NETFLIX - ORYGINALNY SERIAL
Oparty na faktach. Pewne postaci
i zdarzenia zmieniono.
Podobieństwo postaci przypadkowe.
Realizm magiczny określa sytuację, gdy w szczegółowej,
realistycznej scenerii pojawia się coś
niewiarygodnego.
Nie bez przyczyny realizm magiczny narodził się w Kolumbii.
Obecnie, rząd amerykański może podsłuchiwać wszystko, co mówicie.
Wie, gdzie jesteście, z kim rozmawiacie,
a nawet, z kim się bzykacie.
Włączacie komórkę lub komputer, i już po was.
Ale w 1989 w Kolumbii nie było to łatwe.
BOGOTA, KOLUMBIA 1989
Po pierwsze, nie było internetu.
Ani komórek.
Tylko telefony satelitarne,
ale żeby je namierzyć, trzeba było znajdować się tuż nad nimi.
Poza tym mieli je tylko ludzie nieprzyzwoicie bogaci.
Właściciele ziemscy, politycy...
i narkobossowie, którzy, szczęściem dla nas, byli najbogatsi.
Sie ma, Jaszczur.
Wychodzimy wieczorem.
A nawet mając sygnał, nie wiadomo było, kogo podsłuchujesz.
Dlatego rząd amerykański opracował program,
który identyfikował głosy namierzonych osób.
Na 400 do 1700 megaherców mam Truciznę.
Oczywiście, nie było też GPS.
Hammer, przygotuj się do akcji.
Gdy zidentyfikowaliśmy cel, musieliśmy go namierzyć.
Korzystaliśmy z radiolokacji i infrastruktury naziemnej.
Jest w Modelii. W zachodniej części.
Sokół, przyjąłeś?
Jakieś szczegóły? Policja czeka w pogotowiu.
La Dispensaria.
Mam przygotowany stolik.
Zjaw się koło północy.
Trucizna nie wiedział, że szykuje mu się randka.
Wycofaj Hammera. Ten kretyn powiedział, gdzie się wybiera.
Hammer, wycofaj się.
Komu to przekazujemy? DEA?
- Tak. Javierowi Peñie. - Peña to dupek.
- Dam to temu drugiemu. - Jak chcesz.
Tym drugim byłem ja.
Jestem Steve Murphy, DEA, Agencja do walki z narkotykami.
I jak widzicie, jestem głęboko zakorzeniony w Kolumbii.
Halo?
Trucizna ma imprezę w La Dispensaria.
Rozumiem.
Spotka się z Jaszczurem i resztą o północy.
Dobra.
Chętnie sam dopadłbym Truciznę,
ale DEA za granicą ma ograniczone prawa.
Zrobiłem to, co zrobiłby każdy inny... Powiadomiłem gliny.
Halo?
La Dispensaria?
W porządku.
Zgadnij, kto dzwonił.
Twój partner.
Dał mi świetny prezent.
Truciznę.
Wie, jak go zapakuję?
Jasne.
Nie jest głupi.
Muszę lecieć.
Zostawisz mnie z rachunkiem?
Cholerny dusigrosz.
Gdybyście się zastanawiali, to właśnie ten dupek:
Javier Peña, mój partner.
A to - pułkownik Carrillo, dowódca jednostki specjalnej,
którą pomogliśmy stworzyć, żeby łapać przestępców.
Nie przepadał za handlarzami narkotyków.
Imprezy w Zona Rosa. Wszyscy na nie chodzą.
Zwłaszcza miejscowi zabójcy.
Miejscowi zwą ich sicarios.
- Sie ma. - Cześć, brachu.
Chodźmy się zabawić.
Trucizna był jednym z najlepszych.
Jebnięty wariat, który zabił dziesiątki osób.
A może nawet setki.
Powiem szczerze.
Wysłałbym tam Carrilla, gdyby Trucizna nie zabił nawet muchy.
Też nie przepadam za handlarzami.
Czas próby, chłopaki!
Zatrzymamy się na 14. ulicy, to tuż za rogiem.
Riano, Trujillo, idziecie przede mną.
Galvis i Silva, wy obstawiacie tyły.
Kapujecie? Idziemy na ful.
Załatwimy tych skurwieli, zrozumiano?
Nie dziwiłbym się, gdybyście mnie winili za tę masakrę.
Tak, to ja pociągałem za sznurki.
Ale na razie wstrzymajcie się z oceną.
Rodacy, Amerykanie...
Weźcie, na przykład, Richarda Nixona.
Ludzie zapominają, ale głosowało na niego 47 milionów Amerykanów.
Myśleliśmy, że to porządny facet.
A Nixon, że chilijski gen. Pinochet jest porządny,
bo nienawidzi komuchów.
Więc pomogliśmy mu przejąć władzę.
