- Perdón por tardar. É polo traballo. - Viñeches, que é o que importa.
Teño fame. Oxalá o sitio sexa tan bo como din.
Grazas.
Señor, señora. Por aquí, por favor.
Viches que estamos sós aquí?
Chegariamos os primeiros.
RJ, que é isto?
Emma Rose Winslow, o amor da miña vida,
queres casar comigo?
Estás seguro?
Sabía que estabamos feitos un para o outro desde que te vin.
Así que si.
Isto é... Isto é incrible.
Iso é un si?
- Si. - Si?
Si!
Parabéns.
Saúde.
Espera.
Que foi?
Miña nai.
Deus, como llo vou dicir a miña nai?
Non debía haber problema.
Xa sabe que somos mozos, non?
Entón, será moi difícil dicirllo?
Que? En serio?
Non, non! De ningunha maneira!
Collo a investigación, os datos e o meu equipo
e imos a Jonhs Hopkins. Non imos a Jonhs Hopkins.
Non vou de farol.
Si vou de farol.
A nosa investigación xenética cambiou a comprensión
dos mecanismos carcinoxénicos, non llo parece?
Para! Non, ti non.
Menos calor. Debaixo da campá.
Quero dicir que non só facemos investigación punteira,
pois as aplicacións médicas xa salvan vidas.
Ben.
Alégrome de que volvamos concordar. Cóidese.
Temos financiamento para outro ano.
Que ninguén me traia máis problemas esta semana.
Grazas, Dra. Winslow.
- Emmie? - Ola, mamá.
Pensei que volvías mañá.
Para darche unha sorpresa volvín un día antes.
Porque...
Por que?
Porque te botaba en falta.
Cariño, boteite moito en falta, miña michiña Emmie.
- Mamá, non me chames iso. - Sempre serás a miña michiña.
Levamos a cea e pómonos ao día na casa.
- Si, perfecto. - Vale.
Xúroche que este ano se me fixo moi longo.
Case perdemos o financiamento do laboratorio, a miña nena en Londres,
facendo prácticas en Discovery Channel.
- Discovery Resorts. - Que dixen eu?
Algo parecido.
Mamá, teño unha nova moi importante.
Ofrecéronche un traballo en Londres?
- Non me ofreceron un traballo. - Menos mal.
Estaría moi ben que cho ofrecesen,
pero a verdade é que non sei que faría se foses vivir alá.
A casa está baleira sen ti.
Agora que estás de volta, quen sabe,
igual fas un curso de posgraduado.
Diso che quería falar eu.
Non buscarei traballo nin farei estudos de posgraduado.
Vou montar o meu negocio.
O teu propio negocio?
Lembras o Instagram de estilismo que abrín?
- Si. - Non fixen moito con el na universidade.
Coñecín un consultor que me axudou a refacelo.
Faleiche del.
O que traballa co pai?
- RJ. - Iso, RJ.
Díxome que llelo ofrecese aos de márketing de Discovery
para promocionar destinos turísticos de alta gama e fíxeno.
E ofrecéronme financiamento de seis cifras.
Parece incrible, non?
Ese é o teu novo traballo, logo?
Representante desa empresa?
Xa sei que non é un posgraduado,
pero é o que quero facer coa miña vida.
Emma, é un plan incrible.
Dilo en serio?
En serio. E podes traballar desde a casa.
Traballar na casa non funcionará.
Si tal. É o que fai agora a xente da túa idade.
Farémosche unha oficina no cuarto de convidados.
As persianas dese cuarto están rotas.
- Rotas non, é só a cinta... - Mamá.
- Que é iso? - Un anel de prometida.
Por que o tes?
Porque... vou casar.
Vas casar?
- Con quen? - Con RJ.
Non vas tal.
Porque, se estiveses prometida, eu, túa nai,
saberíao.
É cousa de hai uns días
e queríacho contar en persoa e...
E que?
E non quería que me xulgases
antes de tomar eu a decisión.
Iso non é xusto. Eu non xulgo as persoas.
Seguro que me caería ben ese que ten unha sigla por nome
se me contases algo del.
É o que quería facer desde que cheguei.
Admito que é todo moi repentino.
Pero, cando estás segura, pois falo.
RJ e eu estamos feitos un para o outro.
Non podo imaxinar vivir sen el.
Se ti es feliz, eu tamén.
Entón, por que vas chorar?
Non vou chorar. Xa escollestes a data, entón?
- A voda é o mes que vén. - O mes que vén?
Espera, non o dis...
Mamá!
Em, quero dicir, que présa tes?
Non é présa, é unha oportunidade.
Discovery paga toda a voda
no complexo hoteleiro Anantara en Phuket, Tailandia.
E doaranlle á miña organización benéfica, o Ocean Institute.
Organizar a túa voda é algo que pensaba que fariamos xuntas.
Podemos facelo. Mañá toca a lista de invitados.
- Ten que ser pequena. - E a tía Janice?
Janice pode vir. Sempre que ti e mais ela vos portedes ben.
Eu prometo que si.
- Estamos listas, logo? - Estamos.
Oe.
Se estivese papá,
diríache que RJ é moi afortunado por casar contigo.
Quen me dera... pois...
Si, a min tamén.
Entón, iremos a Phuket.
Tía Janice!
Ola! Que tal está a futura noiva!
Que tal ti?
Unha futura avoa!
- Amodo! - Si.
Nai da noiva chega ben.
- Ti debes ser Emma Winslow. - Si, son.
E vostede é...
Harley Ray, para servila. Lévolles as maletas.
Nena, escolliches o sitio perfecto para unha voda.
Si, non hai sitio coma el.
Eu vin de vacacións hai 32 anos e non marchei máis.
Levo isto ao cuarto.
Gústame o que vexo.
Intenta comportarte de acordo coa túa idade.
Nunca montei nunha Harley.
Vale.
Em!
RJ!
Ola.
RJ, esta é a miña tía Janice.
- Ola. - E esta é miña nai.
Encantado de coñecela en persoa por fin, Dra. Winslow.
Son Lana e xa pasamos a fase de chocar as mans, non?
Si.
Que saibas que quero a túa filla
máis do humanamente posible.
Prometo coidala sempre.
Mellor che será. Se non, xa verás.
- Aquí o está. - Ola, son Scott.
Este é...
Scott Jackson?
Es ti de verdade?
Lana?
Deus, alégrome de verte!
- E eu, que? - Deus! Janice Bowen!
Manda truco!
Isto é incrible.
Clay, ti tamén estás aquí?
Que?
Si. Scotty e eu casamos hai un ano.
Veña, vide aquí.
Coñecédesvos todos?
- Si, fomos xuntos a Stanford. - Si.
- Podiamos contar cousas. - Pero non o faremos.
E como coñecedes a RJ?
É meu sobriño.
- O fillo de Will. - O fillo de Will Jackson?
Si
Teu irmán, Will Jackson, e a miña...
Ah, non.
Parece que está aquí a cuadrilla enteira.
