SALONIK
Drodzy towarzysze.
W końcu zebraliśmy się,
by zorganizować nasz antyimperialistyczny kontratak.
Celem naszego kolektywu jest uruchomienie
struktur organizacyjnych w ramach operacji Łucz
i wdrożenie ich na terenie Niemiec Zachodnich,
by przyłączyć RFN do NRD.
Nawiązujemy już kontakty z naszymi towarzyszami w RFN.
Świetnie.
Towarzyszu Rossbach.
Z całym szacunkiem,
ale negocjacje między Gorbaczowem a USA wydają się potwierdzać porozumienie.
Za kilka dni RFN wprowadzi unię monetarną, a nasi obywatele cieszą się z tego.
Czy te plany na pewno są wykonalne?
Nie dojdzie do żadnej unii monetarnej.
Pani minister jest w kontakcie z nowym przywództwem KGB.
W naszym rękach jest coś,
co pozwoli wyciągnąć od Amerykanów dosłownie wszystko.
Świetnie.
Towarzysze.
Niestety mamy…
poważny problem.
Nie mamy żadnego haka na Amerykanów.
Pakt do nas nie dotarł.
CZERWONY FRONT ERNST THÄLMANN
Posłuchaj tego.
„Od dziś Niemcy ze Wschodu i Zachodu mogą swobodnie przekraczać granicę”.
To dzisiejsza gazeta?
- Tak. - No to dobrze.
- Dlaczego? - Czyli pakt nie dotarł.
Nadal możemy go przechwycić.
Potrzymaj.
Niczego tutaj nie widzę. A już na pewno żadnej skrytki.
Łucz, pakt – nie wykryto.
- Może Kimberly nas okłamała? - Naprawdę nic?
- Nic! - Posłuchaj, towarzyszu.
A tamta kobieta z rowerem?
Albo ta dwójka sprzątaczy?
A tamten facet z lornetką?
Czwarty balkon od góry. Z lewej strony.
O kurwa.
Wszyscy są ze Stasi?
Agenci chroniący skrytkę.
Ale skąd…
Dobra jesteś.
Spójrz! To jest to.
Skrytką jest ten śmietnik.
Coś tam wrzucił!
To skrytka!
I teraz oznaczył.
Idziemy?
Poczekaj.
Nie wierzę.
- Jutta? - Twoja dawna koleżanka z pracy?
Ta Jutta?
Ta Jutta.
- Jest w operacji Łucz? - Schowaj się.
Musi brać w tym udział.
I wie, gdzie jest pakt.
No to jedźmy za nią.
Zgodnie z zamówieniem!
Zadowolony?
Solidny wóz.
Dobra robota, towarzyszu.
Po co nam on?
Wiesz, co zrobił głupi kotek, gdy go wczoraj potrąciłem?
Wstał i udawał, że nic się nie stało.
- Wiesz, kto jest równie głupi? - Kto?
Kleo!
Ma dziewięć żyć niczym stary kot. Potrzebuję czegoś takiego, by ją załatwić.
Czekam tylko na rozkaz.
Z samej góry.
SALONIK
- Salonik? - Znasz ten lokal?
Tak. Zawsze przychodziłyśmy tu po pracy.
To jaki mamy plan?
- Wchodzę tam. - Co? O nie. Znowu?
Nie możesz bez planu pakować się w niebezpieczne sytuacje i oczekiwać,
że będzie dobrze.
To jak mamy przejąć dokumenty?
Nie wiem. Po prostu… pójdę z tobą.
Nie, bo wtedy Jutta nic mi nie powie.
Dobra. Ale bez kolejnej strzelaniny.
Bez kolejnej strzelaniny!
Dobrze.
Zadowolony?
No dobra.
Zabieram pluskwę.
A ty masz nasłuchiwać.
Gdy wspomnę o adwokacie, masz wkroczyć, jasne?
- Tak. „Adwokat”. - Dobrze.
Cześć, Jutta.
Kleo.
Miło cię tu widzieć.
