- Wybacz, coś mi wypadło w pracy. - Ale już jesteś.
- To najważniejsze. - Umieram z głodu.
To miejsce ma świetne opinie.
Dziękuję.
Proszę państwa. Tędy proszę.
Zauważyłeś, jak tu pusto?
Może przyszliśmy pierwsi.
Co się dzieje, RJ?
Emmo Rose Winslow, miłości mojego życia...
wyjdziesz za mnie?
Jesteś pewny?
Wiedziałem, że jesteśmy sobie pisani od chwili, gdy cię zobaczyłem.
Więc tak.
Po prostu... Nie wierzę, że to się dzieje.
Czy to oznacza „tak”?
- Tak. - Tak?
Tak!
Gratulacje.
Na zdrowie.
Chwila.
Co się stało?
Moja mama.
Boże, jak mam powiedzieć mamie?
To nie powinno być problemem.
Wie, że się spotykamy, prawda?
Dobrze. To nie może być takie trudne.
Co? Poważnie?
Nie! Absolutnie nie!
Wezmę wszystkie moje badania, dane i cały zespół
i pójdę do Johnsa Hopkinsa.
Nie pójdziemy tam.
Nie blefuję.
Totalnie blefuję.
Nasze badania genetyczne zmieniły pojmowanie
mechanizmów rakotwórczych, zgodzisz się?
Przestań!
Nie ty.
Mniej ciepła. Przykryj to.
Słuchaj, nie tylko robimy przełomowe badania,
ale też już ratujemy życia.
Dobrze.
Cieszę się, że znów się zgadzamy. Trzymaj się.
Mamy fundusze na kolejny rok.
I wystarczy mi problemów do końca tygodnia.
Dziękujemy, doktor Winslow.
- Emmie? - Cześć, mamo.
Myślałam, że masz przylecieć jutro.
Chciałam zrobić ci niespodziankę i być wcześniej, bo...
Bo...
Bo co?
Bo stęskniłam się za tobą.
Też się stęskniłam, Emmie kotku.
- Nie nazywaj mnie tak. - Zawsze będziesz moim kotkiem.
Zjemy wczesną kolację i pójdziemy do domu?
- Świetnie. - Dobrze.
To był bardzo długi rok.
Prawie straciłam fundusze na laboratorium, a moja córeczka jest w Londynie
na stażu dla Discovery Channel.
- Discovery Resorts. - Nie tak powiedziałam?
Tak jakby.
Mamo, mam wieści. Wielkie.
Nie mów, że zaproponowali ci pracę w Londynie.
- Nie zaoferowali mi pracy. - Dzięki Bogu.
Oczywiście byłoby wspaniale, gdybyś dostała ofertę,
ale nie wiem, co bym zrobiła, gdybyś tam została.
Dom jest taki pusty bez ciebie.
A teraz, gdy wróciłaś, kto wie,
może nawet zdecydujesz się na doktorat.
Właśnie o tym chciałam porozmawiać.
Nie będę szukać pracy ani wracać na uczelnię.
Zakładam własną firmę.
Własną firmę?
Pamiętasz moje lifestylowe konto na Instagramie?
- Tak. - Niewiele z nim robiłam na studiach.
Ale poznałam konsultanta, który mi pomógł.
Mówiłam ci.
Tego, co pracuje z ojcem?
- RJ. - Tak, RJ.
Powiedział, żeby podsunąć to marketingowi Discovery
jako kanał promocyjny luksusowych ośrodków. I tak zrobiłam.
Zaproponowali mi sześciocyfrowy sponsoring.
Możesz w to uwierzyć?
To twoja nowa praca?
Ambasadorka marki tej firmy?
Mamo, wiem, że to nie doktorat,
ale to właśnie chcę robić ze swoim życiem.
Emmo, brzmi niesamowicie.
Naprawdę tak sądzisz?
Naprawdę. I możesz pracować z domu.
To się raczej nie sprawdzi.
Jasne, że tak. Wszyscy w twoim wieku tak robią.
- Przerobimy pokój gościnny na biuro... - Mamo...
Ale żaluzje są zepsute.
- Nie do końca zepsute. Tylko sznur... - Mamo!
A cóż to takiego?
Pierścionek zaręczynowy.
Czemu go masz?
Bo...
jestem zaręczona.
Zaręczona?
- Z kim? - Z RJ’em.
Nie jesteś zaręczona.
Gdybyś była zaręczona, ja, twoja matka,
wiedziałabym o tym.
To stało się kilka dni temu.
Pomyślałam, że będzie lepiej powiedzieć ci to osobiście i...
I...?
I nie chciałam być osądzana,
zanim będę mogła zadecydować za siebie.
To nie fair. Nie jestem oceniającą osobą.
Na pewno polubiłabym tego mężczyznę z inicjałami zamiast imienia,
gdybyś mi coś opowiedziała.
Próbuję to zrobić, odkąd tu jestem.
Rozumiem, że to niespodziewana informacja.
Ale kiedy jesteś czegoś pewna, po prostu to robisz.
Jesteśmy sobie pisani.
Nie wyobrażam sobie życia bez niego.
Jeśli ty jesteś szczęśliwa, to ja też.
To czemu zbiera ci się na płacz?
Nie będę płakać.
Wybrałaś już datę?
- Ślub będzie za miesiąc. - Za miesiąc?
Czekaj, nie jesteś...
Mamo!
Więc po co ten pośpiech, Em?
To nie pośpiech, tylko szansa.
Discovery zapłaci za cały ślub
w ich ośrodku Anantara Resorts w Phuket w Tajlandii.
Wesprą też mój cel charytatywny, Instytut Oceaniczny.
Tylko że zawsze myślałam, że twój ślub
zaplanujemy wspólnie.
Nadal możemy. Popracujemy nad listą gości.
- Tylko bez rozmachu. - A ciocia Janice?
Oczywiście, że może przyjechać. O ile obiecacie być grzeczne.
Ja obiecuję.
Więc między nami gra?
Wszystko gra.
Hej.
Gdyby tata tu był,
powiedziałby, że RJ jest szczęściarzem, żeniąc się z kimś takim jak ty.
Chciałabym...
no wiesz...
Tak. Ja też.
Cóż, wygląda na to, że lecimy do Phuket.
MATKA PANNY MŁODEJ
Ciocia Janice!
Hej! Patrzcie tylko, przyszła panna młoda!
I spójrz na siebie.
Przyszła babcia!
- Zwolnij. - Tak.
- Tylko matka panny młodej. - Emma Winslow?
Tak, to ja.
A ty jesteś...
Harley Ray, do usług. Zaniosę ten bagaż.
No, dzieciaku, wybrałaś idealne miejsce na wesele.
Nie ma takiego drugiego.
Przyjechałem tu na wakacje 32 lata temu i już zostałem.
Zaniosę to do pokoju.
Podoba mi się.
Możesz choć spróbować zachowywać się na swój wiek?
Nigdy nie jeździłam harleyem.
Dobra.
Em!
RJ!
Hej.
RJ, to moja ciocia Janice.
- Witam. - A to moja mama.
To prawdziwa przyjemność
w końcu spotkać doktor Winslow osobiście.
Mów mi Lana. I chyba minęliśmy już etap uścisku dłoni?
Jasne.
Wiedz, że kocham twoją córkę
ponad wszystko.
I obiecuję, że zawsze będę się nią opiekować.
No pewnie, jeśli wiesz, co dla ciebie dobre.
- Oto i on. - Cześć, Scott.
To jest...
Scott Jackson?
To naprawdę ty?
Lana?
O mój Boże, jak miło cię widzieć.
- A co ze mną? - O mój Boże! Janice Bowen!
Rany boskie.
Nie wierzę własnym oczom.
Clay, ty też tu jesteś?
Co?
Tak. Scotty i ja pobraliśmy się rok temu.
Chodźcie tu.
Zaraz, wy wszyscy się znacie?
- Studiowaliśmy razem na Stanfordzie. - Tak.
- Ile moglibyśmy opowiedzieć... - Lepiej nie.
Skąd znasz RJ’a?
To mój bratanek.
Syn Willa.
Willa Jacksona.
Tak.
Twój brat, Will Jackson...
O nie.
Wygląda na to, że wszyscy już są.
