Dzień dobry.
Wakacje?
Powiedzmy.
Z Berlina?
Nie, z Magdeburga.
Znamy się skądś?
Nie sądzę.
Jestem tu pierwszy raz.
No to miłego urlopu.
Mamy ją. Dam znać towarzyszce minister.
Dobrze.
- Cholera! - Mike?
- Wyżej! Nie chcę oberwać odłamkami. - Nie da się!
Żegnaj.
Sven?
- Strzelaj! - Nie ruszaj się!
- Ty tępy zasrańcu! - O cholera.
Sven! Za tobą!
Proszę rzucić broń!
Co?
CIA?
Proszę rzucić broń, panie Mittig!
- Uwe! - Dorwiemy go później.
- Brać go. - Tak jest.
- Ściągnijcie ich. - Tak jest.
Nie ulegliśmy rozpadowi.
Nieźle, panie Petzold.
Nieźle.
- Wiedziałam. Nie umiesz kłamać. - Masz u mnie dług.
Znacie się?
Co chcesz wiedzieć?
Przechwyciliśmy komunikację między operacją Łucz i Moskwą.
Gdy tylko jest mowa o walizce, mówi się też o tobie, Kleo Straub.
Zawsze pojawia się twoje nazwisko.
Dlaczego jesteś kluczem?
Nie wiem.
Daj spokój! Powiedz, co wiesz.
Myślisz, że skoro skończyłam ze Stasi, to będę z tobą walczyć o kapitalizm?
Myślisz, że te dokumenty powinny pozostać w rękach wyznawców tej chorej ideologii?
Wasza nie jest lepsza.
Czego ty chcesz, Kleo Straub? Bo już cię nie rozumiem.
Podejmować własne decyzje?
Przestać wykonywać rozkazy innych?
Wyjść poza podział świata na dobro i zło?
Uwierzyć w inny świat, gdzie nie ma waszych ideologii?
Możesz ścigać mnie do woli.
Ale nie licz na moją pomoc.
Przekaż to kowbojom w Waszyngtonie.
Chodźmy.
Odpuśćcie.
Doprowadzi nas do dokumentów. Wystarczy ją śledzić.
A wtedy dopniemy swego.
- Skąd wiedziałaś, gdzie jestem? - Od znajomka z wojska.
Ale CIA też wiedziało, czyli…
Pewnie mają agenta w operacji Łucz.
Czyli waszych też da się przekupić?
Owszem.
Możesz mi z tym pomóc?
Nie.
Kleo.
Wiadomość dla ciebie.
Dzięki.
„Wiadomość”. Stary, to jest list. Thilo, dlaczego zawsze jesteś taki…
Świetnie się dziś spisałeś.
A dzięki.
I fajnie wyglądasz.
Droga Kleo.
Miałaś rację.
Jesteś, kim jesteś. Zapewne kimś nie dla mnie.
Nie chcę życia pełnego przemocy i śmierci, choć wiem, że nie znikną ze świata.
Będę tchórzem, chowając głowę w piasek, ale nie każdy jest odważny.
Tak odważny jak ty.
Tacy jak ja, którzy chcą szczęśliwego życia,
pewnie potrzebują takich jak ty, którzy o to walczą.
Nie chcę być twoją potencjalną słabością.
Nawet jeśli do siebie nie pasujemy, to wiedz, że nie ma z tobą nic złego.
Cieszę się, że się spotkaliśmy.
Obyś zaznała szczęścia, którego szukasz.
Na zawsze twój – Holger.
Smutno ci?
Tak.
Może trochę.
Mnie również.
Dlaczego?
Zawsze myślałem, że pustka jest niczym.
Ale to nieprawda.
Czy coś, co boli, może być niczym?
Ciana?
Myślałem, że jesteśmy sobie pisani.
Dwoje ludzi z tej samej gwiazdy na zawsze razem.
Teraz nie zostało już nic.
Tylko wielka i bolesna pustka.
Lepiej żyć sobie samemu. Wtedy mniej boli.