Potem Pinochetowi odbiło i wymordował tysiące ludzi.
Może nie był wcale taki porządny.
Ale i źli ludzie potrafią zrobić coś dobrego.
Nikt o tym nie wie, ale w 1973 roku Chile było na dobrej drodze,
by stać się największym na świecie wytwórcą i eksporterem kokainy.
Ile razy, kurna, mam ci powtarzać, żebyś nie marnował kwasu?
Na pustyni można ukryć laboratoria, a niepatrolowane wybrzeże
ułatwiało wysyłkę.
Nic nie osiągniesz, marnując forsę! Ruszać się!
Ręce do góry! Wszyscy na kolana!
Pinochet zepsuł zabawę.
Co tu się, kurna, dzieje?
Zamknął 33 laboratoria i aresztował 346 dilerów.
A potem, jak to Pinochet...
kazał ich zabić.
Mówią, że jak zagłada nuklearna zniszczy świat,
pozostaną tylko karaluchy.
Może to i prawda.
Kule ominęły Matea Moreno zwanego Karaluchem.
Miał na tyle rozumu, żeby udać trupa.
Tego dnia śmierć go ominęła.
A do tego wygrał na loterii.
Karaluch od miesięcy okradał swoich szefów.
A teraz został na świecie sam z idealnym produktem.
Produktem, którego podaż sama napędza popyt.
Pakuj się. Wyjeżdżamy z kraju.
Pieprzony Pinochet chce wymordować cały świat.
Przecież nie jesteś komunistą.
Komunistą nie, ale czymś gorszym.
Handlarzem.
- Handlarzem? - Tak, narkotyków.
Wtedy dopiero poznawaliśmy wpływ kokainy na ludzki mózg.
Ale wiadomo było, że to mocne gówno.
...to nam da lepsze wyniki.
Kokaina opanowuje ośrodki przyjemności w mózgu.
Szczur woli kokainę od jedzenia i wody.
Woli ją od snu i od seksu... od wszystkiego.
Ludzki mózg różni się od mózgu gryzonia...
chyba, że w grę wchodzi kokaina.
Karaluch wiedział, że ma idealny produkt.
Musiał go tylko przemycić na odpowiedni rynek.
A najlepsi przemytnicy na świecie byli w Kolumbii.
WITAJCIE W KOLUMBII
Podobnie jak Złotowłosa, miał trzy opcje.
Słuchajcie, bo wszystkie trzy są ważne w tej historii.
Bracia Ochoa: Jorge. A ten na koniu to Fabio.
Typowa kolumbijska rodzina przemytników.
Sprytni i bogaci, ale Karaluch uważał, że bogactwo uderzyło im do głowy.
Kolejnym potencjalnym partnerem był José Rodríguez Gacha,
ksywa "Meksykanin", bo uwielbiał tequilę i sombrera.
Kontrolował szlaki przemytu szmaragdów.
Szmaragdy to twardy biznes, nawet jak na warunki kolumbijskie.
Jak dostałeś się na szczyt...
to po trupach swoich wrogów.
Co tu robisz, wspólniku?
...a czasami też wspólników.
Karaluch bał się, że Gachę szmaragdowy biznes zbyt znieczulił.
Więc zdecydował się na trzecią możliwość:
człowieka, który według niego nadawał się idealnie.
Tak, zgadliście: to Pablo Escobar.
Człowiek, który zmienił moje życie.
Pablo zarabiał na przemycie.
Papierosów, alkoholu, marihuany, wszystkiego.
W tym czasie Pablo miał w kieszeni połowę policji w Medellín.
Ale DAS był kolumbijskim odpowiednikiem FBI.
Nie grali według tych samych zasad.
Pablo Escobar?
Gdzie Felipo?
Został aresztowany.
Bzdura. Pracuje dla mnie.
Pracował. Teraz będzie siedział. I co pan na to?
- Wiesz, z kim rozmawiasz? - Stul pysk.
- Nie do ciebie mówię. - Wyluzuj.
Okaż szacunek.
Więc o co chodzi, panie Jose Luis?
Skąd pan zna moje nazwisko?
Pan pułkownik Jose Luis Herrera.
A to Nacho Ibarra.
To jest Garcia, Lopez...
- A ten to Pinilla? - Tak, Pinilla.
To jest Pinilla.
Pinilla...
a ten z Phillipe to Esparanza.
Mam to gdzieś. Otwierać ciężarówki.
Nie mam czasu.
Otwierać je.
Jedno pytanie, panie Escobar.
Co pan sobie, kurna, myśli?
Nawet nie zadaje pan sobie trudu, żeby ukryć tę kontrabandę.
Bo płacę za ten przywilej.
Czyżby? Coś takiego.
Gdzie papiery przewozowe?
Trzeba mieć dokumenty na te telewizory.