Ty pewnie jesteś matką...
Jasny gwint... Lana?
Zaraz, to wy się znacie?
- Tak. Znaczy... - Cóż...
Tak. Znamy się.
- Trochę. - Cześć.
Hej-aj!
Znaczy „halo”,
co pochodzi od niemieckiego „hallo”.
Chwileczkę, jesteś matką Emmy?
Ktoś może wyjaśnić, co się tu dzieje?
Dawno, dawno temu, na studiach, twój ojciec i matka Emmy byli parą.
- Że co? - Żartujesz?
To nic poważnego.
Mówisz poważnie?
Co tak naprawdę zaszło?
No wiesz, jak to romanse na studiach.
Nie wyszło.
- Tak było lepiej. - Cieszę się, że to mówisz.
To prawda.
No dobrze.
Może pójdziemy we czwórkę na kolację, żeby się poznać?
Albo poznać się na nowo.
Zgoda, ale jeśli RJ to mój przyrodni brat, odwołujemy wesele.
Kolacja brzmi dobrze.
A skoro wszyscy są zajęci,
my nadrobimy zaległości z Donem Julio.
Zawsze miałam słabość do Latynosów.
Ja też.
- Jak my wszyscy. - Dość już.
- Chodźmy do pokoi. - Świetny pomysł. Poprowadzisz?
Jasne.
- Zaniosę to. - Nie trzeba, dam sobie radę.
O rany.
O Boże!
- Złap mnie za rękę. - Chodź tutaj.
Śluby są cudowne, prawda?
PLAŻA – WILLE – KORT TENISOWY
Czy naprawdę ze wszystkich mężczyzn na całym świecie
moja córka musiała wybrać syna faceta,
który wyrwał mi serce i starł je na proch?
Może to przeznaczenie.
Przeznaczenie, jasne.
Ale musisz przyznać, że Will wygląda nieźle.
Nie zauważyłam.
Jak to nie zauważyłeś?
Nic się nie postarzała. Wygląda bosko.
Celowo wciągnęła mnie do wody.
Dziwisz się jej?
Są tam jakieś ręczniki?
- Nie widzę. - Obsługa musiała zapomnieć.
- Przyniosę ci. - Dziękuję.
Przy okazji, Scott mi opowiedział o byłej Willa.
Nie chcę wiedzieć.
Ale przyjechał sam?
Nie chcę wiedzieć.
Tak, chcesz. I tak, przyjechał sam.
Will i jego eks byli małżeństwem niecałe dwa lata.
Odeszła niedługo po narodzinach RJ’a.
Wyjechała do Australii, żeby się odnaleźć. Chyba wciąż szuka.
Bo nie przyjedzie na ślub.
Szkoda.
Tylko tyle masz do powiedzenia?
A co mam powiedzieć? Że to takie smutne, że RJ dorastał bez matki?
I był wychowywany przez ojca kawalera
i długą kolejkę gorących dziewczyn?
Łapię, zgrywasz luz i się wystroisz. Nieźle.
Niech zobaczy, co stracił, ale niech nie wie, że ci zależy.
Nic takiego nie zrobię.
Znam cię, Lana. Jeśli nie spróbujesz odzyskać, co twoje,
nie będziesz sobą.
Jedyny sposób, żeby przetrwać ten tydzień,
to przyznać otwarcie, jakie to niezręczne.
Bez wyjaśnień i grzebania w przeszłości.
Po prostu uznajmy ten fakt.
Cóż, mamy jeszcze godzinę do kolacji,
a Will mieszka w willi numer 121.
Tak.
- Tak. - Tak.
Tak, po prostu... oczyszczę atmosferę raz na zawsze.
- Tak. - Rany.
Jestem naprawdę zdumiona, jak świetnie sobie z tym radzę.
Ja też. Wyglądasz bajecznie.
Will?
Masz ręcznik?
Co mówiłeś?
Wejdź, daj mi to.
- Co robisz? - Co?
Kazałeś mi wejść!
- Myślałem, że jesteś Scottem. - Jak to?
Czemu nadal tu stoisz?
Jasne. Wychodzę.
Przepraszam.
- Przepraszam. - W porządku. Po prostu... Zostaw to.
Teraz jesteś?
Nieprawda.
- Boże. - Wyglądał trochę jak ojciec.
Byłem brzydkim dzieckiem. Możesz to przyznać.
- Czekaliście? - Nie. Dopiero przyszliśmy.
- Nie musisz tego robić. - Stare nawyki.
Naprawdę nie ma potrzeby.
Mamo, usiądź.
Nie chciałam, by ktoś robił zamieszanie.
Tylko ty je robisz.
Dobrze.
- Nic ci nie jest? - Nie.
Mam jeszcze dziewięć.
Chciałam przeprosić za to, co wydarzyło się w twojej willi.
Zapomnijmy o tym.
Co się stało w willi?
Przeszkodziłam twojemu ojcu, gdy brał prysznic.
- Co zrobiłaś? - Nie to, że weszłam...
- Drzwi były otwarte. - Od prysznica?
Nie, do willi. I powiedział, żebym mu dała.
Chodziło o ręcznik.
I muszę się odświeżyć.
Dopiero co przyszłaś.
Świeżości nigdy za wiele.
- Powinnam chyba... - Tak, śmiało.
Możesz mi powiedzieć, co się dzieje?
Masz pojęcie, jakie to niezręczne?
No dobrze, rozumiem, że ty i Will spotykaliście się na studiach.
Ale co z tego?
To nie było zwykłe spotykanie się. Byliśmy dla siebie wszystkim.
Idealną parą.
Myślałam, że spędzimy razem całe życie.
Aż pewnego dnia zniknął.
Nie zobaczyliśmy się więcej.
Nigdy więcej ze sobą nie rozmawialiśmy.
Po prostu nagle się ulotnił?
Jak duch.
Wiem, że był zagubiony,
nie wiedział, co robić po studiach,
ale to żadna wymówka.
- Nawet nie zadzwonił wyjaśnić? - Nigdy.
Nie znam dobrze taty RJ’a,
ale nie sprawia wrażenia kogoś takiego.
Cóż, zmieniłam numer telefonu i nic mu nie powiedziałam.
A potem mogłam się przeprowadzić i nie powiedzieć gdzie.
Mamo!
Nie chciałam słuchać kiepskich wymówek
i dać mu znów szansy, by mnie skrzywdził.
Rozumiem, a potem był tata, ja, i życie potoczyło się dalej.
Tak, jesteś dla mnie najważniejsza.
Dlatego martwię się, co z tobą będzie.
- Ze mną? - Tak.
Nieważne, jak bardzo kochasz RJ’a, nie możesz mu ufać.
Mówisz poważnie?
Oczywiście. Wieczny spór, natura czy wychowanie.
Cóż, zaufaj mi.
To moja praca. Natury nie oszukasz.
Dobra, może nie jestem światowej sławy genetyczką,
ale to nie ma zupełnie sensu.
Lepiej otwórz oczy, bo masz zamiar wyjść za mąż
za syna szatana.
Witamy w wariatkowie.
Posłuchaj, to nie jest takie szalone.
Posłuchaj, proszę. Will był zawsze bardzo rozrywkowy.
Uwielbiał być w centrum uwagi, wszystko kontrolować.
Co w tym złego?
Ukrywał swoje prawdziwe uczucia.
Ciągle tylko przybijał piątki
i jeszcze te głupie żółwiki.
RJ nie jest jego ojcem, a ja nie jestem tobą.
RJ taki nie jest?
Mamo, Will bardzo się cieszył, że jesteśmy razem.
Cokolwiek wydarzyło się między wami, było dawno temu.
Możesz więc odpuścić? Proszę.
Mówiłaś, że cieszysz się moim szczęściem.
Tak. Naprawdę.
To dobrze. Ten ślub bardzo mnie stresuje.
Nie poradzę sobie bez ciebie.
I chcę, żebyś wzniosła toast na próbnej kolacji.
Mam wznieść toast?
Jesteś moją mamą.
Chcę, żebyś brała udział we wszystkim.
Powiedz mi, jest jakiś pan Winslow?
- Serio? - Tylko pytam.
Czy Lana też się rozwiodła?
Zaraz, to nie wiesz?
