Mea?
Mea.
Wrócisz do stolika?
Powiesz nam, co czujesz po słowach Kala?
Wprost stwierdził, że to przeze mnie miał romans.
Nie miałem romansu.
Tak?
Po prostu siedziałeś w kawiarni i trzymałeś ją za rękę.
Mówiłem, że Jenna to kumpela z dzieciństwa.
Kumpela na tyle bliska, że trzymacie się za rączki.
Nie przesłuchuj mnie.
Standardowa reakcja na trudne pytanie.
Nie jestem świadkiem w sądzie, tylko twoim mężem.
Jenna o tym wie?
A co ważniejsze, czy wie o tym twoja matka?
O wilczycy mowa.
Przepraszam.
Zostało nam 20 minut, ale mama ma dziś urodziny.
Lubi je celebrować.
Niedzielne obiadki też.
Przepraszam, musimy iść.
- Nie. - Mea.
Zostanę dokończyć sesję. Ty jedź.
- Mea... - Jedź, Kal.
Przepraszam.
Cześć, mamo.
Tak, jestem w drodze.
To się często zdarza?
Jego matka jest częścią naszego związku.
Kal ma wyrzuty sumienia, bo matka ma raka,
a on osiem miesięcy temu stracił pracę.
Błaga mnie, żebym nie mówiła jego bratu.
Ani mojej przyjaciółce-szwagierce.
Wielu mężczyzn kocha swoje matki,
ale ten poziom oddania...
wykracza poza skalę.
Dziękuję.
Przepraszam.
Maddy!
Cześć, Mea.
Znasz Zyaira Malloya? Przedstawię cię.
- Nie trzeba. - Przychodzi tu od lat.
To dobry chłopak, ale potrzebuje prawnika.
Na szczęście w Chicago ich nie brakuje.
Znam akurat ciebie. Twój szwagier jest prokuratorem.
Pomogłaś też mojemu Vinny’emu.
Chociaż z nim pogadaj.
Może niech zadzwoni do kancelarii?
Pod jednym warunkiem.
Przyślij mi najmocniejszy drink. Czeka mnie starcie z teściową.
Rozumiem.
Załatwione.
Super.
Wezmę płaszcz.
Jej królewska mość w końcu przybyła.
Bez obaw, synu.
Druga żona nie będzie się spóźniać.
Nie złożysz życzeń staruszce?
Sto lat.
Dziękuję. Nieźle jak na 60-latkę, co?
Chcę ci kogoś przedstawić.
To Jenna, wspaniała dziewczyna.
Cześć.
Nic dziwnego, że mój syn tak ją polubił.
Żałuję, że nie jest moją synową.
Królowa przybyła, zasiądźmy do kolacji.
Wyznaczyłam miejsca.
Jenna siądzie tutaj.
Mea nie będzie miała nic przeciwko.
Na pewno chcesz pogadać z Charlise.
Sto lat, mamo.
Dziękuję, synku.
Ode mnie i od Mei.
Widzisz, Jenna? Słodki chłopiec. Zawsze taki był.
Nie układa im się.
Żartuję. Wiesz, że to świetna partia.
No wiesz co?
Musiałeś przebić starszego brata.
Otwórz nasz prezent.
W porządku?
Czym sobie zasłużyłam na twoją przyjaźń?
Wiesz, że też cię kocham.
Chyba obie mamy problematyczne związki.
Co nie?
Zawsze chciałam mężczyzny kochającego swoją matkę.
No i tu się akurat udało.
Ostrożnie z marzeniami.
Cieszmy się po prostu tym wieczorem.
Jest pijana, wkrótce ją odetnie. Mocno łoi.
Jak zwykle.
Coś mnie ominęło?
A tak.
Mówiłyśmy, że to wspaniałe urodziny.
Na pewno.
Gdzie mój drink?
Skąd tu tylu paparazzi?
Przyjechali dla Zyaira Malloya.
Że co?
Mówiłem ci, że moja żona uznała za dobry pomysł
zakup dwóch jego obrazów?
Chcę się ich pozbyć.
To konieczność.
W końcu go oskarżam.
Wyraźny konflikt interesów.
To, co zrobił tej kobiecie,
było straszne.
Sukinsyn.
Może ty byś kupił?
Nie, dzięki.
Dość dziś kupiliśmy drogich rzeczy.
Dzięki, Maddy!
Chodźmy, mamo.
Zawieź staruszkę do domu.
Żałuję, że nie mieszkacie bliżej.
Wiem, mamo.
Możemy się przenieść do miasta.
Ray uwielbia mieszkanie na wsi.
- Kocham was, chłopcy. - A my ciebie.
Jenna, przytul go.
Miłego wieczoru.
Cześć, Mea.
Kocham cię.
Do zobaczenia na treningu.
Mam ochotę coś obić.
Wsiadaj.
Dziękuję.
Dlaczego ten Bluetooth nie gra?
Powinien wykrywać telefon, jak u mnie.
Włączać się, kiedy tylko...
wsiądę.
Dzięki. Wiem, że wkurzasz się za zegarek.
Wiedziałem, że będziesz na nie, ale to moja mama.
Ile kosztował?
Sprzedałem fortepian.
Nawet już na nim nie grasz.
Od lat. Zbierał tylko kurz.
A tak w ogóle był mój.
Dzielimy teraz rzeczy na moje i twoje?
Nie chcę się kłócić.
Kupię ci inny fortepian.
Robiła dla mnie i Raya wszystko, a teraz jest umierająca.
To ona zaprosiła Jennę?
Chcę tylko, żeby była w ostatnich dniach szczęśliwa.
Nie obchodzi mnie Jenna.
Nie pociąga mnie.
Nie jest tobą.
Nikt nie jest.
Dzień dobry.
Skąd ta mina?
W gabinecie czeka Zyair Malloy.
Jak to?
Wszyscy się tu na niego gapili.
Miał zadzwonić.
- Czy mam przesunąć... - Nie, to długo nie potrwa.
Dzień dobry.
Panie Malloy?
Mea Harper.
Zyair.
Maddy mówił, że pan zadzwoni.
Rano miałem drugi nalot policji.
Z premedytacją uszkodzili mi dwa dzieła.
To musi być nielegalne.
Kawy?
Nie, po kawie zaczynam szaleć.
Nie dosłownie.
Nie zabiłem mojej dziewczyny.
To moje życie. Chcą mnie zrujnować.
Kto konkretnie?
Ten prokurator miękiszon.
Nienawidzi mnie.
Z jakiego powodu?
Nie wiem.
Pomożesz mi?
Maddy mówi, że jesteś najlepsza, a ja mu ufam.
Mam konflikt interesów.
Sprawę prowadzi zastępca prokuratora okręgowego.
Mój szwagier.
Szwagier.
Zakładam, że kochasz swojego męża.
Wyobraź sobie, że zaginął, a wszyscy obwiniają o to ciebie.
To szaleństwo. Powszechne szaleństwo.
Pomożesz mi?
Panie Malloy.
Proszę, mów mi Zyair.
