NA PODSTAWIE POWIEŚCI CHO HAE-JIN
Po wyjściu z samolotu idźcie osobno.
Podczas kontroli zrobią wam zdjęcia i wezmą odciski palców.
Nie denerwujcie się.
Róbcie, co każą.
A jeśli będą zadawać pytania?
Mówcie „I don’t speak English” i was przepuszczą.
Lądujemy. Proszę wrócić na miejsce.
Dobrze.
Czekam w toalecie przy bramce nr 3 na pierwszym piętrze.
Czy to naprawdę zadziała?
Lepiej zapamiętaj, bo cię zatrzymają.
A jak nas złapią?
CEL PODRÓŻY: BRUKSELA
Wie pan, jak mogę się tu dostać?
Czterdzieści dolarów z góry.
Zapłacę na miejscu.
Proszę.
Nie znam twojej historii,
ale takie pieniądze przyniosą mi pecha.
Zadzwoń, jeśli zechcesz wrócić do Chin.
Jedź.
Zapraszam dalej.
Proszę wypełnić formularz.
WNIOSEK O UZNANIE STATUSU UCHODŹCY
Następna osoba!
Trzeba dołączyć kopię dowodu tożsamości.
Dowód tożsamości.
Paszport.
Kopia paszportu lub dowodu osobistego.
Trzeba ją dołączyć.
Rozumie pan?
Proszę poprosić o pomoc tłumacza.
Tak.
Pomoc.
Pan Loh Kiwan?
Jestem Kim Gyeong-sil, tłumaczka.
Rozpatrzenie wniosku trwa zwykle dwa miesiące,
ale ma pan szczęście.
Chodźmy.
- Dzień dobry. - Witaj. W porządku?
Najpierw musimy podać pana dane.
Nazwisko, datę urodzenia i obywatelstwo.
Nazywam się Loh Kiwan.
Data urodzenia to 1 grudnia 1990 roku.
Urodziłem się na farmie nr 7
spółdzielni Hasang w Usi-gun, prowincji Chagang,
w Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej.
Zdobyłem paszport od brokera, którego znał mój wujek.
Czyli uciekł pan z Korei w 2019 roku,
ale w Yanji nie miał pan żadnych dochodów.
Więc jakim cudem stać było pana na sfałszowany paszport i bilet lotniczy?
No bo…
Moja matka…
Matka dała panu pieniądze?
Nie jesz, mamo?
Nie muszę.
W urodziny powinieneś zjeść pełny posiłek.
Wtedy nigdy nie będziesz musiał martwić się o jedzenie.
Nie gryź makaronu, to skraca życie.
To nic, że gorący. Wciągnij cały.
Dobrze.
Musisz dziś pracować?
W chłodne dni robi się tłoczno.
Więcej zarobię.
Przepraszam, że cię w to wpakowałem,
choć jestem młody i sprawny.
Każda matka na świecie ci powie,
że zdrowe dziecko to największe szczęście.
To wszystko, czego mogłabym sobie życzyć.
Nie martw się.
Gdybym…
przymknął oko na to, że szef pobił Jeong-jina,
nie musiałbym się chować i sprawiać ci kłopotu.
Przepraszam.
Znowu zaczynasz.
Uratowałeś go, moje dziecko.
Dobrze zrobiłeś, więc się nie obwiniaj.
Niech będzie.
Nie wracaj zbyt późno.
To niestety nie zależy ode mnie.
Towarzyszu Kiwanie.
Wszystkiego najlepszego.
Przepraszam!
Idę!
Co podać?
Zaraz będzie.
Ale sypie.
- Tutaj! - Tu jesteś.
Panie Kiwan?
To ostatnie pytanie.
Nie jest pan Koreańczykiem z Chin udającym uciekiniera z Korei Północnej,
żeby otrzymać zasiłek dla uchodźców?
Nie.
Będzie druga rozmowa.
Najwcześniejszy możliwy termin
to 5 lutego o 15.00.
Pasuje panu?
Przepraszam.
Mowa o lutym przyszłego roku?
Tak.
Co mam ze sobą zrobić do tego czasu?
Wytrwać.
Śliczniutki, dołączysz?
Co do cholery?
Wynocha!
Hej! Otwieraj!
Spadaj, idioto!
Biedak. Przegapiłeś całą zabawę.
TOALETA CHWILOWO NIECZYNNA
Co jest, kuźwa?
To nie on szczał wczoraj na dworcu?
- Tamten był jeszcze niższy od ciebie. - Zamknij się.
Zjeżdżaj. To nasz ogień.
- Darujemy ci. - Wynocha. No już.
Zawijaj te klamoty i spadaj.
Serio uwierzyłeś?
- Zgłodniałem. - Strzelimy po piwku?
Brzmi nieźle.
Zapytam jeszcze raz.
LOH KIWAN
To twój syn?
Nie.
To nie mój syn.
Sierżancie Lee.
To daleka krewna Choi, właściciela.
Coś ty za jeden?
Nie pamięta mnie pan?
Wczoraj odwoziłem do domu pijaną żonę właściciela.
Tak przy okazji, Choi ma mądrego syna.
Dostał się na Uniwersytet Pekiński.