Czego?
Gdy Emma miała osiem lat, jej ojciec zginął.
Rany, nie miałem pojęcia. Nie utrzymujemy kontaktu.
Wychowywała dziecko samotnie, tak jak ty.
Hej, chłopaki.
Hej. Wszystko w porządku?
Tak, poprosiłam mamę by wzniosła toast na próbnej kolacji.
Wspaniale. A udało ci się zapytać o...
No dobrze.
Tato, Lano.
Chcieliśmy spytać, czy moglibyście wystąpić
jako drużba i druhna na ceremonii.
Chyba że uważacie, że to dziwne. Nie musimy...
- Chętnie. - To zaszczyt.
Na zdrowie.
Emmo, RJ i ja rozmawialiśmy o twoim Instagramie
i jestem pod wrażeniem twoich wskaźników interakcji.
Wyniki się podwoiły odkąd byłeś w Londynie.
Brawo. Zuch dziewczyna.
Odwiedziłeś ich w Londynie?
Byłem tam służbowo, więc zabrałem dzieciaki na kolację.
Na pewno świetnie się bawiliście, poznając się nawzajem.
Chciałam, żebyś też przyjechała, ale nie miałaś urlopu.
Wzięłabym wolne, gdybym wiedziała, że jesteś zaręczona.
Wtedy jeszcze nie byłam.
Ważne, że jesteśmy tu teraz.
Wypiję za to.
Chciałem zrobić to po kolacji, ale pozwólcie, że dam wam to już teraz.
Ja już dałam im prezent.
Tak, najlepszy model ekspresu do cappuccino.
Był na szczycie listy prezentów.
Tak.
To jest...
Może ty otworzysz?
Tato, czy to klucze do mieszkania w Tribece?
Tak jest. Tylko teraz to klucze do waszego mieszkania w Tribece.
Rany. Niesamowity prezent.
Bo wy jesteście niesamowici.
Ręce w górze. Prawa noga do tyłu.
Wojownik jeden.
- Kilkumilionowy apartament. - Zegnij lewe kolano.
Jak mam z tym konkurować?
To nie są zawody.
Cisnął mi tym w twarz.
Wielki pan udziałowiec z ogromnym kapitałem.
Nie ma nic złego w mężczyźnie z ogromnym kapitałem.
Zmień pozycję na wojownika drugiego.
Spójrz za lewą ręką.
Widziałaś to?
Co?
Tam, to australijskie ciacho. Totalnie cię obcinał.
Daj spokój, mam bieliznę starszą od niego.
Sama daj spokój.
Prawa ręka w górę, lewa ręka do odwróconego wojownika.
Widziałaś to?
- Co? - Ten uśmiech „chodź i weź mnie”.
Mówię ci, zrób to.
Wiesz co, mam dość.
Spotykamy się z Emmą
z brand managerem Discovery za dziesięć minut.
Dziesięć minut to mnóstwo czasu.
Przestań.
- Mnóstwo. - Wojownik drugi.
Przepraszam.
Dzięki Bogu, że jesteś.
Mamy tyle do zrobienia i tak mało czasu.
Na szczęście dużo już ustaliłyśmy na spotkaniu wideo.
Spotkaniu wideo?
Musiałyśmy z Emmą dopracować szczegóły.
- Miałyśmy zrobić to razem. - Zrobimy.
To czemu z panną wideo dopracowałyście już szczegóły?
- Macie jakieś pytania? - Nie.
Camala przyleciała z centrali. To nie przelewki.
Ja zaplanowałam ślub bez brand managera.
- Wszystko w porządku? - Jasne.
Miałaś ślub na podwórku babci. Mówiłaś, że była upierdliwa.
To teraz moja kolej być upierdliwą.
Możemy zaczynać?
Oczywiście.
Przyniosłam notatki.
Zapoznałyśmy się z ustawieniem stołów Philipy
na ślubie Harry’ego i Meghan.
To są upominki dla gości, obrusy, serwetki i wizytówki.
Nie mam zdjęcia sukni, ale uwierz mi, jest oszałamiająca.
Wybrałyście już wszystko?
Omówiłyśmy to na spotkaniu wideo.
Suknię też wybrałaś?
Daisy Saint Daisy potrzebowała odpowiedzi.
Kim jest Daisy Saint Daisy?
Twoja matka jest urocza.
Daisy Saint Daisy to nowa Vera Wang.
Nie odmawiasz sukni za 30 000 dolarów.
Jest moją sponsorką.
Może jest sponsorką, ale to twój ślub.
Ty powinnaś decydować.
Możemy przestać?
- Chcę, byś była szczęśliwa. - I jestem.
Mam projektantów i ekspertów,
którzy o wszystko zadbają.
I to wszystko zwiększy liczbę obserwujących.
Co przypomina mi, że przygotowałam plan na ten tydzień.
Emmo, za godzinę masz sesję zdjęciową.
Potem próba tańca, kluczowa w naszej kampanii.
Goście na wieczór panieński dotarli?
- Tak, już są. - Świetnie.
Twoje wydarzenia są na zielono.
Chyba nie spędzimy razem wiele czasu.
Jesteś na próbie tanecznej o 16.
- Ta gwiazdka? Matka panny młodej? - Jestem gwiazdką.
Jeśli mogę dać małą radę, mateczko Winslow...
Mateczko?
Wiem, że trudno jest odpuścić,
ale twoja córeczka jest już dorosła
i najlepsze, co możesz zrobić, to się odprężyć.
Zamów mai tai i baw się dobrze.
W porządku.
Serio nazwała cię „mateczką Winslow”?
Owszem.
- Wpadłaś w szał? - Powinnam była.
Ale Emma jest taka szczęśliwa.
Co to jest?
To mój plan tygodnia od Camali.
Pokaż.
Godziny w formacie wojskowym? Co to, ślub czy wojna?
Nie jestem pewna.
Masz tu listę „sugerowanych aktywności”. To miłe.
Nie, to tylko sztuczka, żebym się nie wtrącała.
No cóż, masaż, manicure, kąpiel dźwiękowa, pickleball.
Jeśli ta kobieta myśli, że przekupi mnie peelingiem solnym,
w ogóle mnie nie zna.
Racja, siostro. Władza dla ludu.
Posiedźmy tu nieszczęśliwe.
Przesadzam, prawda?
Kochana, wiem, że to dla ciebie trudne.
Ale użalanie się nad sobą nic nie pomoże.
Masz rację.
Wybieraj.
Pikleball. Nic nie rozładuje agresji tak,
jak walenie w coś, co ci nie odda.
Pasuje mi to.
Jazda!
Tak!
- Dziękuję. - Dziękuję.
Hej, Harley. Co tu robisz?
Pomagam tam, gdzie trzeba. Jak mogę paniom pomóc?
- Jest wolny kort? - Sprawdzę grafik.
I znów się spotykamy?
Cześć.
Zapomniałam, że gracie w tenisa.
W kolanach mi strzyka, ale nadal dobrze wyglądam w szortach.
Teraz sobie przypominam.
Hej, Winslow, potrafisz takimi grać?
- Zobaczymy. Znalazłeś nam kort? - Nie mam nic do drugiej.
To co, mieszane deble?
- Nie chcemy się narzucać. - Prosimy.
Nie naciskaj, Scotty. Ona nie lubi przegrywać.
Kto mówi o przegranej?
- Przepraszam. - W porządku.
Dziewięć, dziewięć, dwa.
- Tak! - Tak!
Dziesięć, dziewięć, dwa.
Piłka setowa.
Dziewięć, dziesięć, jeden.
- Out! - Jak dla mnie była w polu.
Sędzia?
Był... out?
Out? Żartujesz sobie?
Dobra, McEnroe, weszła. Niech ma.
Nie chcę punktu, jeśli był out.
Wszyscy tak sądzą, ale jeśli chcesz, to proszę.
Nie wszyscy. Janice i Scott tak nie mówili.
- Weź punkt. - Zagramy jeszcze raz.
- Dobra. - Dobra.
Wciąż jest upierdliwa.
- Słucham? - Mówił, że świetnie się z tobą gra.
Hej.
Strasznie przepraszam.
Gdzie cię boli?
Chyba wszyscy wiemy, gdzie.