E vostede debe ser a nai de...
Deus! Lana?
Entón, coñecédesvos?
- Si. A ver... - Pois...
Si, coñecémonos.
- Un pouco. - Ola.
Ala!
Quero dicir, "ola",
relacionado con "hola" e co alemán "hallo".
Espera un momento. Entón, ti es a nai de Emma?
Pode alguén explicar que pasa?
Teu pai e a nai de Emma foron mozos na universidade.
- Que? - Será broma.
A ver, non foi nada serio.
En serio?
Que pasou entre vós os dous?
Xa sabedes como son os amoríos na universidade.
A cousa non funcionou.
- E foi mellor así. - Alégrame oírche iso.
Si, é verdade.
Ben, vale.
Quedamos esta noite os catro para coñecernos?
Ou volver coñecernos, neste caso.
Vale, pero se RJ é medio irmán meu, entón cancelamos a voda.
De acordo, ceamos.
Se eles van cear, nós podemos pórnos ao día con tequila Don Julio.
Os latinos son a miña debilidade.
E a miña.
- Parece ser a de todos. - Si.
- Agora vamos aos cuartos. - Boa idea. Vós primeiro.
Veña.
- Cóllocho eu. - Non, xa o collín eu.
Ala!
Ei!
Deus!
- Agarrade a miña man. - Vinde.
Non son marabillosas as vodas?
PRAIA, APARTAMENTOS CANCHAS, RECEPCIÓN, SPA
Entre todos os homes do mundo,
a miña filla namórase do fillo do home
que me rompeu o corazón e o esmagou cos pés.
A iso chámanlle destino.
Destino? Polo nabo.
Falando de nabos, Will está moi guapo.
Non me decatara.
Non te decataras?
Lana consérvase ben. Está fantástica.
Non me tirou á piscina adrede.
Non sería raro.
Hai toallas alí?
- Non vexo ningunha. - Esqueceríalle ao servizo.
- Vouchas buscar eu. - Grazas.
Scott faloume da ex de Will.
Non quero saber.
Pero está só aquí?
Non quero saber.
Queres saber, queres. E, si, está só.
Will e a súa ex estiveron casados case dous anos.
Ela marchou ao pouco de nacer RJ.
Foi a Australia atoparse a si mesma. Seica segue buscando,
por iso non vén á voda.
Mala sorte.
Non dis máis nada?
Que queres que diga? Que é unha mágoa que RJ medrase sen nai?
E que o criase un pai solteirón
e unha longa serie de mozas guapas?
Entendo. Fas que non che importa, pero vísteste para gustar.
Que vexa o que perdeu, sen dicir que che importa.
Non estou facendo iso.
Coñézote, Lana, e, se non intentas vingarte,
non es como pensaba que eras.
A única maneira de pasar a semana Will e eu
é falando abertamente sobre o incómodo que resulta.
Sen explicacións, sen botar nos fociños o pasado,
só recoñecelo, nada máis.
A túa cea empeza de aquí a unha hora,
o apartamento de Will é o número 121.
Si.
- Si. - Si.
Si, imos aclarar as cousas, dunha vez por todas.
- Si. - Vaia.
Sorpréndeme o ben que estou levando isto.
A min tamén. Estás estupenda.
Will?
Conseguiches a toalla?
Como?
Entra. Faime falta agora.
- Ah. - Ei.
- Que fas? - Que?
Dixeches que entrase.
- Pensei que eras Scott. - Por que?
Por que estás aquí?
Xa marcho.
Perdón.
- Desculpa. Adeus. - Tranquila, déixao, non importa.
Vés agora.
Iso non é certo.
- Manda truco. - Parecíase ao vello.
Eu era un bebé feo. Non pasa nada por admitilo.
- Fíxenvos esperar? - Non, acabamos de chegar.
- Non fai falta. - Os hábitos son malos de cambiar.
Non fai falta.
Mamá, senta.
Non fai falta complicarse.
Ninguén se complica máis ca ti.
Vale.
- Estás ben? - Si.
Xa me pasou nove veces máis.
Quería desculparme polo que pasou no teu apartamento.
Non pasa nada, esquéceo.
Que pasou, logo?
Interrompín a teu pai cando estaba duchándose.
- Como? - A ver, non entrei sen máis.
- A porta estaba aberta. - A da ducha?
Non, a do apartamento e el dixo que lle facía falta.
A toalla. Precisábaa.
E eu teño que me refrescar.
Pero acabas de chegar.
Unha nunca está fresca abondo.
- Eu vou... - Si, adiante.
Pódesme explicar que pasa?
Tes idea do incómodo que resulta isto?
Vale. Entendo que houbo algo entre ti e Will na universidade,
pero non será para tanto.
Non foi só unha relación pasaxeira, eramos todo un para o outro.
Ninguén conxeniaba coma nós.
Eu pensaba que iamos pasar a vida xuntos.
De repente, el desapareceu.
Non nos volvemos ver máis.
Nin volvemos falar ata hoxe.
Desapareceu sen máis?
Si, sen dicir nada.
Eu sabía que lle custaba decidir que facer ao graduarse,
pero non é escusa para desaparecer.
- E nunca te chamou para explicalo? - Non.
Non coñezo moito o pai de RJ,
pero non parece o tipo de persoa que faga iso.
Eu cambiei o número de teléfono e non llo dixen.
E logo mudeime, pero non lle dixen a onde.
Mamá!
Non quería oír as súas míseras escusas
nin darlle outra ocasión de ferirme.
Logo coñeciches a papá, tivéstesme a min e a vida seguiu.
Si, es o máis importante da miña vida.
Por iso me preocupa o que che pase.
- A min? - Si, a ti.
Por moito que queiras a RJ, nunca poderás confiar nel.
En serio?
En serio. No debate entre natureza e sociedade,
faime caso, son especialista, éche todo natureza.
Eu non son unha xenetista mundialmente coñecida,
pero iso non ten sentido.
Pois vai abrindo os ollos, porque vas casar co fillo de Satanás.
Ala, a dicir toleadas.
Se cadra non son toleadas.
Escóitame, vale? A Will gustáballe divertirse.
Gustáballe ser o centro de atención e encargarse de todo.
E que mal ten iso?
Ocultaba os seus sentimentos.
Sempre chocando as cinco por todo
e facendo a parvada esa de chocar os puños.
Nin RJ é seu pai nin eu son ti.
Paréceche que RJ non é así?
Mamá, RJ dixo que Will pensa que é marabilloso que nos atopásemos.
Dixo que o que houbo entre vós pasou hai décadas.
Entón, podes superar iso, por favor?
Dixeches que ti es feliz se eu o son.
E díxeno en serio.
Moi ben. Estou nerviosa pola voda
e non a daría organizado sen ti.
Quero que fagas o brinde no ensaio da cea.
- Queres que faga o brinde? - Es miña nai.
Quero que participes en todo.
Entón, que? Ten marido Lana Winslow?