No tak. Jeśli nikogo nie masz, to nikogo nie stracisz.
Ale to by oznaczało wieczną samotność.
I że ludzie nie są istotami społecznymi.
Że planeta jest pełna odrębnych egoistów,
wyzbytych z miłości i przyjaźni.
- Tak. - A tak nie jest.
Jesteś moją przyjaciółką, Kleo. Czuję to tutaj.
No tak. Ja też mam cię za przyjaciela.
No właśnie.
Ludzie potrzebują wiary w miłość.
A jeśli zostaniemy zranieni, to możemy te rany zagoić.
Powiedz coś.
- Może masz rację. - Tak.
- Albo… - Mam rację.
Zgadza się.
Nie można porzucać przyjaciół i ukochanych.
Oraz nadziei i marzeń.
To kosmiczne prawo.
I jaki masz teraz plan?
Lecę do Dopiego. Miłość musi przetrwać, Kleo.
Wesołych świąt, Kleo.
Tata?
Nic ci nie jest?
Kleo, możemy coś z tym zrobić?
Kleo, poczekaj!
Kleo, musisz ze mną pogadać. Proszę. Widzę, że się odpaliłaś.
I nie mam nic do tego, ale porozmawiajmy.
Dostałam ten domek na Gwiazdkę.
Rozumiem. Całkiem… fajny prezent.
No i?
Wesołych świąt, Kleo.
Kim jesteś?
Znamy się od dawna.
Mam dla ciebie prezent.
Spójrz.
Cel to Karl-Friedrich Konrad, szef nazistowskiej bojówki z RFN.
Zaaranżujemy wam spotkanie.
Tutaj znajdują się wszystkie informacje o operacji.
Dziękuję.
To wszystko?
Niezupełnie.
- Co to jest? - Śmiało.
Mistrzostwa Europy w łyżwiarstwie figurowym w Kopenhadze?
To niesocjalistyczny kraj.
Jeśli je przyjmiesz, to wrócisz z misji bez szwanku.
To polecenie służbowe?
To rozkaz.
No to się postaram. A jeśli faktycznie wrócę bez szwanku?
No to oboje będziemy dopingować naszą Kati w Kopenhadze.
Może nie jest to…
ani trochę profesjonalne, ale…
- To wszystko, towarzyszko. - Towarzyszu.
Towarzyszu Żukow?
Dzień dobry.
„Uwaga, składam raport! Ściśle tajne.
Operacja Łucz przygotowana przez generała pułkownika Otto Strauba”.
Przestań. A jeśli dziadek cię usłyszy?
To mógł tego nie zostawiać na widoku.
„Cel: zachowanie struktur wojskowych i administracyjnych
na wypadek upadku”.
- Oddawaj! - Co dostanę w zamian?
Plaskacza.
Plaskacza? To za mało.
Jajko sadzone?
Może być.
I pocałunek, towarzyszko Straub.
Dobrze.
Wyjdź, Kleo.
Wytrzyjmy cię szybko.
Tata wrócił?
Kochanie, przecież mówiłam ci, że tata już nie wróci.
Ale dopiero co go widziałam.
Zepsuło mu się auto.
Na autostradzie.
Wypadł z drogi i choć lekarze szybko byli na miejscu,
to nie byli w stanie mu pomóc.
- Otto cię przysłał, Nikołaj? - Przyszedłem z prezentami.
- Nie chcę cię tu więcej widzieć! - Nie zabronisz mi wpadania z prezentami.
Wsadź je sobie w dupę!
Właśnie. Wynoś się. I nie mieszaj się w nasze życie.
Nie mów mi o mieszaniu się!
Co się stało?
- Musimy jechać do mojej matki. - Powoli. Jaki masz teraz tryb?
Mój ojciec nie zginął w wypadku. Został zastrzelony.
Zabił go Nikołaj Żukow z KGB, który przez cały ten czas mnie śledził.
To on dał mi wisiorek z konikiem morskim, który zabrał mi po zabiciu mojego ojca.
Moja matka go zna. Rozumiesz?