Weź je sobie.
Pan wybaczy. Nie jesteśmy policją z Medellín na gównianym żołdzie.
- To nie dla ciebie. - A dla kogo?
Dla Carlita.
Twojego syna.
Nie przydałby mu się telewizor w pokoju?
Pinilla!
Twoja córka właśnie dostała prawo jazdy, tak?
Mam świetny sprzęt stereo do samochodu. Pierwsza klasa.
A twój kumpel, Lopez... ma piękną żonę.
Zgadza się? Niezła cizia.
Masz wspaniałą żonę, bracie.
Co ona robi z takim facetem jak ty?
Chyba zasługuje na jakąś biżuterię?
Moi chłopcy mogą podrzucić parę upominków.
Jak pańska mama, pułkowniku?
- Wyszła ze szpitala, tak? - Tak, czuje się lepiej.
Dobrze. To nas cieszy.
Panowie...
Powiem wam coś o sobie.
Jestem Pablo Emilio Escobar Gaviria.
Przede mną nic się nie ukryje.
Nie możecie nawet ruszyć palcem w całej Antioquii
bez mojej wiedzy.
Rozumiecie? Nawet palcem.
Nadejdzie dzień, gdy zostanę prezydentem Republiki Kolumbii.
Słuchajcie, robienie interesów to mój chleb powszedni.
Więc możecie na spokojnie przyjąć moją propozycję...
albo pogodzić się z konsekwencjami.
Kasa...
albo kula.
Wybierajcie sami.
- Przepuśćcie ich. - A więc, zgoda.
Przepuszczamy ich.
Przepuścić te ciężarówki.
To jest Pablo.
- Witam. - Cześć.
- Witam. - Mateo Moreno.
Nie. Dla przyjaciół "Karaluch".
Dobra, wczoraj pogadaliśmy sobie
i myślę, że ten interes może się nam naprawdę opłacić.
Nawijaj.
Cóż... Pastę biorę z Peru.
Zajmę się chemią
i resztą produkcji tego cudownego proszku.
Wy pomożecie w przewiezieniu go do Kolumbii.
Powiedz mu, ile to kosztuje.
W Chile to idzie za 10 dolców za gram.
- Sprzedaje się na gramy? - Tak, towar pierwsza klasa.
Bierzesz trochę, a po 20 minutach chcesz więcej.
To...
wspomaga trawienie. Chce ci się po tym srać.
Bardzo czysta sprawa. Chcecie spróbować?
Skoro to takie dobre i możemy zarobić,
znajdziemy miejsce w autach.
Możemy rozprowadzać w Bogocie, Cartagenie...
Zbijemy fortunę.
- Jak cię zwą? - Karaluch.
Słuchaj, Karaluch...
brakuje ci wizji, przyjacielu.
Jak to tu idzie po 10 dolców za gram...
pomyśl, za ile by poszło w Miami.
Uwielbiam tę piosenkę.
Jeszcze raz.
Wtedy Miami było rajem.
Zaciągnąłem się ze względu na piasek, surfing i kobiety.
W 1979 ścigałem przestępców w klapkach.
DEA! Stać!
Byłem młodym agentem DEA, a moim partnerem był Kevin Brady.
Kevin wolno biegał.
Dlaczego uciekasz?
Co tam masz? Co to takiego?
Co to jest?
To nasz awans.
Uczcijmy to.
Spójrz tylko.
Rzucasz!
I co ty na to?
Ile mi wisisz?
A ty z zeszłego tygodnia?
Zgadza się.
No, to którą wybieramy?
Może tą?
Nie, musimy go wrobić.
Dobra, podpuśćmy go.
Widzicie tę przy barze?
- Którą? - Blondynkę w niebieskim.
Idealnie!
W porządku.
Ty, kogut, na trzeciej.
Gapiła się na twój tyłek, jak się cofałeś.
Tak było.
Bajer mi wciskacie.
Pożerała cię wzrokiem przez cały czas, jak rzucałeś.
Leci na ciebie. Gapiła się przez cały czas.
Poważnie mówię. Spójrz na nią.
- Chodzi wam o tę blondynkę? - A jaką?
Jasne, że blondynkę, seksowna. W twoim typie.
Podpuszczacie mnie?
- Pieprzę to. Spróbuję. - Bierz ją.
Przy okazji weź jeszcze jeden dzbanek, co?
- Zwolnij. - Patrzcie, jak idzie.
Jak leci?
Jestem zajęta.
Powiedziałam: "Jak chcesz tam być..."
Dranie mnie podpuścili.
Ale nie chciałem dać za wygraną.
Przepraszam. Widzisz tych gości?
Wrobili mnie.
Ponoć gapiłaś się na mój tyłek, chociaż jestem gliniarzem.
Jesteś gliną?
