Kto tam?
Towarzyszu generale pułkowniku, towarzysz z Berlina chce zamienić słowo.
A wy to kto?
Podporucznik Mittig. Rozmawialiśmy przez telefon.
- Mówiłem, że kontrrewolucjoniści zabili… - No i?
Nie zdążyłem dokończyć.
Do brzegu.
Niech żyje wspaniałe KGB.
A skoro towarzyszka minister, mecenas sportu i młodzieży, nie żyje,
pomyślałem…
że zaoferuję swoje usługi.
I zgłoszę chęć walki… dla jakiejś większej idei.
Kleo pozostaje na wolności.
Mogę się jej pozbyć w zamian za…
Rozumiecie?
Towarzysz rozumie.
Anja?
Co ty tu robisz?
Towarzyszka Ramona zajmuje się tym.
Co?
Ramona to ty?
Ta Ramona?
Jak widać.
Możecie odejść.
- Pizda. - Kutas.
LOTNISKO W MOSKWIE
Moskwa.
- Coś tu nie gra, co nie? - Ale co?
Na razie nikt nie próbował nas zabić, co samo w sobie jest cudem,
gdy jestem z tobą, ale Nikołaj się nas spodziewa.
Dlaczego już się za nas nie zabrali? Co on knuje?
STRAUB
Zaraz się dowiemy.
- Straub? - To ja.
Proszę ze mną.
- Nie zapytasz, dokąd jedziemy? - Po co?
Jak to po co?
Dziękuję.
Przepraszam, dokąd jedziemy?
Proszę wsiąść.
No spoko. Dziękuję.
Co to ma być?
Kleo?
Niech no na ciebie spojrzę.
Jesteś taka…
Ale wyrosłaś!
- Nie pamiętasz mnie? - Nie.
Jestem Akulina. Twoja babcia!
Cudownie cię widzieć.
Chodź na herbatę.
Znasz ją? Myślisz, że jest niebezpieczna?
To moja babcia.
Twoja…
No spoko.
W razie czego będę tutaj.
Matka Ojczyzna.
Moje najnowsze dzieło. Podoba ci się?
Chodźmy.
Spróbuj. Niegdyś twoje ulubione.
Czy może o tym też zapomniałaś?
- Już tu byłam. - I to często.
Spędzałaś tu niemal każde lato.
Uwielbiałaś bawić się w ogrodzie.
To dziwne. Nie odzywałaś się przez te wszystkie lata.
Nie było cię w moim życiu, a teraz mamy udawać szczęśliwą rodzinę?
To, co się wydarzyło, było tragiczne.
To, że twoja mama zostawiła Nikołaja.
To dobry ojciec, a wy byliście dobrą rodziną.
Ale twoja matka wszystko zniszczyła.
Ciekawa definicja „dobrego ojca”.
Proszę. Zerknij do środka.
KLEO
Zawsze go przy sobie miałaś.
Nie rozstawałaś się z nim.
Po co to wszystko?
Uszanuj Nikołaja za to, kim jest.
Twoim ojcem.
Myślisz, że pozwolę mu działać w taki sposób?
Aby obdarował swoją „miłością” cały świat?
Nie pozwolę na to.
Masz z nim więcej wspólnego, niż sądzisz.
Upartość w dążeniu do celu.
Determinację i siłę.
Odziedziczyłaś to wszystko po ojcu.
No i masz jego oczy.
Szkoda, że mamy zupełnie inne cele.
Nie on mnie martwi.
Raczej ty.
To ty mnie martwisz. Gdyby nie ja, byłabyś już martwa.
To kochający ojciec, ale też bezlitosny.
Nie oszczędzi cię tylko dlatego, że jesteś jego córką.
Nie oszczędzi przed czym?
Już mi wszystko odebrał.
Ale zamierzam go powstrzymać.
No to zginiesz.
Już późno.
- Przykro mi. - Mnie też.
Kleo!
Żegnaj.
Ty też… babciu,
- Tak? - Była tutaj.
Ale nie chciała mnie słuchać.