Sam Choi nie należał do prymusów. Zawsze był najgorszy w klasie.
Widać syn się w niego nie wdał.
Mamo.
Zatrzymać się!
Mamo, tędy!
Brać ich!
Stać!
Cholera.
Tędy, mamo!
Chodź tędy.
Szybciej, mamo!
Mamo!
- Wujku, pomocy! - Co się stało?
- Ocknij się. - Otwórz oczy.
Przesuń samochód!
Kiwan.
Uratuj się.
Znajdź lepsze miejsce.
Noś dumnie
swoje imię.
Wyjedź…
i miej dobre życie.
Nie mów tak.
Nie pleć bzdur, wytrzymasz.
Musisz iść. Teraz!
Zajmę się twoją matką. Pospiesz się!
Pomocy!
Idź, bo wszyscy zginiemy.
No już!
Idź.
Idź!
No rusz się. Idź już!
Słyszysz?
Z drogi!
Idź.
Przejście!
Nie zwlekaj.
Przesunąć się!
Nie mówi po angielsku ani francusku.
Wyślecie tłumacza?
Dobrze.
Dzwonię z komisariatu w Schaerbeek.
Proszę powiedzieć, czy wpłaci pan kaucję za Marie Lee?
Jest podejrzana o kradzież.
Dobrze.
Proszę.
Nie przychodź.
Wyślij tylko pieniądze.
Jezu.
Chyba mówię, kurwa, żebyś nie przychodził!
Przepraszam, towarzyszko.
Co zrobiłaś z moim portfelem?
Nie wiem.
Nie pamiętam.
Przepraszam.
Proszę,
spróbuj sobie przypomnieć.
Nie wydałaś wszystkich pieniędzy, prawda?
Wydałam wszystko.
Myślisz, że je zachowałam?
Ten portfel…
to jedyna rzecz,
którą zostawiła mi matka.
Pieniądze, które ukradłaś,
pochodzą…
ze sprzedaży jej zwłok.
Stąd mam te pieniądze.
To bilet do Belgii na pojutrze.
Wujku…
Skąd wziąłeś te pieniądze?
Sprzedałem jej zwłoki.
Do szpitala.
Sprzedałeś moją matkę?
O czym ty mówisz?
Wujku.
Tego chciała.
Powiedziałem, że to cena jej życia i wręczyłem jej plik.
Dopiero wtedy zamknęła oczy.
Te pieniądze to twoja matka.
Puść mnie, wujku!
Puść mnie!
Daj mi spokój!
- Puść mnie. - Boże.
Puszczaj!
Wujku, proszę.
Ty idioto!
Czy matka nie kazała ci przeżyć?
Musisz przetrwać,
żeby utrzymać jej duszę przy życiu.
Rozumiesz?
Jeśli nie chcesz, żeby jej śmierć poszła na marne,
jedź tam i przetrwaj.
Odpowiedz, jeśli rozumiesz!
Odpowiedz!
Kiwan…
Odpowiedz, proszę.
Powiedz coś!
Kiwan.
Mamo.
Oddam.
Jak im powiesz,
że ukradłam tylko 30 dolarów.
Nie masz za grosz wstydu, co?
Prosisz mnie, żebym kłamał?
To recydywa.
Powyżej 500 dolców pójdę siedzieć.
Przeze mnie złodziej miałby nie trafić za kratki?
A co wtedy z twoją kasą?
Co z portfelem?
Chciałbym potwierdzić jego tożsamość i dokładną skradzioną kwotę.
W porządku.
Dobrze.
Chwileczkę. Już podaję.
Tak, słucham.
Nazywam się Loh Kiwan.
Tak.
To było…
około 30 dolarów.
Dobrze.
Dziękuję.
Chodź.
Poczekaj w domu. Oddam ci jutro.
Nie mam domu ani jutra. Oddawaj.
Poszukam go dziś i zwrócę jutro.
Prędzej zaufam bezpańskiemu psu niż złodziejowi. Prowadź.
Marie.
Przepraszam, jestem jej ojcem.
Podobno pochodzisz z Północy.
To niewiele, ale…
- Co robisz? - Odsuń się.
Odsuń się.
Proszę.
Marie.
Znowu udajesz miłego.
Musimy porozmawiać.
Nie mamy o czym.
No chodź!
Zaczekaj tutaj.
Co? A ty byś zaczekała?
- Idę z tobą. - Cholera jasna.
Daj mi kwadrans.
Potrzebuję więcej czasu.
Kurwa! Mówiłem, żebyś się nie ruszał.
Jabłko spada.
Jesteś, Marie.
Co zrobić, żeby nie odstrzelić głowy temu dziennikarzowi?
Daj mi więcej czasu.
Źle się ustawiam?
Co myślisz?
Szybciej się przymierz.
Wstrzymaj oddech na trzy sekundy i strzel.
Trzy sekundy?
Każdy robi swoje.
Ja wyznaczam cele,
a ty strzelasz.
Oddaj mi portfel i pieniądze z wczoraj.
Jesteś taka przewidywalna.
To aż urocze.
- Nie tykaj mnie. - Suka!
Zostawcie nas.
Wiedziałem, że wrócisz.