- En serio? - Só pregunto.
Ou tamén está divorciada?
Entón, non o sabes?
O que?
O pai de Emma morreu nun accidente aos oito anos.
Non, non tiña nin idea. Non estamos en contacto en absoluto.
Lana criou a filla soa, coma ti.
Ola.
Ola. Todo ben?
Si. Pedinlle a miña nai un brinde no ensaio da cea.
Perfecto. Preguntácheslle polo...
Vale.
Papá, Lana.
Emma e eu queriamos que fósedes
o padriño e a madriña da cerimonia.
Se non vos parece incómodo. Non temos que...
- Boa idea. - É un honor.
Saúde.
Escoita, Emma. RJ e eu falamos do teu Instagram
e impresionoume a túa cantidade de interaccións.
A cantidade duplicouse desde que viñeches a Londres.
Bravo! Así me gusta.
Fúchelos ver a Londres?
Fun en viaxe de negocios e levei os rapaces cear.
Seguro que o pasastes ben coñecéndovos.
Quería que nos viñeses ver, pero non tiñas tempo.
Collería uns días libres se soubese do teu compromiso.
Non había compromiso aínda.
Agora estamos aquí todos.
Un brinde por iso.
Ía esperar ata despois da cea,
pero vouvos dar isto agora.
Eu xa lles dei o meu agasallo.
Si, a mellor máquina de café do mercado.
Era o primeiro da lista de regalos.
Si.
Isto é...
Ábrelo ti?
Son as chaves do piso de Tribeca?
Si, son as chaves do voso piso en Tribeca, Nova York.
É un agasallo fantástico.
Para dúas persoas fantásticas coma vós.
Erguede o brazo, perna dereita para atrás.
Postura do guerreiro un.
- Un piso de millóns en Tribeca. - Dobrade o xeonllo.
Como vou competir eu con iso?
Non é unha competición.
El presumiu de ser un investidor millonario de capital risco.
Non pasa nada por ser millonario.
Cambiade á postura do guerreiro dous.
Mirade a man esquerda.
Viches iso?
Ver o que?
O galán Hemsworth ese de aí. Estábate mirando.
Veña, ho. Teño roupa interior máis vella ca el.
O que, ho?
Erguede a man dereita, a esquerda e guerreiro invertido.
Viches iso?
- O que? - O sorriso provocador ese.
Vaite por el.
Sabes que? Eu paro.
Temos xunta coa xerente de marca de Discovery en dez minutos.
Dez minutos dan para moito.
Abonda.
- Moito. - Guerreiro dous.
Perdón.
Menos mal que viñestes.
Hai moito que facer e moi pouco tempo,
pero, grazas á videochamada, empezamos moi ben.
Que videochamada?
Emma e eu decidimos uns detalliños.
Dixeches que o fariamos xuntas.
Xa o facemos.
E por que fas videochamadas e decides ti soa?
- Algunha pregunta? - Non, todo ben.
É importante que Camala nos viñese axudar.
Eu organicei a miña voda sen xerente de marca.
- Todo ben? - Si, perfecto.
A túa foi no xardín da avoa e ela foi unha repugnante.
Agora tócame a min ser a repugnante.
Estamos listas para comezar?
Si, estamos.
Eu trouxen unhas notas.
Escollemos a decoración das mesas que propuxo Phillipa.
Fixo a voda de Harry e Meghan.
Detalles, manteis, panos de mesa e tarxetas dos nomes.
Non teño foto do vestido da noiva, pero é impresionante.
Xa escolliches todo?
Diso falamos na videochamada.
Xa escolliches o vestido?
Daisy Saint Daisy precisaba a resposta xa.
Quen é Daisy Saint Daisy?
Túa nai é adorable.
Daisy Saint Daisy é a próxima Vera Wang.
Non podes rexeitar un vestido de 30 000 dólares.
Daisy patrocíname a min.
Patrocinará, pero é a túa voda e debías facer o que ti queiras.
Deixámolo, vale?
- Só quero que esteas feliz. - Xa estou.
Teño excelentes deseñadores e expertos que farán todo fantástico.
E todo iso atraerache moitos seguidores.
Tomei a liberdade de preparar un programa para a semana.
Emma, tes sesión de fotos nunha hora
e logo ensaio do baile, que é clave nas redes sociais.
Chegou o resto do cortexo nupcial?
Si, chegaron todos.
Perfecto. Marquei en verde as súas intervencións.
Parece que non estaremos moito xuntas.
Participas no ensaio do baile ás 16.
- Ves o asterisco? "Nai da Noiva". - Son un asterisco.
Voulle dar un consello, avoa Winslow.
Avoa?
Sei que é duro vela marchar,
pero a súa neniña xa é unha muller
e o mellor que pode facer é relaxarse.
Tome un cóctel Mai Tai e goce da festa.
De acordo.
En serio che chamou avoa Winslow?
Chamou, chamou.
- Reprendíchela? - Debía.
Non quero estragar todo. Emma está feliz.
Que é iso?
O meu programa da semana, que fixo Camala.
Ah, vale.
Horario militar? Isto é unha voda ou unha guerra?
Non sei.
Polo menos tes a lista de suxestións de actividades.
Non, só é unha estratexia para arredarme do medio.
Masaxe, manicura, baño sonoro, pickleball.
Se pensa mercarme con exfoliantes e separadores de dedas,
non me coñece ben.
Xusto. Poder popular.
Sigamos amargándonos aquí.
Estou esaxerando, non?
Xa sei que é un momento emotivo para ti, querida.
Pero amargarse empeorará todo.
Tes razón.
Escolle ti.
Vale. Pickleball. Descargas agresividade
batendo en algo que non as devolve.
Apúntome.
Vamos, veña!
Si!
- Grazas. - Grazas.
Ola, Harley. Que fai aquí?
Fago o que hai que facer. Que desexan hoxe, señoras?
- Haberá pista de tenis? - Vou mirar.
Atopámonos outra vez, eh?
Ola.
Esquecera que xogabades ao tenis.
Padezo dos xeonllos, pero non teño mala pinta en pantalóns curtos.
Agora lembro.
Winslow, sabes usar estas raquetas?
- Veremos. Hai pista? - Non teño nada ata as dúas.
Un partido de dobres mixto?
- Non queremos molestar. - Non é molestia.
Non lle metas presión. Non lle gusta perder.
Quen dixo nada de perder?
- Perdón. - Tranquilo.
Nove-nove-dous.
- Ben! - Ben!
Dez-nove-dous.
Punto de set.
Nove-dez-un.
- Fóra! - Pareceume dentro.
Árbitro, que?
Foi... fóra.
Fóra? Estás de broma.
Vale, McEnroe, dentro. Punto para ti.
Non quero o punto se non foi dentro.
Todos cremos que foi fóra, pero levádeo vós.
Todos, non. Janice e Scott non dixeron que fora fóra.
- Para vós. - Non, volvemos xogar.
- Vale. - Vale.
Aínda é unha repugnante.