Mówiłem ci, że tak będzie…
mamo.
Jest tak samo uparta jak ty kiedyś!
Owszem.
To prawda.
Rozumiem, że nienawidzisz go z całego serca, no ale…
Sam nie wiem.
Nie powinniśmy przemyśleć tego, co powiedziała twoja babcia?
Nie ma pokojowego rozwiązania?
Nie.
To jak mamy w dwójkę wygrać z całym KGB?
Nie we dwójkę.
Co?
- Kleo! - Natasza!
Cudownie cię widzieć!
Ucieszyłam się, gdy się odezwałaś.
A to kto?
- Natasza Broderowa. - Sven Petzold.
Wejdźcie! Zrobiłam kolację.
- Barszcz? - Oczywiście, że tak.
Zdrówko!
- Za Kubę. - I za przyjaźń.
Kubę?
Tak się poznałyśmy. Nie mówiła ci?
Kleo ma naprawdę wiele talentów, ale komunikacja nie jest jednym z nich.
Była najładniejsza w Brygadzie Przyjaźni.
Cała Kuba była w niej zakochana. Każdy bez wyjątku.
- Każdy? - Tak. Ależ ona była dzika.
Przyfarciło ci się z nią.
Nie jesteśmy razem. To współpracownik.
Bo ona tego nie chce.
Dlaczego?
Przecież z wyglądu nawet ujdzie.
Lepiej się pośpiesz, bo sama się za niego wezmę!
Tak?
Do ciebie.
Tak?
Kleo.
Dzwoniła do mnie babcia.
Była rozczarowana.
Mówiłem jej, że nie ma sensu z tobą rozmawiać.
Zgadza się.
Nie będę próbował ci tego wyperswadować.
- To po co dzwonisz? - Kleo.
Gdy się urodziłaś, chciałem dać ci na imię Nadieżda.
„Nadzieja”.
Na cześć drugiej żony Józefa Stalina, naszego mądrego wodza.
- Ale twoja matka była temu przeciwna. - Nadieżda?
Ta, która się zabiła?
A Stalin wysłał jej siostrę do gułagu.
Moja mała Kleo.
Chcę, żebyś to zrozumiała.
Jesteś moją córką
i jestem z ciebie dumny.
To straszne, że nie mogłem przy tobie być.
Dlatego dzwonisz?
Żeby przedstawić mi swoją wersję?
Tylko że mam ją w dupie!
- Jestem twoim ojcem. - Wcale nie.
Był nim Fabian, którego zabiłeś.
Fabian.
Odebrał mi wszystko.
Kobietę, którą kochałem.
I ciebie, moje dziecko.
Zasłużył na śmierć.
- Moja mama też? - Myślisz, że sprawiło mi to radość?
Śmierć twojej matki załamała mnie tak samo jak ciebie.
Ale nie mogłem pozwolić, by się nam sprzeciwiła.
A jeśli postąpisz tak samo, Kleo…
będę musiał unicestwić ciebie i twoje kontrrewolucyjne idee.
A co, jeśli to ja unicestwię ciebie i twoje idee?
Już raz miałaś szansę i nie wykorzystałaś jej.
Nie możesz zabić swojego ojca.
Nie jesteś moim ojcem, Nikołaj.
Jesteś potworem.
Potworem, którego zabiję.
W porządku?
To był Nikołaj.
Na Majorce powiedziałeś, że brnę dalej, bo taka już jestem.
To prawda?
Myliłem się.
Możesz się zmienić. I już się zmieniłaś.
- I to bardzo. - Serio?
Tak.
Zawsze myślałam, że nie mogę.
Ale mogę. Ty też.
- Też możesz zmienić bieg wydarzeń. - No tak.
A jeśli szczęście ci dopisze, możesz też zmienić świat, prawda?
Jeśli ktokolwiek może to zrobić, to właśnie ty.
Dziękuję.
Do zobaczenia pod stołem!
Nie wiem, co to znaczy, ale wchodzę w to.
Był to lot z Tallinna do Lwowa.