Nie do końca. Jestem z DEA.
Agencja Narkotykowa?
To przez ciebie zioło podrożało?
Zrobisz mi przysługę?
Chcę się odegrać. Dasz mi swój numer?
Może być fałszywy?
Pewnie.
Kolego, masz długopis?
Przepraszam za kłopot.
Nie ma za co.
Miłego wieczoru.
- Gdzie dzbanek? - Dzbanek? A, tak.
Dzbanka nie przyniosłem.
Ale mam coś innego. Co tu napisane?
Czytaj i płacz!
- Oddawaj. - Ile cię to kosztowało?
- To twoje pismo. - Wcale nie!
Pomyślałem, co mi tam.
Najwyżej obudzę jakąś babcię w Boca.
Halo?
Jednak nie jest fałszywy.
Tak myślałam, że się domyślisz.
Jesteś przecież z DEA.
I już mnie miała.
A gdy Pablo obejrzał laboratoria produkujące pastę w Peru,
kokaina też go miała.
To moi przyjaciele, Pablo i Gustavo.
Napijecie się kawy?
Może być kawa.
Moja fabryka jest mała, ale bardzo wydajna.
Liście depczą u mnie dzieciaki, bo mają małe stopy.
Magiczne listki.
Nafta wytrąca narkotyk z liścia.
Tutaj jest destylowany kwasem siarkowym.
Potem się to sieka i miesza z benzyną.
I praktycznie wyciąga towar z tej cieczy.
Potem trzeba to wysuszyć.
Do uzyskania pasty używamy amoniaku.
A to rezultat. Ciastowaty... ale czysty.
Nagroda.
Coś jak w domowej kuchni.
Jak pieczenie ciasta.
Tylko ciasto o wiele lepsze.
Patrzcie, stara prasa, zabytek.
Teraz wkładamy do pieca.
Jedno już jest. Drugie zaraz też.
Wszystko naturalne, organiczne i zdrowe. Super sprawa.
Cóż...
- weźmiemy kilogram. - Cały kilogram. Super.
- Nie. - Mówiłeś, że kilo.
Weźmiemy pięć.
Jak przewieziesz pięć przez granicę?
To działka Gustava.
Ten ma dobry silnik.
Najlepsze miejsce do ukrycia towaru
jest pod tylną komorą podwozia.
Moc 22,5 koni mechanicznych.
Łatwo się to zdejmuje?
Spokojna głowa. Bez trudu wcisnę tam pięć kilo.
Dobra, w porządku. Biorę trzy auta.
- Jasne, na kiedy? - Na teraz, bracie.
Dobra, bierzemy auta i wracamy do laboratorium.
Po jaką cholerę mamy tam wracać?
Bo w każdym aucie są cztery komory, czyli w sumie 20 kilo.
Trzy auta, czyli 60 kilo.
Dziewięć dolców zysku na gramie.
Dziewięć koła za kilo.
Dziewięć koła razy 60... 540 000 dolarów zysku.
Karaluch, umiesz prowadzić?
My z Pablem lubimy dodać gazu.
Pięćset tysięcy dolarów za podróż...
tymi samymi szlakami przemytniczymi, co zawsze.
Najłatwiejszy zarobek na świecie.
W Medellín Pablo nie marnował czasu.
Kupił dom
i otworzył laboratorium do przerobu peruwiańskiej pasty w kokainowy proszek.
Jak się czujesz, Gustavo?
Dla mnie to gówno śmierdzi.
Co za ignorant z ciebie. To coś jak francuski ser.
Im bardziej śmierdzący, tym lepszy.
Dobra.
A po co te wszystkie światła?
Żeby przyciągnąć gliny, czy co?
Ty się zajmij transportem i sprzedażą towaru.
A to zostaw mnie, jasne?
Jasne.
Był to rodzinny biznes, tak mały, że nazwali go Kuchnią.
Ale to były pozory, bo miał zmienić Medellín na zawsze.
Wiesz, Pablo, co mnie niepokoi?
Nie sądzisz, że pracownicy uduszą się w tym dymie?
To wybudujmy im komin.
Panowie, pierwsze trzy?
Jak to taki intratny biznes, to czemu lecę klasą turystyczną?
Rozkręcamy się. Nie szastamy kasą.
- Nie bądź sknerą. - Przestań marudzić.
Ile może kosztować bilet pierwszej klasy?
Nie wiem. Jak chcesz, sam sobie kup.
Podobnie jak jej syn, matka Pabla, Hermilda, była bardzo zaradna.
Jak myślisz, mamo, ile się w tym zmieści?
- Gdzieś pięć kilo, skarbie. - Aż tyle?
Wiem co mówię, Pablilto.
Świetnie. To do dzieła.
- Pablo. - Dziękuję, kochanie.