Ukradłaś to, prawda?
To nie twoja sprawa.
Kazałem ci kraść, żeby spłacić dług?
Pracuj dla mnie. To łatwiejsze.
Mówiłam ci, że dziękuję.
Ja o tym decyduję.
W środę pojedynek z Holendrami.
Wygraj, a oddam ci hajs.
I portfel.
Strzelamy na 25 metrów.
Będą chcieli 50, ale odmów.
Dobra.
Chodź.
Gdzie mój portfel?
Nie mam dziś szczęścia. Oddam za tydzień.
Kłamiesz, nie?
Znowu próbujesz mnie wykiwać?
Nie kłamię.
Mój przyjaciel go ma.
Hej!
Mają tylko forsę. Nie mają jaj.
Jak ty?
Stul dziób.
Co do cholery?
Coś ty za jeden?
Daj mi mój portfel.
Daj mi portfel!
Spadaj!
Chodź.
- No chodź. - Dobraliście się, kurwa.
Co się tu odwala?
Wciąż tu jesteś?
No proszę.
Pewnie ty jesteś tym przyjacielem, o którym mówiła, co?
Chodź tu.
Mam sprawę.
Puść mnie!
Wynocha!
Słuchaj. Zabiją cię, jeśli nie wyjdziesz.
To niczego nie rozwiąże.
Zostaw mnie!
Obiecuję, dobra?
Odzyskam twój portfel.
Wejdź.
W obcym kraju albo okiełznasz temperament,
albo zginiesz.
Jasne?
I kto to mówi?
Kiedy tu przyjechałaś?
Jako dziecko.
Kiedy zmarła?
Twoja mama.
Drugiego grudnia zeszłego roku.
O 2.15 nad ranem.
Czyli twoje zimy też będą ciężkie.
Moja mama też zmarła w zimie.
Zarabiasz coś?
Zbieram butelki i śmieci.
Tyle, żeby przeżyć.
Nie uciekam się do kradzieży, jak inni.
Znajdź pracę.
Jestem cieniem człowieka. Kto by mnie przyjął?
ILSIM
Idź tam jutro.
To koreańska agencja pracy. Powołaj się na Lee Youn-sunga.
Lee Youn-sunga?
Poznałeś go na komisariacie.
Mówisz o ojcu?
Może powiem, że ty mnie przysłałaś?
Nic ci to nie pomoże.
Tylko że…
jeśli powołam się na twojego ojca…
nie wypada mi pokazać się w takim stanie.
Masz, przebierz się.
Całkiem nieźle wygląda.
Kiedy mam ci oddać te ciuchy?
Zatrzymaj je.
I tak są niczyje.
Może potrzebujesz więcej?
Nie, dzięki.
Czymkolwiek się zajmujesz,
nigdy nie wracaj do drania, który ci to zrobił.
Tylko prymityw uderzyłby kobietę.
On nigdy się nie zmieni.
A właśnie.
Lepiej dotrzymaj obietnicy.
NAZWISKO I IMIĘ: CHOI RYUK-MYUNG
„Choi Ryuk-myung”?
Tak.
Od dziś tak się nazywasz.
Koreańczykom z Północy trudno znaleźć pracę.
W fabryce będziesz pół Koreańczykiem, pół Chińczykiem.
Dobrze.
Bardzo dziękuję.
To nic takiego.
Mamo, dostałaś pieniądze?
- Mogę dosłać więcej. - Hej!
- Muszę iść. - W razie potrzeby pytaj Seon-ju.
Jest Koreanką z Chin.
Tak jest.
Opiekuj się nim.
Towarzysze, wciąż tu jestem!
Otwórzcie!
Towarzysze! Jestem tu!
Proszę, otwórzcie drzwi!
Otwierasz drzwi, wciskając ten przycisk.
Zielony. Rozumiesz?
No już!
Do roboty!
Że co, do cholery?
Te dupki obstawiały, ile czasu zajmie ci wyjście.
Nie przejmuj się. Zawsze dokuczają nowym.
Bierz się do pracy.
Tak jest.
Aż krew się w człowieku gotuje.
Żeby zamykać nowych w chłodni i robić z tego zakłady,
to już trzeba naprawdę upaść.
Co, nie zjesz kradzionego mięsa?
Dlaczego kradniesz,
skoro zarabiasz?
Ta klitka kosztuje 200 euro miesięcznie.
Autobus pięć dych, a pranie kombinezonu trzy.
Kradzież mięsa jest sprawiedliwa.
Faceci nie mają gdzie go schować,
ale nie zaglądają do staników.
Kobiety, które nie kradną, są głupie.
To dzięki nim mam siłę.
Ten w środku wygląda na niezłe ziółko.
Z taką ogoloną głową jak dorosły
może zajść daleko.
To dziewczynka.
Przeszła wiele operacji mózgu.
Ale spokojnie.
W tym roku będzie miała ostatnią.
Za rok wyślę ją do podstawówki z pięknymi warkoczami.
Pomodlę się o to, towarzyszko.
Jedz, bo wystygnie.
Ty czemu nie jesz?
Ja?
Mam już po dziurki w nosie tego mięsa.
I skończ z tą „towarzyszką”.