Dobrze, czyli… jedziemy do twojej matki.
- Nie wiem, gdzie jest. - A kto może wiedzieć?
- Tylko ciocia Margot. - A dlaczego?
Bo Piotr mówił, że bierze udział w operacji Łucz.
- Spoko. - A to ludzie ze Stasi.
Firma miała prawie 200 000 informatorów. Nie da się przed nią ukryć.
- Fakt. - Mogą ich aktywować.
- A pełną wiedzę ma…? - Margot Honecker.
- Tak. - Super.
Nie wiem, czy wszystko załapałem, no ale jedźmy.
A ten mały problem? Bo już mnie to…
Co robisz?
O nie! Kleo, nie rób tego.
Na pewno masz piłę czy coś. Żadnego strzelania.
- Nie ruszaj się. - Dobrze.
- Ufam ci. - Dawaj.
Chodź.
Wolność!
Cześć, Dopi.
Zmieniłem zdanie. Wchodzę w to.
Chciałeś mnie porzucić?
Tak.
Ale Ciana to nie księżniczka. Wybiła igłę z mojej płyty.
No spoko.
Ale jeśli płyta nadal gra, to można znów ustawić igłę.
A serce może zatańczyć.
Miłość i muzyka.
- Na tym polega misja! - Twoja misja.
Nie, Dopi.
Nasza misja.
Thilo.
- Twoje serce tańczy. - W tym samym rytmie, co twoje.
Ale czad.
Patrz na to.
Nasz rozpoznawczy kawałek. Prosto z Syriusza B.
Fajne, co nie?
Bardzo fajne!
Idiota, idiota! Mogłem to przewidzieć.
- Jestem idiotą! - Weź się w garść, Uwe!
- Niebawem możemy przejść do historii. - A ja zawiodłem!
Bzdury!
Niemcy zostaną zjednoczone pod sowiecką kuratelą.
A ty pomożesz zatriumfować nad kapitalizmem.
Wróg ją przejął, a ja zasługuję na degradację.
Kleo nie podejmie współpracy z USA. A my wiemy, gdzie jest jej matka.
- To nasz hak na Kleo. - Nie zostanę zdegradowany?
- Bzdury! Niby dlaczego? - No cóż…
- Bo… - Uwe!
Organizacja cię potrzebuje.
Ja również.
Naprawdę?
Tak! Jesteś moim najbardziej lojalnym i najważniejszym człowiekiem.
Naprawdę?
Tak!
No co?
Czy ty próbowałeś…
Z czego się pani śmieje? To było na poważnie.
- Myślałem… - Lepiej już nie myśl.
- Proszę się ze mnie nie śmiać. - Erich!
Wiesz, czego próbował ten skrzat?
Proszę się ze mnie nie śmiać. Poświęciłem całe życie socjalizmowi!
No to polegaliśmy na złych ludziach.
Erich! Próbował mnie pocałować!
Nie śmiej się ze mnie, pizdo!
Pizda!
Margot?
Mówiłaś coś?
O cholera.
- Kleo, poczekaj! - Co?
Nie możesz wejść z kałachem do Honeckerów!
- Dlaczego? - Pytasz serio?
Jeśli coś się skopie i zaczniesz zabijać, cały świat będzie nas szukał.
- Już tak jest. - W sumie racja.
Ale możemy choć raz zminimalizować nasze problemy?
Dobrze. Choć kałach zrobiłby wrażenie.
Ciociu Margot?
Ja pierdolę!
O kurwa.
Erich Honecker nie żyje?
O cholera. Kleo, czy on…
Zrobiło się poważnie. Proszę, chodźmy stąd.
- Kurwa mać! - Schowajmy się.
Co? Gdzie? Kurwa!
Towarzyszko?
O cholera.
Jest tu ktoś?
Jutta.
Kleo.
Coś ty zrobiła?
Nic. Zastałam ich martwych.
I mam ci uwierzyć?
Szukasz paktu i myślałaś, że jest u Margot.
Rzuć broń!