Samolot jest już w ZSRR, a pasażerowie są bezpieczni…
- Dzień dobry! - Dzień dobry.
- Herbaty? - Poproszę.
…zatrzymała fińska policja.
Kanclerz Helmut Kohl urządził konferencję prasową w Bonn
i nieoczekiwanie oświadczył, że nie będzie unii monetarnej.
Powodem mają być wątpliwości wyrażane przez stronę amerykańską.
- O czym mówią? - Odwołano unię monetarną.
Co? Czyli Nikołaj ma pakt.
Tak, ale nie na długo.
Dziś mu go odbierzemy.
Spójrz. Jej ojciec będzie na premierze w Teatrze Komsomolskim.
- Balet. - A my wkradniemy się do siedziby KGB.
Pracuje tam matka Nataszy. Pomoże nam wejść.
- Tak. - A co potem?
Zaczniemy szukać takiego paktu w budynku największej służby bezpieczeństwa świata?
- Tak. Masz inny pomysł? - Tak.
- Możemy… - Idziemy, towarzyszu.
Dziś w stolicy Niemiec, Berlinie, odbyła się parada techno.
Młodzi ludzie puszczali głośno tak zwaną muzykę techno.
W zachodniej części miasta tańczyło wielu uczestników.
- Oby to ogarnęła. - Ogarnie.
- Uważaj na siebie. - Jasne.
Poczta! Marija jest chora. Zastępuję ją.
Poczta! Zapraszam po pocztę.
Poczta, towarzyszu. Dzień dobry.
Uwaga!
Do wszystkich towarzyszy. W naszej siedzibie wykryto gaz bojowy.
Biedaczek.
Wyłaź.
Idziemy.
No dalej.
No dobrze.
O rany!
Poręczne.
Pan?
- Myślałem, że jest pan… - Na balecie?
Tak.
Nienawidzę baletu.
Źle to wygląda.
Radzę wybrać się do lekarza.
Nie wykupiłem ubezpieczenia.
To niech pan wraca do domu.
Wrócę.
Z Kleo.
Kleo nie żyje.
A pan będzie następny, panie Petzold.
Wie pan, jakie miała plany pogrzebowe?
Może rozrzucimy jej prochy.
Co pan na to?
Myślę…
że nie ma pan pojęcia, jak uzdolniona jest pana córka.
Wie pan, ile razy słyszałem, że Kleo nie żyje?
Że nie przeżyła? A jednak udawało jej się za każdym razem.
Bo Kleo jest silniejsza, twardsza i odważniejsza,
niż sobie wyobrażasz, Nikołaj.
Nie martwię się o Kleo.
Martwię się o ciebie.
Bo Kleo w końcu cię znajdzie.
I zabije.
Wyjdę teraz z tego samochodu.
- Załatwić go? - Nie tutaj.
Wiemy, gdzie ma kryjówkę. Potem się nim zajmiemy.
Ramona.
Obowiązki wzywają. Sama rozumiesz.
Gdzie twoje dziecko?
Z moją dziewczyną. Jest przeszczęśliwa.
Cieszyła się, że zostanie matką.
O co tu chodzi?
Rozkazano mi cię zabić.
Ale po tym, co stało się w Chile, zaczęłam się zastanawiać.
Pytałam siebie:
„Co jest siłą, a co słabością?”.
Zawsze sądziłam, że byłaś słaba, bo zdradziłaś swoje ideały.
A siebie miałam za silną, bo byłam lojalna.
Ale myliłam się.
Nie zabiłaś mnie wtedy.
Postanowiłaś sama zdecydować, co jest dobre, a co złe.
To dopiero oznaka siły! A ja?
Ja jestem słaba, bo robię, co mi każą.
Zasługujesz na niego bardziej.
To ty postępujesz słusznie, Kleo.
Zainspirowałaś mnie.
Nie będę już wykonywać niczyich rozkazów.
My kobiety możemy zmienić świat, jeśli tylko…
Towarzyszki.
Bla, bla, bla. O czym ona chrzaniła?