To Gustavo.
Pięć kilo, mówisz?
Pablo kochał swoją młodą żonę, Tatę, a ona jego.
Był do szpiku rodzinnym człowiekiem.
Gościu, dla którego była uszyta ta marynarka, to Lew.
- To mój przyjaciel. - Miło mi.
Pablo, to jest Lew.
Kumpel Gustava, dzieciństwo spędził w Stanach.
Nie śmierdzi od nas forsą.
Pablo Escobar Gaviria.
- Lew. - Miło mi.
Masz tu trzy.
Zmieszczą nam się jeszcze dwa, prawda, mamo?
- Zgadza się. - Pablito...
tylko żebyś sam jej nie założył.
Patrz, kochanie... na mnie nie pasuje.
Przymierz ją.
Chodź tu.
O, tak.
Dobrze leży, nie?
Jeden...
- dwa... - Pojemna!
...trzy.
- Jeszcze dwa. - Zrobi się. Poczekaj.
Przystojniak z niego, nie?
Bardzo ładnie na tobie leży.
Tak. Może pani tylko poprawić trochę tu na plecach?
- Słyszeliście go? - Do twarzy mu w niej, synku.
Wygląda na pedzia, prawda?
Lew był jednym z pierwszych, którzy przywieźli kokę do Miami.
Witamy w USA.
Dziękuję. Miłego dnia życzę.
Następny, proszę.
Jego kontakt to wariat, który nazywał się Carlos Lehder,
pół Kolumbijczyk, pół Niemiec, stuprocentowy playboy.
Zagorzały fan Johna Lennona i Adolfa Hitlera. No właśnie.
W 1979 ten przyjemniaczek przemycał bele trawy z Kolumbii
flotą małych samolotów.
- Sie ma, stary! - Jak leci?
- Witaj. - Wielkie dzięki. Jak leci?
- W porządku? - Jasne.
Upał jak cholera.
Po coś się wbił w taki gajer?
Podoba ci się?
Prosto z Kolumbii. Patrz, mam też coś dla ciebie.
Siedziałem jakiś czas, pamiętasz?
Widziałem, jak to działa. Czysta trucizna.
Daję ci idealny towar.
Pablo mówi, że przypadnie gringos do gustu.
Na pewno wyżre im mózgi.
O to chodzi.
Masz.
Idź już. Masz tam pięć kilo.
A ty gdzie?
Idę po nowy gajer.
Spotkamy się jutro o tej samej porze.
Lew wykonał ponad 20 lotów między Medellín a Miami.
Przywoził narkotyki, wywoził kasę.
A sławni i bogaci w Miami wciągali wszystko co do grama.
W krótkim czasie Pablo musiał zastąpić auta ciężarówkami.
Gustavo ładował je do oporu ziemniakami,
głównym produktem importu Kolumbii z Peru.
Nie musiał nawet dawać glinom w łapę.
Kokainową pastę chowano w zapasowych oponach.
W każdej mieściło się około 20 kilo.
Dziesięć ciężarówek po 20 kilo kursowało co dzień w obie strony.
Sami sobie policzcie.
Lew nie nadążał z transportem.
Wkrótce musiał znaleźć nowe metody
przemytu koki do Miami.
Ta walizka nie ma drugiego dna?
Jako piloci
wniesiecie to bez problemu.
Słuchajcie, 150 000 dolarów za kilo, więc jak chcecie.
Weźmiemy cztery.
W porządku, to rozumiem.
Weźcie te dwa i powiem Jairo, żeby podrzucił wam jeszcze dwa. Zgoda?
- Zgoda. - Super. Dziękuję bardzo.
Wejdźcie.
Słuchajcie, to są te paczuszki.
Bierzecie jedną, umaczacie w oliwie i połykacie.
Proste, nie?
Za połknięcie 50 dostaniecie 10 000 dolców.
Zrozumiano?
Ale z wami dwoma może być problem.
Jesteście w ciąży, tak?
To dobrze, bo celnicy amerykańscy nie będą przeszukiwać ciężarnych.
Wy możecie połknąć nawet 70 zamiast 50.
Wam zapłacę 15 000, żebyście miały na dziecko.
W porządku? Dobra. Świetnie.
Na początku lat 80. w większości samolotów z Bogoty byli przemytnicy.
Nawet o sobie nie wiedzieli.
I wiecie co?
Łatwo było się dostać do Stanów, bo kokaina nikogo nie obchodziła.
Walczyliśmy tylko z trawą.
Wkrótce kokainę ukrywano w niemal każdym legalnym ładunku z Kolumbii.
W rybach, kawie, kwiatach, gumowych wężach... w czym się dało.
KOLUMBIJSKA KAWA
Ale nawet i tego było mało.
Sytuacja zmieniła się, gdy do samolotów Lehdera załadowano kokę zamiast trawy.
