Dzień dobry.
Urlop?
Można tak powiedzieć.
Z Berlina?
Nie. Z Magdeburga.
Czy my się znamy?
Wątpię. Jestem tu pierwszy raz.
Miłego wypoczynku.
Mamy ją. Powiadomię towarzyszkę minister.
Szlag!
-Mike! Wyżej, bo czymś oberwę! -Nie da się!
Żegnam.
Sven?
-Strzelaj! -Nie wierć się!
-Ty gnoju. -Szlag.
Sven, za tobą!
Rzucić broń!
Co?
CIA?
Rzuć broń, panie Mittig.
Uwe!
Później go dorwiemy.
Brać go.
A ich opuścić.
Tak jest.
Nie zginęliśmy.
Nieźle, panie Petzold.
Wiedziałam, że przyjdziesz. Nie umiesz kłamać.
Masz u mnie dług.
Znacie się?
Co chcesz wiedzieć?
Przechwyciliśmy wszystkie rozmowy między Ludsch a Moskwą. Gdy wspominają o walizce,
to również o tobie. Ciągle słyszę twoje imię.
Jesteś kluczem. Dlaczego?
Nie wiem.
Mów, co wiesz.
Myślisz, że skoro skończyłam ze Stasi, będziemy razem walczyć za kapitalizm?
A ty myślisz, że te dokumenty
powinny pozostać w rękach gnijącej ideologii?
Wasza nie jest lepsza.
Czego ty chcesz? Nie rozumiem cię.
Sama podejmować decyzje? Przestać wykonywać rozkazy?
Wierzyć w dobro i zło? A może świata, w którym takie ideologie nie istnieją?
Możesz dalej mnie ścigać.
Ale nic ci nie dam. Przekaż to kowbojom w Waszyngtonie.
Chodź.
Zostawcie.
Zaprowadzi nas do dokumentów. Wystarczy ją śledzić.
Dostaniemy je.
Skąd wiedziałaś, gdzie jestem?
Pomógł stary kumpel z armii.
CIA też wiedziało. Co znaczy…
Że mają informatora w Ludsch.
Czyli waszych agentów też da się kupić?
Tak.
Masz może kluczyk?
Nie.
Kleo, wiadomość do ciebie.
Dzięki.
To zwykły list. Dlaczego ty zawsze…
Spisałeś się dzisiaj.
Dzięki.
Ostro to wygląda.
Droga Kleo. Miałaś rację. Jesteś, kim jesteś, i to raczej nie dla mnie.
Nie chcę życia pełnego śmierci. Wiem,
że taki świat nie istnieje i że jestem tchórzem, jeśli udaję inaczej.
Ale nie wszyscy potrafią być dzielni.
Jak ty. Ludzie jak ja, chcący tylko szczęścia,
potrzebują tych, którzy o nie walczą.
Ostatnie, czego chcę, to cię narazić.
I choć nasze życia do siebie nie pasują,
wiedz, że wszystko z tobą w porządku.
Miło mi, że znów się spotkaliśmy, i mam nadzieję, że odnajdziesz szczęście.
Zawsze twój, Holger.
Jesteś smutna?
Tak. Trochę.
Ja też.
Dlaczego?
Myślałem, że pustka jest niczym. Ale to nieprawda. Czy coś, co sprawia ból,
może być niczym?
Ciana?
Myślałem, że jesteśmy sobie pisani.
Dwoje ludzi z tej samej gwiazdy,
na zawsze.
Nic z tego nie zostało. Tylko wielka, bolesna pustka.
Najlepiej być samemu. Wtedy mniej boli.
Jeśli nikogo nie masz, nikogo nie stracisz.
Ale to oznacza, że już zawsze będziesz sama.
Że ludzie nie są istotami społecznymi. Że ta planeta jest pełna egoistów.
Że brak na niej miłości i przyjaźni.
A to nieprawda. Jesteś moją przyjaciółką. Czuję to tutaj.
A ty jesteś moim przyjacielem.
Właśnie. Ludzie muszą wierzyć w miłość.
I gdy ktoś nas zrani, możemy razem rosnąć.
Prawda?
Możesz mieć rację.
Bo mam.
Nie możesz porzucać przyjaciół. Ani bliskich. Ani marzeń. Tako rzecze kosmos.
Co planujesz?
Idę do Dopiego. Miłość musi przetrwać.
Wesołych świąt, Kleo.
Tata?
Wszystko gra?
