ISANG ORIHINAL NA SERYE MULA SA NETFLIX
Anumang pagkakatulad sa pangalan, historya ay nagkataon lamang at hindi sinadya.
Ang Magical Realism ay tumutukoy sa nangyayari kapag ang detalyadong,
makatotohanang lokasyon ay pinasukan ng masyadong kakaiba para paniwalaan.
May rason kung bakit ipinanganak ang Magical Realism sa Columbia.
Sa panahong ito, maaaring pakinggan ng gobyerno ng US ang mga sinasabi mo.
Alam nila kung nasaan ka, alam nila kung sino ang kausap mo,
at maniwala ka, alam nila kung sino ang kasiping mo.
Magbukas ka ng cell phone o computer, tiyak na mapapahamak ka.
Ngunit sa Colombia noong 1989, hindi ganoong kadali.
Una, wala noong internet. Walang cell phone.
Ang meron lang sila ay satellite phone,
at para mahuli ang satellite phone, kailangan mong lumipad sa ibabaw nito.
Higit dito, ang mga taong mayroon lamang mga sat phones ay ang mga mayayaman,
ang mga may-ari ng lupa, mga politiko.
At mapalad kami, ang narcos ay ang pinakamayaman sa kanilang lahat.
Anong balita, Lizard?
Lalabas tayo ngayon gabi.
Kapag may signal ka na, hindi mo alam kung sino ang pinapakinggan mo.
Kung kaya noon, ang pamahalaan ng US ay bumuo ng software na maaaring tumukoy
ng mga boses ng aming pakay.
Nakuha ko si Poison sa 400 hanggang 1700 megahertz, mga ginoo.
At nahulaan mo: Wala ring GPS.
Hammer, humanda sa pagsagupa.
Kapag may pakay na kami, kailangan paring hanapin ito.
Kinailangan namin hatiin ang mga signal gamit ang kasama sa baba.
Okay, nasa Modelia siya. Nasa kanlurang bahagi.
Hawkeye, nakuha mo ba?
Maari bang mas tiyakin mo? Nakaantabay na ang mga pulis.
La Dispensaria.
Mayroon akong pinahandang mesa.
Dumating ka ng bandang hatinggabi.
Hindi alam ni Poison iyon, ngunit nakakuha siya ng date para sa sarili niya.
Negatibo kay Hammer. Itong siraulong ito sinabi niya kung saan siya patungo.
Hammer, itigil ang paglusob.
Kanino na natin ito ibibigay? DEA?
-Oo. Ibigay natin ito kay Javier Peña. -Buwisit iyong si Peña.
-Ibibigay ko doon sa isang lalaki. -Sige.
Ang ibig sabihin niya, ako.
Ako si Steve Murphy, Drug Enforcement Agent.
At sa nakikita mo, malalim ang pagkakabaon ko sa Colombia.
Kumusta?
Magsasaya si Poison sa La Dispensaria.
Nakuha ko.
Magkikita sila ni Lizard at ng iba pa ng hatinggabi.
Okay.
Kasiyahan kong ako mismo ang tumugis kay Poison,
ngunit bawal ang DEA sa ibang bansa.
Kaya ginawa ko kung anong gagawin mo.
Tinawag ko ang mga pulis.
La Dispensaria?
Ayos.
Hulaan mo kung sino?
Kasangga mo.
Binigyan niya ako ng regalo.
Poison.
Alam ba niya kung paano ko ibabalot iyon?
Oo, sigurado.
Hindi siya tanga.
Kailangan ko nang umalis.
Iiwan mo sa akin ang bayarin?
Kuripot ang puta.
Kung ikaw ay nagtataka, ito iyong buwisit.
Javier Peña, ang kasangga ko.
At ito si Koronel Carrillo, ang pinuno ng grupo ng naghahanap,
grupong tinulungan namin ibuo para hulihin ang mga masamang loob.
Labis-labis ang pagmamahal niya sa narcos.
Oras ng kasiyahan sa Zona Rosa. Lahat nagpupunta doon.
Lalo na ang mga berdugo. Tawag sa kanila ng mga Colombiano ay sicarios.
-Kumusta, bata? -Uy, kapatid.
Tara sa loob at magpakasaya.
Si Poison, isa siya sa pinakamagaling.
Baliw na tarantadong pumatay ng dose-dosenang tao.
Marahil daan-daan pa nga.
Pero lilinawin ko.
Ipadadala ko si Carrillo doon kahit na walang pinatay si Poison.
Wala din akong labis na pagmamahal sa narcos.
Ito na, mga bata!
Titigil tayo sa 14th at iikot sa kanto.
Riano, Trujillo, kasama ko kayo sa bungad.
-Galvis at Silva, doon kayo sa likuran. -Opo, sir.
Kuha ninyo? Lulusubin natin ito ng lahat ng makakaya.
Pagpapapatayin nating ang mga siraulong ito, tama?
Opo, sir!
Hindi ko kayo masisisi kung ako ang pananagutin ninyo sa patayang ito.
Oo, pinindot ko ang buton.
Ngunit huwag ninyo muna akong tawaging masama.
Mga kababayan kong Amerikano...
Si Richard Nixon, halimbawa.
Nakalimot ang mga tao, ngunit 47 milyong Amerikano ang bumoto kay Nixon.
Akala natin isa siya sa mabubuti.
At akala ni Nixon na mabuting tao si Pinochet ng Chile
dahil galit siya sa mga komunista.
Kaya tinulungan natin si Pinochet.
Pagkatapos bumwelta si Pinochet at pumatay ng libo-libong tao.
Marahil hindi nga mabuting tao sa makatuwid.
Minsan, ang mga masasama ay gumagawa ng mabuting bagay.