Jestem lekarzem. Zrelaksuj się i oddychaj.
Też jestem lekarzem. Chyba sobie poradzę.
- Zrelaksuj się i oddychaj. - Uraz głowy?
Dobre pytanie. Przynieście lód. Złagodzi ból.
Już.
Lucas Campion z Geffen. Nie dosłyszałem twojego nazwiska.
Lana. Lana Winslow.
Lana Winslow? Poważnie?
Tak.
Jesteś gwiazdą.
Nie jestem gwiazdą.
Jesteś. Składaliśmy ci ofertę, ale odmówiłaś.
- Jestem szefem komisji rekrutacyjnej. - Już usiądę.
Jeszcze nie.
Tak.
Chciałbym cię przekonać, żebyś przeniosła się do nas.
To miłe z twojej strony, ale moja córka wychodzi za mąż.
Gratulacje.
Dziękuję.
No dobrze, położę to na...
Nic nie położysz.
Nie chcę wam przerywać, ale muszę wracać do pokoju.
Tak, pomożemy ci.
Spokojnie.
Wiesz co, na wszelki wypadek cię odprowadzę.
Nie musisz tego robić.
Czułbym się lepiej.
Dobrze, proszę bardzo.
Dobry strzał.
Wiem, że jesteś pewnie super zajęta z weselem i tak dalej,
ale czy mogę postawić ci drinka?
- Dziękuję, ale... - Jest chętna.
Świetnie. Spotkamy się w barze o 20?
Niech będzie o 20.
Dobrze, do zobaczenia.
I proszę.
Facet o połowę młodszy ode mnie?
Bardzo proszę.
Zasłużyłem sobie.
Żaden mężczyzna na to nie zasługuje.
Byłem palantem. Popisywałem się jak dupek.
- Może mieć rację. - Tak.
Czyli coś was z doktor Winslow łączyło?
Można tak powiedzieć.
Ale teraz już nic między wami nie ma?
Poza trzema dekadami tłumionej urazy?
Zupełnie nic.
Dalej pójdę sam, dzięki za pomoc.
W razie potrzeby daj znać.
- Jasne. Mała rada? - Dawaj.
Sprawdź swoje ubezpieczenie, zanim się z nią umówisz.
Zapamiętam to.
Dobra, staruszku.
Oby Willowi nic nie było.
Może będzie śpiewał sopranem, ale przeżyje.
Powinnam zadzwonić?
Nie. Powinnaś przestać myśleć o Willu i skupić się na przystojnym doktorku.
Przepraszam.
- Kochanie. - Tu jesteś. Szukałam cię wszędzie.
Czemu? Co się stało?
Ty mi powiedz. Camala twierdzi, że był jakiś incydent z tobą i tatą RJ’a.
Tamto? Skarbie, to nie był incydent, tylko mały wypadek.
Uderzyła go piłką.
Powiedz, że nie.
Nie uderzyłam go piłką. Graliśmy w pickleball i uderzyłam piłkę.
A piłka jego pikle.
- Okolice krocza. - Rozumiem.
Tak. Gem, set, auć.
Mamo, zrób mi przysługę i spróbuj zachowywać się normalnie.
Camala mówi, że tak być nie może.
Nic się nie dzieje i obiecuję trzymać się z daleka od Willa Jacksona.
Ciężko brać cię na poważnie, kiedy tak wyglądasz.
Ale mówię poważnie.
I nie spóźnij się na lekcję tańca. Za 20 minut.
Obiecuję, będę na czas. Bez maseczki.
- Dobrze. - Kochanie?
- Pożyczysz mi kolczyki? - Jasne.
- Masz gorącą randkę? - Nie.
- Tak. - Nie. Wcale nie.
To spotkanie na drinka, na pewno nie randka.
Ale słuchaj, już późno.
Muszę się zbierać na tę lekcję tańca.
- Pospiesz się. - Dziękuję.
Muszę lecieć. Dziękuję.
Raz, dwa, trzy, cztery i pięć, sześć, siedem, osiem.
Raz, dwa, ładnie, trzy, cztery i pięć, sześć, tak!
Słyszałam, co się stało.
Bardzo mi przykro.
Twoja mama nie zrobiła tego celowo. Przynajmniej nie sądzę.
Ale i tak sądzę, że razem jesteście uroczy.
Naprawdę?
Nigdy nie widziałam, żeby tak nawaliła.
Dziękuję.
Bardzo ładnie!
Dobry początek, ale musicie ćwiczyć.
Miliony ludzi obejrzą was w sieci.
Następna część.
Będziemy ćwiczyć lasso, więc znajdźcie partnerów.
Camala, nie mam partnera.
Mateczka Winslow, no tak.
Zrobisz mi małą przysługę? Nie nazywaj mnie „mateczką”.
Będę twoim partnerem.
Matka panny młodej
i ojciec pana młodego tańczący razem?
Emily Post by tego nie pochwaliła.
- Kim jest Emily Post? - Kimś, kto psuje śluby.
Myślę, że to świetny pomysł, ale to zależy od ciebie.
- Zrób to. - A ty jesteś...
Moją byłą przyjaciółką.
Daj spokój, L., mieliście nawet tę swoją piosenkę...
- Tak. - Co to było?
Nie pamiętam.
- „Hit Me With Your Best Shot?” - Will grał ją na pianinie.
„Mona Lisa”.
- Tak. - Moja ulubiona.
Tak, moja też.
Jaki ojciec, taki syn?
Mam ją akurat w telefonie.
Naprawdę?
Mogę prosić?
Pięknie wyglądasz.
Dziękuję.
A to niespodzianka.
Jaka niespodzianka?
Nie nadepnęłaś mi jeszcze na palce.
Wykrakałem.
Sama obecność przy tobie sprawia, że...
Ja też.
Dziękuję.
Brawa dla pani.
Przepraszam. Próba się przeciągnęła.
Wyglądasz niesamowicie.
Dziękuję.
Cudowne kolczyki.
Dziękuję.
- Czego się napijesz? - Poproszę to, co on.
Opowiedz mi o tej lekcji tańca.
Było niezręcznie.
Inaczej nie byłby to ślub.
Jesteś ekspertem?
Byłem bliski ślubu,
ale szkoła medyczna skutecznie to uniemożliwiła.
- Szkoły medyczne takie są. - Wyszło mi na dobre.
W sumie jestem trochę samotnikiem.
Naprawdę? Trudno mi w to uwierzyć.
Dlaczego?
Ktoś tak pociągający jak ty
na pewno ma dziesiątki imion w czarnym notesiku.
Nigdy nie nazwano mnie ponętnym.
I nie sądzę, by czarne notesiki były wciąż w użyciu,
ale jeśli są, ciebie to też dotyczy.
O nie. Te czasy już minęły.
Dawno temu. Nie narzekam,
ale czasem jest już po prostu za późno.
Nie, nigdy nie jest za późno.
Miłość nie pojawia się w umówionym terminie.
To nie pociąg, żeby ci uciekł.
Uwierz mi, mój wagon już dawno odjechał.
Rany, zero drinków, a rozmawiamy już o twoim wagonie?
Dobra randka.
Dziękuję.
Za złapanie kolejnego.
Nigdy nie mów nigdy.
Mamo? Co ty tu robisz?
Ślicznie ci w tych kolczykach.
Dziękuję.
Mam konferencję z kolegą lekarzem.
Mówiłam ci o nim.
Cześć, jestem Emma. Córka Lany.
A to mój narzeczony, RJ.
Miło cię poznać.
Doktor Campion jest z Geffen School w UCLA
i jesteśmy kolegami.
To czysto koleżeńskie spotkanie.
- Widzę. - Co cię sprowadza do Phuket?
Przyjaciele namówili mnie na urlop.
Myślałem, że stracę tylko czas, aż poznałem Lanę.
No to nie przeszkadzamy.
Właściwie...
Ja też muszę iść. Zwykle kładę się wcześniej.
Jest dopiero 20.30.
A Camala napisała, że chce się jutro spotkać o 10.
I dlatego muszę dobrze wypocząć.
Cudownie było porównać notatki, doktor Winslow.
Doktorze Campion.
Camala. Co się dzieje?
Zwołałam to nieplanowane spotkanie,
bo mam niesamowite wieści.