Nie zamierzam kierować się względami popularności.
- Ani nagłówkami. - To dobrze.
Media kłamią.
Pobieramy zaliczkę...
To nieistotne.
Rzucę okiem na materiał dowodowy zebrany przez prokuraturę i dam znać.
Jeszcze dziś?
Kiedy będę mogła.
Odblokuj telefon, wklepię mój numer.
Proszę go zostawić mojemu asystentowi.
Dziękuję.
Przepraszam za najście.
KLUB BOKSERSKI
Rety.
Ciężkie zajęcia, a ty się nawet nie spociłaś.
Jest chłodno.
Zwykle pot perli ci się na czole.
Nic więcej nie powiem.
À propos chłodu...
Nie.
Nie rób tego.
Czekoladowe proszę.
Teraz ci lepiej?
Nienawidzimy Malloya!
Do więzienia z nim!
Codziennie tu protestują,
ale właścicielka nie chce zdjąć jego obrazów.
Powiem ci, że Ray jest tym zachwycony.
Był u mnie.
- Kto? - Zyair.
Chce, żebym go broniła.
Że co?
Nie zgadzaj się.
To moja praca, Charlise.
Obiecaj mi.
Tylko to rozważam.
On ją zamordował!
Niech go piekło chowa!
Cześć.
Aleś mnie nastraszył.
Kal.
- Czytałam to. - Nie możesz go bronić.
Kal.
- Oddaj akta. - Nie ma mowy.
Nie możesz.
Nie chcę słuchać w mediach, że moja żona walczy o mordercę.
Ciągle bronię morderców. Jestem adwokatką.
Oskarża mój brat.
Nie ma mowy.
Posłuchaj.
Co ty...?
Wybierz jeden.
Powiedz, który rachunek opłacisz,
zanim mi na coś nie pozwolisz.
- Posłuchaj. - Rata za dom?
Za samochód? Za szpital matki?
No bo przecież nie jest ubezpieczona.
Chodzi o moją umierającą matkę?
Co miesiąc wysyłamy twojemu bratu grube czeki,
a ty wciąż nie chcesz im powiedzieć, że straciłeś pracę.
Wyduś to wreszcie.
Myślisz, że nie powiem?
Gdybyś nie poszedł do pracy naćpany
i cuchnący alkoholem,
nie bylibyśmy teraz w tej sytuacji.
Świetny pomysł dla anestezjologa,
uzależnić się od własnego towaru.
Teraz próbuję to wszystko jakoś ogarnąć.
Za pieniądze z tej sprawy przetrwamy kolejne miesiące.
Więc nie waż się mi mówić, co mam robić.
- Mea. - Wybierz jeden.
Panie Malloy? Mówi Mea Harper.
Hej.
Mów mi Zyair.
Zapraszam pana jutro do kancelarii.
Mam kilka pytań, zanim udzielę panu odpowiedzi.
Dobrze, zgubię tylko paparazzi.
Wszędzie za mną jeżdżą.
W takim razie ja przyjadę.
Winda z prawej, drzwi trochę się zacinają.
Przepraszam.
Momencik.
Co widzisz?
Co się kojarzy?
Tęsknota.
Mea to...
tęsknota.
Na blacie stoją woda i alkohole.
Rozejrzyj się.
Powinnaś poznać to tak zwane miejsce zbrodni.
Moje nowe dzieło.
Nosi tytuł Jej życie w nutach.
Siedząc na ławce, można na nim grać.
Grasz?
Nie.
Przemawia do ciebie?
Zdecydowanie.
I co ci mówi?
Zadaje pytanie.
Czy możemy już zacząć?
Proszę.
Prokuratura ma mocne dowody.
Chcę wiedzieć, co ma pan do powiedzenia.
Jako artysta
zna pan wagę szczegółów.
Proszę niczego nie pomijać.
Rzeczy, które uzna pan za nieistotne,
mogą się okazać najważniejsze.
Portofino.
Tam się poznaliśmy.
Piękne miejsce,
bardzo romantyczne.
Szukałem inspiracji podczas wakacji we Włoszech.
Poznałem tam
meksykańską boginię.
W małej knajpce.
Była moją kelnerką.
Spędziłem tam dziesięć dni, zaiskrzyło.
Ona...
No tak.
Mam album ze zdjęciami.
Była królową selfie.
Na okrągło cykała sobie fotki.
Każdy dzień udokumentowany.
Widziałam w materiałach, że policja skonfiskowała pana elektronikę.
Albumu nie wzięli?
Wiem jedno.
Przez pół roku byliśmy nierozłączni.
Ale... pewnego dnia nie zastałem jej po powrocie z wystawy.
Widział pan te zdjęcia?
Krwi było tyle,
że przeciekła piętro niżej, do sąsiadów.
Grupa krwi
oraz DNA
pasują do pańskiej dziewczyny.
Na jednym z pana obrazów znaleziono fragmenty czaszki.
Jej czaszkę,
jej włosy,
jej DNA.
Ten obraz wisiałby...
Wisiałby...
tam.
Kałuża krwi byłaby gdzieś...
tutaj.
Wytłumaczy pan, jak do tego doszło?
Nie wiem.
Obraz z tego zdjęcia to dowód rzeczowy B.
Powie mi pan, jaki nosi tytuł?
Mówimy o obrazie z fragmentami czaszki.
Hydie to była...
głupia dziewczyna.
Poprosiłem cię o tytuł do obrazu.
Ją poprosiłem o to samo.
Nazwała go Wredna suka.
Nie podobało mi się, ale uznaliśmy to za dowcip.
Jakoś tak już zostało. Chciałem tylko jej szczęścia.
A fragmenty czaszki?
Przestań. Dlaczego ciągle o nich mówisz?
Prokurator też będzie. Bardzo często.
- Jak do tego doszło? - Nie wiem, Mea.
Czego chcesz?
To jakieś bzdury.
On mnie zabije. Muszę od niego uciec.
Jeśli to oglądasz, to on to zrobił.
Zabił mnie.
Nie widział pan tego?
To nieprawda.
- Dlaczego to nagrała? - Nie wiem.
A trzymilionowe ubezpieczenie na życie?
Nic o nim nie wiem.
Nie wykupywałem jej polisy.
Nie zabiłem jej.
Nie będę pana okłamywać.
Pańska pozycja nie jest mocna.
Jeśli mam pana bronić, żądam jednego.
Nigdy...
Spójrz na mnie!
Spójrz na mnie.
Nie może pan
mnie nigdy okłamywać.
Musi mi pan mówić wszystko.
Jakkolwiek byłoby to dla pana niewygodne lub nieistotne.
Oczywiście.
Będziesz mnie bronić?
Nie możesz ciągle tylko zamawiać jedzenia.
Spójrz, jak chudnie mój synek.
Nie wiedziałam, że będzie towarzystwo.
Nie jesz.
Gardzisz moją kuchnią.
Mama przyjechała po chemioterapii.
Dziękuję.
Pyszne jedzenie, doceniam.