Walang nakakaalam nito, ngunit noong '73, papunta na ang Chile
bilang pinakamalaking gawaan at sentro ng kalakalan ng cocaine sa buong mundo.
Ilang beses ko ba sasabihin sa iyo na huwag sasayangin ang asido?
Mayroon silang disyerto para itago ang mga laboratoryo at milyang baybayin
para ipadala ang produkto sa hilaga.
Para maraming magawa, hindi ka maaaring magsayang ng pera! Ano ba!
Napaliligiran kayo!
-Taas ang kamay! -Lumuhod lahat!
-Pero sinira ni Pinochet ang kasiyahan. -Anong nangyayari dito?
Luhod!
Pinasara niya ang 33 laboratoryo at hinuli ang 346 na nagbebenta ng droga.
At pagkatapos, bilang si Pinochet...
pinapatay niya silang lahat.
Makinig!
Ihanda ang mga armas!
Puntirya!
Ihanda ang bala!
Paputukan!
Sabi nila kapag nilipol ang mundo ng isang mapaminsalang nuklear,
ang mga ipis lamang ang makakaligtas.
Sa palagay ko tama sila.
Hindi natamaan ng bala si Mateo Moreno, a.k.a. Cockroach.
Matalino siyang nagpanggap na patay.
Hindi siya namatay sa araw na iyon.
Sa halip, nanalo siya sa loterya.
Nagnanakaw si Cockroach sa kanyang mga amo ng ilang mga buwan.
Naiwan siyang mag-isa sa mundo na may perpektong produkto.
Isang produktong makapag-aalok ng kanyang sariling kagustuhan.
Magsimula kang mag-impake. Kailangan nating umalis ng bansa.
Pinapatay ang buong mundo ng buwisit na si Pinochet.
-Ngunit hindi ka naman komunista. -Hindi, hindi komunista, mas malala.
Mangangalakal ng droga.
-Mangangalakal ng droga? -Oo, mangangalakal ng droga.
Noon, hinahanap pa natin kung anong epekto ng cocaine
sa utak ng tao.
Wala pa tayong masyadong alam, ngunit alam natin na masyadong matapang.
Bibigyan tayo nito ng mas mabuting resulta, okay?
Binibihag ng cocaine ang sentro ng kaligayahan sa utak.
Pipiliin ng daga ang cocaine kaysa pagkain at tubig.
Pipiliin nito ang cocaine kaysa tulog, kaysa pakikipagtalik, kaysa buhay nito.
Ang utak ng tao ay hindi gaanong tulad ng sa hayop na daga.
Maliban na lamang kung cocaine ang pag-uusapan.
Alam ni Cockroach na nasa kanya ang perpektong produkto.
Kailangan lang niyang ipuslit ito sa tamang merkado.
Ang mga pinakamahuhusay na mangpupuslit ay sa Colombia.
MALIGAYANG PAGDATING COLOMBIA
Gaya ni Goldilocks, mayroon siyang tatlong pagpipilian.
At bigyang pansin, dahil lahat ng tatlo ay mahalaga sa kuwento.
Ang magkapatid na Ochoa. Jorge, iyong nasa kabayo ay si Fabio.
Karaniwang mangpupuslit na pamilya sa Colombia.
Matatalino sila at mayaman,
alam ni Cockroach na buhay na masarap ay nagdulot ng kahinaan.
Isa pang maaaring kasosyo ay si José Rodríguez Gacha,
binansagang "The Mexican," dahil sa pag-ibig niya sa tequila at sombrero.
Pinagharian niya ang ruta ng pamumuslit ng esmeralda.
Ang esmeralda ay napakagulong kalakalan kahit na sa pamantayan ng mga Kolumbiyano.
Kung magawa mong nasa itaas...
kung gayon, napatay mo ang mga kaaway.
Kasama. Anong ginagawa mo dito?
Minsan, iyong mga kasamahan.
Inisip ni Cockroach na kalakalan ng esmeralda ay nakasama kay Gacha.
Kaya, doon siya sa ikatlong pagpipilian. Ang taong alam ni Cockroach ay sapat na.
Oo, nahulaan mo. Pablo Escobar.
Ang taong babago ng buhay ko magpakailanman.
Kumikita ng malaki si Pablo sa negosyo ng pamumuslit.
Sigarilyo, alak, marihuwana, lahat ng maisip mo.
Noon, pag-aari ni Pablo ang kalahati ng kapulisan sa Medellín.
Ngunit ang DAS ay ang FBI ng Colombia.
Hindi sila sumunod sa mga alituntunin.
Magandang araw.
Pablo Escobar?
Nasaan si Felipo?
-Hinuli si Felipo. -Walang-hiya. Tauhan ko si Felipo.
Dati siyang nagtatrabaho sa iyo. Makukulong na. Ano sa palagay mo?
-Kilala mo ba itong kausap mo? -Magtigil ka.
-Hindi kita kinakausap. -Hinay, Gustavo, pakiusap.
Magbigay galang ka.
Ngayon, anong problema, Mr. Jose Luis?
Paano mo nalaman ang pangalan ko?
Ikaw si Koronel Jose Luis Herrera.
At iyon si Nacho Ibarra.
Iyon si Garcia, Lopez...
-Iyon ba si Pinilla? -Oo, si Pinilla.
-Iyon si Pinilla. -Oo.
Si Pinilla... at kasama ni Phillipe ay si Esperanza.
Wala akong pakialam. Buksan mo ang trak. Wala akong buong maghapon.
Buksan mo.
Magsabi ka Ginoong Escobar.
Sino ka ba sa akala mo?
Hindi mo man lang itago ang mga kontrabando mo.
Nagbabayad ako ng pribilehiyo, Koronel.
Talaga? Huwag mong sabihin iyan.