- Pogadajmy. Tak jak chciałaś w Saloniku. - Nie.
Zgłoszę, że zabiłaś towarzyszkę minister
i towarzysza przewodniczącego Rady Państwa.
Niby komu?
Policji? I co im powiesz?
„Tu Jutta z operacji Łucz.
Szykujemy zamach stanu, ale pojawiła się przeszkoda”.
Nie jestem tępa!
Rzuć broń.
- Bo strzelę! - Dość!
Proszę, przestańcie. Niech nikt nie strzela, dobrze?
Czego pan chce?
Żebyś przestała w nią mierzyć i jej nie prowokowała.
Porozmawiajmy jak cywilizowani ludzie.
Jutta, schowaj broń.
Potwierdzam, że zastaliśmy ich martwych.
Też bym tak powiedziała.
No dobrze.
Jestem agentem specjalnym z CIA.
Schowaj broń.
Z CIA?
- Nie, nie jesteś. - Ależ jestem.
Nie.
Skąd wiesz?
Chwileczkę.
Nie możesz wiedzieć, że nie pracuję dla CIA, chyba że…
sama pracujesz dla CIA!
Kurwa! Jest ich informatorką. Powiedziała im o Uwe.
Jutta.
Co powiedzą twoi współspiskowcy, gdy się o tym dowiedzą?
Nie powiesz im, prawda?
Proszę.
Jutta, podwójni agenci nie są zbyt lubiani.
Margot zaczęła cię podejrzewać.
- Dlatego ich zlikwidowałaś, prawda? - Co?
- Masz przerąbane. - Jeszcze jak.
Nie. Nie możesz mi tego zrobić. Proszę.
Mówiłam wam prawdę.
Gdy dowiedziałam się o pułapce na ciebie,
powiedziałam o tym CIA, żeby cię ochronić.
Nie, Jutta! Powiedziałaś im, bo ci za to płacą.
Gdzie moja matka?
- Możemy… - Co?
Wiem, że wiesz. Gadaj.
Skąd miałabym to wiedzieć?
Widziałaś wszystkie informacje na mój temat.
- Wiesz, jak to działa! - Nie mogę ci powiedzieć.
W takim razie muszę dać znać KGB,
co kombinuje podwójny agent w operacji Łucz.
Przestań! Poczekaj.
W porządku.
Znasz jezioro Krewitz?
Twoja matka ukrywa się tam w starej daczy.
- Znasz to miejsce? - Tak. Chodźmy.
Ale…
- Nie możecie wyjść. - Możemy.
- A to wszystko? - Coś wymyślisz. Nie jesteś tępa.
Ale…
Towarzyszko?
Jest tu ktoś?
Zdradziecka pizda.
Proszę.
Towarzyszu Żukow. Telefon z Bajkonuru.
Podajcie telefon.
Do ręki.
Chciałem życzyć wam powodzenia.
Cały wasz kraj, towarzyszu…
Jesteśmy z was dumni.
Czeka was świetlana przyszłość.
Dziękuję.
Wyniesiecie sowiecką sławę i honor w przestrzeń kosmiczną.
Wiedziałem o tym, gdy dołączyliście do Roskosmosu.
Wielkość naszego narodu znajduje odzwierciedlenie także w nauce.
To zaszczyt.
Prędzej dla mnie, towarzyszu kosmonauto.
Trzymam kciuki za wasz bezpieczny i zwycięski powrót.
Będę was potrzebował u swego boku.
Dziękuję. Możecie na mnie polegać.
Towarzyszko minister.
Tak?
- Kto mówi? - Z kim rozmawiam?
- Towarzysz Żukow? - Tak.
- Kim pan jest? - Towarzysz Uwe Mittig.
Adiutant towarzyszki Honecker.
Proszę dać ją do telefonu.
Nie mogę, towarzyszu.
Towarzyszka Honecker…
nie żyje.
Towarzysz przewodniczący również. Zostali zastrzeleni.
Przez…
tchórzliwą zdrajczynię.
Dlaczego nie macie kontroli nad sprawami w Berlinie?