Ufasz temu gościowi?
Sam nie wiem. Siedział w Stanach.
- To pedzio, czy co? - Pewnie tak.
Ale ma dobre trasy.
Witaj, Carlos.
Gustavo Gaviria.
- Witaj. - Mój kuzyn.
Pablo Escobar Gaviria. Miło mi.
Jak lot?
Jak po maśle.
To do rzeczy.
Lew mówił, że transportuje pan samolotem spore ilości marihuany.
- To prawda. - Ile mniej więcej na lot?
- Dokąd? - Do Miami.
- Około tony. - Tonę?
Włącznie z paliwem.
Carlos...
Tak?
A gdybyśmy wyjęli siedzenia, wykładzinę i resztę tego gówna
i zostawili tylko miejsce dla pilota?
Ale silnik też, tak?
Ile?
Około... 300 więcej.
W porządku, panie Carlos. Przejdźmy się.
Po kilku miesiącach od poznania Karalucha
Pablo ustalał pierwsze szlaki przemytu narkotyków z Kolumbii do Ameryki.
To był prawdziwy przełom w historii narkotyków.
Pablo zamknął Kuchnię i otworzył kokainowe laboratoria
w środku dżungli.
Pod osłoną kolumbijskich lasów deszczowych
mógł niezauważony rozwijać swoje możliwości produkcyjne.
Mamy dla was mały prezent.
Brazylijki.
Wierzcie mi, najlepsze dupy świata.
Nie, nie czuję się najlepiej.
Co się z wami, kurna, dzieje?
Latacie sobie samolotami...
gdy ja gniję tu w dżungli?
Słuchaj, wytłumaczę ci, co musimy...
Zaczekaj.
Od teraz we wszystkich moich laboratoriach...
będę budował duży dom z basenem
- i klimatyzacją... - Dziwkami z Brazylii.
- Specjalnie dla ciebie. - Drobny problem.
To moje laboratoria.
Spokojnie. Nikt się z tobą nie spiera.
Pokaż mi produkcję, później pogadamy.
Pablo nie mógł ukryć sukcesu przed przyjaciółmi.
A oni byli brutalni, zwariowani i obrzydliwie bogaci.
Przyzwyczaili się dostawać, co chcą, za wszelką cenę.
Jak na czymś takim można tyle zarobić?
Zastanawiam się... czy mam się w ogóle w to pakować.
Co ty na to, Pablo?
Ponoć interes kartoflany taki jak z jajkami.
Ja bym się nie mieszał.
Słuchaj, stary, przyjrzałem się dokładnie rynkowi.
Import ziemniaków z Peru to pestka.
Jasne.
Te same stare szlaki przemytu.
Uważajcie. Jak wszyscy zaczniemy kupować ziemniaki,
Peruwiańczycy podniosą cenę.
Przecież w Boliwii też uprawiają ziemniaki.
Przy wspólnych zakupach możemy zredukować koszt rafinacji.
Najtrudniejszy jest transport towaru do Miami.
Będzie wam potrzebne kreatywne myślenie.
Ile sobie policzysz za to "kreatywne myślenie"?
Dostarczasz mi towar oznakowany.
Zabieram go do Miami i dostarczam twojemu kontaktowi.
A nawet lepiej, zrobi to Lehder.
Biorę 35 procent wartości sprzedaży,
ale gwarantuję bezpieczeństwo ładunku do 50 procent wartości.
To nasz interes. Po co...
Umowa stoi?
Stoi.
Jak dla mnie, może być.
W porządku, stworzę własne szlaki
i jak najszybciej przestanę korzystać z twoich usług, Zgoda?
Tylko o to nam chodzi, Gonzalo.
Wspólnicy?
Znamy twoją politykę wobec wspólników.
Nazwijmy to po prostu...
"przyjaznym sojuszem".
Za Miami.
MIAMI JEST DLA MNIE
PORT W MIAMI WCZESNE LATA 80.
Gdy zaczynałem, nakrycie kilograma trawy było powodem do radości.
Wkrótce konfiskowaliśmy 60 kilo koki dziennie.
Myśleliśmy, że to coś zmieni.
Prawda jest taka, że oni tego nawet nie poczuli.
Pozwalali nam zgarnąć 60, żeby wwieźć 600.
Koka Pabla zalała Miami.
Wkrótce całe miasto było uzależnione.
Dosłownie.
Wszyscy starali się zdobyć to gówno.
A razem z kasą...
pojawiła się przemoc.
Hipisów zastąpili Kolumbijczycy,
którzy nie nosili klapków.
Według koronera w Miami Kolumbijczycy byli jak papierowe kubki.
Korzystasz raz i wyrzucasz.
Kostnica okręgu Dade nie mogła pomieścić ofiar wojny narkotykowej.