Zaraz będzie jakieś „ale”.
Przez wszystkie lata naszego małżeństwa
nic takiego nie robiłaś.
Chciałem zjeść rodzinną kolację.
Mieliśmy czas.
Mama czuła się na siłach.
Mam wam do przekazania nowinę.
Startuję w wyborach.
Cudownie.
Zostanie burmistrzem.
Z pewnością.
A co nowego u ciebie?
Niewiele.
Po staremu.
Nowi klienci?
Tak się składa,
że rozważam obronę Zyaira Malloya.
Nie ma mowy.
Słucham?
Twój szwagier wygra tę sprawę.
Oprze kampanię na zwalczaniu przestępczości.
Mów, synu.
Mamy ogromny problem z przestępczością,
on będzie doskonałym przykładem.
Gdyby miała go bronić moja szwagierka...
Rozumiesz ten problem, prawda?
Widziałaś dowody?
Zmiażdżymy go.
Z tobą jako adwokatką
będę musiał wycofać się ze sprawy.
A na to nie jestem gotowy.
Dlatego nie będziesz go bronić.
Jeszcze nie zdecydowałam.
Zapewniam, że tak.
My zdecydowaliśmy.
Jesteś częścią rodziny, to też nasza sprawa.
Nie będziesz go reprezentować.
Nie byłam pewna, czy powinnam.
Ale teraz...
mam odpowiedź.
Wspaniale.
Jeszcze jagnięciny?
Tak cię przepraszam.
Za co?
Kal zadzwonił powiedzieć Rayowi,
że będziesz bronić Zyaira.
Ray i matka się wściekli.
Próbowałam ich uspokoić,
mówiąc, że tylko to rozważasz.
Niby dlaczego?
I tak by się dowiedzieli,
a wiesz, jak tu jest, kiedy się wściekną.
Ona choruje, więc...
Przepraszam, Mea.
Spoko, oddzwonię.
- Jesteś zła. - Nie.
Wcale nie. Oddzwonię.
Na pewno?
Tak, mam spotkanie.
Zadzwoń później.
Jasne.
Dzień dobry. Wcześnie przyszłaś.
Potrzebuję akt
Massachusetts kontra Brown i Wilson kontra Nowy Meksyk.
Robi się.
Zaraz powinien być Jimmy.
Już czeka.
Przyprowadź go.
I namierz sędziego w sprawie Zyaira Malloya.
Chcę spotkania przy drzwiach zamkniętych
co do konfliktu interesów z oskarżeniem.
Bronisz Zyaira Malloya?
O tak.
Dziękuję.
- Hej. - Cześć.
Ale wyglądasz.
Jak się masz? Dobrze?
- Tak. - W porządku?
Dobrze cię widzieć. Dzięki.
Słyszałem przez telefon, że coś nie gra.
O co chodzi?
Potrzebuję twojej pomocy.
OK.
Możemy się przejść? Przewietrzyć?
- Jasne. - Super.
Co tym razem przeskrobał Kal? Znowu mam go śledzić?
Nie.
- Przepracujecie to? - Siedzieli tylko w kawiarni.
Gdyby to było coś więcej, wiedziałbym.
O jego nałogu powiedziałeś mi, zanim wylali go z roboty.
Nie było mi łatwo, ale chciałem, byś miała pełną wiedzę.
- Zawsze mów, co wiesz. - Dobrze.
Jesteś najlepszym prywatnym detektywem.
- Nie chcę, żebyś cierpiała. - Lepiej jest wiedzieć.
Wiesz, co do ciebie czuję. Jesteś dla mnie jak siostra.
- Jest dobrze. - OK.
A co u Kala?
- Przestań. - Z czym?
- Nie rozumiem. - Znam cię.
O co chodzi?
Po prostu mów.
Dobra. Jeździ na terapię i do domu.
Wiedziałam. Wciąż go śledzisz.
Nadal okłamuje rodzinę w sprawie swojej posady?
Nie jest łatwo.
Wiem.
Uciekam w pracę.
Dostałeś moją przesyłkę?
Tak. Zacząłem już poszukiwania rodziny dziewczyny w Meksyku.
I?
Albo nikt o nich nie słyszał, albo się boją.
To częste. Czekam na metadane z komórek.
To legalne?
Nie zadawaj pytań, a uchronię cię od odpowiedzialności.
- Wybacz. - Spoko.
Co ze świadkami oskarżenia?
Jeśli na pewno tego chcesz, znajdę dla ciebie wszystko.
Tylko że...
Nie wydajesz się pewna.
Twój szwagier musi być wściekły. To wyjątkowy dupek.
Fakt.
- Ale zrobię to. - Tak?
Mam nadzieję, że kieruje tobą instynkt, nie przekora.
Zawsze kierujesz się instynktem. Nie zmieniaj tego.
Nie zamierzam.
Wierzysz temu Zyairowi?
Wiesz co...
Poczekajmy na rozmowę z nim.
Dobrze.
- Tak? - Tak.
Nie rozumiem.
Nie ma innych kancelarii?
Na pewno są, ale klient wybrał moją, wysoki sądzie.
Jak sąd wie, oskarżony ma prawo
do swobodnego wyboru adwokata.
Oczywiście, wiem.
Ray, nie chcesz...
Wolałbym się nie wycofywać, jeśli wysoki sąd pozwoli.
To twoja szwagierka.
Wiedziała, że to moja sprawa.
Sądzę, że przyjęła ją specjalnie, żeby zrazić mojego brata,
który we wszystkim jej pomaga.
Ta kwestia mocno państwa poróżnia,
a zatem... chyba wyrażę zgodę.
Ale jeśli wyczuję jakiekolwiek nieprawidłowości,
zgłoszę was odnośnym organom.
Dziękuję, wysoki sądzie.
Również dziękuję.
Nie mówiła, gdzie w Meksyku mieszkają jej rodzice?
Mieliśmy ich odwiedzić, kiedy będę miał chwilę luzu, ale...
nie zdążyliśmy.
Dlaczego wysłała siostrze nagranie, na którym cię tak obgadała?
Nie wiedziałem nawet, że ma siostrę.
Nie wiesz, gdzie mieszkają jej rodzice ani że ma siostrę.
Nic jej nie zrobiłem.
Coś jednak tak.
Prawda?
Uprawialiście seks.
Była twoją dziewczyną.
Nie patrz na nią, myśli to samo.
- Oczywiście, że był seks. - Bardzo namiętny?
Jak z twoją byłą? Sprawdźmy, co powiedziała.
Coś o tym czytałem.
No tak, mam.
„Lubił pociągać mnie za włosy i sprawiać, że się krztuszę.
Pluć na mnie.
Mój ból dawał mu rozkosz.
Był sadystą”.
Spójrz, Mea.
O, tutaj.
„Nigdy nie było dla niego dość głęboko.
Jeśli nie okazywałam rozkoszy,
sprawiał, że musiałam okazać cierpienie.
Gryzł mnie w sutki i podduszał do utraty przytomności”.
To jednostronna relacja.
To ją kręciło.