Zrobimy coś z tym czy…
Musimy pogadać. Rozumiem, że nie jesteś w humorze, ale komunikacja…
Dostałam ten domek na święta.
Ładny prezent. I?
Wesołych świąt, Kleo.
Kim jesteś?
Długo już się znamy.
Przyniosłem ci prezent. Spójrz.
Cel to Karl-Friedrich Konrad, przywódca bojówki nazistowskiej w RFN.
Ustawimy wam tajne spotkanie. Resztę informacji znajdziesz tutaj.
Dziękuję.
To wszystko?
Nie.
Co to?
Otwórz.
Mistrzostwa Europy w łyżwiarstwie figurowym w Kopenhadze?
To nie jest kraj socjalistyczny.
Jeśli je przyjmiesz, obiecaj, że wrócisz cała i zdrowa.
Czy to polecenie?
Rozkaz.
Postaram się. I jeśli wrócę?
Wtedy razem będziemy świętować zwycięstwo naszej Kati.
Niezbyt to profesjonalne, ale…
-Powodzenia, towarzyszko. -Towarzyszu.
Towarzysz Żukow?
Dzień dobry.
Ściśle tajne! Operacja Ludsch opracowana przez pułkownika generała Otto Strauba.
Przestań, bo dziadek usłyszy.
Nie powinien tego tak zostawiać. „Cel:
ochrona struktur wojskowych i administracyjnych
na wypadek upadku…".
Oddawaj.
Co dostanę w zamian?
-Z liścia. -Za mało.
Jajko?
Smażone?
Chcę buzi, towarzyszko Straub.
Zgoda.
Kleo, wychodzimy.
Wytrzyj się.
Czy tatuś wrócił?
Już tłumaczyłam, że nigdy nie wróci.
Przed chwilą go widziałam.
Jego auto zepsuło się na autostradzie. Wysiadł z niego.
Lekarze szybko przyjechali, ale nic nie dało się zrobić.
Otto cię tu przysłał?
Przyniosłem tylko prezenty.
Nie chcę cię więcej widzieć!
-Nie zabronisz mi przynosić prezentów. -Wsadź je sobie w dupę.
Precz stąd i nie wtrącaj się do naszego życia.
I kto to mówi?!
Co się stało?
-Musimy jechać do mojej matki. -Ale… O co chodzi?
Ojciec nie zginął w wypadku. Zastrzelił go Nikolai Żukow z KGB.
I od tamtej pory mnie śledzi. Oddał mi naszyjnik z konikiem,
który mi zabrał chwilę po zastrzeleniu mojego ojca. Matka go zna, rozumiesz?
-Czyli… Jedziemy do niej? -Nie wiemy, gdzie jest.
A jak się dowiemy?
-Tylko ciocia Margot to wie. -Bo?
Według Piotra bierze udział w Ludsch.
A siedzą w tym ludzie ze Stasi. Mieli 200 tysięcy informatorów.
Ludsch może ich aktywować.
Kto ma dostęp do informacji?
Margot Honecker.
Nie do końca ogarniam, ale jedziemy.
Przy okazji, trochę już mnie to zaczyna…
Co robisz? Przestań! Na pewno masz jakąś piłę…
Nie ruszaj się.
Dobra. Ufam ci.
Idziemy.
Wolność!
Dopi, wróciłem.
Chciałeś mnie zostawić samego?
Tak. Ciana nie jest księżniczką. Co oderwało mi igłę od płyty.
Spoko.
Ale jeśli ona nadal się kręci, możemy przyłożyć ją z powrotem.
I serce dalej tańczy.
-Miłość i muzyka. To jest misja. -Twoja.
Nie, Dopi. Nasza.
Thilo… Twoje serce tańczy.
W synchronie z twoim.
Super.
Patrz na to.
Nasz kawałek. Prosto z Syriusza B.
Fajny?
Ale super.
-Kretyn. Kretyn… Powinienem się domyślić! -Ogarnij się. Tyle nam
brakuje do stworzenia historii.
-Zawiodłem! -Niemcy zjednoczą się z imperium
sowieckim, a ty pomożesz nam wygrać z kapitalizmem.
Oddałem ją wrogom. Zasłużyłem na zdegradowanie.
Kleo nie będzie z nimi współpracować. Dorwiemy jej matkę i zacznie nas słuchać.
-Nie zdegradują mnie? -Dlaczego by mieli?