O co chodzi?
Nie chciałam zapeszać, ale chodzi o Klausa Von Klausa.
- Nie. - Tak!
- Kogo? - Chce lokowania produktu.
A co to dokładnie znaczy?
To znaczy, że Klaus Von Klaus zapłaci mi za prezentację jego strojów.
Ale masz już suknię od tej Daisy.
To nie dla Emmy, tylko dla ciebie i druhen.
Co oznacza, że mateczka Winslow założy...
to!
Emmo, jesteś tego pewna?
To ogromna szansa z niesamowitym sponsorem.
Tak, ale to ślub, a nie pogrzeb.
Hasztag panna młoda ma zawsze rację.
Czarno-białe wesela to największy krzyk mody.
- Jeśli tego chcesz... - Dziękuję.
Skoro to załatwione, pomówmy o próbnej kolacji.
Pozwoliłam sobie zanotować kilka słów na toast.
- Napisałaś mój toast? - O nie.
- To dobrze. - Mam od tego redaktora.
Żartujesz?
Przy milionowej widowni nie możemy zostawić niczego przypadkowi.
Będziemy transmitować próbną kolację, ślub
i przyjęcie weselne.
Możesz chociaż przeczytać?
Tak.
Doskonale.
Gdybym was nie znał, powiedziałbym, że zaiskrzyło
między tobą a Laną wczoraj na parkiecie.
Możesz się do tego nie mieszać?
Obawiam się, że to niemożliwe.
- Dobra, zgrywaj luz. - Dobra.
Cześć.
Mam nadzieję, że nie przeszkadzamy.
- Nic a nic. - A on jest w menu?
Przestań się ślinić.
Wezmę mięśnie, nóżkę i udko.
Tak, nie mogę teraz rozmawiać.
Widzę, że rozszerzacie działalność poza pickleball, co?
Picie jest bezpieczniejsze.
Wszystko gra?
Tak. Dzwonili z biura.
Jak kontuzja?
Chłodzę ją.
Miło to słyszeć.
Myślałem, że miałaś rano weselne obowiązki?
Camala dała jej wolne do końca dnia.
I dobrze.
To bardzo miłe mieć dzień wolny.
- Nie brzmisz na zadowoloną. - Bo kłamie ci w żywe oczy.
No dobrze, Emma opuszczająca gniazdo
to najtrudniejsze, co mnie spotkało.
Jestem z niej taka dumna, ale jednak...
czuję smutek.
Nie chodzi tylko o tęsknotę.
To... nie umiem tego wyjaśnić.
Bo wykonaliśmy kawał dobrej roboty i przez to staliśmy się zbędni.
Zgadza się. Właśnie tak.
Muszę już iść.
Zgłosiłem się na kilka godzin w klinice w wiosce.
Nie jesteś na wakacjach?
Jak mówiłem wczoraj Lanie, mam problem z wakacjami.
- Wczoraj? - Trochę ją zanudzałem przy drinku.
Ależ wcale nie było nudno.
Cóż, muszę lecieć. Chodź tutaj.
Do zobaczenia.
Rany. Wolontariusz w klinice
z brwiami bardziej psotnymi niż kosz pełen kociaków.
Czy mężczyzna może być bardziej idealny?
A ten dzień?
Pamiętasz taki ostatni kompletnie wolny dzień?
Na drugim roku. Przyjechaliśmy dzień za wcześnie.
Kupiliśmy piwo na fałszywy dowód Lany
i pojechaliśmy do Santa Cruz w furgonetce Willa.
- Boże. - Uwierzysz, że miałem furgonetkę?
Uwierzysz, że miałam fałszywy dowód?
Tak.
Na południowym końcu ośrodka
jest piękna plaża, do której można dojść w czasie odpływu.
Myślicie o tym, co ja?
A jak.
Gotowa?
Sesja zdjęciowa na plaży ma już 10 000 polubień.
W jakim czasie?
- Niecałą godzinę. - Rany.
Pokaż.
Tak.
- Hej, oddaj to. - Nie.
- Mam dużo pracy. - Jesteśmy w raju, Em.
Praca może poczekać. Mieliśmy jechać do miasta na drinka.
Daj mi dziesięć minut, dobrze?
Jak sobie życzysz.
Nie złościsz się, że pracuję?
Nie, śmiało.
Weźmiemy ślub
Pojedziemy do kaplicy
I weźmiemy ślub...
- Nie mogę się skupić. - Wybacz.
Rany, naprawdę cię kocham
I weźmiemy ślub
Nie zaśpiewasz do końca?
Nie. Mówiłaś, że musisz się skupić.
- Pojedziemy do kaplicy miłości - Pojedziemy do kaplicy miłości
Dziękuję.
Tak. Wygląda na to, że ciocia Janice odpadła.
Nie śpię.
- Czemu na plaży wszystko smakuje lepiej? - To piasek.
To nie piasek. Tylko towarzystwo.
- Wypiję za to. - Na zdrowie.
Janice, pamiętasz, że zawarliśmy pakt,
że jeśli w wieku 35 lat będziemy nadal singlami,
pobierzemy się?
To był dobry plan.
Nie przeszkadzało ci, że jest gejem?
Drobna niedogodność.
Ale uciekła z kimś innym.
Tak. Franco. Szef kuchni.
Nie wiem, co w nim takiego widziałaś.
Nie licząc omletów.
Nie miałam nikogo i był dostępny.
Był bardzo dostępny, nawet po ich ślubie.
Wszyscy popełniamy błędy.
A ty, Will? Jakieś błędy po drodze?
To bardzo trudne pytanie.
Dajcie spokój, robi się zbyt poważnie.
- Zmieńmy temat. - Dobrze.
Co byśmy teraz robili, gdybyśmy byli na tamtej plaży w Santa Cruz?
- Nie możemy. - Czemu nie?
- Bo nie mamy już po 18 lat. - Dziękuję.
A co, trzeba mieć 18 lat, żeby się bawić? Kto jest ze mną?
Wiesz, że w tym ośrodku jest zakaz nagości, prawda?
To bezludna plaża, nikogo tu nie ma.
Kiedy trafi się kolejna taka okazja?
Naprawdę zmuszasz mnie do wstania?
Wejdę w to, jak Lana też.
Sama nie wiem.
- Ścigamy się! - O nie.
Nie, czekaj.
Drogie panie, wyprostujecie się?
Tak!
Idealnie. Brawo.
Wiedziałem, że spadnie.
Dobrze, wystarczy.
Pięć minut przerwy.
Em, co się dzieje?
Nic.
Em, poczekaj.
To nie jest nic.
O co chodzi?
Tata ci mówił, czemu zostawił moją mamę?
Tylko tyle, że to skomplikowane.
Nie spodziewała się tego.
Mówiła, że zawsze się świetnie bawił
i że niczego nie podejrzewała.
- Myślisz, że taki jestem? - Macie te same małe dziwactwa.
Które cię wkurzają.
Nie, nie chodzi o to.
Tylko...
Zawsze jesteś duszą towarzystwa.
Nie wiem, czy mogę temu ufać.
Żartujesz, prawda?
A co jeśli nie jesteś nas pewien
i próbujesz ukryć to, co czujesz?
Aż pewnego dnia zrozumiesz, że popełniłeś wielki błąd i...
Posłuchaj mnie.
Nie wiem, co zaszło między twoją mamą a moim tatą.
Ale cokolwiek to było, to przydarzyło się im, a nie nam.
- Ale jeśli przydarzyło się to im... - Nie jestem moim tatą.
Jeśli coś ukrywam, to tylko to, jak cię kocham.
Bo tak naprawdę przeraża mnie to.
Jesteś dla mnie wszystkim.
Jesteś słońcem,
księżycem...
gwiazdami.
A ty jesteś ckliwy.
Co w tym złego?
Nie pamiętam, kiedy poranek po imprezie był tak... niekomfortowy.
Warto było.
Czemu krzyczysz?
I czemu tu tak gorąco?
Można przejść tu menopauzę i tego nie zauważyć.
Proszę, proszę.
Widzę, że jesteście dziś incognito.
Wczoraj trochę zabalowałyśmy.
Gratuluję.
U niektórych metabolizm już szwankuje.