Po co mówić jak w miejscu, z którego się uciekło?
Szanowni państwo,
oto atrakcja dzisiejszego wieczoru.
Właśnie rozpoczyna się pojedynek kobiet!
Międzynarodowa zawodniczka z Loosduinen w Holandii.
Powitajcie Julię!
Zmierzy się z nią nasza była strzelczyni reprezentacji Belgii, Marie!
Rywalizacja rozpocznie się po oddaniu strzału próbnego.
Za minutę koniec przyjmowania zakładów.
Jeśli jeszcze nie postawiłeś, pospiesz się.
Co się stało, Marie?
Co to jest?
- Czekałeś, aż pójdę na trening? - Daj mi to.
Eutanazja?
Czyli mama…
nie umarła.
Zabiłeś ją.
To nie tak. Wszystko ci wyjaśnię.
- Chodź. - Czemu mnie okłamałeś?
Czemu nie powiedziałeś?
Mama uważała,
że trudno będzie ci zaakceptować…
Nie zwalaj na nią. Mów prawdę!
Wiesz, że nie zgodziłabym się na to.
- Więc zrobiłeś to ukradkiem. - Wcale nie!
To nie tak, jak myślisz.
Posłuchaj.
Daj mi pięć minut.
Miałam długą przerwę.
Moja babcia by się tak nie trzęsła.
Drodzy państwo, koniec czwartej rundy.
Trudno przewidzieć wynik.
Wyłoni się teraz zwyciężczyni czy będzie runda finałowa?
Oto wyniki Marie!
Czterdzieści osiem punktów!
Mamy remis!
Cztery, trzy, dwa, jeden!
Koniec przyjmowania zakładów.
Marie!
Czy wytrzyma presję do końca i zwycięży?
Uwaga!
Dobrze. Spójrzmy na wynik Marie.
10,4!
Przewagą zaledwie 0,2 punktu
Marie wygrywa!
Co za niesamowita koncentracja! Brawa dla Marie!
Kurwa, tak!
Mówiłem, że wygrasz!
Widziałaś minę Gerda? Urzekłaś go.
Przedłuży inwestycję.
Zajrzyj do niego.
Muszę już iść.
Wiesz, kim on jest?
Ściągałem go tu trzy lata.
Pomoże nam rozszerzyć działalność.
Wygrałam. Czego jeszcze chcesz?
To na razie.
Jesteś głodna?
Jadłaś?
Tak?
Mogę pożyczyć to urządzenie?
- Chcesz mięsa? - Tak, proszę.
- Dziękuję. - Jasne.
Towarzyszko.
Co znowu?
Pasta sojowa.
Sztućce?
Przyniosłam też talerze.
Tylko oddaj czyste.
Dziękuję.
Chodź, usiądź.
Nie grymaś i zjedz, póki gorące.
Kupiłeś to wszystko?
Nie, znalazłem.
Co?
Spokojnie, nie w śmieciach.
Resztki towaru rozdają wcześnie rano
na targu przy Dworcu Północnym.
Chodzę tam codziennie i zawsze coś wypatrzę.
Muszę już iść.
Dobrze.
Nie odprowadzaj mnie.
No wiesz, ciemno już.
Co to było?
Już dziewiąta.
Gość rozdaje herbatę, bo mieszkają tu głównie Chińczycy.
To weź i ty.
Czekaj. Chwileczkę.
Wpadnie w szał, jeśli się dowie, że mam gościa.
Co tu zrobić?
Wystarczy.
Wracaj do środka.
Gdzie wieśniak z tego pokoju?
Poszedł spać!
Nie dasz oka zmrużyć.
Ciszej trochę!
Ta cholerna baba.
Rozmowa zostanie nagrana.
To zdjęcie zostało zrobione w 1997 roku.
Mama pojechała do Pjongjangu z delegacją
na Święto Pracy.
Jesteśmy razem
na placu Kim Il Sunga.
To zdjęcie posłuży jako dowód.
Zeskanują go i zwrócą.
Skontaktowaliśmy się ze szpitalem Cheonsim w Yanji,
o którym wcześniej pan wspominał.
Poinformowano nas, że pod żadnym pozorem
szpital nie kupuje ani nie sprzedaje ludzkich zwłok.
Takie transakcje odbywają się pod stołem.
Żaden szpital by się do tego nie przyznał.
Więc proszę udowodnić swoją narodowość w inny sposób.
Na razie nie możemy potwierdzić, że jest pan z Korei Północnej.
Boże.
Wszystko opowiedziałem.
Sugeruje pani, że to zmyśliłem?
Niestety pana zeznania dotyczące sprzedaży ciała matki
są trudne do udowodnienia.
Trudno też dowieść, że uciekł pan z Korei Północnej.
Jeśli dwa przedłożone przez pana zdjęcia nie zostaną przyjęte jako dowód,
zostanie pan deportowany do Chin.
Deportowany?
Tłuszcz wciąż jest na mięsie. Odetnij go.
Skąd wiesz,
że pochodzę z Korei Północnej?
Widać po tym, jak mówisz.
Koreańczycy z Chin Północno-Wschodnich
mówią inaczej niż ty.