To skąd ten uśmiech?
Słuchaj.
Ona... Po prostu...
Po prostu taka była.
Była nienasycona. Rewanżowała mi się z nawiązką.
Też mnie podduszała.
Gryzła. Polewała gorącym woskiem.
To była gra.
W końcu miałem dość i ją przerwałem.
Dlatego jest cięta.
- Ty przerwałeś? - Tak.
Mówi, że ją potem prześladowałeś.
Nie.
Było dokładnie na odwrót.
Dużo kobiet się za tobą ugania, prawda?
Czasami tak bywa.
Arogant z ciebie.
Ja to lubię.
- Ej, co z nim? - Jimmy.
- Dobra. - Przepraszam.
Zerwałem z nią.
Nie była zadowolona.
Próbowała pójść za daleko, to mi nie pasowało.
Stąd zerwanie.
Co to znaczy „za daleko”?
Rozwalenie jej głowy? Czaszka w obrazie?
- To ma mi pomóc? - Jimmy.
No co? Siedzi tu z tym uśmieszkiem...
Z Hydie też pan robił takie rzeczy?
Nie, Hydie taka nie była.
I dlatego ją tak kochałem.
Z Hydie
było znacznie lepiej.
Nigdy jej nie krzywdziłem.
Nie naćpałeś się i nie poszedłeś w perwersje?
- Nie. - Może...
- Może się zapomniałeś? - Nie.
Głośno myślę. Na pewno?
Nie.
OK.
Dobra. Czas na mnie.
Śpieszę się na samolot, żeby spróbować ci pomóc w Meksyku.
Masz tu jakieś schody? Ta twoja winda jest straszna.
Świetnie.
- W kontakcie. - OK.
Zaraz wracam.
Jimmy.
Zaczekaj.
To jak?
Co myślisz?
Jesteś ekspertem od mowy ciała.
Mów, co widziałeś.
Mało mrugał.
Intonacja była cały czas odpowiednia.
Właściwy tembr głosu.
Skurwiel kłamie. Tak sądzę.
A jeśli nie, jest psychopatą.
Bo wierzy w swoje kłamstwa tak bardzo, że nawet mnie mógłby zwieść.
Ciekawe.
- Też tak uważam. - No właśnie.
Szlag.
Zadzwonię z Meksyku.
OK.
Adios.
Zyair?
Wyszedł pan za kaucją.
To nierozsądne.
To na mnie donieś.
Prokuratura może zażądać testu na obecność narkotyków.
Chce pan spędzić proces w areszcie?
Jeśli mam pana reprezentować,
koniec z wyjściami do restauracji i pozowaniem paparazzi.
W ogóle koniec z wyjściami, jeśli nie musi pan jechać do szpitala.
Jeśli robią panu zdjęcia,
musi pan wyglądać nędznie, jakby cierpiał katusze.
Cierpię.
Nie rozumiem, dlaczego Hydie nagrała ten film.
Była moja.
Czuję się jak w koszmarze.
Może gdybym skoczył z tego dachu,
to bym się obudził.
To nie jest sen.
Taki skok pana zabije.
Wróćmy lepiej do środka.
Nie jestem samobójcą.
To była ciężka gadka.
Nie jestem lowelasem,
wbrew temu, co mówią media.
Tak.
Uwielbiam seks.
I tak.
Robiłem...
dość szalone rzeczy.
Ale nie krzywdziłem.
Na twarzy mojej kobiety chcę widzieć rozkosz, nie cierpienie.
Rozkosz.
Ona o tym wie.
Dlaczego kłamie?
Nie jest „moją byłą”,
tylko kimś, z kim sypiałem.
Wiem już wszystko, co powinnam.
Jeśli zostało coś do odkrycia, Jimmy to znajdzie. Jest najlepszy.
OK.
Spokojnie.
Jak tam Meksyk?
Zawsze taki sam.
Pytam o twoje śledztwo.
Kiepsko. Dane z komórek
doprowadziły mnie tam, dokąd wysłano nagranie,
ale nie mieszkają tu żadne rodziny.
To rewir karteli.
Zbliżyłem się do rzekomo rodzinnego miasteczka Hydie,
ale nikt nawet o niej nie słyszał.
- Dziwne. - Jest jeszcze gorzej.
Nie ma śladu nikogo takiego w rejestrze urodzeń.
Amerykanin zabił piękną Meksykankę,
a tutaj się o tym nie mówi?
Coś tu nie gra.
Daj mi parę dni na pełen raport.
Dobrze.
Musisz go też zapytać o Renee Carter.
Jest na liście świadków?
Rozmawiałem z nią.
Twierdzi, że ma wiele do powiedzenia, ale nie przez telefon.
Zajrzę do niej.
Dobrze. Uważaj na siebie. Dziękuję.
Spróbuję.
Co?
Pamiętasz nasz miesiąc miodowy?
Pamiętasz?
Każdego dnia lało.
Próbowałaś się ubierać, ale ani razu nie doszliśmy do drzwi.
Czy sądzisz...
że możemy do tego wrócić?
Wiem, że nie odpowiesz.
To moja wina.
Ale obiecuję ci. Zrobię wszystko, żeby to było możliwe.
Dobrze?
Rozumiem, dlaczego go bronisz.
To moja wina.
Przykro mi. Naprawdę.
Bardzo cię kocham.
Muszę się ubrać.
No tak.
Szlag.
Renee Carter. Kto to?
Zgorzkniała baba.
Spał pan z nią?
Tak.
Każda była partnerka jest zgorzkniała?
Wyjdę może na aroganta,
ale wiem, czego chcę, a czego nie.
Czasem kobiety mnie nie słuchają.
Myślą, że się w nich zakocham.
Jest świadczynią oskarżenia.
Proszę o niej opowiedzieć.
Ona...
Ma galerię. Powiązania w światku artystycznym.
Wie wszystko.
Zna wszystkich.
Pamiętam,
jak zaniosłem jej mój obraz.
Wcześniej byłem z nim wszędzie.
Wszyscy mi odmawiali.
Przyjrzała mi się...
i powiedziała „tak”.
Na obraz nawet nie spojrzała. Było jasne, czego chce.
Prezentowała moje obrazy, razem jeździliśmy po kraju.
To był dla mnie przełom.
Byłem młody.
Spłukany i zdesperowany.
Nie wykorzystałem jej.
Naprawdę ją lubiłem.
Ale nic nas nie łączyło.
Wyprowadziłem się po ugruntowaniu swojej pozycji.
Wściekła się.
Pragnęła kontroli.
Nie pasowało mi to.
Rozumiesz mnie?
Panie Malloy.
Powiedz, złożyłem życie w twoje ręce.
Chce pan zostać skazany na karę śmierci?
Proszę się skupić.
Jestem pańską adwokatką, nie przyjaciółką.
Nikt nie odbiera, kiedy dzwonię.
Przepraszam. Na czym skończyłem?
Młodo wyszłam za mąż.
Kochałam męża.
Ale nie ułożyło się nam jak w bajce.
