzyszy w Berlinie.
Wciągnij mnie!
Czyli u kogo?
U tych z Łucz.
- To znaczy? - To po rosyjsku „promień”.
To plan operacji przygotowany przez Stasi i KGB.
Chcą stworzyć Niemiecką Republikę Radziecką.
RFN ma dołączyć do NRD, a nowe państwo wchłonie ZSRR.
Gdzie są dokumenty?
Podrzuciłam im je do skrytki na Ernst-Thälmann-Platz.
Nic więcej nie wiem.
- W Berlinie? - Tak.
Macie, czego chcieliście.
Jeszcze jedno.
- Kto dowodzi operacją Łucz? - To dobre pytanie.
Ale za dużo już wiesz.
Przestań!
Nie!
- Coś ty zrobiła?! - Ja?!
Tak! Ty!
Ona zaczęła! Przecież widziałeś.
Byłaś od niej silniejsza. Mogłaś zrobić coś innego.
Na przykład co?
- Na przykład rzucić nią w drugą stronę! - Mówisz tak, bo cię urobiła.
Co jest z tobą?
Rozumiesz, że właśnie kogoś zabiłaś?
Jak długo będziesz tak robić?
Nie jesteś psem, który robi to odruchowo.
Jesteś człowiekiem. I zachowuj się jak człowiek.
Proszę.
Drużyna?
Super.
Napisy: Krzysiek Igielski