- Como dixeches? - Dixo que es moi deportiva.
Ei.
Síntoo moito.
Onde che doe?
Todos sabemos onde doe.
Ola, son médico. Reláxese e respire.
Eu tamén son médica. Gobérnome eu.
- Reláxate e respira. - Bateu coa cabeza?
Boa pregunta. Traede xeo para calmar a dor.
Vou eu.
Lucas Campion. Son de Geffen, nos Ánxeles. Vostede era...
Lana. Lana Winslow.
Lana Winslow? En serio?
Si.
É unha estrela do rock.
Non son, non.
É tal. Quixémola contratar o ano pasado, pero rexeitounos.
Son xefe de contratacións.
- Voume incorporar. - Aínda non.
- Espera. - Iso.
Gustaríame convencela de que veña traballar connosco ao sur.
Agradézollo, pero vai casar a miña filla.
Parabéns.
Grazas.
Vou poñelo no...
Non o poñas en ningures.
Non vos quero estragar a festa, pero teño que ir ao cuarto.
Botámosche unha man.
Amodo, mangallón.
- Ei. - Ei.
Vale, acompáñoo eu para non arriscar.
Non se moleste.
Eu quedaría máis tranquilo.
Vale. Como queira.
Bo tiro.
Estará moi ocupada cos preparativos da voda e todo iso,
pero convídoa a tomar algo.
- Grazas, pero... - Está dispostísima.
Perfecto. Vémonos no bar sobre as oito?
Ás oito, de acordo.
Vale, ata logo.
De nada.
Pola cita cun tipo ao que lle dobro a idade.
De nada.
O que me pasou é ben merecido.
Ningún home merece que lle pase iso.
Fun un cabrón, querendo ser máis ca ela e facendo o burro.
- Niso igual tes razón. - Si.
- Vostede e a Dra. Winslow tiveron algo. - Máis ou menos.
Pero agora non hai nada entre vostedes, non?
Á parte de décadas de rancor acumulado, nada de nada.
Xa vou só. Grazas pola axuda.
Avise se precisa algo.
Vale. Un conselliño?
Adiante.
Se vai estar coa miña ex,
pague a póliza do seguro médico.
Lembrareino.
Oxalá Will estea ben.
Terá voz de soprano un tempo, pero sobrevivirá.
Debía chamalo.
Non, deixa de pensar en Will e céntrate no Aposto Doutor Novo.
Perdón.
- Cariño. - Estás aquí. Estábate buscando.
E logo? Que foi?
Camala dixo que houbo un incidente entre ti e o pai de RJ.
Ah, iso? Non foi un incidente, senón un pequeno accidente.
Pegoulle cunha bóla.
É certo iso?
Non lle peguei cunha bóla. Pegueille á bóla e bateulle nas bólas.
- Na ingua. - Entendo.
Si, puntazo. Xogo, set e ferido.
Mamá, por favor, intenta portarte normal.
Camala di que non se pode repetir.
Non pasa nada. Prometo arredar de Will Jackson todo o que poida.
É difícil tomarte en serio con esa pinta.
Dígoo en serio, de verdade.
Non vaias tarde ao baile, de aquí a 20 minutos.
Prometo chegar a tempo e sen máscara.
- Vale. - Ah, cariño.
- Préstasme os pendentes? - Claro.
- Tes unha cita? - Non.
- Si. - Non teño, non.
Vou tomar algo con alguén, pero non é unha cita.
Así que, sabes que? Mira que hora é.
Teño que bulir para a clase de baile.
- Bule. - Grazas.
Teño que marchar. Grazas.
Un, dous, tres, catro, vamos, cinco, seis, sete, oito.
Un, dous, ben, tres, catro, vamos, cinco, seis, así!
Xa oín o que pasou coa bóla.
Síntoo moito.
Túa nai non o fixo adrede. Eu creo que non.
Se vale de algo, creo que facedes boa parella.
Si?
Nunca a vin tan alterada.
Grazas.
Moi ben!
Bo comezo, pero os homes tedes que seguir practicando.
Veranvos millóns de persoas nas redes.
Pasamos ao seguinte.
Imos practicar o lasso, buscade parella.
Camala, eu non teño parella.
Avoa Winslow, non me decatei.
Mira, fai o favor de non chamarme "avoa"...
Bailo eu contigo.
A nai da noiva
e o pai do noivo bailando xuntos?
Emily Post non estaría de acordo.
- Quen é Emily Post? - Unha estragavodas.
Paréceme boa idea, pero como vós queirades.
- Adiante. - Vostede é...
Unha examiga miña.
Veña, Lana. Daquela tiñades a canción esa...
- Si. - Como era?
Non lembro.
- "Pégalle á bola e dáme." - Lembras...
- Will tocábaa ao piano. - "Mona Lisa".
- Si. - A miña favorita.
E a miña tamén.
Cuspidiño ao pai.
Téñoa no teléfono.
Tes?
Bailamos?
Estás preciosa.
Pois grazas.
Isto é unha sorpresa.
O que?
Aínda non me pisaches os pés.
Falei antes de tempo.
Estar onda ti ponme...
A min tamén.
Grazas.
Para a muller.
Perdón por chegar tarde. O baile durou moito.
Estás impresionante.
Grazas.
Bonitos pendentes.
Pois grazas.
- Que che pido de beber? - O mesmo ca el.
Fálame da clase de baile.
Foi incómodo.
As vodas son sempre incómodas.
Es experto en vodas?
Estiven a piques de casar,
pero interpúxose a facultade de medicina.
Iso pode pasar.
Foi mellor así.
Pero síntome bastante só.
En serio? Paréceme difícil de crer.
Por que?
Sendo tan atractivo,
terás unha lista con ducias de nomes de mozas.
Nunca me chamaron atractivo.
Creo que agora xa non se fan listas de mozos ou mozas,
pero, de facérense, diría o mesmo de ti.
Non, ese tempo xa pasou.
Hai moito. Non me queixo,
pero para algunhas cousas xa é tarde.
Non, nunca é demasiado tarde.
Nunca se sabe cando se vai namorar un.
Non é coma perder un tren.
O vagón traseiro do meu tren saíu da estación hai moito.
Sen tomar nin a primeira e xa falamos do teu traseiro.
Esta cita vai moi ben.
Grazas.
Que collamos o próximo.
Nunca se sabe que pasará.
Mamá, que fas aquí?
Quédanche moi ben os pendentes.
Grazas.
Estou nunha reunión académica cun colega de profesión.
- Aquel do que che falei. - Ola, son Emma, a filla de Lana.
Este é o meu prometido, RJ.
Encantado, tío.
O Dr. Campion é da Geffen School, da Universidade de California.
e somos colegas.
Isto é algo estritamente académico.
- Xa vexo. - Que te trae a Phuket?
Os amigos insistiron en que collese vacacións.
Crin que perdería o tempo, pero coñecín a Lana.
Deixámosvos, logo.
Esperade...