- Coś ty zrobił? - Załatwiłem ponoć najlepszego agenta NRD.
Ty głupi draniu!
Dorwę go.
Uwe!
Wyłaź!
Cholera.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć…
Uwe?
Porozmawiajmy!
Niby o czym? No proszę, nagle chce ze mną gadać!
Może o matematyce?
Nigdy nie byłeś z niej dobry.
Zużyliśmy osiem nabojów.
Ile nam zostało?
Masz pusty magazynek.
Posłuchaj, Uwe.
Wiesz, że ściemniali nas z tą walką o klasę robotniczą, nie?
Margot, Nikołaj.
Dbają tylko o władzę, kasę i wpływy.
A ty jesteś ich zabawką.
Jesteś dla nich pionkiem, którego mogą poświęcić, do cholery!
Wykorzystują cię!
To się nie dzieje.
Wchodź! Szybko!
O Boże, żyjesz!
- Potrzebuję wódki. - Lej.
- Na pewno szpital odpada? - Tak!
- Wsadź pomiędzy. - W taki sposób?
Co się stało?
Paktu nie było w KGB, ale wiem, gdzie jest.
- Naprawdę? - Tak.
Dzięki.
- Jest tutaj. - To ty?
Tak.
A ta wieża to Pomnik Zdobywców Kosmosu.
Czemu pakt miałby być tam?
Gdy śnię o przeszłości, widzę małego kosmonautę.
- To nie może być przypadek. - Śnisz? To jakiś żart?
Mamy tam jechać, bo śnią ci się kosmonauci?
Nikołaj miał na biurku model rakiety.
Zdjęcie, rakieta i pomnik!
Jestem pewna, że pakt tam jest!
Nawet jeśli, to nie ruszamy się stąd bez starannie opracowanego planu.
Co jest?
Proszę.
Towarzyszka major Dunja Broderowa.
Tak tam wejdziemy. Natasza, jesteś najlepsza.
To nie jest plan, tylko przebranie.
- Potrzymaj. - A dalej?
- Na litość boską! - Zostałeś Bohaterem Związku Radzieckiego.
Otrzymujesz ten medal za wyjątkową odwagę.
Też się boję.
Ufam ci.
Dasz sobie radę.
Uważaj na siebie.
Zdrówko!
Wsłuchałem się w siebie, bo w sercu mam Syriusza B.
Jasne, stary!
- I co usłyszałeś? - Nic.
Ale to dobrze.
Tam, gdzie nie ma niczego, może wyrosnąć wszystko.
- Na przykład kwiat? - Tak! Dobry przykład, Dopi.
No to ekstra!
- Zastąpisz mnie? - Jasne.
Jak to zrobiłaś?
Chciałam cię przeprosić, Thilo.
Przepraszam, że zataiłam prawdę.
Przepraszam, bo nie poznałam lepszej osoby od ciebie.
- Ciana. - Chcę ci coś pokazać.
Ciana?
Pogodziłem się z brakiem UFO.
Pokażę ci coś.
- Co to? - Wyrwa w kontinuum czasoprzestrzennym.
To Nevada?
Strefa 51?
Ale czad.
Może jednak jestem z oceanicznej planety spoza Układu Słonecznego?
Z GJ 1214?
- Towarzyszu. - Towarzysze.
To od majora Żukowa?
Generała Żukowa.
Ejże! Oszaleliście?
W czym problem? To towarzyszka generał major.
Przepuśćcie ją, do cholery jasnej!
Proszę o wybaczenie.
Sejf jest w sterowni na dole.
Dziękuję.
Skąd znasz tak dobrze rosyjski?
Natasza nauczyła mnie tego na wszelki wypadek.
Nie uznałaś tego za seksowne? Bo ja tak.
To ten sejf.
Wystarczy go otworzyć.
Ale jak?
- Tak, to dobre pytanie. - Nie.
No to zapytam inaczej. Nie znasz kombinacji?
- Oczywiście, że nie. - Serio? Mimo tak misternego planu?