Ang mga dokumento mo para mag-angkat? Kailangan mo ng papeles para sa mga ito.
Kunin mo.
Paumanhin, Ginoong Escobar. Hindi kami pulis na namaliit ang sahod.
-Kapatid, hindi ito para sa iyo. -Kung ganun, kanino?
Para kay Carlitos.
Ang anak mo.
Hindi niya ba gustong may telebisyon sa kanyang kuwarto?
Hoy, Pinilla.
Nakuha lang ng anak mong babae ng lisensya, tama?
Meron ako diyang isteryo para sa kotse na napakaganda. Sobrang inam.
Iyong kaibigan mo si Lopez may asawa siya na talaga namang maganda.
-Tama? Napaganda niyang babae. -Oo.
Maganda ang asawa mo, kapatid.
Bakit kasama niya ang katulad mo?
Karapat-dapat naman siyang may alahas, 'di ba?
Bakit hindi ako magpadala sa mga tauhan ko ng ilang regalo?
Koronel, kumusta naman ang iyong ina?
-Kalalabas lang niya ng ospital? -Oo, maayos ang pakiramdam niya.
-Mabuti. Nagpapasaya sa atin iyon, tama? -Oo.
Mga ginoo... sasabihin ko sa inyo kung sino ako.
Ako si Pablo Emilio Escobar Gaviria.
Nasa lahat ng dako ang aking mga mata.
Ibig sabihin hindi kayo makagagalaw ni daliri ninyo sa buong Antioquia
ng hindi ko nalalaman. Naiintindihan ba ninyong lahat?
Isang araw, magiging presidente ako ng Republika ng Colombia.
Kaya, tingnan ninyo, nakikipag-ayos ako para sa aking ikabubuhay.
Ngayon, maari kayong huminahon at tanggapin ang aking alok...
o kaya tanggapin ang kahihinatnan nito.
Pilak...
o tingga.
Ikaw ang magpasya.
-Paalisin mo na sila. Paalisin. -O siya, sige.
Pablo! Pablo!
-Si Pablo ito. -Kumusta?
-Kinagagalak kitang makilala. -Mateo Moreno.
Hindi. "Cockroach" sa mga kaibigan ko.
Ayos, kahapon nag-uusap tayo,
at sa palagay ko magkakapera tayo ng marami sa negosyong ito.
Ipaliwanag mo.
Buweno... kinukuha ko ung masa sa Peru.
Hahawakan ko ang kemikal na parte ng paggawa
at iba pa sa paggawa ng natatanging pulbos na ito.
Kailangan ko ng tulong mo para dalhin sa Colombia.
Ngayon sabihin mo sa kanya kung magkano ito.
Sa Chile, ang maliit na bagay na ito ay sampung dolyar kada gramo.
-Binibenta nila kada gramo? -Oo, napakahusay nito. Tignan mo...
Gagamit ka ng kaunti, at mga 20 minuto, gusto mo nang gumamit ulit.
At saka...
pampatunaw ito. Hinahayaan ka nitong dumumi.
Napakalinis nito. Gusto mo?
Kung napakahusay nito at makakagawa tayo ng pera,
maghanap tayo ng lugar sa mga trak.
Ibenta sa Bogotá, Barranquilla, Cali, Cartagena...
Yayaman tayo.
-Ano ngang pangalan mo na sinabi mo? -Cockroach.
Tignan mo, Cuca...
wala kang pananaw, kaibigan.
Kung ito'y sampung dolyar kada gramo dito...
isipin mo kung magkano ito maibebenta sa Miami.
Gusto ko ang kantang iyon.
Rodrigo! Isa pa.
Gayon nga noon, paraiso ang Miami.
Pumirma ako para sa buhangin, surf at babae.
Noong '79, ang mga masamang loob na hinahabol ko ay naka-tsinelas.
DEA! Tigil!
Isa akong batang DEA agent, pinarehas sa kumpare ko, si Kevin Brady.
Medyo mabagal si Kevin kumilos.
Bakit ka tumatakbo?
Anong meron ka? Ano ito?
-Ano iyan? -Iyang nariyan... isa iyang promosyon.
Tara magdiwang tayo.
Tignan mo ito.
Sige! Sige! Sige!
Ano ka na ngayon?
Magkano ang utang mo?
Paano na ang utang mo noong isang linggo?
Tama iyan, tama iyan.
Ayos. Ayos, sinong pipiliin natin?
Siya kaya?
-Hindi, dapat natin asarin. -Guluhin natin ang utak niya.
Ayun doon. Kita mo siya? Doon sa bar?
-Sino? -Asul na damit, blond. Iyong tipo niya.
-Maganda siya. -Strike!
Ayos.
Murph! Sparrow, alas tres.
Hoy, habang naglalakad ka pabalik, tinitignan niya ang puwit mo.
-Tinitignan niya ang puwit mo. -Magsilayas nga kayo. Kayo naman.
Sinisipingan ka niya gamit ang mata habang naglalaro ka.
Sinisipingan ka niya gamit ang mata. Ng buong oras.
Seryoso ako. Seryoso ako. Tignan mo siya.
-Iyon ang tipo niya. -Iyong blond ba?
Iyong isa pa. Siyempre iyong blond. Siya ang pinakamaganda. Tipo mo.
Niloloko mo ba ako?
-Ewan, pupunta na ako. -Kunin mo siya.
-Oo. -Hoy, habang nandoon ka,
kunan mo kami ng isang pitsel, pwede?
-Huwag kang magmadali. -Tignan mo siya. Ang angas niya.
Kumusta?
Abala.
Sabi ko, "Kung ayaw mo doon hindi kailangang nandoon ka.
Walang pumipilit sa'yong gumawa ng kahit ano." Kaya hindi ko alam...
Oo, nabiktima ako ng mga pilyo.