Cóż…
Myślę, że mamy…
Towarzyszka Honecker zaręczała,
że ma wszystko pod kontrolą!
A co się okazuje?
Że nie panujecie nad niczym!
Dlaczego nie dostałem jeszcze paktu?
Jeśli przechwycą go Amerykanie,
wszystkich nas czeka zguba.
Nie odpowiadałem za dokumenty.
- Wiem tylko, że… - Co się stało?
Ukryłem się w łazience i wszystko doskonale słyszałem.
Była tu Kleo Straub.
Zastrzeliła towarzyszkę Honecker i towarzysza Honeckera bez ostrzeżenia.
Weszła towarzyszka Jutta Zielinski.
Jest informatorem CIA.
Powiedziała Kleo, gdzie jest jej matka.
A Kleo zabiła także ją.
Kurwa, ale burdel.
Nie mogłem nic zrobić.
Uwierzcie mi, towarzyszu.
- Naprowadziła ją na matkę? - Tak.
Kleo jedzie nad jezioro Krewitz.
Na pewno?
Tak jest.
Towarzyszu?
- Cholera. - Towarzyszu Żukow?
Wezwanie do walki dla Gwiazdy Pokoju 65.
Operacja Pozdrowienia z Rosji.
Gwiazda 65 w gotowości bojowej.
Podaję współrzędne celu.
53.28…
9853,
13.54…
5018.
Proszę o potwierdzenie rozkazu.
Fizyczne unicestwienie.
Przyjąłem.
Dwie nieznane osoby zbliżają się do celu.
Przyjąłem.
Rozpocząć operację Pozdrowienia z Rosji.
Atakować…
bez dalszych rozkazów.
Tak jest.
- To tutaj? - Tak.
To wasz dawny domek?
Przyjeżdżaliśmy tu na wakacje. Z tatą.
- Zaczekaj tutaj. - Jasne.
- Nie powinno cię tu być. - To nie był wypadek samochodowy.
Zamordowało go w święta Nikołaj Żukow z KGB, zgadza się?
- Skąd… - Dlaczego mnie okłamałaś?
Mów!
Słyszałaś o operacji Łucz?
Tak. To plan, który opracował dziadek.
Nie tylko on.
Zrobił to wspólnie z Nikołajem Żukowem.
Był wtedy oficerem KGB. Nadzorował działania NRD.
Otto ochronił Nikołaja, gdy ten zastrzelił Fabiana.
Może by mieć na niego haka.
Stasi upozorowało to tak, jakby zginął, przekraczając nielegalnie granicę.
Dwa dni po śmierci Fabiana zapytałaś, kiedy tata wróci do domu.
Zrozumiałam, że to wyparłaś.
Mimo że stało się to na twoich oczach.
Nie chciałam, żebyś myślała, że Fabian nas porzucił.
Nie zrobiłby tego. Dlatego wymyśliłam historię o wypadku.
By cię chronić.
Nikołaj nie cofnie się przed niczym, żeby zdobyć pakt Reagan-Honecker.
O ile już go nie ma.
Ale dlaczego go zabił?
I dlaczego tylko ja mogę zdobyć pakt?
Dlaczego nie zrobi tego CIA?
Bo nie mogą wejść do siedziby KGB i zabrać tych dokumentów.
Ale ty możesz.
Bo obecny szef KGB zabił mi ojca, więc wisi mi przysługę?
Nikołaj nie zabił twojego ojca, Kleo.
To Nikołaj jest twoim ojcem.
Kleo!
Cel wyeliminowany.
Pozostali przeżyli.
Co teraz?
Wybieramy się do Moskwy.
RUROCIĄG „PRZYJAŹŃ” WOLNA MŁODZIEŻ NIEMIECKA
Proszę.
Towarzyszu Żukow.
Chyba czekaliście na to z niecierpliwością.
W rzeczy samej. W końcu.
Skąd to masz?
To nieistotne.
- I czego chcesz? - Przysługi.
Napisy: Krzysiek Igielski