Co nie?
Poproszę piwo i sznapsa.
Lokal w ogóle się nie zmienił.
Teraz mają dwa piwa z kija, a nie jedno.
- Ale nie ma już kanapek ze smalcem. - No.
- Nie ma. - Proszę.
Zdrówko, Jutti.
Zdrówko, Kleo.
Świetnie się pracowało w Sternradio.
- Co nie? - Tak.
Ale gdybym wiedziała, że jesteś także agentką,
nasze rozmowy wyglądałyby inaczej.
- Kleo… - No dobrze.
Nie przyszłam tu gadać o przeszłości. Chodzi mi o coś innego.
- O co? - O to, co jest w kopercie.
Jakiej kopercie?
Działasz w operacji Łucz. To wasza kwatera. A co tu mamy?
Twoja wypłata, którą odebrałaś ze skrytki.
Wiesz też, gdzie jest pakt Reagan-Honecker.
Kleo, lepiej już idź.
Po prostu idź.
Nie bądź głupia!
Dość tego gadania!
Towarzyszko Straub.
Kiedyś też nie wiedziałaś, kiedy odpuścić.
Zawsze wychodziłaś przed szereg.
No proszę. Znów wszyscy jesteśmy razem.
Może uczcimy to kolejką adwokata?
- Pogadamy na spokojnie. - Adwokat!
Tylko po co?
- Sorka! - Pogięło pana?
Czołem!
Dzień dobry wszystkim.
- Może pan rozwiązać to pokojowo. - Jak?
Mówiąc, gdzie jest pakt.
Niech żyje socjalizm!
O nie.
I znowu przegięłaś.
Znałaś go?
Tak.
To Rossbach. Mój instruktor.
Był idiotą, ale nie chciałam go zabić.
No to nie liczy się. Próbowałaś załatwić to pokojowo i…
Jestem z ciebie dumny.
Jutta, wstawaj.
Gdzie jest pakt? Kto go ma?
Ta jest naładowana, więc zacznij gadać.
- Nie mamy paktu. - Jak to?
Wszystko szło zgodnie z planem.
Towarzyszka z amerykańskiej ambasady podrzuciła pakt do śmietnika.
Ale gdy się tam zjawiłam, po reklamówce i pakcie nie było śladu.
Zniknęła. Ktoś nas wykiwał.
Kto?
Nie wiem.
Operacja jest ściśle tajna.
Wiedzą tylko wtajemniczeni i nikt nie zna całego planu.
Kto to zaplanował? Kto jest dowódcą operacji Łucz?
Towarzysz generał pułkownik.
Twój dziadek.
Zgadza się.
Stoi za tym Otto.
To jego pomysł na wieczność.
Dziadek nie żyje.
Rybko ty moja.
Co z tobą dzisiaj?
Chodzi o Cianę.
Może nie być moją księżniczką.
Jest tajną agentką, ale z Zachodu.
Z CIA.
- Dlaczego tak uważasz. - „Cia-na”. C-I-A.
Trzy, dziewięć, jeden, trzynaście. I suma – cztery.
No i ta gra, Quattuor Saxa.
Cztery bloczki. Rozumiesz?
No jasne, ale…
CIA?
Nie sądzisz, że to mało prawdopodobne?
Może ma nazwisko po Leonardzie Cianciulli.
- Mydlarce z Correggio. - Kim?
Włoskiej seryjnej morderczyni.
Ćwiartowała ofiary siekierą i robiła z nich mydło.
I ciastka.
- Ciastka? - Tak.
Morderczyni?
No tak.
Chyba że po prostu tak zapisują imię Ciany na Syriuszu B,
a wszystkie te bzdety o CIA dopowiedziała twoja wyobraźnia.
- Tak sądzisz? - Pewnie. Przecież widziałem was razem.
To prawdziwa miłość.
- A przynajmniej tak to sobie wyobrażam. - Masz rację, Dopi.
Czuję, że to prawdziwa miłość.
No właśnie.
