Czego?
Towarzyszu Pułkowniku Generale.
Ten towarzysz chce z wami rozmawiać. Jest z Berlina.
Kim jesteście?
Podpułkownik Mittig. Rozmawialiśmy przez telefon. Tłumaczyłem, że siły
-kontrrewolucji… -I?
Rozłączył się pan. Chciałem dokończyć.
Przejdźcie do rzeczy.
Cześć i chwała KGB. Po śmierci Towarzysza Ministra,
przyjaciela sportu i młodzieży… Pomyślałem… że zaoferuję swoje usługi.
Jestem gotów na coś większego.
Kleo pozostaje na wolności. Mogę się jej pozbyć, jeśli w zamian…
Rozumiecie?
Towarzysz rozumie.
Anja? Co ty tu robisz?
Towarzyszka Ramona zajmuje się tą sprawą.
Ty jesteś Ramona? Ta Ramona?
Na to wygląda.
Możecie odejść.
Suka.
Kutas.
LOTNISKO MOSKWA
Moskwa. Coś tu nie gra. Jeszcze nikt nie próbował nas zabić.
Co w twoim towarzystwie samo w sobie jest cudem. Nikolai o nas wie.
Dlaczego nie zwisamy z jakiegoś helikoptera? Co on kombinuje?
Wkrótce się dowiemy.
Straub?
To ja.
Proszę ze mną.
Nie spytasz, dokąd jedziemy?
Po co?
Jak to, po co?
Dziękuję.
Przepraszam. Dokąd jedziemy?
Wsiadajcie.
Dziękuję.
Co to jest?
Kleo?
Pokaż się.
Jak ty…
Jak ty wyrosłaś!
Nie pamiętasz mnie?
Nie.
Jestem Akulina, twoja babcia.
Tak się cieszę!
Zapraszam na herbatę.
Znasz ją? Niebezpieczna jest?
To moja babcia.
Dobra… To ja tu poczekam.
Ojczyzna Matka. Moje najnowsze dzieło. Podoba się?
Chodź.
Twoje ulubione. Tego też nie pamiętasz?
Już tu byłam.
I to nie raz. Spędzałaś tu prawie każde lato. Uwielbiałaś zabawy w ogrodzie.
Trochę to dziwne, że przez tyle lat się nie odzywałaś.
Nie istniałaś. A teraz mamy udawać szczęśliwą rodzinę?
Doszło do tragedii. Gdy twoja matka zostawiła Nikolaja.
To dobry ojciec, byliście dobrą rodziną. A twoja matka wszystko zniszczyła.
Ciekawa definicja „dobrego ojca".
Przejrzyj.
KLEO
Zawsze był przy tobie. Wszędzie z tobą jeździł.
Co próbujesz osiągnąć?
Chcę, żebyś uznała Nikolaja za tego, kim jest.
Za twojego ojca.
Myślisz, że pozwolę mu roztaczać swoją „miłość" na resztę świata? Nie mogę.
Macie więcej wspólnego, niż myślisz. Ten twój upór, determinacja, siła.
Masz to wszystko po ojcu. I te twoje oczy… Też są po ojcu.
Szkoda, że mamy różne cele.
Nie martwię się o niego. Tylko o ciebie. Gdyby nie ja, już byś nie żyła.
Jest kochającym ojcem, ale też nieustępliwym wojownikiem. Nie oszczędzi
cię tylko dlatego, że jesteś jego córką.
Nie oszczędzi mi czego? Już i tak wszystko mi zabrał. Na więcej mu nie
pozwolę.
W takim razie umrzesz.
Późno już.
Przykro mi.
Wiem.
Kleo!
Żegnaj.
Ty też. Babciu.
Tak?
Była tu. Ale nie chciała mnie słuchać.
Jak mówiłem.
Mamo.
Jest równie uparta, co ty.
Tak.
Jest.
Na pewno strasznie go nienawidzisz, ale…
Nie powinniśmy przemyśleć słów twojej babci?
Nie ma szans na pokojowe rozwiązanie?
Nie.
Jest nas dwoje przeciwko całemu KGB.
Nie jesteśmy sami.
Co?
Kleo!
Natasza!
Dobrze cię widzieć.
Tak się cieszę.
Kto to?
Broderowa, Natasza.
Petzold, Sven.