Skąd miałam wiedzieć, że pakt będzie w sejfie?
To dokumenty wywiadowcze! W jakim innym miejscu miałyby być?
- Nie płacz, tylko mi pomóż. - Oszaleję przez ciebie.
Jaką kombinację mógłby wybrać Nikołaj?
Nie mam pojęcia. No ale dobra.
- Rewolucja październikowa, 25-10-1917. - Nieźle jak na Niemca z Zachodu.
Ale to 7-11-1917. W Rosji obowiązywał inny kalendarz.
Kurwa! To by było zbyt proste.
- Mam inny pomysł. - No spoko.
- A jaki? - Urodziny Stalina.
Dobre. A nawet bardzo dobre.
Jeden, osiem, siedem, osiem.
- Cholera! - Kuźwa!
A niech to!
Co jeszcze mógł wymyślić Nikołaj?
To twój ojciec.
- Urodziny. - Urodziny.
Błagam…
O Boże! Tak jest!
Cholera jasna!
O Boże!
Dobry Boże.
Pocałujemy się?
- Nie. - Spoko.
- O cholera. - Co jest?
O w mordę.
Cześć, Kleo.
O nie!
Zachowajmy spokój.
To chyba to, czego szukam, prawda?
Powiedzmy, że tak. Co dalej?
Niech pomyślę.
Lecisz do Rosji i wykradasz najważniejszy dokument na świecie.
Co dalej?
Rose, myślisz, że zjawilibyśmy się tutaj bez precyzyjnego planu ucieczki?
Nie mamy go?
Kleo!
Samolot na mnie czeka.
I mam oddać ci jedyny atut, żeby na niego wsiąść?
Abyście odtworzyli świat na swój sposób?
Możesz o tym zapomnieć. Musiałabyś mnie zastrzelić.
Mogłabym to zrobić, a potem zabrać sobie pakt.
Ale…
chcę ci coś zaoferować.
Niby co?
Powiedzmy, że to gest dobrej woli.
Informacja, która odmieni twoje życie.
List w zamian za pakt.
Dziękuję.
Ale mam już dość odmieniających życie informacji.
- Może lepiej… - Zaufaj mi.
Dobrze.
Będziesz musiała mnie zastrzelić.
Kurwa, co ty wyprawiasz?
W porządku.
Ojcze.
Dobry wieczór, Kleo!
- Dobra robota. - Zapracowałam na medal?
Co ty sobie myślała?
Chciałaś zastrzelić potwora?
Strzelaj.
Zastrzelenie własnego ojca nie jest takie proste, co?
Nawet jeśli jest potworem.
Oddaj mi pakt.
Masz rację.
Nie mogę cię zabić.
A ty?
Zabiłbyś własną córkę?
Nie!
Cholera, chyba ugryzłem się w język.
- Żyjesz? - No tak.
Co? W medal?
Ale z ciebie kretyn!
Mówiłam, żebyś zostawił to mnie!
- Spójrz. - Zaraz.
No nie. Kamizelka kuloodporna?
- Tak! - Dlaczego tylko ty ją miałaś?
Bo miałam tylko jedną!
No spoko, a dlaczego mi o niej nie powiedziałaś?
Mógł mnie zabić!
Nie grasz zespołowo! Ani trochę!
Dziękuję.
Nie ma sprawy.
Nie żyje?
Tak.
Nie żyje.
Pakt też przepadł, prawda? Pewnie tak będzie lepiej.
Nie przepadł.
Podmieniłaś dokumenty?
To co teraz zrobimy?
Zmienimy świat?
Zmienimy razem świat?
- Chodź. - O rety.
Za rękę?
Serio?
No dobrze. Ale tylko dlatego, że sam tego chcę.
Towarzyszu Haraldzie, mamy dla was ważną wiadomość.
Przyjąłem.
Z przykrością informujemy, że wasz ojciec został zastrzelony.
- Przez moją bliźniaczkę? - Tak.
Wracam.
H. STRAUB
Mały kotek.
Kotek… mały.
Napisy: Krzysiek Igielski