Tamta babcia ma kaca.
To była oficjalna impreza weselna czy...
Raczej prywatne wydarzenie przy pełni księżyca.
Było widać księżyc?
Wierz mi, sporo było widać.
Jak było w klinice?
Dobrze. Było wielu ciekawych ludzi.
Ale dziś planuję wypocząć.
Wypiję za to.
Może jednak nie.
Posłuchaj.
Ostatnio nie mieliśmy zbyt wiele czasu.
Pójdziemy na kolację?
Ty i ja?
Wiem, dużo się dzieje. Jesteś zajęta, wymyślisz wymówkę...
Z przyjemnością.
Serio?
Świetny pomysł.
- A więc w holu o 19. - Zgoda.
Nie mogę się doczekać.
Wyjaśnij mi, co się właśnie stało.
Wczoraj zrozumiałam, że Will i ja nie musimy być
cały czas tacy spięci.
Możemy się wyluzować i wspierać nasze dzieci.
A Lucas jest wspaniały.
Miałaś rację. Czas, bym rozwinęła skrzydła.
Jasne, że tak!
Podoba mi się ta nowa „ty”.
Harley prosi mnie do klubu fitness.
Jeśli spyta, jestem wolna.
To nie w porządku.
Dobrze. Tak.
Co?
- Co tu robisz? - Nie jestem pewien.
Harley, powiesz, o co chodzi?
Mieliśmy spotkanie ochrony i chciałem was uprzedzić.
- Ochrony? Brzmi poważnie. - Bo takie jest.
Doszło do incydentu, który zdenerwował niektórych ważnych gości.
Jakiego incydentu?
Publiczne obnażanie na terenie resortu.
To... okropne.
Czy ci goście dali ci opis
tych chuliganów?
Nie musieli.
Mamy kamery na terenie całego ośrodka.
Chcecie zobaczyć nagranie?
Nie.
- Mówiłeś, że plaża jest pusta. - Nie wiedziałem.
Słuchaj, Harley, to moja wina.
Tak, sądzisz, że jest możliwe, żeby to zostało między nami?
Jasne. Pod warunkiem, że to się nie powtórzy.
Oczywiście.
Nawet za milion lat.
I Janice cię pozdrawia.
Powiedz jej, że jest... bardzo fotogeniczna.
Dobrze.
Mają nagranie. Co zrobimy?
Nic. Kto mógł to zobaczyć poza Harleyem i ochroną?
Poza Harleyem, ochroną i obsługą?
I całym światem?
Dlatego się do nas uśmiechają.
To kraina uśmiechów.
Mamo! Jak mogłaś to zrobić?
- Jeśli chodzi o plażę... - Nie wierzę.
Camala jest wściekła.
- Mam do niej zadzwonić? - Boże, nie.
Byłaś dla niej skrajnie nieuprzejma.
Jedno jej złe słowo, a Discovery mnie wyrzuci.
- To nie jest... - Sabotujesz to wydarzenie?
Nie chcesz mojego ślubu, prawda?
Nie mówiłam tego.
Nie, ale myślałaś.
Zabawne. Znam tę wściekłą minę.
Nie wtrącaj się!
Em, zrobiłam wszystko, o co mnie prosiłaś.
Zgodziłam się włożyć sukienkę, w której wyglądam jak Morticia Addams.
Mam wygłosić mowę napisaną przez kogoś innego.
Tracisz z oczu to, co ważne.
Tracisz to, kim jesteś.
Nie słyszałam ani słowa
o twoim celu dobroczynnym, który masz wspierać.
Nic. Wszystko dzieje się tak szybko.
Nic dziwnego, że jesteś zagubiona.
Nie jestem zagubiona!
Camala pracuje dla naszej spółki matki
i czy ci się to podoba, czy nie, to dla mnie ważne.
Cóż, może i dla firmy matki, ale ja jestem twoją matką.
W ślubach chodzi o rodzinę, a nie o sesje zdjęciowe.
Jeśli tak źle się bawisz, to może wyjedziesz?
Em!
Emma!
O co chodziło?
Będzie dobrze. Potrzebuje przestrzeni.
Może ma rację. Pojadę do domu i zejdę jej z drogi.
Ty tego nie chcesz, ona też nie.
Co mam zrobić?
Odpuść trochę. Chodź.
Harley polecił mi świetne miejsce.
Dobrze, ale muszę wrócić za godzinę.
Jasne.
Potrzebowałam tego.
Tak, wiem.
Dobrze mnie znasz, co?
Niektórych rzeczy się nie zapomina. Nieważne, jak się starasz.
Cześć.
Dzień dobry.
Mogę prosić ten bukiet z hiacyntami?
Dziękuję.
Co się dzieje?
Zaczekaj.
Spróbuj jeszcze raz.
Cholera. Nie, akumulator się rozładował.
Nie. Słuchaj, mam przymiarkę sukni.
Nie mogę się spóźnić.
Emma serio mnie zabije.
Dobra. Tylko spokojnie.
Ośrodek wyśle kogoś po nas.
Dziwne.
Nie ma zasięgu.
Po co firma telekomunikacyjna miałaby tu stawiać maszty?
Żeby pelikany pisały do siebie?
Pelikany tu nie żyją i nie mają przeciwstawnych kciuków.
Nie o to chodzi.
Musimy pomyśleć i znaleźć rozwiązanie.
Świetny pomysł. Potrzebujemy tylko
30-kilometrowego kabla stąd do hotelu.
Nie, potrzebujemy kogoś, żeby nas podwiózł. Proste.
Jesteśmy w połowie drogi na Marsa i nie widzieliśmy innych samochodów.
Chodź, wrócimy pieszo.
Pieszo? To zajmie wieki. I mam japonki. Nie.
Chodź.
Czekaj. Dokąd idziesz?
Może zauważy nas jakiś statek,
jeśli rozpalimy ognisko na plaży.
Poważnie? Lana.
Lana. Widziałaś ten teren?
Twoja matka spóźnia się półtorej godziny.
Piszę do niej, ale nie odpowiada.
Nie traćmy więcej czasu.
Spójrz na te zdjęcia i powiedz, co myślisz.
Są świetne.
A jakieś z rodziną?
Zrobimy na ceremonii.
I co mogę wykorzystać dla Instytutu Oceanicznego?
Myślałam, że się rozumiemy.
Co jest dobre dla firmy, jest też dobre dla ciebie.
- Może ta? - Nie.
Rozumiemy się.
Rany, to miejsce, o którym mówił Harley.
Ale pięknie.
Jasne, jakieś łodzie na pewno tędy przepłyną.
No dobrze, to był dobry pomysł.
Pamiętasz, jak rozpalić ogień?
Masz zapalniczkę?
Poważnie?
Chcesz o tym pogadać?
Chodzi o mamę.
Nie przyszła na przymiarkę.
Przysięgam, ta kobieta chce mi zrujnować życie.
- Nie wierzysz w to. - Doprowadza mnie do szału.
Wiesz, że powiedziała, że tracę z oczu, kim jestem?
Co? To...
szaleństwo.
Nie ma pojęcia, jak trudno być jej córką.
Jest taka mądra i zawsze ma rację, nawet jeśli nie powinna.
Nienawidzę jej za to.
A potem nienawidzę siebie,
bo wiem, że jest tylko mamą.
I próbuje tylko pomóc, nawet jeśli nie ma pojęcia jak.
Też taka będę, jeśli będziemy mieć dzieci.
Ale wiem, że będą miały szczęście,
jeśli będę w połowie tak dobrą matką jak ona.
Chyba naprawdę musisz z nią porozmawiać.
Harley!
Hej.
Widziałeś moją mamę?
Pojechała z Willem. Pożyczyłem im jeepa.
Robi się późno.
- Martwisz się o nią? - Trochę.
Nie martw się. Pójdę po łódź.
Mówiłeś, że wzięli auto.
Tak, ale coś mi mówi, że będą na plaży w Zatoce Kochanków.
Czemu tak sądzisz?
Fajna zabawa.
Zawsze umieliśmy się bawić.
Tak.
Bycie harcerzem w końcu się opłaciło.
Nigdy nie byłeś harcerzem.
Chyba faktycznie wiemy wszystko o sobie.
Jesteśmy szczerzy.