Pero hindi ko papayagang magtapos ng ganito.
Paumanhin. Nakikita ninyo iyong mga lalaki doon?
Pinagkakaisahan ako.
Tinitignan mo daw ang puwit ko. Sinong titingin sa puwit ng pulis, tama?
Pulis ka?
Hindi pulis talaga. Isa akong DEA.
Drug Enforcement?
Ikaw ang dahilan ng pagmahal ng marijuana.
Sige na, bigyan mo ako ng pabor?
Gusto kong ipakita sa mga lalaking iyon. Bakit hindi mo ibigay ang numero mo?
Kung pekeng numero?
Gagana na iyon.
Uy, may panulat ka ba?
-Pasensya na sa gulo. -Sigurado.
Magandang gabi.
Pahiya.
-Nasaan na ang pitsel? -Ang pitsel? Ay...
Hindi ako bumalik na may pitsel.
Meron lang ako nito at hindi ko mabasa. Anong nakalagay?
-Basahin ninyo at umiyak kayo! -Akin na nga.
Magkanong binayad mo?
-Sulat mo iyan. -Hindi ko sulat iyan.
Naisip ko, ano ba.
Malalang mangyayari, gigising akong isang matanda sa Boca.
Kumusta?
Hindi siya peke?
Naisip kong malalaman mo din. Sa bandang huli, isa ka namang DEA.
At dahil lang doon... nakuha niya ako.
Sa sandaling nakita ni Pablo ang laboratoryo ng pagawaan sa Peru...
nakuha na siya ng cocaine.
Medyo matagal na din.
Ito ang mga kaibigan ko, sina Pablo at Gustavo.
Gusto mo ba ng kaunting kape?
Oo, kape?
Oo, kape.
-Ikaw, Pablo? -Hindi.
Sigurado ka?
Maliit lang ang pabrika ko, pero masagana.
Sa pagdurog ng mga dahon, gumagamit ako ng mga bata dahil sa maliit nilang paa.
Maliliit na mahiwagang dahon.
Ang gaas ang naghihiwalay ng droga sa dahon.
Dito naman, ang asidong asupre ang naglilinis at naglilinis niyon.
Pagkatapos hihiwain iyon, at ihahalo sa gasolina.
Kasunod noon, aalisin mo na ang paninda sa likido.
Hayaang matuyo ng matuyo. Gagamit ka ng amonya para kunin ang masa.
At heto na. Malagkit... pero puro.
Heto ang premyo.
Parang kusina sa inyong bahay.
Parang nagluluto ng cake.
Tanging mas mabuting cake kaysa ano pang natikman mo.
Tignan mo, lumang pangpiga, isang antigo.
Ngayon ilalagay na natin ito sa hurno.
Ito ang isa. Susunod pa ang iba.
Lahat natural, organiko at pampalusog. Napakahusay.
Buweno...
-kukuha kami ng isang kilo. -Isang buong kilo. Perpekto.
-Hindi. -Sabi mo isang kilo.
Kukuha kami ng lima.
Paano natin maitatawid ang lima sa hangganan?
Iyon ang kagawaran ni Gustavo.
Ito ang may magandang makina.
Tinitignan ko nga ito, at ang mainam na taguan ng mga paninda
ay doon sa ilalim ng hulihang gulong.
Ang bilis nito ay 22 at kalahati.
Madali lang ba itong umandar?
'Wag ka mag-alala. Madali ko mailalagay ang limang kilo.
O siya, siya. Kukuha ako ng tatlong sasakyan, pakiusap.
-Sige, kailan mo ba kailangan? -Ngayon, kapatid.
O siya, kukunin namin iyong mga sasakyan at babalik sa laboratoryo.
Bakit pa tayo babalik sa laboratoryo?
Dahil may apat na gulong sa isang sasakyan at iyon ay 20 kilo.
Para sa tatlong sasakyan, iyon ay 60 kilo.
Kaya, kung siyam na dolyar na kita kada gramo, ano?
Siyam na libo kada kilo.
Siyam na libong sa 60 beses... Ang kita ay 540,000.
Ayun na!
-Alam mo bang magmaneho, Cockroach? -Oo.
Si Pablo at ako'y mabilis magmaneho.
Kalahating milyong dolyar iyon, kada biyahe,
gamit ang parehong ruta ng pamumuslit na palagi niyang ginagamit.
Ang pinakamadali niyang paggawa ng pera.
Balik sa Medellín, hindi nag-aksaya ng oras si Pablo.
Bumili siya ng bahay
at nagbukas ng laboratoryo para gawin ang Peruvian paste sa pulbos na cocaine.
Kumusta ka, Gustavo?
Mabaho ang lahat ng ito para sa akin.
Mangmang. Para itong kesong Pranses.
Mas mabaho, mas mabuti.
O siya.
Para saan itong mga ilaw?
Para masabihan ang mga pulis, o ano?
Alalahanin mo na lang ang paglipat ng mga bagay at pagbebenta nito.
Ako ang artista dito, malinaw?
Malinaw.
-Tama? -Oo.
Isang mapanlinlang na operasyon, sa liit ay tinawag nila itong The Kitchen.
Ngunit huwag lang magkakamali, mababago nito ang Medellín magpakailanman.
Alam mo ba ang bagay na inaalala ko, Pablo?
Makakahinga pa ba ang mga manggagawa sa lahat ng usok?
Gagawan natin sila ng tsimenea.
Ayan na.
Mga ginoo, ang unang tatlo?
Kung malaki ang pera sa negosyong ito, sa pangturistang biyahe ako sasakay?
Simula pa lang. Dapat natin ingatan ang pera.
-Huwag kang matakot. -Hindi, huwag kang tanga.
-Sige na. -Magkano ang primera klaseng tiket?