Opieka, którą ona nad panem roztoczyła...
Tak, to w pewnym sensie rozumiem.
Na dziś chyba wystarczy.
Zaczekaj.
Moment.
Podejdź.
- Nie, ja... - Chodź.
Tylko na chwilę.
Proszę.
Podejdź.
Chcę ci coś pokazać.
Usiądź.
No siadaj.
Zamknij oczy.
Zamknij je.
Jaki kolor kojarzysz ze swoim małżeństwem?
Nie ma mowy.
Spokojnie. Powiedz.
Niebieski.
Zamknij oczy.
Trzymaj.
W co układa się ten kolor?
W fale?
W fale.
Dobrze, namaluj tę falę.
Bardzo dobrze.
Nie chcę tego robić.
Zaufaj mi.
Sztuka jest subiektywna.
Tę oceniam wysoko.
Na dziś wystarczy.
Spóźnię się na pociąg.
Dokąd?
No tak, trudno zaufać oskarżonemu o zabójstwo.
Do Chesterton.
Zawiozę cię na stację.
Nie.
Oczekiwałam samochodu.
Tak będzie szybciej.
Nie ma mowy.
Dlaczego?
Choćby dlatego,
że jestem w spódnicy.
Podwiń ją.
To się nie wydaje stosowne.
Zawsze robisz to, co stosowne?
Usiądź bokiem, jak na koniu.
To się nie wydaje bezpieczne.
Zawsze robisz to, co bezpieczne?
Mam też samochód, stoi tu obok. Zapraszam.
- Mam już transport. - Odprowadzę cię.
Nie, dziękuję.
Proszę.
Poddaj się temu.
Po prostu to zrób.
Tę oceniam wysoko.
Nie chcę.
Nie myśl.
Zamknij oczy.
Wspaniale.
Chcę mieć komplet informacji. Załatwisz to?
- Tak. - Do czwartku.
Dobrze, dziękuję.
Koniecznie do czwartku.
Mea.
- Cześć. - Hej.
Wyszłaś wcześnie, nie miałem okazji.
Dzięki, mam wiele na głowie.
Wiem. Mówiłem, że nie ustanę w staraniach.
Dziękuję.
Chciałem tylko przynieść kwiaty.
Tak sobie myślę.
Kolacja? Po naszej terapii.
OK.
Mea.
To pewnie twój mąż.
Zyair.
Nie chcę cię poznawać.
Ostro.
- Mój gabinet. - Dlaczego nie u mnie?
Uznałam, że lepiej będzie spotkać się tutaj.
Mniej rozproszeń.
Łapię.
Musimy omówić sprawę właścicielki galerii.
Przyjechały tu za mną paparuchy.
Przykro mi.
Nie dlatego spotykaliśmy się u mnie?
Cóż... tak jest lepiej.
Lepiej? Dla kogo?
Próbuję pana dobrze reprezentować.
Bzdury.
Słucham?
Nie chcę tu być. Strasznie tu... sztywno.
Same typy w gajerach. Nie mogę się tu otworzyć.
Przyjedź do mnie, tam jest lepiej.
Traktuje to pan poważnie?
A ty?
Przyjedź do mnie.
Naprawdę pan odjedzie?
Niezłe te dżinsy.
Dzień spóźnienia.
W ogóle nie powinnam przyjeżdżać.
- Tamtego wieczoru... - Nie chcę o tym mówić.
Zatem posłuchaj.
Uważam cię
za wyjątkowo pociągającą.
Sam twój widok mnie kręci.
Za każdym razem cię przytulam,
bo uwielbiam twój dotyk.
Uwielbiam kłaść ci dłonie na plecach.
Twój zapach.
Intelekt.
Pewność siebie.
To wszystko jest intrygujące.
Bardzo atrakcyjne.
„Malloy, seks-morderca”.
„Zyair Malloy, arogancki morderca”.
„Zyair Malloy zabił dziewczynę, żeby podbić wartość swoich obrazów”.
„Lowelas Malloy”.
„Zyair Malloy: rozkochuje w sobie kobiety, a potem je zabija”.
Mogę kontynuować.
Myślisz, że kombinuję? Tak nisko mnie oceniasz?
Nie liczą się oceny moje, tylko sędziów przysięgłych.
Mówię ci, że mnie kręcisz, a ty reagujesz tymi bzdurami?
Muszę zmienić adwokata.
Całe twoje ciało wskazuje, że czujesz do mnie pociąg,
ale ty nie chcesz tego przyznać.
Nie mogę ci ufać.
Inny adwokat.
Jeśli tego pan chce.
Powiem tylko, że proces zaczyna się za miesiąc.
Mało który adwokat tak szybko zapozna się ze sprawą.
Przyznaj, że cię pociągam.
To kłamstwo. Jestem tu, żeby panu pomóc.
Kłamstwem mi nie pomożesz.
Nie potrafisz przyznać prostego faktu.
Panie Malloy, wyczuwam marihuanę.
Wyczuwałam ją też w kancelarii.
Jest pan na haju.
To w niczym nie pomaga.
Haj pozwala stanąć w prawdzie. Polecam.
Zdecydowanie.
Inny adwokat.
Dokąd to?
Muszę potańczyć. Idę stąd.
Nie może pan tańczyć publicznie.
Idę tańczyć prywatnie.
Zbierz manele. Muszę tu zamknąć.
Mea. Ruchy!
Taki pan jest, kiedy mu się nie układa?
Jedyna osoba mogąca mi pomóc
nie chce powiedzieć, czy ją kręcę, czy mi wierzy.
Wiem, że cię kręcę.
Oddychasz inaczej, gdy na ciebie patrzę. Odwracasz wzrok.
Udajesz spokój.
Grasz dorosłą.
Ja widzę prawdę.
Nie powinien pan stąd wychodzić.
Przecież nie wychodzę.
Chcesz seksu?
Mam ecstasy.
Uważaj, idę po ciebie.
Zostaliśmy sami.
Dlaczego uciekasz? Przestań.
Uważaj. Doigrasz się.
- Cześć. - Umiesz się ukrywać.
Gdzie jesteś, mądralo?
Masz się za mądralę. Ej!
To nie fair.
No dobra. Jeden na jedną, walimy.
Masz się za mądralę? Zaraz zobaczysz.
O tak.
Walimy.
- Mea. - Mówi Maddy.
Cześć.
Zyair mówi, że chce innego prawnika.
Tak.
Powiedziałem mu, że to duży błąd. Pogadaj z nim.
Nie chce tego.
Jest przerażony.
Tak powiedział?
Wiesz, przed nikim by tego nie przyznał.
Nie skreślaj go. Potrzebuje cię.
Muszę kończyć.
Ponoć chciał mnie pan widzieć.
Chcę przeprosić za poprzedni wieczór.
Wiem, że jest ci ciężko.
Tak.
Chciałem o tym powiedzieć.
Nie jestem słabą panienką, którą możesz uwieść.
W moim związku są problemy, jak w wielu, ale...
wszystko sobie ułożymy.