Towarzyszko Seon-ju…
Nieważne.
No dokończ.
Wyduś to.
No, Kiwan.
Myślałem, że może poręczyłabyś za mnie?
Potrzebuję kogoś w sądzie.
Oczywiście. To nic takiego.
Naprawdę?
Poważnie?
Tak.
Operacja mojej córki lada chwila.
Potrzebuję dobrej karmy.
Dziękuję.
Jeśli dostanę kartę uchodźcy, to dzięki tobie.
Jak jesteś taki wdzięczny, kup mi rybę.
To byłaby miła odmiana po tym mięsie.
Dobrze.
- No nie. - Przepraszam.
Co zrobiłeś z moim piwem?
Przez niego upuściłem piwo.
Co to było?
Nie ma kasy!
Wynocha.
Wracaj do domu!
Zapłać za piwo. Zapłać!
Spadaj!
Tutaj!
- Pomocy! - Tutaj!
Jesteśmy tutaj! Spadaj!
Tutaj!
Widzieliście? Zaatakował mojego męża.
Pomocy!
Proszę, pomóżcie!
Wezwijcie karetkę!
Mówiłam, że nie idę. Nie dzwoń.
Marie,
poleciłaś kogoś agencji Ilsim?
Czemu pytasz?
Rzucił się na mojego męża i zaatakował…
Następna osoba.
Kiwan Loh, aresztowany za napaść.
Rodzina albo prawnik?
- Nie. - Więc nie może pani wejść.
Tylko na chwilę.
To niemożliwe.
Co się z nim stanie?
Ma trzy dni na odwołanie,
inaczej zostanie deportowany.
Może też złożyć wniosek o kaucję.
- Szlag! - Proszę o spokój.
Jest pani na komisariacie.
Jaja pan sobie robi?
To ma być żart?
- Spokojnie. - Nie skończyłam!
Deportując go, skazujecie go na śmierć.
To nic takiego? Nie przeszkadza wam to?
Marie.
Hej.
Idź. Muszę coś załatwić.
To wizytówka znajomego prawnika.
Podobno wciąż cię przesłuchują.
Powinien ci pomóc.
Bardzo panu dziękuję.
Pójdę już.
Mam prośbę.
Oczywiście. Słucham.
Moja córka…
znajduje się teraz na skraju załamania.
Potrzebuje kogoś godnego zaufania,
a nie kogoś tak niestabilnego jak ona.
Proszę pana…
Nie widuj się z nią.
Masz w ogóle czas
na cokolwiek innego niż pogoń za chlebem?
Panie Loh.
Pan Lee.
Gotowy?
- Tak. - Wejdźmy.
SĄD W BRUKSELI
Dwa miesiące temu pan Loh podał informacje,
o których wiedziałby tylko obywatel Korei Północnej.
Jednak jego wniosek odrzucono z powodu rzekomego braku dowodów.
Proszę o wyjaśnienie w tej sprawie.
Szpital, któremu pan Loh rzekomo sprzedał zwłoki matki,
zanegował tę transakcję.
Według naszej analizy zdjęcia zrobiono w Pjongjangu,
ale mogli je wykonać jako chińscy turyści.
Dlatego uważamy, że przedłożone dowody
nie są wystarczające, by potwierdzić obywatelstwo Korei Północnej.
Pan Loh twierdził też, że mieszkał w Yanji
po ucieczce z Korei.
Nasze śledztwo nie potwierdziło tej informacji.
Czy są świadkowie?
W życiorysie pana Loh Kiwana
było chińskie nazwisko i narodowość.
Więc bez żadnych podejrzeń
przedstawiłem go jako Chińczyka.
Czy pan Loh twierdził, że jest Koreańczykiem z Chin?
Z pewnością tak powiedział.
Proszę pana.
Cisza.
- Proszę o spokój. - Tak.
Panie Loh.
Wzywam na świadka panią Kim Seon-ju.
Pracowała pani z panem Loh Kiwanem.
Czy wiedziała pani,
że ubiegał się o status uchodźcy jako zbieg z Korei Północnej?
Tak, wiedziałam.
Znam wielu moich rodaków mówiących po chińsku i koreańsku,
którzy ubiegali się o status uchodźcy,
podszywając się pod uciekinierów, żeby uzyskać zasiłek.
Myślałam, że ta sprawa jest taka sama.
Czy świadek zna chińskie nazwisko pana Loh Kiwana?
Choi Ryuk-myung,
wymawia się Cui Liming.
Choi Ryuk-myung.
Nie tak się nazywam.
Dlaczego mi to zrobiłaś?
Towarzyszko.
Muszę wiedzieć dlaczego.
Mówiłaś, że to słychać,
że pochodzę z Korei Północnej.
Powiedz mi.
Powiedz coś.
Co robisz?
Kiwan.
Towarzyszko!
Dlaczego…
to zrobiłaś?
Kiwan,
odłóż to. Twoja ręka…
Co jest?
Zostawiłeś coś?
Nie,
tylko…
Nie przychodź nieproszony.
Szykuj się na kolejny mecz.
Gerd ma podjąć decyzję.
Tylko tyle mi powiesz?
Trener dba o zawodnika.
Przyszedłeś mnie szpiegować?