Mówiąc o szczerości, musimy porozmawiać.
Nie, nie musimy.
Lana, proszę, wysłuchaj mnie.
Zakończyłeś tę rozmowę 30 lat temu. Czemu mam cię teraz słuchać?
Zaraz, ja zakończyłem rozmowę?
Ty zmieniłaś numer i adres.
Chcesz o tym pogadać? Dobrze. Porozmawiajmy.
Zrobiłam to, by się chronić.
- Dużo czasu nie mogłam zapomnieć. - A mnie...
Ale to mnie wzmocniło.
I odzyskałam swoje życie.
Po śmierci ojca Emmy
wiedziałam, że dam radę, bo już wcześniej kogoś straciłam.
Mogę się wtrącić?
Poślubiłeś mamę RJ’a.
Ja wyszłam za ojca Emmy. A ty o mnie zapomniałeś.
Przepraszam, ale muszę się przewietrzyć.
I tak, wiem, że jesteśmy na zewnątrz,
ale tu powietrze jest lepsze.
Na litość boską, Lana.
- Nie zapomniałem o tobie. - Nie zależało ci na mnie.
- Inaczej byś został. - Nie odszedłem przez ciebie.
Byłem cholernie zagubiony, a ty byłaś na dobrej drodze
z ofertami stypendiów do najlepszych programów.
Wiedziałaś, czego chcesz od życia. Ja nie.
Czułem, że ciągnę cię w dół i że nawet nie zauważysz,
że mnie nie ma.
Mogłam ci pomóc, gdybym wiedziała.
Tak, ale nie rozumiesz? Musiałem sam sobie pomóc.
Dowiedzieć się, kim jestem.
Żeby nie być tylko „gościem do zabawy”.
Musiałem poczuć się ciebie godny.
Godny?
Już cię kochałam.
Lana, ja...
Nie twierdzę, że nie nawaliłem. Bo tak było.
Ale gdy to do mnie dotarło, całkowicie mnie odcięłaś.
- Czyli teraz to moja wina? - Nie, to niczyja wina.
To tylko życie.
I dlatego chciałem cię odzyskać.
Znalazłem adres twojego biura w Kalifornii
i przyjechałem tam.
- Naprawdę? - Tak.
Usłyszałem, że jesteś w podróży poślubnej.
Wróciłem więc do Hartford.
Miesiąc później poznałem matkę RJ’a i wzięliśmy ślub.
Ale małżeństwo nie przetrwało, bo się nie kochaliśmy.
Nie mogliśmy. Bo wciąż kochałem ciebie.
Wróciłeś po mnie?
Tak.
A teraz
dzięki jakiemuś niewytłumaczalnemu cudowi
dostaliśmy kolejną szansę, jeśli tego chcesz.
Nie wiem tego. Ale jeśli tak...
nie zmarnujmy jej.
Jeśli nie wyszło wtedy,
czemu myślisz, że uda się teraz?
Po pierwsze, teraz rozmawiamy.
Wtedy tego nie robiliśmy.
Nie popełnimy tych samych błędów.
- Popełnimy inne. - Pewnie tak.
Ale zrobimy to razem.
Jesteśmy innymi ludźmi.
Byłam chyba bardziej impulsywna.
Chyba?
Daj spokój.
Powiedz, że nic już do mnie nie czujesz,
a już nigdy do tego nie wrócę.
Wystarczy, że nie chcę cię zamordować?
Uznam to za uczucie.
Zabierz ją na Koh Samui. O tej porze roku jest tam pięknie.
Pomogę ci.
Hej, Lucas.
To dla ciebie.
Dziękuję. Bardzo przepraszam.
Pokłóciłam się z Emmą i pojechaliśmy z Willem i...
Domyśliłem się, że coś ci wypadło.
Zjemy kolację innego dnia?
Słuchaj...
Myślę, że jesteś wystarczająco zajęta.
Lucas, Will i ja...
Lana, staram się wyjść z tego z twarzą.
Nie utrudniajmy tego jeszcze bardziej.
Jesteś wyjątkowy, wiesz o tym?
Słuchaj, jeśli wam nie wyjdzie,
masz mój numer.
Będziesz na szybkim wybieraniu.
Chyba już się tego nie stosuje.
Ale dodaj mnie do ulubionych kontaktów.
Wiedziałam.
- Znowu biuro? - Tak, nic ważnego.
Mamo!
Cieszę się, że nic wam nie jest.
Oczywiście, że nie.
Nie chcę, żebyś wyjechała.
Bardzo cię kocham.
- Ja też cię kocham. - Skarbie.
Emma! Emmo, tu jesteś.
Potrzebujemy kilku zdjęć z druhnami.
A mateczka Winslow ma przymiarkę. Lepiej późno niż wcale.
Prosiłam, żebyś mnie tak nie nazywała.
Wiesz co? Moja mama założy na wesele co zechce.
Druhny też.
- I sama napisze toast. - Tak?
- Tak. - To nie jest dobry pomysł.
Moim zdaniem jest świetny.
I możesz wszystko odwołać
od teraz do kolacji próbnej.
Będę bardzo zajęta spędzaniem czasu z rodziną.
Podoba mi się to.
- Wreszcie. - Ale harmonogram...
Camala, wiem, że ciężko pracowałaś i jesteś najlepsza w branży.
Ale to mój ślub. I moja decyzja.
- Ale Emmo, nie sądzisz... - Wiesz co?
Mała rada. Zrelaksuj się.
Napij się mai tai.
Hej, przestań!
Przestań!
Jejku, wszyscy wyglądają cudownie.
Nie wierzę, że tu jesteśmy.
I że moja córeczka wychodzi za mąż
za niesamowitego młodzieńca.
Pracowałam nad tym toastem całą noc.
Chciałam, żeby był idealny.
Ale potem pomyślałam, co powiedziałby tata Emmy.
Nawet nie wiem jak dopracowany toast
nie będzie nigdy tak dobry jak ten prosto z serca.
Wszyscy za nim tęsknimy.
Ale wiem, że tu jest.
Jest tu z nami duchem.
Byłby teraz bardzo dumny.
Więc pozwólcie, że dam wam tylko jedną radę.
Nieważne, co będzie
i jak potoczą się wasze losy,
nigdy nie rezygnujcie z siebie.
Nie rezygnujcie z miłości.
I przepraszam, jeśli to zabrzmi ckliwie,
nie rezygnujcie z życia długo i szczęśliwie.
Kocham was.
Za Emmę i RJ’a.
- Na zdrowie! - Na zdrowie!
- Świetnie. - Dziękujemy za przybycie.
Nie, wcale nie.
Rozumiem, że znaliście się, zanim Emma i RJ się poznali?
Chodziłyśmy razem do college’u.
To wy jesteście na filmie, o którym wszyscy mówią.
- Cóż, no bo... - Odmawiamy odpowiedzi.
O tak.
Muszę odebrać. Przepraszam na chwilę.
- Więc... - Lana.
Mogę porwać ojca Harita?
Oczywiście.
Spoufalasz się z Willem.
Tak. Co się właściwie wydarzyło w Zatoce Kochanków?
Muszę siku.
- Wydrzemy to z ciebie. - Will i tak mi powie.
Ciągle do tego wracamy.
Dobrze. Rozumiem.
Możemy się nie kłócić?
Katrina, posłuchaj mnie.
Wiesz, że nie mogę bez ciebie żyć.
Nie, ona nic nie wie.
Katrina.
Katrina, obiecuję, wynagrodzę ci to.
Emma. Cześć, skarbie.
Hej, nic ci nie jest?
Nic mi nie jest. Absolutnie.
To była naprawdę piękna próba.
Brawo dla Camali.
- Masz rumieńce. Wszystko dobrze? - Nic mi nie jest. Naprawdę.
Pójdę spać trochę wcześniej, bo jutro wielki dzień.
Dobrze. Też chyba niedługo położę się spać.
W porządku, do zobaczenia rano.
- Tato! - Hej.
Nadrób zaległości.
Jesteś w tyle.
Jak mogłam być taką idiotką?
Wiesz, że nie jesteś idiotką.
To Will z ciebie ją robi.
Jasne, że coś ukrywa.
Czemu mnie to dziwi?