Musieli wypożyczyć samochód-chłodnię,
żeby gdzieś trzymać zwłoki.
To pierwsza osoba, którą zastrzeliłem.
Nastolatek, za młody nawet, żeby kupić piwo.
Broniłeś się.
- Kevin ci powiedział? - Martwi się o ciebie.
Wspomniał, że chłopak miał 17 lat?
Sprzedawał narkotyki, tak?
- Tak. - Więc pieprzyć go.
Co się stało?
- Zrobić przejście! - Właśnie kończyłam dyżur,
gdy przyjechała karetka na sygnale.
Trzymaj się.
Nieprzytomna kobieta w ciąży.
Sanitariusze powiedzieli, że zemdlała po wyjściu z samolotu.
Gdy ją do nas przywieźli, ledwo oddychała.
- Ciśnienie 60 na 40. - Rozszerzone źrenice, przyspieszony puls.
Wiedziałam, że przedawkowała kokainę, ale nie było żadnych śladów w nozdrzach
ani po ukłuciach.
Zrobiliśmy wszystko, co można.
Zmarła na ostrym dyżurze.
Próbowałam uratować dziecko...
Zmarło mi na rękach.
Przykro mi.
Miała w sobie ponad 300 gramów kokainy.
Dwie paczki pękły.
Dwanaście gramów w krwiobiegu.
Nikt by tego nie przeżył.
Czemu Pablo nie chce się ze mną spotkać?
Tyle czasu już na niego czekam.
Powiedz mi coś, Karaluch.
Przypuszczałeś kiedyś, że będziesz miał tyle forsy?
Pieprzę forsę. Chcę renegocjować warunki.
Gdyby nie ja, ciągle byście przemycali papierosy.
Dam ci pewną radę.
Nigdy nie mów tego Pablo.
On nie jest tak wspaniałomyślny jak ja.
Pablo wykorzystywał Karalucha.
Ale Karaluch powinien był posłuchać Gustava.
Zamiast tego, znalazł inny sposób, by się odegrać.
Stać!
Co masz w zapasowych oponach?
Straciliśmy 390 kilo, Pablo.
Co masz na myśli, mówiąc "straciliśmy"?
To, co powiedziałem, straciliśmy.
Po prostu zniknęło?
Rozpłynęło się w powietrzu?
Nie czepiaj się, Pablo. Straciliśmy i tyle.
Gliny zatrzymały chłopaków, jak wyjeżdżali z Ipsalii.
Słuchaj...
mamy w kieszeni wszystkie gliny stąd do Ipsalii.
Więc jak mógł nam przepaść ładunek?
Wygląda na to, że pułkownik Herrera nagle zrobił się uczciwy.
Ile chce?
Za dużo.
Co chcesz zrobić?
Wracaj, Pablo.
Nie ryzykuj dla tego dupka. Wracaj.
Gdzie idziesz, Pablo?
Pablo?
Co się dzieje, bracie?
Panie Escobar...
- musimy renegocjować warunki. - Pieprz się.
Pieprz się.
A gdybym tak strzelił ci w łeb?
Jest pan pewien, pułkowniku?
Nie przestaje się śmiać, odkąd go aresztowaliśmy.
Jesteśmy DAS, Ibarra.
Co ten pedzio może nam zrobić?
O, tak.
Nie, niżej.
Za nisko.
Gotowy.
Jeszcze jedno. Jestem gotowy.
Pablo wtedy nie wiedział...
ale kiedyś miał pożałować, że zrobiono to zdjęcie.
Zdjąć kajdanki.
Możesz odejść.
Proszę usiąść, panie Pablo.
Naliczyliśmy ponad 300 kilo w tych ciężarówkach.
W cenie detalicznej to ponad cztery miliony dolarów, panie Escobar.
A pan nam dał tylko 150 000 dolarów.
Na tyle się umawialiśmy.
Wie pan co?
Robienie interesów to mój chleb powszedni.
Może pan przyjąć moją propozycję albo konsekwencje. Wybór należy do pana.
Albo możemy renegocjować warunki, zawrzeć umowę
i wszyscy pójdą do domu zadowoleni.
Umowa stoi?
Dostanie pan milion dolarów.
Pod jednym warunkiem.
Jakim?
Ktoś z mojej organizacji podał panu wartość detaliczną mojej koki.
Inaczej, skąd by pan wiedział?
Proszę mi podać jedno nazwisko.
A nie będzie pan musiał się z nim dzielić kasą.
Karaluch okazał się prawdziwym karaluchem.
Nie tylko sprzedał Pabla władzom,
ale cały czas go okradał i sam upłynniał kokę w Miami.
Dilerem Karalucha był Germán Zapata, kolumbijski hydraulik,
który pod przykrywką firmy handlował kokainą.