Tamén teño que marchar. Normalmente déitome cedo.
Aínda son as oito e media.
Camala mandou unha mensaxe. Quere quedar mañá ás dez.
Por iso preciso descansar.
Foi fantástico cambiar impresións con vostede, Dra. Winslow.
Dr. Campion.
Camala, que pasa?
Convoquei esta reunión non programada porque teño unha nova incrible.
Que é?
Non quero ser gafe, pero contactei con Klaus Von Klaus.
- Non. - Si.
- Quen? - Quere colocar o produto.
Que significa iso exactamente?
Significa que Klaus Von Klaus me vai pagar por levar a súa roupa.
Pero xa tes un vestido da Daisy esa.
Non é para Emma. É para vostede e as damas de honor.
Iso significa que a avoa Winslow levará
este!
Emma, estás segura?
É unha excelente oportunidade cun patrocinador magnífico.
Xa, pero é unha voda, non un funeral.
#ANoivaSempreTenRazón.
Nada tan elegante coma unha voda en branco e negro.
- Se é o que ti queres... - Grazas.
Unha vez resolto iso, falemos do ensaio da cea.
Escribín unhas palabras para o seu brinde.
- Escribiume o discurso? - Non.
- Ben. - Teño un redactor que o fai.
Está de broma.
Cos millóns de visitas á páxina de Emma, hai que ter todo controlado.
Transmitiremos en directo o ensaio de cea, a cerimonia e a recepción.
Podes lelo polo menos?
Si.
Moi ben.
Se non soubese o que sei, diría que houbo maxia
entre ti e Lana bailando onte.
Abstente de provocar, por favor.
Temo que iso non é posible.
- Facede coma se nada. - Vale.
Ei, ola!
Ah, ola.
Ola, espero non interrompervos.
Non, para nada.
Ese está no menú?
Deixa de babear.
Tomarei os músculos con adobío de perna e coxa.
Si, agora non podo falar.
Xa vexo que a cousa non quedou no pickleball.
A bebida é menos perigosa.
Todo ben?
Si, é do traballo.
Que tal a lesión?
A remollo agora.
Alégrome.
Pensei que tiñas obrigas como nai da noiva.
Camala deulle o resto do día libre.
E iso está ben.
É fantástico ter un día libre.
- Non pareces entusiasmada. - Mente descaradamente.
A verdade é que ver a Emma marchar do niño
é a cousa máis difícil do mundo.
Estou moi orgullosa dela, pero isto tamén ten algo...
de triste.
Non é só que a vou botar en falta.
É algo... que non sei explicar.
Porque xa estamos todos totalmente anticuados.
Si, é xusto iso.
Teño que marchar.
Ofrecinme voluntario para facer unhas horas na clínica local.
Non estabas de vacacións?
Como lle dixen a Lana onte á noite, non se me dan ben as vacacións.
- Onte á noite? - Deixoume aburrila tomando algo.
Non foi aburrido en absoluto.
Teño que marchar. Ven aquí.
Ata logo, xente.
Facer traballo voluntario nunha clínica,
cuns ollos máis travesos ca os dunha camada de gatos.
O tipo está fantástico, non?
E este día tamén.
Desde cando non temos un día libre sen nada que facer?
Desde o segundo ano da carreira. Chegamos un día antes das clases.
Mercamos un barril co carné falso de Lana
e logo fomos a Santa Cruz na furgoneta de Will.
- Deus. - Ata tiven unha furgoneta.
Tamén eu tiven un carné falso.
Si.
Na parte sur do complexo hoteleiro,
hai unha preciosa praia á que se pode ir coa marea baixa.
Pensades o mesmo ca min?
O mesmiño.
Estás lista?
A sesión de fotos da praia xa leva 10 000 gústames.
Canto leva subida?
Menos dunha hora.
Déixame ver.
Si.
- Devólvemo. - Non.
- RJ, teño moito traballo. - Estamos no paraíso.
O traballo que espere. Falaches de irmos tomar algo á cidade.
Dáme dez minutos, vale?
Si, o que ti digas.
Non che importa que traballe?
Non, dálle.
Imos casar,
imos para a capela
e imos casar...
- Iso desconcéntrame. - Perdón.
Quéroche moito
e imos casar.
- Non cantas o último verso? - Dixeches que tiñas que concentrarte.
- Imos á capela do amor. - Imos á capela do amor.
Grazas.
Si, parece que a tía Janice xa está fóra de combate.
Estou esperta.
Por que todo sabe mellor na praia?
É a area.
Non é a area, é a compañía.
- Brindo por iso. - Saúde.
Janice, lembras que ti e eu fixeramos un pacto?
Se non estabamos casados aos 35, casariamos un co outro.
Era un bo plan.
Non che preocupaba que el fose gay?
Un problemiña menor.
Logo ela fuxiu con outro.
Si, Franco, o chef.
Nunca entendín que lle vías a ese tipo, á parte das tortillas.
Acabara a festa e estaba dispoñible.
El estaba moi dispoñible, mesmo despois de casar.
Todos cometemos erros.
E ti que, Will? Cometiches algún erro na vida?
É difícil contestar.
Estádesvos poñendo demasiado serios.
- Cambiemos de tema. - Iso.
Que fariamos agora se estivésemos naquela praia de Santa Cruz?
- Iso non. - E logo?
- Porque non temos 18. - Grazas.
E logo hai que ter 18 para divertirse? Quen vén comigo?
Sabes que no complexo está prohibido o nudismo, non?
É unha praia deserta. Non hai ninguén.
Cando volveremos ter outro momento coma este?
Ídesme facer erguer?
Eu vou se vai Lana.
Pois non sei.
- Unha carreira! - Ah, non.
Non, parade.
As mulleres, incorporádevos un pouco.
Ben!
Perfecto. Este tipo...
Sabía que caería!
Vale, por agora chega.
Paramos cinco minutos.
Em, que pasa?
Nada.
Em, espera.
Como que nada?
Veña.
Díxoche teu pai por que deixou a miña nai?
Só dixo que fora complicado.
Ela dixo que a collera de sorpresa.
El saía seguido a divertirse e ela nin sabía que fallaba algo.
Cres que son coma el?
Ti tamén tes as túas rarezas.
E a ti fódeche.
Non, non é iso.
É que...
É que... ti es algo figureiro.
Non sei se me podo fiar do que dis.
Estás de broma, non?
Igual non estás seguro sobre o noso
e tentas ocultar o que realmente sentes.
Un día igual te decatas de que cometiches un erro tremendo e logo...
Escóitame.
Eu non sei o que pasou entre túa nai e meu pai.
Pero, fose o que fose, pasoulles a eles, non a nós.
- Pero se lles pasou a eles... - Eu non sou meu pai, Em.
Se oculto algo,
é o moito que che quero.
Porque a verdade é que me asusta.
Ti es todo.
Es o sol,
es a lúa, es... as estrelas.
Iso é moi melindroso.
E iso é malo?