Mówiłam, że z tym kończę.
- Tak mi dobrze. - Odniosłem inne wrażenie.
Bzykaj sobie tego uciekiniera dziesięć razy dziennie.
Ale nie znikaj mi z pola widzenia.
Masz być w zasięgu!
Tylko tyle.
Jasne?
ZA DARMO
Gerd stawia na ciebie trzy miliony.
Jeśli zarobimy dwa razy więcej, spłacimy połowę długu.
Zaaranżowałem mecz.
Nie możesz przegrać.
Baw się dobrze.
Idą łeb w łeb!
Ostatni strzał Chloe!
Nie trafiła w cel.
To katastrofa! Co się stało?
Przez ten niewiarygodny błąd Chloe zwycięża!
Proszę wszystkich o spokój.
Dokąd się wybierasz?
Mam pilną sprawę.
Beze mnie nic nie osiągniesz.
Nic!
Nie.
Mylisz się.
Niech to szlag!
Kiwan.
Wysłuchaj mnie, proszę!
Ktoś z agencji uchodźczej odwiedził Ilsim przed rozprawą.
Groził, że zamkną firmę, jeśli sfałszowano dokumenty.
Więc pan Kim obmyślił plan, żeby cię wrobić.
Nie przedłużyłby mi wizy, gdybym nie zeznała przeciwko tobie.
Nie miałam wyboru. Muszę zapłacić za operację córki.
Ale drań nie dotrzymał obietnicy…
Co mam ci powiedzieć?
Mam cię żałować?
Nie o to chodzi!
Chciałam cię przeprosić.
Złapali mnie bez wizy, więc mnie deportują.
Pojadę do Chin do dzieci.
Wątpię, bym kiedykolwiek tu wróciła,
więc wstąpiłam do ciebie.
Bardzo mi przykro,
towarzyszu Loh Kiwan.
Grupa koreańskich zbiegów z Wielkiej Brytanii wesprze pana.
Powiedzieli, że złożą oświadczenie i przyjadą na proces.
To uwiarygodni pana zeznania.
Powinniśmy walczyć do końca.
Tak.
Może napije się pan czegoś?
Tak, proszę.
KU PAMIĘCI LEE JEONG-JU
CÓRKA: LEE MARIE
Co cię tu sprowadza?
Wiedząc, jaki to dzień, nie wypadało mi nie przyjść.
Pomogę, jak tylko będę mógł.
Od śmierci mojej żony minęły już trzy lata.
To pewnie ostatnia taka ceremonia.
W przyszłym roku uczcimy jej pamięć
tylko w najbliższym gronie.
Marie.
Co za tłum.
Marie.
Rozumiem.
Rozmawiacie o zmarłej, dogadzając sobie.
Po co to?
Rozpaczajcie na własną rękę.
Po co urządzać imprezę na jej cześć?
Po co?
Boisz się, że cię źle ocenią, jeśli tego nie zrobisz?
Przestań.
Tak?
Niby co przestać?
No co?
Proszę! Przestań!
Cały dzień myślę tylko o tym, jak bardziej zrujnować sobie życie.
Odłóż to.
Gdybym tego nie robiła…
już dawno bym nie żyła, wiesz?
W porządku. Odłóż to.
Więc przestań, kurwa!
Nie waż się mówić mi, jak mam żyć.
Rozumiesz?
Marie, otwórz drzwi!
Marie!
Kto to?
Co? Co się dzieje?
Kiedy przyszedłeś?
Co do cholery?
Oszalałeś?
Marie.
- Daj mi to. - Puść.
Puszczaj!
Cholera.
Co ty wyprawiasz? Za kogo się masz?
Marie!
Chcesz się zabić?
Nie.
Nie mogłabym wtedy ćpać.
Po co umierać, gdy jest tak dobrze?
Jeśli ty chcesz umrzeć,
to proszę bardzo.
Hej.
Daj mi to!
Daj mi.
Loh Kiwan.
Hej!
Co się stało? Wypluj to!
Hej!
Wypluj to!
Wypluj!
No dalej!
Wypluj to!
Nicky, otwieraj!
Otwieraj!
Nicky!
Szybko. Daj mi to.
Daj mi! Szybko!
Proszę.
Loh Kiwan.
Słyszysz mnie?
Jesteś naprawdę niezła.
Co w tym…
takiego dobrego?
Prawie umarłeś.
Przepraszam.
Pewnie mnie nienawidzisz.
Za to, że cię wyrzuciłam.
Dużo krzyczysz,
ale nie jesteś złym człowiekiem.
Uznałem, że masz swoje powody.
Marie.
Jeśli znów będziesz ćpać…
będę to robił w kółko.
Jeśli jeszcze raz spróbujesz się zniszczyć,
zrobię wszystko, żeby cię ocalić.
Nawet jeśli miałbym wskoczyć w ogień.
Rozumiesz?
Co to jest?
Ulubiony kwiat mojej mamy.
Rozumiem.
Jest piękny.
Co ci się tu stało?
Gdy ukrywałem się w Yanbian po opuszczeniu Korei Północnej…
zawsze nosiłem żyletkę w rękawie.
Dlaczego?