-Zapraszam na obiad. -Barszcz?
Oczywiście.
Tylko ukochany może mieć
Tak niezwykłe oczy
Zdrowie Kuby.
Za przyjaźń.
Kuba?
Tam się poznałyśmy. Nie opowiadała?
Ma wiele talentów, ale komunikacja do nich nie należy.
Była najpiękniejsza w Brygadzie Przyjaźni. Cała Kuba się w niej kochała.
-Wszyscy? -Była dzika.
Masz szczęście, że ją wyrwałeś.
Nie jesteśmy razem. Współpracujemy.
To tylko jej decyzja.
Dlaczego? Wygląda spoko.
Działaj.
Albo sama go wezmę.
Słucham?
Do ciebie.
Tak?
Kleo.
Babuszka dzwoniła. Była zawiedziona.
Wyjaśniłem jej, że rozmowa z tobą nie ma sensu.
Zgadza się.
Nie będę próbował na ciebie wpłynąć.
Więc po co dzwonisz?
Gdy się urodziłaś, chciałem cię nazwać „Nadieżda".
Po drugiej żonie naszego mądrego przywódcy Stalina. Twoja matka się sprzeciwiła.
Nadieżda? Czy ona się nie zabiła? A Stalin nie zesłał jej siostry do gułagu?
Moja mała Kleo.
Musisz zrozumieć, że jesteś moją córką i jestem
z ciebie dumny. To straszne, że nie mogę być przy tobie.
Dlatego dzwonisz? Żeby przedstawić swoją wersję? Naprawdę mam ją w dupie.
Jestem twoim ojcem.
Nie. Był nim Fabian, a ty go zabiłeś.
Fabian…
Odebrał mi wszystko.
Ukochaną
i ciebie, moje dziecko.
Zasłużył na śmierć.
Mama też?
Myślisz, że sprawiło mi to przyjemność? Jej śmierć boli mnie równie mocno,
jak ciebie. Ale nie mogła stanąć nam na drodze.
I jeśli też to zrobisz, będę musiał wymazać ciebie i
twoje kontrrewolucyjne ideały.
A jeśli to ja wymarzę ciebie i twoje ideały?
Już miałaś okazję. Nie zrobiłaś tego. Nie dasz rady zabić ojca.
Nie jesteś moim ojcem. Jesteś potworem. Którego zabiję.
W porządku?
To był Nikolai.
Na Majorce powiedziałeś, że będę dalej robić swoje, bo taka już jestem.
Naprawdę?
Myliłem się. Potrafisz się zmienić i już to zrobiłaś. Bardzo.
Zawsze myślałam, że to niemożliwe. A jednak. Możemy się zmienić.
I rzeczy wokół siebie.
I przy dużej dawce szczęścia, nawet cały świat. Prawda?
Jeśli ktoś da radę, to ty.
Dziękuję.
Do zobaczenia pod stołem.
Nie rozumiem, ale możesz na mnie liczyć.
-Dzień dobry! Herbaty? -Poproszę.
Ku zdumieniu zebranych oświadczono, że unia monetarna nie dojdzie do skutku.
Za powód podano wątpliwości Stanów Zjednoczonych.
O czym mówią?
Odwołali tę waszą unię.
Czyli Nikolai zdobył pakt?
Tak, ale już dziś mu go odbierzemy.
Jej ojciec idzie dziś do Narodowego na premierę. Balet.
My w tym czasie wystąpimy w KGB. Matka Nataszy nam pomoże.
Po prostu poszukamy paktu w siedzibie największych tajnych służb świata?
Tak. Coś jeszcze?
Ruchy, towarzyszu.
W Berlinie odbyła się dziś parada.
Młodzież puszczała z głośników tak zwaną muzykę techno.
Wielu jej fanów tańczyło na ulicach.
-Liczę, że jej się uda. -Na pewno.
-Uważaj na siebie. -Jasne.
Poczta!
Mariana zachorowała. Zastępuję ją.
Zapraszam po pocztę!
Odbierajcie, towarzysze!
Uwaga, uwaga!
W naszej siedzibie doszło do ataku gazowego…
NIKOLAI ŻUKOW
Biedaczysko.
Wysiadaj.
Dobra…
Praktyczne.
Pan?
-Myślałem, że poszedł pan… -Na balet?