Ewan. Bakit hindi ikaw ang bumili?
Katulad ng anak niya, ang ina ni Pablo na si Hermilda ay sobrang maparaan.
Nay, gaano karami sa palagay ninyo ang magkakasya diyan?
-Humigit-kumulang limang kilo, anak. -Ganoon karami?
Magtiwala ka sa akin, Pablito.
Gusto ko iyan. Gawin natin iyan.
-Pablo. -Salamat, mahal ko.
Si Gustavo iyon.
Limang kilo, tama?
Mahal ni Pablo ang asawa niya, si Tata, at mahal din siya nito.
Isa siyang huwarang asawa hanggang huli.
Ang taong magsusuot ng dyaket ay si Leon.
-Pinapakilala ko ang kaibigan ko. -Kumusta?
Pablo, ito pala si Leon.
Ang kaibigan ni Gustavo na lumaki sa Estados Unidos.
Gusto sa primera klase. Para namang mayaman.
Pablo Escobar Gaviria. Kumusta?
-Leon. -Ikinagagalak kitang makilala, Leon.
Ito ang tatlo.
Kailangan pa natin ng dalawa, tama, Nay?
Tama iyon.
Pablito, siguraduhin mo na hindi ikaw ang magsusuot, okay?
Tignan mo, mahal, hindi magkakasya sa akin iyon.
Subukan mo. Tara dito.
Ayan.
Mahusay, tama?
Isa...
-dalawa... -Marami palang kakasya.
tatlo.
-Dalawa pa. -Nakuha ko. Babalik ako.
Napakakisig niya, hindi ba?
Makinig ka, Leon, bagay sa'yo iyang dyaket.
Oo nga. Paumanhin ginang, maaari ba ninyong iayos ng kaunti itong sa likuran?
Makinig ka dito.
Napakagwapo niya, anak.
Katulad ng bading na modelo, tama?
Ang Leon ay isa sa mga unang nagdala ng cocaine sa Miami.
-Maligayang pagdating sa Estados Unidos. -Salamat. Magandang araw.
Sunod, pakiusap.
Ang kausap niya ay isang loko-lokong baliw na ang pangalan ay Carlos Lehder,
kalahating Colombiano, kalahating Aleman at 100 porsiyentong babaero.
Matinding tagahanga ni John Lennon at Adolf Hitler.
Alamin mo.
Balik sa '79, ang gawain nito ay maglipad ng mga bulto ng damo mula Colombia
sa armada ng maliliit na eroplano.
-Kumusta? -Ano na, bata?
-Maligayang pagdating. -Salamat. Kumusta?
-Ayos naman lahat? -Ayos ang lahat.
Ang init.
Anong ginagawa mo at nakasuot ka ng dyaket?
Gusto mo ang dyaket ko?
Nakuha ko sa Colombia, at may maliit na regalo.
Nakulong ako sandali, natatandaan mo?
Nakita ko ito doon. Isa itong purong lason.
Kung anong meron ka diyan ay isang perpektong produkto.
Sabi ni Pablo mabibighani daw ang mga gringo dito.
-Siguradong magugulo ang utak nila nito. -Oo.
Heto na.
Sige na. Mayroon diyang limang kilo.
Saan ka pupunta?
Kukuha ulit ako ng panibagong dyaket, kapatid.
Magkita ulit tayo tulad nito bukas, ayos?
Ang Leon ay bumiyahe mahigit sa 20 beses sa pagitan ng Medellín at Miami.
Pasok ang droga, labas ang pera.
At ang mga sikat at mayaman sa Miami ay sininghot bawat gramo nito.
At agad-agad, pinalitan ni Pablo ang mga kotse niya ng trak.
Umaapaw na pinuno ni Gustavo ang mga trak ng patatas,
ang pangunahing inaangkat ng Colombia sa Peru.
Hindi niya kailangan pang suhulan ang mga pulis.
Ang masa ng cocaine ay nakatago sa mga pamalit na gulong.
Ang bawat gulong ay kayang maglapat ng 20 kilo.
Sampung trak, 20 kilo bawat isa, pabalik-balik araw-araw,
ikaw na ang magkuwenta. Hindi kaya ng Leon na dalhin lahat iyon.
Kalaunan, nakaisip ng mga bagong paraan ang Leon
para ipuslit ang mga droga sa Miami.
Wala bang taguan sa ilalim ito?
Mga piloto kayo,
kaya madadala ninyo ito ng walang problema.
Tignan ninyo, 150,000 kada kilo, kayong bahala.
Kukuha kami ng apat.
Ayos, mas mabuti.
Dalhin niyo itong dalawa at sabihin kay Jairo bigyan kayo ng dalawa pa. Ayos?
-Ayos. -Perpekto. Salamat ng marami.
-Mamaya na lang. -Mamaya.
Pasok kayo, pakiusap.
Tignan ninyo, nandito ay mga pakete.
Kumuha kayo ng isang pakete... isawsaw ninyo sa mantika at lunukin ninyo.
Madali lang, tama?
Lumunok kayo ng 50, at babayaran ko kayo ng 10,000.
Ayos?
Pero sa inyong dalawa, may problema tayo.
Mga buntis kayo, tama?
Mabuti, hindi sinusuri ng US customs ang mga buntis na babae.
Kayong dalawa madali ninyong malulunok ang 70 kaysa 50.
At babayaran ko kayo ng 15,000 para makatulong sa mga anak ninyo.
Ayos? Ayos. Perpekto.
Sa kaagapan ng '80s, karamihan ay pamunta sa Bogotá
may mga ilang taong ganun ang trabaho doon.
Hindi nila kilala ang isa't-isa. At alam mo ba?
Ang pagpasok ay madali, dahil walang nag-aalala tungkol sa cocaine sa Amerika.