Gdyby złapała nas chińska policja,
mieliśmy podciąć sobie żyły, żeby uniknąć deportacji.
Ja i mama mieliśmy te same blizny na lewym nadgarstku
od ciągłego noszenia przy sobie żyletki.
Marie,
wiesz…
Wdałem się w bójkę, którą mogłem zignorować,
i byłem poszukiwany przez policję.
Z tego powodu
matka musiała mnie wspierać, gdy się ukrywałem.
Ostatecznie…
mama umarła przeze mnie.
Czy ktoś taki jak ja…
w ogóle zasługuje na szczęście?
Ja też nie zasługuję.
A tak się składa…
że mamy go teraz tak dużo.
Nie zasłużyliśmy na to…
ale zostało nam dane.
Marie, czy to…
nie jest zbyt wyszukane?
Nie wstydź się być eleganckim.
Jak ludzie tutaj.
Przystojniak.
- Przestań. - Daj buziaka.
- No weź. - Panie Loh.
Pan Lee.
Przyszło z Yanji.
- Dobrze. - Proszę przeczytać.
Dziękuję.
Przepraszam.
KIM SEON-JU
Otwórz.
Przez ostatnie kilka dni odwiedzałam wszystkie redakcje gazet w Yanji.
Prosiłam o wydania z zeszłej zimy i zabierałam je do domu.
Dzieci i ja mieliśmy czarne palce po całym dniu ich przeglądania.
Ten artykuł znalazła najmłodsza córka,
która dopiero nauczyła się czytać.
Od razu wiedziałam, że chodzi o ciebie.
UCIEKINIERKA Z PÓŁNOCY GINIE POD KOŁAMI
Towarzyszu Loh Kiwan.
Nie proszę cię, żebyś w zamian za to mi wybaczył.
Ale mam nadzieję, że dumnie nosisz swoje imię,
tak jak kazała ci matka.
- Jest tutaj. - Dobrze.
Pani Gi Soon.
Dzień dobry, panie Lee.
- W porządku? - Tak.
Miło panią widzieć.
- Dziękuję za przybycie. - Oczywiście.
To pan Loh Kiwan.
Boże drogi.
Przeczytałem wszystkie numery pani gazety.
Te bzdury? Boże.
Wcale nie. Płakałem, czytając pani słowa.
Piszę, żeby sprawiać radość.
Musisz przyjść.
Jestem zajęta.
Kosztowałaś mnie tyle, że lepiej się przymknij.
Myślałaś, że cię puszczę?
To twoja ostatnia szansa.
Przyjdź natychmiast!
Albo przedziurawię twojego fagasa.
Dziękuję.
Wiele przeszedłeś.
Przepraszam.
Wybacz, ale muszę wpaść do domu.
Co się stało?
Zapomniałam, że będzie hydraulik.
- Już na mnie czeka. - Rozumiem.
Wrócę przed końcem rozprawy, więc się trzymaj, dobrze?
Dobra. Wracaj szybko.
Jasne. Na razie.
Rozpoczynamy drugie posiedzenie
w sprawie Królestwa Belgii przeciwko panu Loh Kiwanowi.
Ten artykuł został opublikowany w Dzienniku Yanji
5 grudnia zeszłego roku.
Mówi o śmierci północnokoreańskiej uciekinierki
z powodu wypadku samochodowego.
Opis wypadku w artykule pokrywa się z zeznaniami pana Loh
z pierwszego przesłuchania.
Zdjęcie matki, które dostarczył pan Loh, odpowiada zdjęciu w artykule.
Panie Loh, proszę podejść.
Nazywam się Loh Kiwan.
Nie dotykaj mnie.
Podaj warunki meczu, a dziewczyna będzie gotowa.
Co się dzieje?
Nie ma potrzeby.
To znaczy?
Twoja dziewczyna…
Nie chcę jej na jeden sezon.
Zawodniczka za twój dług.
Spudłowała i masz przerąbane.
Nie powinna się marnować w tej dziurze.
Nie zasługujesz na nią.
Ona też na tym skorzysta.
No mów, Cyril.
Ty sukinsynu.
Jak śmiesz?
W grudniu pan Loh Kiwan złożył wniosek o status uchodźcy
jako uciekinier z Korei Północnej.
Miesiąc później znalazł pracę jako obywatel Chin.
Dowód na to jest na trzeciej stronie akt.
Ponadto…
Proszę usiąść.
Co się stało?
Muszę iść.
Przepraszam.
Proszę wrócić na miejsce.
Weź forsę z sejfu i bądź czujny.
- Przyjdą tu. - Tak jest.
Pospieszmy się, Marie.
Ludzie Gerda jadą z Berlina.
O czym ty mówisz?
Nie kumasz?
Jesteś ze mną.
To znaczy, że ty też jesteś ich celem.
Chcesz zostać niewolnicą Gerda
czy spłacić dług przy mnie?
Cyril.
Dlaczego to zrobiłeś?
Dlaczego?
Kurwa, bo…
Skumałem się z Holendrem.
Gerd też jest ich wrogiem.
Nienawidzą go.
Zaoferowali nam w Amsterdamie miejscówę na zakłady.
To może być dla nas dobra okazja.