Uwe! Organizacja cię potrzebuje. Ja cię potrzebuję.
Naprawdę?
Oczywiście! Jesteś moim najbardziej lojalnym człowiekiem.
Serio?
Tak!
Uwe!
Co?
Czy ty próbowałeś…
Z czego się śmiejesz? Myślałem, że…
Lepiej, żebyś nie myślał.
Nie śmiej się ze mnie.
Erich! Wiesz, co ten gnom próbował zrobić?
Przestań. Poświęciłem życie służbie socjalizmowi.
Może jednak źle dobieramy ludzi. Erich! On próbował mnie pocałować!
Nie śmiej się ze mnie, suko!
Suka! Suka!
Margot, mówiłaś coś?
Szlag. Zaczekaj.
Co?
Nie wejdziesz do Honeckerów z kałasznikowem.
Dlaczego?
Bo jeśli wejdziesz w tryb zabójcy, będziemy mieć wszystkich na karku.
Już mamy.
Fakt. Ale możemy chociaż unikać większych problemów?
Dobra. Ale tamten zrobiłby wrażenie.
Ciociu Margot?
Kurwa mać.
Kurwa…
Erich Honecker nie żyje.
Czy on…
Spadajmy stąd. Proszę.
-Kurwa! -Kryj się.
Gdzie?
Towarzyszko minister?
Cholera.
Halo?
Jest tu kto?
Jutta.
Kleo…
Coś ty zrobiła?
Nic. Byli martwi, gdy tu przyszłam.
I mam ci uwierzyć?
Myślałaś, że Margot ma pakt. Rzuć to.
-Pogadajmy. Jak ostatnio chciałaś. -Nie. Doniosę, że zabiłaś towarzyszkę
minister i towarzysza przewodniczącego rady państwa.
Komu? Policji? Co im powiesz? „Jestem Jutta z Ludsch. Planowaliśmy zamach stanu,
-ale coś nam przeszkodziło". -Nie jestem głupia!
Odłóż to albo strzelam.
-Wystarczy! Nikt tu nie będzie strzelał. -A pan czego chce?
Żebyś odłożyła broń i przestała prowokować. Żebyśmy pogadali jak
cywilizowani ludzie. Jutta, odłóż broń. Oboje nie żyli, gdy przyszliśmy.
Też bym tak powiedziała.
Jestem agentem specjalnym CIA. Odłóż broń.
CIA? Nieprawda.
Jestem.
Nie jesteś.
Skąd wiesz?
Czekaj…
Nie możesz tego wiedzieć. Chyba że…
Pracuje dla CIA. To ona im doniosła, gdzie ukrywa się Uwe.
Jutta…
Ciekawe, co powiedzą towarzysze, gdy usłyszą, kto jeszcze ci płaci.
Kleo, nie. Proszę.
Podwójni agenci nie są cool. Margot cię rozgryzła, więc zastrzeliłaś ich oboje?
Co?
-Wpadłaś w gówno. -Po kolana.
Nie możesz. Mówiłam prawdę. Gdy dowiedziałam się o pułapce na ciebie,
od razu powiadomiłam CIA. Żeby cię chronić.
-Nie. Bo ci płacą. Gdzie jest moja matka? -Możemy…
Co?
Wiem, że wiesz. Mów!
-Niby skąd mam to wiedzieć? -Znasz szczegóły wszystkich operacji!
Nie mogę powiedzieć.
Więc ja muszę donieść KGB, że mają w Ludsch podwójnego agenta. I co zrobił.
Zaczekaj!
Kojarzysz jezioro Krewitz? Twoja matka ukrywa się tam w starej daczy.
Kojarzysz?
Tak. Chodź.
Ale…
Nie możecie iść.
Możemy.
-A to? -Wymyśl coś. Głupia nie jesteś.
Ale…
Towarzyszu ministrze?
Halo?
Jest tu kto?
Zdradliwa suka.
Tak?
Towarzyszu Żukow, telefon z Bajkonuru.
Podaj aparat.
Dawaj.
Chciałem życzyć powodzenia.
Wasz kraj…
Jesteśmy z was dumni.
Macie przed sobą świetlaną przyszłość.
Dziękuję.
Zaniesiecie sowiecką sławę i honor w kosmos.
Wiedziałem o tym, gdy tylko dołączyliście do Roskosmosu.
Wielkość naszego narodu widać również w nauce.
To dla mnie zaszczyt.
Dla mnie, towarzyszu kosmonauto.