Pokazać ci, jak skręcić blanta na tulipana?
- Na tulipana? - Tak.
Przyznaj to.
Czy nie jest wspaniale znów działać razem?
Tak, teraz ty wykonałaś większość roboty, ale i tak było super.
Nadal nie wiemy, gdzie jest pakt albo kto go ma.
No tak, u ciebie szklanka zawsze jest w połowie pusta, co?
Muszę coś zjeść, wykąpać się i przespać parę godzin.
Zrobię ci spaghetti bolognese albo kanapkę bogatą na maksa.
Chociaż wy pewnie mówicie „na Marksa”.
Holger.
Czekałem na ciebie.
O rany, czekał na ciebie.
- Cześć, jestem Holger. - Spoko.
A gdzie są wszyscy?
Jacy wszyscy?
- Którzy nie mają tego w dupie, Holger. - Sven!
No co?
Idź już.
Kleo, poczekaj.
Wejdź.
Poczekaj. Tak nie można.
Nieładnie, Kleo.
Jesteśmy zespołem, a on sobie…
Holger.
Co jest z tobą, Kleo?
Dzwonisz z Belgradu, pytając, czy współpracuję z CIA.
I przebywasz z gościem, który mi groził.
Nie poznaję cię.
A wiesz dlaczego?
Bo nie jestem tą Kleo, którą byłam wtedy, Holger.
No to…
nie możemy poznać się na nowo?
Cześć. Jestem Holger.
A ja Kleo.
Była agentka Stasi, Zarząd Główny Wywiadu, Wydział XVIII.
Grupa specjalna ponad nadzorem ministra.
Zabiłam dla Firmy mnóstwo ludzi.
Bronią palną, trucizną i materiałami wybuchowymi.
Zostałam uwięziona i zdradzona przez wszystkich, którym ufałam.
Bez wyjątku.
Jesteś ostatnią rzeczą, jakiej mi trzeba.
Potencjalną słabością.
Może zacznijmy tam, gdzie skończyliśmy?
Moglibyśmy wsiąść na mój motocykl…
i wznowić tamten weekend nad Odrą.
Po prostu odjedziemy.
I zostawimy wszystko za sobą.
Fajny pomysł.
Ale to nie wypali.
Za dużo się wydarzyło, a stawka jest zbyt wielka.
Przykro mi, Holger.
Ale tak już musi być.
BŁAGOJE POD MOSKWĄ ZSRR
Nikołaj.
Mamo.
- Co u ciebie? - Nie mogło być lepiej. Siadaj.
- Herbaty? - A dziękuję.
Czyli w końcu osiągnąłeś swój odwieczny cel.
Jestem z ciebie dumna.
O co chodzi?
Wciąż się miesza.
- Mamy martwych towarzyszy w Berlinie. - Ta dziewczyna?
Wkrótce się tu zjawi.
Musisz zrobić wszystko, aby do tego nie dopuścić.
Nie może przejąć paktu.
Rozumiesz?
Tak…
mamo.
Długo jeszcze?
Muszę się odlać.
Zamknij się, Mike.
Cześć, Uwe.
Kurwa w dupę jebana!
Co tu robisz, Jutta? Nie byliśmy umówieni.
Kleo nie odpuszcza.
Zabiła dwóch naszych w Saloniku, więc towarzyszka Honecker…
- „Towarzyszka minister”! - Tak.
Mówi, że z Moskwy przyszły nowe rozkazy od towarzysza Żukowa.
Plan lekko się zmienił.
- Uwe? - Co? Kolejna zmiana planu?
- Uwe? - Czego?
Masz jakieś ubrania?
Dobra, do rzeczy.
- Co? - Masz. To nowy cel.
Nie wierzę.
Czołem, Freddy!
Skoczymy do kina? Puszczają Tańczącego z wilkami.
Musimy pogadać, Sven.
W porządku.
Posłuchaj. Sporo myślałam.
Od dawna nam nie szło jako parze.
Ale jesteśmy świetnymi rodzicami.