Inisip lang naming lahat ay damo.
Kalaunan, tinatago na ang cocaine sa lahat ng kalakal pagluwas ng Colombia.
Isda, kape, bulaklak, goma, tubo, kahit ano.
Kahit iyon ay hindi sapat.
Ang totoong nagbago ng laro ay pagpuno sa eroplano ng cocaine kaysa damo.
Pinagkakatiwalaan mo ba ang taong iyan?
Hindi ko alam. Nakulong siya noong nasa Estados Unidos.
Bading ba siya o ano?
Panigurado bading siya. Pero marami siyang magagandang ruta.
-Amigos! -Kumusta, Carlos.
Gustavo Gaviria, kinagagalak ko.
-Kinagagalak ko. -Pinsan.
Pablo Emilio Escobar Gaviria. Kinagagalak.
-Pinsan? Kinagagalak ko. -Kumusta ang biyahe mo?
-Maayos. -Simulan na natin ang negosyo.
Sabi sa amin ng Leon nagbabiyahe ka daw ng maraming marijuana sa iyong eroplano.
-Tama iyon. -Magkano bawat biyahe?
-Gaano kalayo? -Miami.
-Mga humigit-kumulang 1,000 kilo. -Isang libong kilo.
Sinasama ang gasolina.
Carlos.
Ano?
Ano kaya kung tanggaling natin ang mga upuan, ang alpombra at ang iba pa
at mag-iwan lang ng puwang sa piloto? Makakapagkasya ka pa?
Iiwan natin ang makina, tama?
Mga ilan pa?
Halos 300 pa.
Maigi kung gayon, Mr. Carlos. Tara at maglakad tayo.
Buwan lang matapos makilala si Cockroach,
nagtatag si Pablo ng unang nakalaang ruta ng droga mula Colombia papuntang America.
Isa itong tunay na milyahe sa kasaysayan ng narkotiko, mga katoto.
Isinara ni Pablo Ang Kusina
at binuksan ang mga laboratoryo ng cocaine sa gitna ng gubat.
Tinatakpan ng kagubatan ng Colombia,
kaya niyang palawakin ang paggawa na walang humpay, ng walang nakakapansin.
May munting regalo kami sa iyo.
Mga Brasilyan.
Pinakamagagandang puwit sa buong mundo, maniwala ka sa akin.
Hindi, masama ang pakiramdam ko.
-Anong meron, Cuca? -Kumusta?
Gustavo.
Anong nangyayari sa inyo?
Palipad-lipad lang kayo kung saan saan
-habang nabubulok ako dito? -Tignan mo, Cuca...
Hayaan mo kaming magpaliwanag...
Sandali.
Mula ngayon, sa lahat ng laboratoryo ko,
magpapatayo ako ng malaking bahay na may air-conditioning, may palanguyan
-At mga puta mula sa Brasil. -At mga puta mula sa Brasil.
-Para lang sa iyo. -May isang problema.
Mga laboratoryo ko ito.
Sandali, walang nakikipagtalo sa iyo.
Ipakita mo sa akin ang pagawaan at mag-usap tayo mamaya.
Hindi maitago ni Pablo ang tagumpay niya sa mga kaibigan.
Mararahas sila, loko at sobrang yaman.
Sanay silang makuha lahat ng gusto nila, sa ano mang paraan.
Kung paano ang tulad nito ay kayang gumawa ng maraming pera.
Ngayon napapatanong ako sa sarili ko... kung kailangan kong masangkot dito.
Ano sa palagay mo, Pablo?
Ang negosyo raw ng "patatas" ay tulad ng "itlog."
Hindi ako sasangkot.
Tignan mo, pare, tinignan kong mabuti ang merkado.
Pag-aangkat ng patatas sa Peru ay madali.
Malamang. Katulad lang ng dating ruta ng pagpupuslit.
Mag-ingat. Kung lahat tayo ay bibili ng patatas ng sabay-sabay,
itataas ng mga taga-Peru ang presyo.
Nagtatanim din sila ng patatas sa Bolivia.
Mapapababa natin ang gastos ng paglilinis kung sama-sama tayong bibili.
Mga kasama, ang pinakamahirap ang pagdala ng paninda sa Miami.
Kailangan mo ng maraming... pagkamalikhain para doon.
Magkano ba ang sisingilin mo sa amin para maging "malikhain?"
Ihatid mo sa akin ang produkto, may tatak.
Dadalhin ko iyon sa Miami at ihahatid sa iyong kausap doon.
Mas mabuti pa, si Lehder na ang gagawa noon.
Maniningil ako ng 35 porsiyento ng halaga ng benta,
titiyakin ko ang kaligtasan ng bagahe hanggang 50 porsiyento ng halaga.
Amin ang sa patatas. Hindi namin kailangan--
Sang-ayon?
Sang-ayon.
Ayos naman sa akin.
O siya, gagawa ako ng sarili kong ruta
at titigil sa paggamit ng serbisyo niyo sa madaling panahon.
Wala kaming inaasang mababa pa.
Kasosyo?
Alam namin ang patakaran ninyo sa mga kasosyo.
Tawagin ninyo na lang kaming... "mabuting kabakas."
Para sa Miami.
Para sa Miami!
PARA SA MIAMI
Nung bago pa lang ako, ang isang kilong huli ng damo ay dahilan na ng pagdiriwang.
At hindi nagtagal, sumasamsam na kami ng 60 kilo ng coke sa isang araw.
Akala namin parte kami ng malaking pagbabago.
Ang totoo ay, hindi nga kami nakakagawa ng bakas.
Hinahayaan nila kumuha kami ng 60 para makapagdala ng 600.
Bumaha ng coke ang bodega ni Pablo.
Hindi ganoon katagal bago malulong ang Miami.