Bo chciałaś w to uwierzyć.
Ja chciałam w to uwierzyć.
Emma odchodzi...
Tak, chciałam w to uwierzyć.
Miałam nadzieję...
że może nie będę musiała być sama do końca życia.
Wiem. Zadzwoń do seksownego doktorka.
Nie zadzwonię do Lucasa.
Uwierz mi, ten młody ogier szybko sprawi,
że zapomnisz, czemu byłaś nieszczęśliwa.
Janice, musisz mi obiecać.
Nikomu ani słowa.
Obiecaj mi. Nie mogę zawieść Emmy.
Nigdy tego nie zrobiłaś i nigdy nie zrobisz.
Chodź tu.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Tak?
Mamo.
Em?
- Hej. - Cześć.
Co robisz tak późno w nocy?
Możemy porozmawiać? Wydawałaś się zdenerwowana.
Nie, kochanie. Nic mi nie jest.
Widzisz? To takie typowe dla ciebie.
Zawsze martwisz się o innych, a nie o siebie.
Wcale nie.
Ależ tak, mamo.
Robisz to od dwudziestu lat.
Rozumiem to.
Miałam tylko osiem lat, kiedy tata miał wypadek.
Chyba nigdy naprawdę nie doceniłam,
z ilu rzeczy musiałaś zrezygnować, żeby się mną opiekować.
Jestem twoją mamą.
Ale teraz jestem już dorosła i mam RJ’a.
Wszystko się zmieni.
Czyli...
już mnie nie potrzebujesz?
Oczywiście, że cię potrzebuję.
Ale możesz zająć się mną trochę mniej
i zadbać trochę bardziej o siebie.
Kto cię nauczył być tak dojrzałą?
Obiecałam sobie nie płakać do ślubu.
Ale jutro nie ręczę za siebie.
Mamo?
Tak?
Mogę tu przenocować?
A obiecujesz iść spać?
- Obiecuję. - Wskakuj.
Proszę zająć miejsca.
Dobrze. Zaczynamy.
Zaczynamy.
Teraz druhny i drużbowie.
I panna młoda.
Gotowa?
Moi drodzy,
zebraliśmy się tu dziś,
by połączyć Emmę i Richarda związkiem małżeńskim.
Małżeństwo to święty związek, nie wolno zawierać go pochopnie.
Więc jeśli ktoś uważa, że ta para
nie powinna go zawrzeć,
niech przemówi lub zamilknie na wieki.
- Czy ojciec kłamca się liczy? - Co?
- Chcesz coś powiedzieć? - Nie.
Kontynuujmy.
Ochrona w gotowości.
Co się dzieje z Laną?
Nie mam pojęcia.
Czy ty chcesz coś powiedzieć?
- Nie. Jest spoko. - Przepraszamy.
Proszę.
Richardzie, czy bierzesz sobie Emmę za żonę?
I obiecujesz ją kochać, szanować, dbać o nią i chronić,
przedkładając ją nad innych, póki śmierć was nie rozłączy?
Tak.
Emmo, czy bierzesz sobie Richarda za męża?
I obiecujesz go kochać, szanować, dbać o niego i chronić,
przedkładając go nad innych,
póki śmierć was nie rozłączy?
Tak.
Trzymaj się.
Richardzie,
nałóż proszę obrączkę Emmie i powtarzaj za mną.
„Przyjmij tę obrączkę na znak naszego ślubu”.
Emmo, nałóż tę obrączkę Richardowi
i powtarzaj: „Przyjmij tę obrączkę na znak naszego ślubu”.
Przyjmij tę obrączkę.
Nic ci nie jest?
Mamy kryzys. Matka się rozkleiła.
Makijażystki w pogotowiu.
Kontynuujcie.
Na mocy nadanego mi prawa ogłaszam was mężem i żoną.
Możesz pocałować pannę młodą.
Tak!
- Tak! - Tak!
Pięknie. Gratulacje.
Dziękuję.
Hej.
Więc oficjalnie jesteśmy rodziną.
Emma przebiera się na zakończenie
i muszę jej pomóc.
Piękna ceremonia, pastorze.
- Camala. - Lana.
- Było pięknie! - Dziękuję!
Lana. Możemy porozmawiać?
- Wychodzę zaraz po dzieciach. - Lana.
Co się między nimi dzieje?
Nie mam zielonego pojęcia.
Boże, nigdy nie potrafiłaś kłamać.
Czy Janice powiedziała, co się dzieje z Laną?
Ani słowa.
Czyli jest gorzej, niż myślisz.
Nadchodzą.
Hej.
Miłej podróży.
Dziękuję. Za wszystko.
Dziękujemy.
No już, kochani, łódź na was czeka.
Rzuć bukiet.
Dobra. Przerwa.
Przestańcie.
Czy możesz mi wyjaśnić, czemu jesteś taka wkurzona?
Możesz nie robić sceny?
Lana, powiedz mi, co się dzieje.
Zasługuję na to.
Zasługujesz na wiele rzeczy, ale nie zepsujesz tego ślubu.
Właściwie to ślub już się skończył, prawda?
Tak. Przepraszam.
Uciekałaś przed bukietem, jakby to był granat.
Wcale nie.
- W sumie to tak, mamo. - No dobrze.
Nie rozmawiam z tobą,
bo nie pozwolę ci zrujnować mi życia po raz drugi.
Ale jedno ci powiem.
Dziękuję, że mnie powstrzymałeś, zanim było za późno.
A wy jedźcie. Wesołego miesiąca miodowego.
- Zostajemy. - Chcemy to zobaczyć.
Nie ma nic do zobaczenia.
Daj spokój, Winslow.
Znam cię od 18. roku życia. Coś ukrywasz.
Mów, co jest grane.
Dobrze, powiem ci.
Kiedy utknęliśmy na plaży w Zatoce Kochanków,
nie błagałeś mnie o drugą szansę?
Mówiąc, że nigdy nie przestałeś mnie kochać?
Tak. To prawda.
Tak się składa, że słyszałam twoją rozmowę.
Założę się, że ta osoba wydzwania do ciebie
odkąd tu jesteśmy.
- No i? - No i?
Możesz uciekać, ale już się nie ukryjesz.
Kim jest Katrina? Kobieta, bez której nie możesz żyć?
Przepraszam!
Ja jestem Katrina.
Ty... jesteś Katrina?
Lana, poznaj Katrinę Kovalenko, moją asystentkę.
Pracuje dla mnie od 20 lat i regularnie grozi, że odejdzie,
bo proszę ją o niedorzeczne rzeczy, jak o to,
by tu przyleciała z dnia na dzień.
- Liczę na podwyżkę. - Pogadamy później.
Więc to twoja asystentka cały czas do ciebie wydzwaniała?
I nie jest twoją dziewczyną?
Proszę.
Zbyt chudy.
Ale po co ją tu ściągnąłeś?
Bo bałem się, że zakochasz się w tym doktorze.
W Lucasie? Byłeś zazdrosny o Lucasa?
Tak, byłem zazdrosny.
Poprosiłem ją więc, żeby przywiozła mi to.
Kupiłem go dla ciebie, gdy mieliśmy po 22 lata.
I zachowałem przez te wszystkie lata.
Choć myślałem, że cię już nie zobaczę. Ale oto jesteśmy.
To jak?
Wyjdziesz w końcu za mnie?
Nie mogę.
Mamo.
Tak. Możesz. Przemyśl to.
Już przemyślałam.
Lana, zatrzymaj się. Lana.
A nierezygnowanie z życia długo i szczęśliwie?
Nie zasługuję na to. I nie zasługuję na ciebie.
Jak to na mnie nie zasługujesz?
Nie ufałam ci i wszystko zepsułam.
Bo jestem idiotką.
Nie. Posłuchaj.
Takie jest życie. Nikt nie jest idealny.
Ani ty, ani ja. Ale idealnie pasujemy do siebie.
Nie widzisz, że jesteśmy dla siebie stworzeni?
Więc co ty na to?
Na co?
Na Boga, kobieto!
Wyjdziesz za mnie czy nie?
Tak.
Do tej pierwszej części zdania, nie drugiej.
A „nie” dla tej drugiej części i...
Chodź tu.
Tak!
Napisy: Anita Rudomina