Nienawidzę baletu.
Źle to wygląda. Radzę iść do lekarza.
Nie wykupiłem ubezpieczenia.
To proszę wracać do domu.
Wrócę. Z Kleo.
Kleo nie żyje.
A pan będzie następny, panie Petzold.
Wie pan, jaki pogrzeb planowała?
Może rozsypiemy jej prochy tutaj?
Myślę…
Że nie ma pan pojęcia, jak dobra jest pańska córka.
Wie pan, ile razy już zakładałem, że zginęła? A jednak,
za każdym razem jej się udawało.
Bo jest twardsza i dzielniejsza niż możesz to sobie wyobrazić, Nikolai.
Martwię się o ciebie. Bo ona tu przyjdzie. I cię zabije.
A ja… wychodzę.
Czy mam…
Nie tutaj.
Wiemy, gdzie się chowa. Później to załatwimy.
Ramona?
Wiesz jak jest, gdy obowiązki wzywają.
Gdzie twoje dziecko?
Z moją żoną. Jest przeszczęśliwa, że mogła zostać matką.
O co tu chodzi?
Rozkazali mi cię zabić.
Ale po Chile zaczęłam się zastanawiać. Co jest siłą, a co słabością.
Zawsze myślałam, że jesteś słaba, bo zdradziłaś nasze ideały. A ja silna,
bo byłam lojalna.
Myliłam się.
Nie zabiłaś mnie wtedy. Sama zadecydowałaś,
co jest słuszne. Oto prawdziwa siła. A ja? Jestem słaba, bo wykonuję rozkazy.
Bardziej na niego zasługujesz. To ty kroczysz słuszną drogą.
Uczyłam się od ciebie i nie będę dłużej słuchać rozkazów.
My, kobiety, możemy zmienić świat…
Witajcie, towarzyszki.
Bla, bla, bla. Co to za bzdety?
-Coś ty zrobił? -Wyeliminowałem chyba
ich najlepszą czekistkę.
Ty kretynie!
Dorwę go.
Uwe!
Wychodź!
Cholera.
Uwe!
Uwe?
Pogadajmy!
Niby o czym? Nagle chcesz gadać?
Może o matmie? Zawsze miałeś z nią problemy.
Mieliśmy po osiem naboi. Ile zostało?
Masz pusty magazynek.
Wysłuchaj mnie. Wiesz, że okłamywali nas w kwestii
klasy pracującej, prawda? Margot, Nikolai, im chodzi tylko o władzę, forsę, wpływy.
Jesteś ich zabawką. Durnym pionkiem do poświęcenia. Wykorzystują cię.
Nie wierzę…
Wchodź.
Mój Boże! Żyjesz!
Dajcie wódki.
Poproszę.
-Na pewno nie chcesz do szpitala? -Nie!
Wsadź w środek.
Tak?
-Co się stało? -Paktu nie było w KGB.
Ale wiem, gdzie jest.
Dzięki.
Tutaj.
To ty?
Tak. A to Pomnik Zdobywców Kosmosu.
Skąd pomysł, że jest tam?
Gdy śni mi się przeszłość, widzę małego kosmonautę. To nie przypadek.
Mamy tam jechać, bo śnią ci się kosmonauci?
Nikolai miał model rakiety na biurku. To zdjęcie, rakieta, wieża! Jestem pewna, że
pakt tam jest.
Bez dobrego planu nigdzie się nie ruszamy.
Co się dzieje?
Proszę.
Towarzyszka major Dunja Broderowa.
Tak wejdziemy. Jesteś najlepsza.
To nie plan, tylko przebranie. Co zrobimy w środku?
Niniejszym mianuję cię bohaterem Związku Radzieckiego i przyznaję medal za odwagę.
Ja też się boję.
Ufam ci.
Poradzisz sobie.
Uważajcie na siebie.
Na zdrowie.
Wsłuchałem się w siebie. Tutaj.
I co usłyszałeś?
Nic.
To dobrze. Gdzie pustka, tam wszystko może rosnąć.
-Kwiatek? -Na przykład.
Super.
-Staniesz za mnie? -Pewnie.
Jak ty to robisz?
Chciałam przeprosić, że nie powiedziałam ci prawdy.
Zrozumiałam, że jesteś najlepszą osobą, jaką spotkałam.