At nais kong sabihin iyon.
Parang ang buong lungsod ay tumatakbo para makakuha nito.
At dahil sa pera...
dumating ang karahasan.
Ang mga Hippie ay napalitan ng mga Colombiano,
at ang mga ito ay hindi nakasuot ng tsinelas.
Sabi ng hukuman ng Miami, ang Colombiano ay tulad ng tasang Dixie.
Gamitin mo, tapos itapon mo na sila.
Hindi na magkasya sa morge ng Dade lahat ng katawan ng giyera sa droga.
Kinailangan pa nilang umupa ng trak na may palamigan
upang mailagay ang mga labis na bangkay.
Iyon ang unang taong nabaril ko.
Isang binatilyong bata para makabili ng alak.
Hoy... isa iyong pagtatanggol sa sarili.
-Tinawagan ka ni Kevin? -Nag-aalala siya sa'yo.
Nakalimutan ba niya sabihin na 17 iyong bata?
Nagbebenta siya ng droga, tama?
-Oo. -Oo, kaya hayaan mo siya.
Anong nangyari?
-Parating! -Patapos na ako ng aking rilyebo
ng tamaan kami ng ilaw at sirena.
Manatili ka sa akin.
Meron akong walang malay na buntis.
Sabi ng paramediko natumba siya pagbaba niya sa paliparan.
Sa oras na dumating na siya sa amin, halos hindi na siya humihinga.
Presyon, 60 over 40.
Malaki ang pupils, mabilis ang pulso.
Alam ko nasobrahan siya sa cocaine,
ngunit walang latak sa butas ng ilong, walang marka ng iniksyon.
Ginawa namin ang lahat.
Namatay siya sa ER.
Tinangkang sagipin ang sanggol.
Namatay ang sanggol sa kamay ko.
Labis kong kinalulungkot.
Nagsilid siya ng 11 ounces ng cocaine sa katawan niya.
Dalawa sa mga bulitas ay nahati.
Labing-dalawang gramo sa kanyang ugat.
Walang makakaligtas doon.
Bakit ayaw makipagkita sa akin ni Pablo?
Naghintay ako buong maghapon sa kanya.
Sabihin mo nga, Cockroach.
Naisip mo bang magkakaroon ka ng ganito karaming pera?
Wala akong pakialam sa pera. Ang sinasabi ko ay pag-aaregluhan.
Kung hindi sa akin, namumuslit pa rin kayong dalawa ng sigarilyo.
Bibigyan kita ng payo.
Huwag mo sasabihin kay Pablo.
Hindi siya mapagpatawad tulad ko.
Wina-walanghiya ni Pablo si Cockroach.
Ngunit dapat na nakinig si Cockroach kay Gustavo.
Sa halip, nakahanap siya ng ibang paraan para kunin ang kanyang bahagi.
Tigil!
Anong mayroon sa pamalit na gulong?
Tatlong daan at siyamnapung kilo, Pablo. Nawala namin iyon.
Gustavo, anong ibig mong sabihing "nawala namin iyon?"
Gaya ng sabi ko, nawala namin iyon.
Nawala namin iyon?
Naglaho lang? Sa hangin o ano?
Huwag mo akong lokohin, Pablo. Nawala namin iyon.
Mukhang pinatigil sila ng mga pulis noong papaalis sila ng Ipsalia.
Alam mo...
binayaran natin lahat ng pulis mula dito hanggang Ipsalia.
Paano tayo mawawalan ng bagahe, kapatid?
Mukhang biglang naging tapat na si Koronel Herrera.
Alam mo iyon?
At magkano ang hinihingi niya?
Malaki.
Anong gagawin mo?
Bumalik ka dito, Pablo.
Huwag mo ipagsapalaran para sa buwisit. Bumalik ka.
Saan ka pupunta, Pablo?
Pablo?
Anong nangyayari, kapatid?
Ginoong Escobar...
-kailangan natin ulit mag-areglo. -Kumain ka ng tae.
Kumakain ka ng tae.
Paano kung barilin kita?
Sigurado ka ba dito, Koronel?
Hindi siya tumitigil tumawa simula pa nung mahuli.
DAS tayo, Ibarra.
Anong gagawin ng bading?
-Ayun tayo. -Hindi, baba, baba pa.
Hindi ganyan kababa.
Handa.
Isa pa, isa pa. Handa na ako.
Hindi pa alam ni Pablo noon
ngunit ang mugshot na ito ang magdudulot sa kanya ng maraming pighati kalaunan.
Tanggalin ang posas.
Maaari ka nang umalis.
Umupo ka, Ginoong Pablo.
Bumilang kami ng 300 kilo mula sa mga trak na iyon.
Nagkakahalaga sa kalakal iyon ng mahigit apat na milyong dolyar, Ginoong Escobar.
At binibigyan mo lang kami ng 150,000.
Iyon ang pinag-usapan natin.
Alam mo ba?
Kabuhayan ko ang makipag-areglo.
Ngayon, maaari mong tanggapin ang alok ko o tanggapin ang resulta nito. Mamili ka.
O kaya maaari tayong mag-areglo ulit, upang magkasundo tayo,
at ang lahat ay uuwing masaya.
Sang-ayon?
Bibigyan kita ng isang milyong dolyar...
sa isang kondisyon.
Ano iyon?
Mayroon sa pangkat ko ang nagbigay sa'yo ng halaga sa kalakal ng cocaine ko.
Kung hindi, paano mo malalaman?
Bigyan mo ako ng pangalan...
at hindi mo na kailangan pang hatiin ang pera sa kanya.
Lumilitaw na si Cockroach ay tunay na ipis.
Hindi lang niya binenta si Pablo sa may kapangyarihan,
ninanakawan niya din pala ito at nagbebenta din ng coke sa Miami.