Za bezpieczny i zwycięski powrót.
Po wszystkim będę potrzebować waszej pomocy.
Dziękuję. Możecie na mnie polegać.
Towarzyszko minister…
-Tak? -Halo?
Kto mówi?
Kto tam?
Towarzysz Żukow?
Tak. Kto mówi?
Towarzysz Uwe Mittig.
Adiutant towarzysz Honecker.
Dajcie ją do telefonu.
To nie będzie możliwe.
Towarzyszka Honecker… nie żyje.
Przewodniczący Rady Państwa też. Zastrzeleni.
Przez tchórzliwą zdrajczynię.
Dlaczego nie panujecie nad sytuacją?
-Uważam, że mamy… -Towarzyszka Honecker gwarantowała, że
wszystko jest pod kontrolą! I czego się dowiaduję? Że nie jest! Gdzie ten
cholerny pakt? Jeśli Amerykanie go zdobyli, wszyscy polecimy.
Nie odpowiadam za ten dokument. Wiem tylko…
Co tam się stało?
Ukrywałem się w łazience i wszystko dobrze słyszałem. Była tu Kleo Straub.
Zastrzeliła Towarzyszkę Honecker i Towarzysza Przewodniczącego.
Potem pojawiła się towarzyszka Jutta Zielinski. To informatorka CIA.
Powiedziała Kleo, gdzie zatrzymała się jej matka.
Kleo ją również zastrzeliła. Straszny tu burdel.
Nie mogłem temu zapobiec. Musicie mi uwierzyć.
-Gdzie zatrzymała się jej matka? -Nad jeziorem Krewitz.
Kleo właśnie tam jedzie.
Jesteście pewni?
Oczywiście.
Kretyn.
Rozkaz bojowy dla Gwiazdy Pokoju 65:
Operacja: „Od Rosji, z Wyrazami Miłości".
Gwiazda 65 w stanie gotowości bojowej.
Współrzędne celu:
53 kropka 28
98
53
przecinek
13 kropka 54
50
18.
Proszę o potwierdzenie rozkazu.
Fizyczna anihilacja.
Przyjąłem.
Do celu zbliżają się dwie niezidentyfikowane osoby.
Rozumiem.
Operacja „Od Rosji, z Wyrazami Miłości"
ma zielone światło.
Atakujcie,
kiedy wam pasuje.
Przyjąłem.
-To ten? -Tak.
Czyli to tutaj mieliście działkę?
Przyjeżdżaliśmy tu na wakacje. Z tatą.
Zaczekaj tu.
Jasne.
Nie powinno cię tu być.
To nie był wypadek.
Tatę zamordowało KGB. Zrobił to Nikolai Żukow, prawda?
-Skąd… -Dlaczego nie powiedziałaś mi prawdy?
Gadaj.
Mówi ci coś „Operacja Ludsch"?
To plan opracowany przez dziadka.
Nie tylko. Otto stworzył Ludsch razem z Żukowem.
Oficerem KGB odpowiedzialnym wtedy za NRD. Gdy ten zastrzelił Fabiana,
Otto wszystko zatuszował. Może żeby mieć na niego haka.
Stasi upozorowała wszystko tak,
jakby Fabian zginął przy próbie nielegalnego
przekroczenia granicy.
Dwa dni później spytałaś, kiedy wróci tata. Zrozumiałam,
że wszystko to z siebie wyparłaś.
Mimo, że stało się na twoich oczach.
Nie chciałam, żebyś myślała, że Fabian cię porzucił. Dlatego wymyśliłam ten wypadek.
Żeby cię chronić.
Nikolai zrobi wszystko, by zdobyć pakt Reagan-Honecker. Jeśli już go nie ma.
Ale dlaczego go zabił?
I dlaczego tylko ja mogę zdobyć ten pakt? Dlaczego CIA sama tego nie zrobi?
Bo nie mogą wejść do siedziby KGB i sobie go wziąć. A ty możesz.
Bo ich obecny szef zabił mojego ojca i ma u mnie dług?
Nikolai nie zabił twojego ojca. Nikolai jest twoim ojcem.
Kleo!
Cel wyeliminowany. Niezidentyfikowani przeżyli.
Co teraz?
Jedziemy do Moskwy.
Tak?
Towarzyszu Żukow.
Myślę, że z niecierpliwością na to czekaliście.
Nareszcie.
Skąd to masz?
To bez znaczenia.
Czego chcesz?