Jeśli chcesz mnie zwolnić, proszę.
Ale nie znajdziesz nikogo lepszego. Nikogo, komu równie mocno zależy.
Próbowałam po prostu wyznaczyć granice.
W końcu prawda.
Po co ci granice?
Zadzwoń jutro, jeśli mam być twoją adwokatką.
Cześć.
Jestem Carrie.
Sąsiadka.
Nie przedstawiaj się, ona już wychodzi.
Cześć.
Dzwoniłem.
To był długi dzień.
Co się stało?
Nic. Co masz?
Chodzi o Kala i tę dziewczynę?
O czym ty mówisz?
Szlag.
O co chodzi?
Sprawdź telefon.
Przykro mi, mała.
Są w hotelu Winston, pokój 714.
Jesteś tam?
Mea? Posłuchaj mnie.
Jutro wracam, od razu przyjadę.
Przyjadę do ciebie. Słyszysz?
Czy możesz coś powiedzieć?
Oddzwonię.
Proszę cię, odetchnij na spokojnie.
Będę czekał.
Przestań.
Zyair.
Nie martw się.
To abstrakcja.
Cholera.
Chodź.
Zawsze chciałem być z taką jak ty.
Prawdę mówiąc,
ja zawsze chciałam być z kimś spontanicznym.
Z kimś, kto kocha się ze mną tak, jak tego chcę.
Kto zapomina o rozsądku.
Z kimś takim jak...
Ja?
Za późno się poznaliśmy.
Może nie byłabyś teraz z nim.
A ja nie tkwiłbym w gównie.
Gdzie byśmy byli?
Zakochani, gdzieś w Dominikanie.
W domku niedaleko plaży.
Brzmi idealnie.
Najpierw mnie wybroń.
Postaram się.
Powiedz to. Polecimy, kiedy mnie wybronisz.
Polecimy,
kiedy cię wybronię.
Co jest? Gdzieś ty była?
Całą noc wydzwanialiśmy.
Ciszej, jesteśmy w kancelarii.
Pracowałam do późna, więc nocowałam w hotelu.
I nie zadzwoniłaś? To mi się nie podoba.
Mnie też nie.
- Wcale. - Ciszej.
- Myślisz, że z kim gadasz? - Ona ma rację.
To jej praca. Jest cała i zdrowa, możemy iść.
Jedziemy do Winstona.
Dokąd?
Azalia poczuła się gorzej, więc przenieśliśmy ją do hotelu,
żeby była bliżej szpitala.
Czuwaliśmy przy niej.
Numer pokoju?
Teraz pytasz?
Pokój 714.
Jedziemy, Kal.
Zaczekaj w samochodzie.
Aż tak mnie nienawidzisz?
Ja się staram.
Co u diabła?
Chodzimy na terapię. Myślałem, że jest lepiej.
Powiedz, co się dzieje.
Przepraszam.
Ach tak.
To wszystko?
Pogadajmy w moim gabinecie.
Mnie tu jest dobrze.
Nie mam już siły.
Kal.
Szlag.
Cholera.
Cały dzień milczysz.
- Przywiozłam akta. - Mea.
Resztę dostarczą później.
Jason Timsdale jest świetny.
Rozmawiałam z nim rano. Ma doskonałą ekipę.
- Przestań. - Zadbają o ciebie.
Przestań.
Rozumiem, masz wyrzuty sumienia.
Czujesz wstyd i chcesz mnie unikać.
Rozumiem. Wiem to.
Nie masz ku temu powodów.
Nikt
się nie dowie.
Posłuchaj.
Widziałem mur, którym się otaczałaś.
Oboje coś czuliśmy.
Kobieta zdolna do ukrywania emocji w swoim miejscu pracy
może mnie bronić.
Wiem, że jesteś w stanie oddzielić te sprawy.
Chcesz narażać swoje życie?
Wiedząc, co do mnie czujesz?
Oczywiście.
Teraz bardziej się dla mnie liczy,
co czuję do mojego męża.
- Nie mogę tak. - Mea.
Nie mogę.
Proszę.
Jest za późno. Wiesz, że cię potrzebuję.
Nie rób tego, proszę.
Nie mogę.
Mea!
Co mam teraz zrobić?
Sama nie wierzę, że to zrobiłam.
Jesteś człowiekiem.
Była tam przez chorobę.
Wszyscy tam byli. Ray i Charlise też.
Wiesz, że cię nie osądzam.
Sama siebie osądzam.
Byłam taka głupia!
- Nie powinienem nic mówić. - Nie twoja wina.
Nie zadręczaj się.
Nie mogę go bronić.
- Ale potrzebuję tych pieniędzy. - Nie panikuj.
Wiele już przeszłaś, dasz radę i teraz.
Nie strać wszystkiego przez mój błąd.
Jak spojrzę mężowi w oczy?
Dasz radę.
Chwilę to zajmie, ale dasz radę.
Jedź do galerii.
Właścicielka nie chce gadać ze mną,
ale z tobą porozmawia.
Później możesz zrezygnować ze sprawy.
Musisz jednak spróbować.
- OK. - Tak?
- Tak. - Dobrze.
OK.
Jej krew na twoich ścianach!
Idźcie wszystkie do diabła!
Tyle wam powiem.
GALERIA EVERVINE: ZYAIR MALLOY
Będziesz tak tam stała, czy usiądziesz?
Nalać ci?
Nie, dziękuję.
Osądzasz mnie? Jeszcze nie ma południa.
Bynajmniej.
Cóż.
Zasłużyłam na drinka.
Renee Chester Wilson.
Mea Harper.
Wiem, kim jesteś.
On cię lubi.
Już się z nim bzykasz?
Słucham?
A więc tak.
Dobry jest.
Jest też dobrze obdarzony przez naturę, jak na węża przystało.
Chciałaś ze mną rozmawiać.
Tak, kochana. Chciałam ci pokazać, kim naprawdę jest.
Spójrz na te ściany.
Wiszą tu Basquiat, Warhol,
Jon Moody,
Sam Gilliam,
Mark Bradford,
Derrick Adams.
To nie miejsce dla niego.
Te protestujące suki żądają wyrzucenia jego obrazów.
Nie ma mowy.
Kiedyś uczyni mnie bogatą.
No...
Bogatszą.
Pomogłam mu.
Ale kiedy tylko zaczęło mu się powodzić,
odrzucił stare próchno.
Świat stanął otworem.
Rozumiem poczucie zdrady.
Nie rozumiesz, nie masz nawet 50 lat.
Nie masz pojęcia.
Skoro to już za nami,
to czy chcesz dodać coś jeszcze?
Mogę powiedzieć dużo, słonko. Co chcesz wiedzieć?
Stosował wobec ciebie przemoc?
Ach, w tym kierunku.
Nie rozumiem.
Jeśli tak go chcesz bronić, proszę.
Nie stosował przemocy.
Węże tak nie robią.
Wąż nigdy nie jest brutalny, kiedy jeszcze śledzi ofiarę.