Ang kasosyo ni Cockroach ay si Germán Zapata,
Colombianong may negosyong pagtutubero
na nagsilbing bungad para sa operasyon ng cocaine.
Mayroon siyang 1200 na susi sa van... at hulaan mo, sinong bumibili ng bagahe?
Ang plano ay magpalitan ng sasakyan at mahuli si Zapata pag-alis sa pantalan.
Labing-dalawang daang kilo.
Mailalagay kami noon sa pabalat ng Miami Herald.
Okay, gringos.
Zapata, kumusta ang pagtutubero?
Mainam.
-Ano sa tingin mo? -Negosyo sa pagtutubero ay napakabuti.
Tara, kaibigan. Ipapakita ko sa iyo.
Tama ang lahat ng nangyayari.
Sabi ko nga, kaibigan...
Isang daang porsiyentong puro.
Maliban sa may balak si Pablo kay Cockroach.
Puno ang bagahe dito, Murph...
Walang kikilos! Walang kikilos.
Dapa!
Baba ang kamay!
Huwag ka tumingin sa akin.
Buwisit...
Sa kaso ng Estado ng Florida laban kay Juan Diego Díaz,
matapos isaalang-alang lahat ng konsiderasyon,
ang piyansa ay itinakda sa dalawang milyon o buklod na 200,000.
Dumating ako ng maaga sa hukuman, ang araw ng palilitis ng La Quica.
Pahayag ko ang maglalagay sa walanghiyang iyon sa kamatayan.
Ayon sa US attorney, naabot ni La Quica ang piyansang 2 milyong dolyar,
nabayaran gamit ang wire transfer mula... bakit hindi kaya mo hulaan?
Nakasampa si La Quica at nakabalik ng Medellín ng hatinggabi.
Mula '79 hanggang '84, mayroong 3,245 na patayan sa Miami.
Sa labas ng Kawanihan ng Turista at mga pulis,
walang masyadong may pakialam.
Ang napansin lang ng pamahalaan ng Estados Unidos ay ang pera.
Bilyong dolyar kada taon, umaagos mula Estados Unidos papuntang Colombia.
At iyon... ang hindi matanggap ng Amerika.
Ang grupo ng makapangyarihang negosyante ay nakipagkita kay Presidente Reagan.
Natakot sila na ang ekonomiya ng droga ay baka humadlang sa ekonomiya ng Miami.
O kaya... siguro naiinis sila dahil wala silang nakukuhang hati.
Kahit anuman, ang mga negosyante ay dumating naman sa tamang pagkakataon.
Balik-eskwela para sa kabataan ng Amerika...
Panahon para sa Amerika upang umangkop laban sa bagong kalaban.
Ang droga ay nagbabanta sa ating lipunan.
Nanganganib ang ating saysay at pinipilas nito ang ating katatagan.
Pinapatay nito ang ating kabataan.
Iyon ay ang klasikong Reagan.
Makabayan, tuwiran at matatag.
Nangako siyang hahabulin ang droga sa ugat nito.
Ngunit si Nancy ang nakaagaw ng palabas.
Sa mga kabataan, ang buhay ay dakila. Pero hindi kapag hindi ninyo nakikita.
Imulat ang mata sa buhay, upang makita ang buhay na binigay ng Diyos
bilang mahalagang handog sa kanyang mga anak.
Sumang-ayon sa buhay.
At pagdating sa droga at alak... magsabi lang ng hindi.
Huwag, huwag, huwag! Huwag, Pablo, huwag, huwag!
Huwag, huwag!
Sabi nila kapag nilipol ang mundo ng isang mapaminsalang nuclear,
ang mga ipis lamang ang makakaligtas.
Iwanan ang basura diyan.
Sa palagay ko ay mali sila.
Sa karera niya, nakapatay si Pablo ng mahigit sa isang libong pulis.
Ngunit nalaman ko lang ito nang lumaon.
Nagpatala para lumaban ang tatay ko sa World War II dahil sa Pearl Harbor.
Pero may kilala ba siya sa Hawaii?
Walang paraan.
Isang batang magsasaka sa West Virginia, pero umapak ang mga ito sa lupa namin.
Sinintasan niya ang kanyang sapatos at nakipaglaban.
Tungkulin niya iyon.
Cocaine sa Miami? Mga kilo sa Colombia?
Ito ang laban ko.
Ito ang tungkulin ko. At handa akong makipaglaban para dito.
At ang asawa ko ay handa ding makipaglaban kasama ko.
Ang tiket ninyo po.
Okay.
Wala kaming alam sa kahaharapin namin.
Matapos isang taon...
kalokohang iyon ay lumipad palabas.
Pare, anong mayroon tayo?
-Si Poison... -Mahusay. Sino pa?
Si Lizard.
Si ano...
-Big Badmouth. -Walanghiya iyan.
-Salamat sa regalo, agent. -Walang problema.
Kung meron akong isang natutunan sa mundo ng droga,
ay ang buhay mas magulo pa kaysa sa iniisip mo.
Mabuti at masama... magkakaugnay itong konsepto.
Sa mundo ng mangangalakal ng droga, gawin mo ang naiisip mong tama...
at umasa para sa pinakamabuti.
Tignan mo ang nangyari, amo.
Pinatay nila si Poison sa La Dispensaria.
-Sino gumawa? -Sa palagay ko si Carrillo.
At may isang gringo na DEA agent na kumukuha ng mga larawan.
-Taasan mo ang patong sa ulo. -Kay Carrillo po?
Magbabayad ako ng kalahating milyon sa ulo ng isang DEA agent.
-Kalahating milyon? -Gawin mo.
Sabi ninyo po.
Buwisit na gringos.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni: Ferdinand V. Gaspar