Mamy wspaniałego syna.
Robimy dobrą robotę.
Nie.
Ty robisz.
Ty robisz dobrą robotę, a ja…
nie jestem teraz dobrym ojcem.
- I przepraszam, bo… - Sven.
Coś po prostu…
wtargnęło w moje życie, a ja zacząłem mieć obsesję.
Cała akcja z Kleo.
- I… - Po prostu jej powiedz.
Ale co i komu?
Kleo.
Że ją kochasz.
Jenny, przykro mi, że tak to wszyscy wyszło.
Przykro mi.
Trzymaj się.
- Mogę je zabrać? - Pewnie.
Cześć.
Jest jeszcze Holger?
Nie.
Spoko.
Mogę wejść?
- Tak. - Dzięki.
Znowu cię skądś wywalili?
Tak, ale tym razem mam piwo.
Chwila.
Chcę ci coś powiedzieć.
I nie wiem, czy…
To znaczy… W sumie mogę…
Choć jeśli mam liczyć na…
- Ale w sumie… - Czego chcesz?
Chcę ci powiedzieć, że…
Powiesz mi…
czy mogę spać na kanapie?
No jasne.
To właśnie…
Dlaczego?
Zobacz. Tulipan.
Dla ciebie.
Super.
- Wiesz, co przez chwilę podejrzewałem? - Nie. Co?
Że pracujesz dla CIA. Śmieszne, co nie?
Dzień dobry.
Cześć, Kleo. Wszystko w porządku? Przywiozłaś mi coś z Jugosławii?
Nie. Zapomniałam.
Co to?
A nic.
„Twój pocałunek to miłosny meldunek”.
Co to ma być?
- To wiersz. - Jaki wiersz?
- Dla towarzyszki Jutty. - Te twoje uczucia działają mi na nerwy!
Do roboty.
Mike!
- Co to? - Stało przed supermarketem.
Wzięliśmy to sobie.
Fajne, co nie?
O cholera.
- Ruchy. - Noga mi zdrętwiała.
- Idziemy! - Dobrze!
Chcecie śniadanie? Jajka na twardo czy miękko?
- Na miękko. - Na miękko.
Jednocześnie!
To prawdziwie kosmiczna harmonia. Czad, co?
Cholera.
Cholera jasna!
Do diaska!
Dzień dobry, Kleo.
Piotr.
Miło cię widzieć.
O czymś wiesz?
Miałaś rację.
- Wiem. - Svena porwał Uwe.
- Ta świnia. - Jest w elektrowni.
- Ale to pułapka. - Dzięki, towarzyszu.
Ciocia Margot też działa w operacji Łucz.
A pieniądze?
Następnym razem.
Sven został porwany.
Gdzie jest Rose Carmichael?
- Kto? - Twoja koleżanka czy tam szefowa.
- Pracujesz dla CIA. - Nie, Kleo.
Też tak myślałem, ale to nieprawda.
Właśnie.
Uważaj.
To zabójczyni.
To jak?
No dobra. Miałam cię pilnować.
Pracujesz dla CIA?
- Thilo, to miała być jedna misja… - A ty wiedziałaś?
Ostrzegałam cię.
- Faktycznie. - No to gadaj.
Gdzie jest Rose Carmichael?
W hotelu Tegel.
W hotelu Tegel!
Idę się przebrać. Dawaj.
Thilo, przepraszam.
- Zmusili mnie do tego. - No tak…
Co dalej z nami?
Nic.
Jak miałoby to trwać, skoro to nieprawdziwe?
Skoro skłamałaś, kim jesteś, to nie ma żadnych „nas”.
Jesteś ty i jestem ja.
To była tylko misja. Nie chciałam…
Nie, powinnaś już iść.
To ty miałeś się zbierać.
Jeśli też wyjdę, to wyjdziemy razem.
Faktycznie. Mój błąd.
No to ja idę.
Dawaj łapy!
- O co chodzi z tymi zegarami? - Dla różnych stref czasowych.