Non lembro unha mañá seguinte tan... incómoda coma esta.
Pero pagou a pena.
Por que berras?
Por que vai tanta calor?
Aquí pódeche vir a menopausa sen te decatar.
Entón, que?
Xa vexo que ides de incógnito.
Demasiada troula onte á noite.
Ben feito.
Algunhas non o levamos tan ben coma antes.
Aquí a avoa ten resaca.
A festa tiña algo que ver coa voda?
Non, foi unha festa privada baixo a lúa chea.
Non sabía que había lúa chea.
E tamén había moita pel núa.
Que tal na clínica?
Ben, moita xente interesante.
Pero hoxe vouno tomar con calma.
Brindo por iso.
Mellor non.
Escoita.
Como o outro día non tivemos moito tempo,
queres ir cear hoxe?
Ti e eu.
Xa sei que estás moi ocupada, pero pon unha escusa...
Encantaríame.
Si?
É unha idea fantástica.
- Vémonos na recepción ás sete. - Si.
Agardo impaciente.
Explícame que acaba de pasar.
Onte decateime de que Will e eu non temos que estar tan tensos seguido.
Hai que tomalo con calma e axudar os fillos.
Por certo, Lucas está estupendo.
Tiñas razón, teño que ir soltándome.
Claro que si!
Gústame esa actitude.
Harley quere falar comigo no ximnasio.
Se pregunta, dille que estou dispoñible.
Iso non está ben.
Vale, si.
O que?
- Will, que fas aquí? - Non sei.
Harley, que pasa?
Houbo xunta de seguridade á mañá e teño que informalos.
- Seguridade? Parece serio. - Éo.
Onte houbo un incidente que molestou os nosos convidados corporativos.
Que incidente?
Exhibicionismo no complexo hoteleiro.
Iso é lamentable.
Describiron os convidados como eran estes trastes?
Non fixo falta.
Temos cámaras de seguridade por todo, se queren ver os vídeos.
Non.
- Non era unha praia deserta? - Non sabía o das cámaras.
Mire, Harley, isto é culpa miña.
Harley, se non lle importa,
que isto quede entre nós.
De acordo, pero que non volva pasar.
De acordo.
Nunca máis.
Ah, e Janice manda saúdos.
Dígalle que é... moi fotoxénica.
De acordo.
Teñen vídeos. Que imos facer?
Nada. Só os verían Harley e os de seguridade.
Ah, e mais as do servizo.
E o mundo enteiro.
Por iso nos sorrín.
Este é o país dos sorrisos.
Mamá! Como puidestes facer iso?
- Em, se falas do que pasou na praia. - Manda truco.
Camala ten un desgusto tremendo.
- Queres que chame a Camala? - Iso non.
Fuches moi maleducada con ela.
Unha mala palabra súa e Discovery pasa de min.
- Iso non é... - Queres sabotar a voda?
Ti non queres que case, non?
Eu non dixen iso.
Non, pero pensáchelo.
Ti poñías esa cara cando te enfadabas.
- Non te metas! - Non te metas!
Em, fixen todo o que me pediches que fixese.
Aceptei levar un vestido que me fai parecer Morticia Addams.
E pedídesme que dea un discurso escrito por outro.
Estaste esquecendo do importante.
Estaste esquecendo de quen es.
Emma, nin se mencionou a organización benéfica que ías promocionar.
Nin unha vez. Todo vai tan rápido que non me estraña que esteas confusa.
Non estou confusa!
Camala traballa para a empresa matriz
e, gústeche ou non, son moi importantes para min.
Serán da túa empresa matriz, pero eu son túa nai.
As vodas son cousa da familia, non só unha sesión de fotos.
Se o pasas tan mal, por que non marchas?
Em!
Emma!
Que é o que lle pasa?
Tranquila. Precisa ter o seu espazo.
Igual ten razón. Debía marchar e arredar do medio.
Ti e ela non queredes iso.
E que fago eu?
Separádevos un pouco. Veña.
Harley falou dun gran sitio na costa.
Teño que estar de volta nunha hora.
De acordo.
Facíame falta isto.
Xa o sei.
Coñécesme ben, non?
Hai cousas que non se esquecen, por moito que o intentes.
Ola.
Podo levar ese de xacintos?
Grazas.
Que pasa?
Espera.
Veña, dálle agora.
Cago en tal. Acabouse a batería.
Ala. Teño que probar o vestido.
Non podo chegar tarde.
Emma vaime matar.
Tómao con calma, vale?
O hotel mandará alguén buscarnos.
Que raro!
Non hai cobertura.
Para que ían colocar antenas de telefonía móbil aquí?
Para usárena os pelicanos?
Non hai pelicanos nesta rexión e non teñen dedos para agarrar.
Iso agora non importa.
O importante é solucionarmos o problema.
Moi boa idea. Só precisamos
unhas pinzas de 20 millas que cheguen ao hotel.
Non, precisamos que alguén nos leve de volta. Doado.
Pero estamos no cabo do mundo e non vimos un coche en toda a tarde.
Veña, temos que ir a pé.
A pé? Levaranos horas e estou en chanquetas. Non.
Ven ti por aquí.
Espera. A onde vas?
Descubrirannos máis facilmente se facemos lume na praia e lle acenamos a un barco.
En serio? Lana.
Lana. Viches ese terreo?
Túa nai debía vir hai hora e media.
Mandeille mensaxes e non contesta.
Non perdamos máis tempo.
Mira estas fotos, a ver que che parecen.
Son moi boas.
Hai algunha da familia?
Sacámolas na cerimonia.
Non vexo nada que poida usar no Ocean Institute.
Emma, pensei que tiñamos a mesma idea.
O que é bo para empresa, é bo para ti.
- Este? - Non.
Si temos a mesma idea.
Este será o sitio de que falaba Harley.
É precioso.
Si, agora entendo. Por alí pasará algún barco, seguro.
Si, foi boa idea.
Lembras como facer lume?
Tes un chisqueiro?
En serio?
Queres falar?
É sobre miña nai. Non veu probar o vestido esta tarde.
Xúrocho, RJ, esa muller está decidida a estragarme a vida.
- Iso non o pensas de verdade. - Estame volvendo tola.
Dixo que me estou esquecendo de quen son.
Que? Iso é... de tolos.
Non ten nin idea do difícil que é ser a súa filla.
É moi lista e ten razón, mesmo cando non a debía ter.
Por iso eu a detesto.
Pero... tamén me detesto a min mesma
porque só fai o que fan as nais,
que é intentar axudar, mesmo cando non sabe como.
Eu tamén serei así, se temos fillos.
Pero logo decátome de que terán sorte
se, como nai, son a metade do boa que ela é.
Creo que debías falar con túa nai.
Harley!
Ola.
Viu a miña nai?
Foi dar unha volta no meu jeep con Will.
Xa é algo tarde.
- E estás preocupada por ela. - Algo.
Tranquila. Vou polo meu barco.
Pero non ían en coche?