Dopiero gdy dostatecznie się do niej zbliży,
może wykazać się... skrajną brutalnością.
Do ciebie kiedyś dostatecznie się zbliżył?
Nie.
Dostał to, czego chciał, i zniknął.
Zauroczył mnie.
Powiedziałam, że wściekam się na byłego,
a on posadził mnie przed sztalugą
i kazał mi malować.
Kazał mi zamknąć oczy i powiedzieć, jaki kolor czuję.
Odparłam...
„Niebieski”.
Kazał mi więc malować fale.
Potem zapytał,
czy jestem wkurzona.
Odparłam twierdząco.
Stwierdził,
że to mu wygląda na kolor czerwony.
Siedziałam więc
przed płótnem pełnym niebieskich fal...
i czerwonych linii.
Straszny miszmasz. Wiesz, co wtedy zrobił?
Nie.
Dokończył obraz.
Powiesił go na baldachimie, nad łóżkiem.
Pewnego poranka
spojrzałam w górę i ujrzałam swoją twarz.
Większą niż naprawdę.
Byłam płótnem,
nad którym pracował, aż skończył.
Ale płócien jest wiele.
Wiele warstw, moja droga.
Ale masz minę.
- Hej. - Cześć.
Wydzwaniałem.
Wyszłam.
Wiesz...
mam dobre przeczucia.
To przez ciebie.
Od dawna nie byłem tak zrelaksowany.
Wszystko w porządku?
Mea?
Zaczekaj!
ZDYCHAJ, SUKO!
To nie tak.
Mea, pozwól mi to wyjaśnić. To nie tak, jak myślisz.
Szukaj adwokata. Rezygnuję!
Zrobiłem to przez jej nagranie.
To koniec.
Proszę. Wiesz, że jest za późno.
Potrzebuję cię, Mea. Mój Boże...
Zdjąłeś obraz z moją twarzą,
domalowałeś „Zdychaj, suko!” i odwiesiłeś go na miejsce?
To nie tak, jak myślisz. Czego ode mnie oczekujesz?
Co mam zrobić?
Mea.
Uruchom windę.
Mea.
Uruchom!
Tamta noc...
Winda!
Mam tylko jeden atut.
Masz na myśli mojego męża? Sama mu powiem.
Pójdę do prokuratora, do sędziego Brodana i do palestry.
Ten obraz wystarczy, żeby cię pogrążyć.
- Nie o tym mówię. - A niby, kurwa, o czym?
Że cię kocham.
Nie pierdol.
Uruchom tę cholerną windę.
Uruchom tę pierdoloną windę!
Cześć. Co się dzieje?
Hej.
Co się stało?
Kal.
Chodź tutaj.
Muszę ci coś powiedzieć.
Jechałaś tu z nim ponad godzinę. Nie mogłaś mu powiedzieć po drodze?
Możemy pomówić sami?
Nie.
Cokolwiek masz do powiedzenia, mów przy wszystkich.
Właśnie.
Powiedz mu, gdzie spędziłaś tamtą noc. Całą.
- Kal... - On z tobą nie gada.
- Kal. - Powiedziałem.
- Uspokójmy się. - Zamknij się.
Nie będziemy się uspokajać. Jestem wściekła.
Tyle dla ciebie zrobił!
Kupujesz te wszystkie ciuchy,
a on musi zasuwać na nadgodzinach. To szaleństwo.
Nie zasługujesz na niego.
Powiesz, gdzie byłaś?
Powiedz mu.
Tylko szczerze.
Szczerze?
Stawiamy na szczerość?
Wylali mnie.
Że co?
To ona mnie utrzymuje.
Jestem na odwyku.
Co ty gadasz?
To jej wina, za mocno na ciebie naciska.
Ona na ciebie nie zasługuje.
Słyszałem, że widziałaś się z sędzią, że się wycofałaś.
Przez niestosowne kontakty z klientem.
Powiesz mu o tym?
O co tu chodzi, Mea?
Gdzie wtedy byłaś?
Spędziłam noc z Zyairem.
Pieprzyliście się?
Tak.
Wiedziałem!
Kurwa!
- Ja pierdolę! - Ej.
Idź stąd.
- Jestem. - Przepraszam.
Powiedziałam: idź stąd!
Wypierdalaj stąd, dziwko! Precz!
Wynocha z tego domu!
- Precz! - Jestem.
- Jestem tu. - Nie martw się.
Nie zrobiłem niczego złego.
Tak mi przykro.
Wiem.
Charlise.
Wracaj, dzieci płaczą.
Dziś nadal będzie słonecznie.
Zapowiada się cieplejszy tydzień.
Tymczasem w Chicago prokurator Ray Harper
ogłosił przełom w sprawie Zyaira Malloya.
Sprawę analizują dla nas
Judy Walker i Jim Forrester, nasza ekipa prawna.
To zaskakujący zwrot akcji:
Zyair Malloy poszedł na ugodę z prokuraturą,
dzięki czemu możliwe będzie zwolnienie warunkowe.
Nie będzie procesu? Nie poznamy odpowiedzi?
Zwykle w ramach takiej ugody
oskarżony musi się przyznać
i wskazać miejsce ukrycia zwłok. Czy teraz tak jest?
Nie. Prokurator Harper na to nie nalegał.
To zaskakujące.
Ciekawe, co na to rodzina ofiary.
Dziwna sytuacja. Dziękuję, Brandon.
- Hej. - Próbowałem się dodzwonić.
Wsiadłam do samolotu.
Musiałam oczyścić głowę.
Rozmawiałaś z Kalem?
Nie.
Nie chce ze mną gadać.
Zadzwoń do niego.
Dlaczego? Co zrobiłeś?
Chodzi na terapię.
Zaczekam trochę. Muszę to wszystko przemyśleć.
Dobrze. Kocham cię, mała.
A ja ciebie, Jimmy. Dzięki.
Cześć.
Przepraszam.
Tak, proszę pani?
Hydie.
Jesteś Hydie.
Ja nie znam angielski.
Ty żyjesz!
Porozmawiasz ze mną.
- Uciekasz? - Nie jestem, kim myślisz.
- Pójdziemy razem na policję. - Nie!
Szlag!
Mój Boże.
Kurwa.
- To ja, z innego telefonu. - Wszystko gra?
Zastałam Raya? Dasz mi go?
Jest tu, ale nie chce z tobą gadać.
Daj go do telefonu.
Kto dzwoni?
Mea.
Czego chcesz?
Zyair jest niewinny.
Że co?
Widziałam kobietę, którą rzekomo zabił.
O czym ty gadasz?
Widziałam ją. Pracuje w kurorcie, w którym jestem.
Byłam na policji, ale mi nie pomogli.
Brzmi absurdalnie.
Macie w więzieniu niewinnego.
Mam ci wierzyć? Po tym, co zrobiłaś?
Nie musisz.
Powiedz policji.
Nie są zbyt pomocni.
Leci tu śledczy, z którym współpracuję. Kiedy wyląduje,
każę mu ją znaleźć.
Gdzie jesteś?