Miał w aucie 1200 kilo... i zgadnijcie, kto chciał kupić ten towar?
Mieliśmy wymienić się autami
i aresztować Zapatę, gdy wyjedzie z portu.
Tysiąc dwieście kilo.
Dzięki temu dostalibyśmy się na okładkę Miami Heralda.
Dobra, gringos.
Jak tam firma?
Nieźle.
Interesy idą świetnie.
Chodź, amigo. Pokażę ci.
Wszystko szło jak z płatka.
Jak mówiłem, amigo... stuprocentowo czysta.
Ale Pablo rozgryzł Karalucha.
Mamy cały ładunek, Murph...
Nie ruszać się!
Na ziemię!
Ręce na glebę!
Nie patrz na mnie.
Pieprzony...
W sprawie Stan Floryda przeciwko Juanowi Diego Díazowi,
biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności,
ustalam kaucję w wysokości dwóch milionów dolarów.
W dzień rozprawy La Quiki przyszedłem do sądu wcześniej.
Dzięki moim zeznaniom ten dupek dostałby karę śmierci.
Prokurator powiedział, że wpłacono za La Quicę kaucję 2 milionów
przelewem. Zgadnijcie skąd?
La Quica wsiadł w samolot i przed północą był w Medellín.
Od 1979 do 84 roku w Miami popełniono 3245 morderstw.
Ale oprócz Biura Turystycznego i policji
nikogo to nie obchodziło.
Dopiero pieniądze przyciągnęły uwagę rządu USA.
Co roku miliardy dolarów wypływały z USA do Kolumbii.
Tego... Ameryka nie mogła znieść.
Grupa wpływowych biznesmenów spotkała się z prezydentem Reaganem.
Obawiali się, że narkobiznes zniszczy gospodarkę Miami.
Albo... po prostu byli wkurzeni, że nie dostawali swojej działki.
Tak czy owak, zjawili się we właściwym momencie.
Dzieci wracają do szkoły.
Ameryka musiała przygotować się do walki z nowym wrogiem.
Nasze społeczeństwo opanowała plaga narkotyków.
Zagrażają naszym wartościom i podważają nasze instytucje.
Zabijają nasze dzieci.
Typowy Reagan.
Swojski, bezpośredni i twardy.
Przysiągł, że wytrzebi narkotyki u źródła.
Ale to Nancy skupiła całą uwagę.
Zwracam się do moich młodych przyjaciół, życie może być piękne.
Ale musicie to dostrzec.
Więc otwórzcie się na życie, by dojrzeć jego wspaniałe barwy,
które Bóg dał w darze swoim dzieciom.
Powiedzcie "tak" życiu.
A narkotykom i alkoholowi... po prostu powiedzcie "nie".
Nie! Pablo, nie!
Nie!
Mówią, że gdy nadejdzie nuklearna zagłada, przeżyją tylko karaluchy.
Ale pewnie się mylą.
W trakcie swojej kariery Pablo zabił ponad tysiąc gliniarzy.
Ale dowiedziałem się o tym później.
Mój tato zaciągnął się, by walczyć w II wojnie światowej, przez Pearl Harbor.
Myślicie, że znał kogoś na Hawajach?
Ależ skąd.
Był chłopakiem ze wsi w Zach. Wirginii, gdy ci dranie stanęli na naszej ziemi.
Więc zasznurował wojskowe buty i poszedł walczyć.
Czuł, że to jego obowiązek.
Kokaina w Miami?
Kilogramy z Kolumbii?
To była moja wojna.
Mój obowiązek.
Byłem gotów do walki.
Moja żona postanowiła walczyć razem ze mną.
Bilety poproszę.
Dobrze.
Nie mieliśmy pojęcia, w co się pakujemy.
Rok później...
KOLUMBIA ROK PÓŹNIEJ
...te patriotyczne bzdury wyparowały.
Dobra, kogo mamy?
- Truciznę... - Doskonale. Jeszcze kogoś?
Jaszczura.
Mamy też...
- Pyskatego. - Tego skurwiela.
- Dziękuję za prezent. - Nie ma sprawy.
W walce z narkobiznesem nauczyłem się jednego...
życie jest bardziej skomplikowane, niż się wydaje.
Dobro i zło to pojęcia względne.
W świecie dilerów
robisz, co wydaje ci się właściwe... i masz nadzieję, że się uda.
Szef spojrzy, co się stało.
Zabili Truciznę w La Dispenseria.
- Kto to zrobił? - Chyba Carrillo.
Był też gringo, agent DEA, który robił zdjęcia.
- Podnieś nagrodę. - Za Carrilla?
Zapłacę pół miliona za głowę agenta DEA.
Pół miliona?
Zrób to.
Jak sobie szef życzy.
Pieprzeni gringos.