Si, pero, coñecéndoos, agora estarán na Praia dos Amantes.
Por que cre iso?
Isto é divertido.
Sempre nos soubemos divertir.
Si, soubemos.
Axuda ter a máxima condecoración de scout.
Ti non tes a máxima condecoración.
Sabemos todo un do outro.
Así somos sinceros.
Falando de ser sinceros, temos que falar.
Non temos, non.
Lana, por favor, escóitame.
Ti negácheste a falar hai 30 anos. Por que te ía escoitar agora?
Espera. Negueime eu a falar? Ti cambiaches o teléfono e mudácheste.
Queres falar diso? Veña, falamos.
Fixen iso para protexerme.
- Levoume moito tempo superarte. - Pois levou...
Pero fíxome forte.
E refixen a miña vida.
Cando morreu o pai de Emma,
sabía que o superaría porque xa perdera alguén antes.
Podo dicir algo?
Casaches coa nai de RJ.
Eu casei co pai de Emma e ti esquecícheste de min.
Así que, desculpa, preciso tomar o aire.
Xa sei que estamos fóra,
pero o aire é mellor aquí.
Por amor de Deus, Lana,
non te esquecín.
Se che importase algo, non desaparecerías así.
Non marchei por culpa túa.
Eu daquela estaba moi perdido e ti xa sabías o que querías,
conseguir bolsas para cursos de posgraduado.
Ti xa tiñas moi claro o que querías e eu non.
Pensaba que era un lastre para ti e que nin te decatarías de que marchara.
Se eu soubese iso, poderíache axudar.
Xa, pero eu precisaba enfrontarme a min mesmo.
Precisaba descubrir quen era.
E intentar ser algo máis ca un simple trouleiro.
Precisaba sentir que te merecía.
Que me merecías?
Eu xa te quería.
Lana, mira. Non...
Non digo que non a cagase. Cagueina moito.
Pero cando me decatei, ti xa me pecharas a porta.
- Entón, foi culpa miña. - Non foi culpa de ninguén.
Así é a vida.
Por iso decidín volver buscarte.
Busquei o teu enderezo e fun a California ao teu laboratorio.
- Si? - Si.
Dixéronme que estabas de lúa de mel.
Entón, volvín a Hartford.
Coñecín a nai de RJ un mes despois e casamos aos tres meses.
Pero o matrimonio non durou porque non nos queriamos.
Porque eu aínda estaba namorado ti.
Volviches buscarme?
Volvín.
E agora,
grazas a un milagre incrible e inexplicable,
dásenos outra ocasión, se ti queres.
Non o sei, pero, se ti queres,
non podemos estragala.
Se non funcionou antes, por que ía funcionar agora?
Para empezar, agora falamos.
Daquela non falabamos.
Non cometeremos os mesmos erros.
- Cometeremos outros. - Seguro.
Pero cometerémolos xuntos.
Os dous cambiamos.
Daquela eu igual era algo intensa.
Igual?
A ver, ho.
Escoita, dime que non sentes nada por min agora
e nunca máis direi nada.
Á parte da gana de matarte, dis?
Iso é sentir algo.
Debíala levar a Koh Samui. É precioso nesta época do ano.
Estamos pensando en ir, seguro. Xa non hai voos dispoñibles.
Bótoche unha man.
Ola, Lucas.
Estas son para ti.
Grazas. Síntoo moitísimo.
Emma e eu discutimos e fun dar unha volta con Will e...
Xa imaxinei que pasara algo.
Quedamos para cear outro día?
Eu...
Creo que xa tes abondo co que tes agora.
A ver, Lucas. Will e eu...
Lana, tento tomalo con deportividade.
Non o fagamos máis difícil do que xa é.
Ti es moi especial, sabes?
Mira, se o voso non funciona,
tes o meu teléfono.
Tereite nos números frecuentes.
Creo que iso xa non existe.
Pero pódesme poñer entre os favoritos.
Iso xa o sabía.
- Outra vez a oficina? - Si, nada importante.
Mamá!
- Estades ben? - Todo ben, non?
Claro que estamos ben.
Non quero que marches, en serio.
Quéroche moito.
- Eu tamén. - Ruliña.
Emma! Estás aquí.
Precisamos fotos túas e das damas de honra mentres proba o vestido.
Mellor tarde ca nunca, avoa.
Díxenche que non me chames avoa.
Mira, miña nai vai levar o que queira á voda, coma as damas de honra.
- Escribirá ela o discurso. - Si?
- Si. - Iso non é boa idea.
Creo que é moi boa idea.
Podes cancelar todo o programa
desde agora ata o ensaio da cea.
Vou estar coa familia.
Iso gústame a min.
- Por fin. - Pero o programa...
Camala, xa sei que traballaches moito e que es a mellor que hai.
Pero é a miña voda e decido eu.
- Pero Emma... - Sabes que?
Un conselliño. Tranquilízate.
Toma un Mai Tai.
Ei, para con iso!
Para con iso!
Estades todos fantásticos.
É incrible que esteamos aquí.
E tamén que a miña filliña case
cun rapaz fantástico.
Traballei toda a noite neste discurso,
tentando facelo perfecto.
Pero logo lembrei o que diría o pai de Emma.
Tentar dar un discurso perfecto
non se pode comparar cun discurso que sae do corazón.
Todos o botamos moito en falta.
Pero sei que está aquí. Está connosco en espírito.
E estaría moi orgulloso.
Entón, deixádeme darvos un conselliño.
Pase o que pase,
lévevos a onde vos leve a vida,
non renunciedes un ao outro.
Non renunciedes ao voso amor.
E, aínda que soe sentimentaloide,
nunca renunciedes a ser felices xuntos.
Quérovos.
Por Emma e RJ.
- Saúde! - Saúde!
- Si, estamos ben. - Grazas por vir.
Non, para nada, a verdade.
Vós os dous coñeciádesvos antes de coñecérense Emma e RJ, non?
Fomos á universidade xuntos.
Vós sodes os do vídeo de que fala todo o mundo.
- Pois... - Preferimos non contestar.
Si.
Teño que contestar. Desculpade.
Entón...
Podo levar o padre Harit un momento?
Para nada.
Ti e Will estabades agarradiños.
Que pasou na Praia dos Amantes?
Vou ao baño.
- Torturarémoste ata falares. - Contaramo Will.
Seguimos dándolle voltas a isto.
Vale, entendo.
Intentemos non discutir.
Katrina, escóitame.
Xa sabes que non podo vivir sen ti.
Non, ela non o sabe.
Katrina.
Katrina, prometo compensarte.
Carafio.
Ti non o sabes.
Emma, cariño.
Ola, estás ben?
Si, estou ben, moi ben.
O ensaio foi precioso.
Camala superouse.
- Estás encarnada. Seguro que estás ben? - Si, ben. Moi ben.
Vou ir para a cama cedo porque mañá é un gran día.
Vale. Eu tamén marcharei cedo.
Vale. Vémonos mañá.
- Papá! - Ola.