W Dominikanie. W Santo Domingo.
Mea.
To źle wygląda.
Jak to?
Spałaś z nim.
Jeśli masz mu pomóc, poślę tam swojego śledczego.
Wtedy ona stąd zniknie.
To jak chcesz ją zatrzymać?
Wsadzam człowieka do samolotu. A ty...
wróć do domu.
Wróć tutaj, do domu.
Kal tu jest. Zamartwia się o ciebie.
- Nie, Ray... - Wróć.
- Wasza matka mnie tam nie chce. - Pogadam z nią.
Muszę kończyć. Wysyłam śledczego.
Tylko tu wróć.
Dobrze.
Do diabła.
- Ty... - Mamo.
Zastałam Kala?
Był w mieście, ale już jedzie.
Jak twój śledczy?
Właśnie tam ląduje.
Nie przejmuj się.
Znajdziemy ją.
OK.
Przepraszam, muszę odebrać.
Jasne.
- Hej. - Dostałeś moją wiadomość?
Tak. Ona żyje?
Owszem.
Gdzie jesteś?
W domu u szwagra.
- Z jego matką? - Tak.
Posłuchaj. Wiem, że dałem dupy z Kalem.
Musisz mi jednak zaufać. Koniecznie sprawdź skrzynkę mailową.
Żartujesz.
Wiem, że to nielegalne, ale musiałem. Dla ciebie.
Rozumiesz?
Słyszysz mnie?
- Nie mogę... - Mea?
Słyszysz mnie?
Kurwa!
- Mea? - Tak?
Pomożesz mi przejść do wyspy? Po chemii źle się czuję.
Och...
Twój telefon chyba przestał działać.
Przepraszam, ta chemia tak mnie osłabia.
Dziękuję ci.
Dziękuję.
- W porządku? - Tak.
Proszę.
Nalałem ci wina.
Dziękuję.
- Kal powinien już tu być. - Tak.
Zadzwonię do niego, ty pij.
Pomożesz mi przygotować posiłek?
Pewnie.
Umyj warzywa.
To ci się nie przyda.
Ja je pokroję.
- Nie tknęłaś wina. - Co ci powiedzieli?
- Nasz śledczy chyba ją znalazł. - Świetnie.
Pomówimy z sędzią.
Zobaczymy, czy uda się zwolnić więźnia.
Dlaczego nie dziś?
Daj spokój, dziś jest czas dla rodziny.
Właśnie. Dla rodziny.
Ray, przeczytaj maila.
No już, przeczytaj.
Od kogo to? Od twojego detektywa?
Mamo, nie masz raka?
Nie, synu.
Powiedz jej dlaczego.
Wszystko ukartowaliśmy.
Zyskałem sympatię wyborców.
Jakim cudem tak długo się nie połapałaś?
Czy Kal o tym wie?
Serce by mu pękło.
Toast za rodzinę.
Za Charlise,
która przespała się z artystą bez grosza przy duszy.
Tak mi przykro, synu.
Ray, ja...
Zamknij ryj.
Moi chłopcy są dla was zbyt dobrzy.
Musiałyście ich zdradzić z tym samym gnojem?
Nie mogę uwierzyć.
Błagałem Kala: tylko nie ona.
Wiem, że wrobiłeś Zyaira.
Lepiej to zostaw.
Charlise, spakuj dzieci. Jedziemy stąd.
No już.
Dźgnij ją.
Zrób to.
Nie zrobię.
- Teraz. - Charlise.
- Nie. - Zrób to.
Dasz radę.
Char...
Szlag. Charlise!
Charlise...
Kurwa!
Jezu!
Co robisz, kotku?
Prokurator ma zabezpieczenia.
To szkło kuloodporne.
Odłóż lepiej ten nóż.
Bierz jego klucze. Biegiem!
Nie!
Kurwa!
Szlag.
Na pomoc! Proszę!
Stój!
Błagam!
- Mea? Co jest... - Na pomoc!
- Kotku... - Musimy uciekać.
O czym ty mówisz?
- Ray to zaplanował. - Że co?
Charlise też z nim spała.
- Kotku... - Jedźmy.
- Oddychaj. - Nie.
- Uspokój się. - Próbował mnie zabić!
Kto cię próbował zabić? Mów do mnie.
- Oddychaj. - Dzwoń na policję.
Wsiadaj.
Numer alarmowy?
Chcę zgłosić nagłą sytuację.
Muszę rozmawiać z policją. Tak, proszę.
Pytają, co się stało. Mea, co się wydarzyło?
Pytam, ale nie odpowiada.
Wyślijcie kogoś pod numer 345 przy drodze 57.
Przyślijcie kogoś.
Są w drodze, wszystko będzie dobrze.
- Dlaczego jedziesz do domu? - Zaczekać na policję.
- Próbowali mnie zabić! - Daj spokój.
Numer alarmowy?
Tak.
Aha.
Tak, dobrze.
- Zakumała. - Tak.
Przywieź ją tutaj.
Już.
Przywieź ją z powrotem.
Nie patrz tak na mnie.
Matka mówiła, że tak będzie.
Nie sądziłem, że zrobisz to, co Charlise.
Obie jesteście takie tępe.
Ray mówił, że nigdy mnie nie docenisz.
Kazał cię bić, żebyś chodziła jak w zegarku.
Nie chciałem.
Uznałem, że zrobię to po dobroci.
Mama miała jednak rację.
Na ciebie to nie działa.
Dlaczego?
Bo jesteś słaby?
Coś ty, kurwa, powiedziała?
Dlatego z nim byłam.
To mężczyzna
z majątkiem i sukcesami.
Jest nikim.
Nie masz pojęcia.
Tak. Spójrz na mnie.
Widziałaś? Podjąłem decyzję.
Co robisz?
Puszczaj!
Boże. Nic pani nie jest?
Nic pani nie jest?
Słyszymy, że prokurator Raymond Harper został właśnie aresztowany
za ukrywanie dowodów zbrodni i inne liczne przestępstwa.
Podobno ma to związek ze sprawą Zyaira Malloya.
Prokurator stanowy oświadczył,
że bada tę sprawę i wiele innych.
Według naszych źródeł
wszystkie dowody przeciwko aresztowanemu
przekazano anonimowym mailem,
który szczegółowo opisywał jego zbrodnie.
Zapowiedziano już konferencję prasową,
Kanał Siódmy oczywiście ją pokaże.
Jak się pan czuje na wolności?
Czy jest pan zły na prokuraturę?
Proszę o komentarz.
Czy jest pan zły na prokuraturę?
Wolność – jakie to uczucie?
- Mocno spóźnione. - Jest pan zły?
Na system, który do tego dopuścił.
Komu chciałby pan podziękować?
Mei Harper. Podobno to ona ujawniła prawdę.
Kto robi bliski plan?
Szanuję cię, Mea.
Jazda.
TAK BARDZO CI DZIĘKUJĘ!
DAJ SIĘ ZE SOBĄ WKRÓTCE ZOBACZYĆ.
Napisy: Kuba Żywko