Ciana…
Pokażę ci coś.
Ciana, przestałem już myśleć, że brak UFO to coś złego.
Chodź.
Co to?
Rozdarcie kontinuum czasoprzestrzennego.
Nevada? Strefa 51?
Super. Może jednak przybyłem z planety oceanicznej? Z Glise…
Towarzyszu.
Towarzysze.
Od majora Żukowa?
Generała.
Gościu!
Umysł postradałeś?
To towarzyszka generał major.
Przepuść nas, śmieciu!
Przepraszam, towarzyszko.
Sejf jest w piwnicy.
Dziękuję.
Dziękuję…
Skąd tak dobrze znasz rosyjski?
Natasza nauczyła mnie jednego zdania.
Całkiem to seksowne…
Jest. Pozostaje go otworzyć.
Jak?
Tak brzmi pytanie.
Raczej: „Dlaczego nie znasz kombinacji?".
To oczywiste.
Organizujesz cały ten cyrk bez kombinacji?
Skąd miałam wiedzieć, że pakt będzie w sejfie?
-Jest tajny! Niby gdzie miał być? -Przestań jęczeć i pomóż.
Oszaleję.
Gdybyś był Nikolajem, jakiego szyfru byś użył?
Nie wiem. 25 10 1917. Rewolucja październikowa.
Nieźle, ale nie. W rosyjskim kalendarzu to siódmy listopada.
Za piękne, żeby było prawdziwe.
Mam pomysł.
-Jaki? -Urodziny Stalina.
Doskonałe.
Jeden, osiem, siedem, osiem…
Do cholery!
Kim jeszcze był Nikolai?
Twoim ojcem.
Moje urodziny.
Proszę…
Mój Boże!
Ja pierdziu!
Całujemy się?
-Nie. -Dobra.
Szlag.
Co jest?
O cholera.
Cześć, Kleo.
Nie! Tylko spokojnie!
Zakładam, że to jest to, czego szukam?
Powiedzmy. Co wtedy?
Niech pomyślę. Wracasz do Rosji i kradniesz najważniejszy
dokument na świecie. Co wtedy?
Myślisz, że ryzykowalibyśmy tak, nie mając dobrego planu ucieczki?
Nie mamy?
Mój samolot czeka.
Dobra.
I żeby się załapać, muszę oddać moją jedyną kartę przetargową?
Żebyś odbudowała świat po swojemu? Nic z tego.
Najpierw musisz mnie zastrzelić.
Wtedy zdobyłabym to, czego chcę. Ale… mam ofertę.
Czyli?
Powiedzmy, że to gest dobrej woli.
Informacja, która zmieni twoje życie. Ten list w zamian za pakt.
Dziękuję. Ale wystarczy mi odmieniających życie informacji.
-Możemy przynajmniej… -Zaufaj mi.
Jeśli chcesz pakt, musisz mnie zastrzelić.
Co ty odpierdalasz?
Dobra.
Ojcze…
Dobry wieczór, Kleo.
Dobra robota.
Dostanę medal?
O czym myślałaś? Że teraz zastrzelisz potwora?
Dawaj.
Ciężko zabić własnego ojca, prawda? Nawet jeśli jest potworem.
Oddaj mi pakt.
Masz rację. Nie dam rady cię zastrzelić.
A ty? Czy zastrzelisz własną córkę?
Chyba ugryzłem się w język.
Żyjesz?
Tak.
Medal?
Ty kretynie! Miałeś się nie wtrącać! Patrz.
Kamizelka kuloodporna?
Tak.
Dlaczego ty masz, a ja nie?!
Była tylko jedna.
Czemu nie mówiłaś? Mogłem zginąć! Nie grasz zespołowo!
Dziękuję.
Proszę.
Nie żyje?
Tak, nie żyje.
A pakt przepadł? Chyba tak będzie lepiej.
Nie przepadł.
Po prostu go podmieniłaś?
Co teraz?
Zmieniamy świat?
Razem?
Chodź.
Za rączkę?
Dobra. Ale tylko, bo chcesz.
Towarzyszu Harald. Ważna wiadomość.
Przyjąłem.
Wasz ojciec zmarł z powodu rany postrzałowej.
Zrobiła to moja siostra?
Tak.
Wracam.
H. STRAUB
Kociczka.
Kocia… piczka.