Hai que recuperar.
- Si, ti vas atrasado. - Vamos.
Como puiden ser tan parva?
Xa sabes que non es parva.
Will faite parva.
Claro que oculta algo.
Por que me sorprende?
Porque querías crelo.
Eu tamén o quería crer.
Ao marchar Emma...
eu tamén o quería crer.
Eu só quería...
Igual non quería estar soa o resto da miña vida.
Xa sei. Chama o Sexy Doogie Howser.
Non vou chamar a Lucas.
Faime caso. Ese semental novo
farache esquecer a razón pola que estabas triste.
Janice, tes que mo prometer.
Non llo contes a ninguén.
Prométemo. Non podo defraudar a Emma.
Nunca o fixeches nin o farás.
Veña.
Quéroche.
Eu tamén.
Ola!
Mamá.
Em?
- Ola. - Ola.
Que fas a pé tan tarde?
Podemos falar? Parecías moi triste.
Non, rula. Estou ben.
Ves? Iso é típico de ti.
Sempre te preocupas polos demais e nunca por ti.
Non tal.
Mamá, si tal.
Lévalo facendo 20 anos.
Quero dicir que o entendo.
Eu tiña oito anos cando papá tivo o accidente.
Creo que nunca valorei
o que te sacrificaches para coidarme.
Son túa nai.
Pero agora son adulta e teño a RJ.
Todo está a piques de cambiar.
Entón... xa non me precisas a min.
Si que te preciso.
Podes preocuparte algo menos por min
e preocuparte máis por ti mesma.
Quen che aprendeu a ser tan madura?
Prometín non chorar ata a voda.
Pero mañá, quen sabe que pasará.
Mamá.
Que?
Podo durmir aquí?
Prometes adormecer?
- Prometo. - Métete aquí.
Séntense todos, por favor.
- Alá imos. - Ata logo.
Entra o cortexo.
Damas de honra e testemuñas do noivo.
Luz verde para a noiva.
Lista?
Queridos irmáns,
estamos hoxe aquí para unir a Emma e Richard en sagrado matrimonio.
O matrimonio é algo sagrado que non se debe tomar á lixeira.
Se alguén cre que esta parella
non se debe unir en santo matrimonio,
que fale agora ou que cale para sempre.
Se o sogro é un mentireiro, tamén vale?
Que?
- Quería dicir algo? - Non.
Siga.
Seguridade en alerta.
- Que lle pasa a Lana? - Nin idea.
Vostede quería dicir algo?
- Non, estamos ben. - Desculpe.
Por favor.
Richard, tomas a Emma por lexítima esposa?
Prometes querela, respectala, protexela,
renunciar a todas as demais e acompañala para sempre?
Si, prometo.
Emma, tomas a Richard por lexítimo esposo?
Prometes querelo, respectalo, protexelo,
renunciar a todos os demais e acompañalo para sempre?
Si, prometo.
Aguanta.
Richard,
coloca o anel na man esquerda de Emma e repite comigo:
"Con este anel, despósote."
Con este anel, despósote.
Emma, colócalle o anel na man esquerda de Richard
e repite comigo: "Con este anel, despósote."
Con este anel, despósote.
Mamá, estás ben?
A nai ten unha crise. Preparade maquillaxe para retoques.
Siga.
Polo poder que se me outorgou, declárovos marido e muller.
Podes bicar a noiva.
Ei!
- Ei! - Ei!
Preciosa. Parabéns.
Grazas.
Ei.
Entón, agora xa somos da familia.
Emma vaise cambiar para a despedida e eu vou axudala.
Moi ben feito, padre.
- Camala. - Lana.
- Foi precioso! - Grazas.
Lana, podemos falar?
- Vou onda os rapaces. - Lana.
Que lles pasa a eses dous?
Non teño nin idea.
Deus, nunca soubeches mentir.
Dixo Janice se lle pasaba algo a Lana?
Nin palabra.
Iso significa que é peor do que pensas.
Aí veñen.
Ei.
- Moi boa viaxe, rapaces. - Grazas por todo, papá.
Grazas.
O barco está esperando por vós.
Tira o ramo.
Vale. Acabouse.
Parade todos.
Pódesme explicar por que estás tan cabreada?
E ti podes deixar de montar espectáculos?
Lana, dime que pasa, por favor.
Merézoo.
Merecerás, pero non che permitirei estragar a voda.
A voda xa rematou, non é certo?
Si. Perdón.
Escapaches do ramo coma se fose unha granada.
Non escapei tal.
- Mamá, si que escapaches. - Vale.
Non che falo
porque non che deixarei arruinarme a vida outra vez.
Pero o que si che vou dicir
é grazas por impedir que me implique demasiado.
E vós xa podedes marchar. Feliz lúa de mel.
- Quedamos. - Queremos ver que pasa.
Non hai nada máis que ver.
Non mintas, Winslow, vale?
Coñézote desde os 18 anos. Ocultas algo.
Dime que pasa.
Voucho dicir.
Cando estabamos na Praia dos Amantes,
non me pediches unha segunda oportunidade?
Non dixeches que nunca deixaras de quererme?
Dixen. E era certo.
Oínte falar por teléfono onte á noite
e aposto a que é a mesma persoa que te chamaba seguido desde que chegamos.
- E que? - E que?
Volverás fuxir, pero non ás agachadas.
Quen é Katrina? A muller sen a que non podes vivir?
Desculpen.
Eu son Katrina.
Vostede é... Vostede é Katrina?
Esta é Katrina Kovalenko, a miña asistenta persoal.
Leva 20 anos comigo e ameaza decote con marchar
por cousas coma ter que coller un avión a un sitio remoto avisando o día antes.
- Merezo subida. - Xa falaremos diso.
Entón, era a túa asistenta quen te chamaba seguido?
E non é a túa moza?
Por favor.
Demasiado fraco.
Por que a mandaches vir?
Porque temía que te namorases dese doutor.
Lucas? Estabas celoso de Lucas?
Si, estaba celoso.
Díxenlle que collese un avión para traerme isto.
Merqueicho cando tiñamos 22 anos.
Polo que sexa, gardeino todo este tempo,
pensando que non te volvería ver. Pero aquí estamos.
Entón, que dis?
Queres casar comigo por fin?
Non podo.
Mamá.
Podes tal. Pénsao.
Xa o pensei.
Lana, para. Lana.
E o de non renunciar a ser felices, que?
Non o merezo. E non te merezo.
Como que non me mereces?
Non confiei en ti e logo estraguei todo
porque son parva.
Non, escoita.
A vida é complicada, porque ninguén é perfecto,
nós tampouco, pero somos perfectos un para o outro.
Non ves que somos perfectos un para o outro?
Que dis, logo?
De que?
Polo amor de Deus, muller!
Queres casar comigo ou non?
Si.
Que quero casar, non que non quero.
Non que non quero, senón que si.
Ven aquí.
Veña!
Subtítulos: Manuel Puga Moruxa