- Rozumiem. - Szybciej, Mike.
- Ogarniasz cokolwiek? - Też mam uczucia.
- Co teraz? - Nic.
Zaczekamy na tę babę i zobaczymy.
Burżuj jebany.
Kleo Straub.
- Cóż za niespodzianka. - Potrzebuję waszej pomocy.
No pewnie!
- Porwali go ludzie z Łuczu. - Powiedz coś, czego nie wiem.
Czyli macie tam podwójnego agenta?
Wiesz, że to pułapka na ciebie?
Wiem. Dlatego potrzebuję waszej pomocy.
Nie mogę zjawić się tam sama.
- Masz jego. - Nie wiem, czy wystarczy.
Powiedzmy, że ci pomogę.
Co będę z tego miała?
Będę ci wisiała przysługę?
Ale ze mnie szczęściara!
Ale nie.
W porządku.
Powodzenia.
Thilo. Potrzebuję cię, ale może to być niebezpieczne.
Moje życie i tak straciło sens, więc w sumie mogę umrzeć.
Świetnie. Ty prowadzisz.
Jedzie.
Dźwig jest twój. Ja ją załatwię.
Cholera, to nie ona.
To jej tępy współlokator.
Coś knuje.
Serio? To ona!
Pizda myśli, że nas przechytrzy.
Co teraz?
Wracaj!
Bliżej i na glebę.
Na glebę!
Kładź się.
Głową do mnie!
- Tak? - Tak, ale głowa też na glebie.
Rany, Uwe. Za każdym razem dajesz się na to nabrać.
Rzuć broń.
Bardzo dobrze.
Idziemy.
- Hop-hop. - Idę.
Hop-hop, hop-hop, niech będzie to galop!
- Idź. - Kleo! Wszystko gra?
- Uwe. - Odłóż broń!
Nie rób tego, Mike!
- Ale… - Żadnego ale! Strzelaj! To rozkaz!
- Dalej! - No dobrze!
- Poczekaj! - Wyceluj!
Mam już ciebie dość!
Nie mogę, Uwe.
Jesteśmy przyjaciółmi.
Przyjaciółmi!
Przejdź tam.
Gdzie Sven?
Tam.
Thilo? Podejdź.
Weź wyrzutnię i pilnuj ich.
No dalej.
Jeśli czegoś spróbują, pociągnij spust.
- Zrozumiałeś? - Tak.
Thilo?
Ale naprawdę?
Pizda!
Nie ruszać się albo strzelę.
Tak jak mówiła Kleo.
Wiedz, że gdy parę dni temu próbowałem poderżnąć ci gardło,
nie było to nic osobistego.
Już o tym zapomniałem.
Byłeś w wojsku?
Nie. Służba cywilna.
Widać. Źle to trzymasz.
Dlaczego nie byłeś w wojsku?
Powody religijne?
Nie.
Egzystencjalne.
- Co? - Sartre!
- Nie słyszałem o nim. - Sartre.
„Człowiek wrzucony w świat”. Wybory, odpowiedzialność?
- Nie kojarzę. - No to poczytaj.
Sartre.
Sar… tre.
A czy Sartre wie, co będzie, jeśli wystrzelisz?
Cudownie.
- Thilo! Gdzie oni? - Wypuściłem ich.
- Dlaczego? - Wiem, że to źle dla ciebie.
Ale przypomniał mi się Sartre. Wiesz, co by było, gdybym ich zabił?
Rozerwałoby im brzuchy!
A gdzie broń?
No nie. Ogarnij się, Thilo!
Musimy jechać. Dawaj kluczyki.
- A Sven? - Nie ma go tutaj.
Nie wierzę, że to się dzieje.
O cholera! A niech to!
Zawsze gotowi, towarzyszko!
- Cholera! - Kleo, my latamy!
Cholera jasna!
Bez obaw. Ci, którzy ulegną rozpadowi, staną się częścią całości.
Nie rozpadniemy się.
Cholera.
Napisy: Krzysiek Igielski