Wszystko będzie nasze.
Jesteś potworem.
Jestem potworem?
To przez ten popieprzony świat. Tak mam powiedzieć?
To chcesz usłyszeć?
Marie!
Ty skurwielu!
Przestań!
Zostaw go!
Przestań!
Marie.
Strzelaj, Marie!
Trzy sekundy, pamiętasz?
Chodźmy.
Gerd nie żyje.
Rozumiem. Zgarnę dziewczynę i przywiozę ją do Berlina.
Gdzie ona jest?
Spierdalaj.
Marie.
Co oni zrobili?
Powiedz.
Marie.
Posłuchaj mnie uważnie.
Musisz wyjechać z kraju.
Tylko w ten sposób
możesz im uciec.
Zadzwońmy do twojego taty.
Po paszport i pieniądze.
A ty?
Jedź ze mną.
Dobrze?
Nie mam prawa tu mieszkać…
ale prawo zabrania mi też wyjechać.
Wiesz o tym.
Tak.
Znowu wszystko popsułam.
Mieliśmy tu przyzwoite życie.
Nic nie popsułaś.
Nasz czas spędzony razem nie zniknie i nikt go nam nie odbierze.
Wiem, że to głupie…
ale kradzież twojego portfela to najlepsze, co zrobiłam.
Akurat miałam już to wszystko rzucić.
Ale chęć zobaczenia cię jeszcze raz…
i porozmawiania po raz ostatni…
zaprowadziły mnie aż tutaj.
Kiedy twój ojciec…
powiedział, żebym cię nie widywał…
jego słowa złamały mi serce.
Nie byłem w stanie nic wydusić.
Przyrzekłem sobie wtedy…
że stanę się kimś…
na kim możesz polegać.
Obiecuję ci to.
A potem cię znajdę.
I wtedy…
będziemy szczęśliwi.
Chodźmy.
Wsiadaj z tyłu.
LOTNISKO W BRUKSELI
A, właśnie.
Gdziekolwiek się udasz, zadzwoń po przylocie.
Kiwan…
wydaje się być
dobrym człowiekiem.
Za późno to zrozumiałem.
Przepraszam.
Raz udawałam, że nie słyszę…
jak mama mnie wzywała.
To prawda, że nie chciałam, żeby cierpiała.
Ale jednocześnie…
chciałam, żeby zniknęła.
Chciałam jednego i drugiego.
Mama pewnie o tym wiedziała.
Myślałam, że to dlatego…
zostawiła mnie w ten sposób.
Czemu mnie nie obudziłaś?
Pozwól…
mi odejść.
Nie mogę nawet mówić.
Leżę nieruchomo i czekam na śmierć.
Nienawidzę tego.
Jeong-ju.
Nie mogę…
dłużej patrzeć, przez co przechodzicie.
Ja też nie mogę się z tym pogodzić.
Niech Marie nigdy się nie dowie…
że matka ją zostawiła…
i że jej ojciec się na to zgodził.
Wtedy Marie
nie będzie czuć się winna…
że pozwoliła matce umrzeć.
Przepraszam, że tak długo cię odpychałam.
Dziękuję.
Gotowa?
Chodźmy.
Nie martw się o nas.
Zadbaj o siebie, dobrze?
Czemu płaczesz?
To nie jest powód do płaczu.
Ale my…
nawet nie zrobiliśmy sobie zdjęcia.
Jest tyle miejsc, w których nie byliśmy
i tyle rzeczy, których nie zrobiliśmy.
Marie.
Tak?
Ty i ja
pojedziemy na Madagaskar.
Patrz.
Tam.
Ty i ja
pojedziemy tam
i zobaczymy te dziwne drzewa.
Potem…
pojedziemy do Grecji, Maroka i Turcji.
Razem
będziemy podróżować po całym świecie,
aż zużyją się podeszwy naszych butów.
Dobrze?
Jak mogę cię puścić, gdy tak płaczesz?
Kocham cię.
Powinnaś iść.
ROK PÓŹNIEJ
OD LOH KIWANA
Znalazłem się tu, gdzie jestem, bo obiecałem sobie,
że przetrwam całe piekło, jakiego doświadczę w nowym miejscu.
Dołożyłem wszelkich starań, żeby uzyskać prawo do życia w tym kraju.
A udało mi się zdobyć absolutne minimum.
Wiem dobrze,
że gdy ruszę się stąd choćby na krok…
prawo, o które tak walczyłem, przepadnie.
Kiwan,
zawsze było ci do twarzy w niebieskim.
Dobrze wyglądasz.
Czy byłbym w stanie znów przejść przez to wszystko,
budując zamki na piasku?
To pytanie zadawałem sobie setki razy.
I odpowiadałem,
że chętnie
zrobiłbym to jeszcze raz.
Mogę prosić dowód?
POZWOLENIE NA POBYT
Dziękuję.
Ma być bilet w obie strony?
Nie.
W jedną stronę.
W końcu zrozumiałem,
że to, czego naprawdę pragnąłem,
to nie prawo do życia w tym kraju,
ale prawo, żeby go opuścić.
NAZYWAM SIĘ LOH KIWAN
Napisy: Anna Samoń