NETFLIX - ORYGINALNY SERIAL
Oparty na faktach. Postaci
i zdarzenia zmieniono.
Podobieństwo postaci jest przypadkowe.
Kiedy wyjeżdżałem z Miami,
Amerykanie wciągali rocznie około dwustu ton kokainy.
Aby zadowolić amerykańskie nosy, przemytnicy rozwinęli swoją działalność.
- Proszę, skarbie. - Dziękuję.
To Bahamy?
Tak.
Piękne.
Tak często latali,
że musieli mieć gdzie tankować między Kolumbią a Miami.
Dlatego Carlos Lehder kupił wyspę na Bahamach,
jako punkt tranzytowy dla narkotyków i pieniędzy.
Okazało się, że było to dobre miejsce na imprezy.
Współczesna Sodoma i Gomora, na której królowały ulubione przez Carlosa
seks, narkotyki i neonaziści.
Czas się zabawić!
Problemem nie był już popyt... tylko podaż.
Powinniśmy już być nad Amazonią.
Z wysokości 3 kilometrów Kolumbia jawiła się rajem pełnym dziewiczych lasów.
Ale na ziemi wyglądało to nieco inaczej.
Pablo zbudował ze wspólnikami laboratoria wielkości miasteczek.
Od liści przez pastę po proszek, produkowali dziesięć ton tygodniowo.
Przy cenie 50 kawałków za kilogram rocznie dawało to 5 miliardów dolarów.
Z tymi kolesiami nie było żartów.
Kuzyn Pabla, Gustavo, przywiózł z Niemiec chemików, którzy upłynniali kokainę.
Dodawali ją do alkoholu, kawy, a nawet tak dla zabawy...
do coca-coli.
Kokainy nie ukrywano już między produktami.
Pójdzie lepiej niż oryginał.
To był główny produkt.
Czas zgarnąć od Pabla trochę kasy.
Handlarze mieli nawet własne psy wykrywające narkotyki.
Gacha założył się , że niemieccy naukowcy nie oszukają jego psa.
- Szukaj. - Co jest?
Patrzcie tylko.
Twój rasowy pies nawet się nie zatrzymał.
W tej łodzi nie ma koki.
Spójrz tu.
Jest wmieszana w szklane włókno kadłuba.
Dawaj forsę... gotóweczka!
Ktoś cię wystawił do wiatru z tym psem.
- Potrzymaj. - Marquessa, psiunia...
Dobrze już, dobrze.
- Odbiło ci? - A co?
To mój pies.
Skurczybyk.
Co się stało?
Chcesz wiedzieć? To sobie zobacz.
Pablo?
- Pablo, mamy cholerny problem. - Pieprzony morderca.
- Zabił psa. - Mam to gdzieś.
Jak czegoś nie zrobimy, zabiją nas wszystkich.
- No, chodź, stary. - Skurczybyk.
Zobaczmy...
To jest ten problem?
Ludzie nas obserwują i dziwią się,
skąd dwaj pomniejsi biznesmeni
mają nagle tyle gotówki.
Słuchaj, Gustavo...
po prostu ją wypierz.
Zrób tak, żeby wyglądała na legalną.
Sam Al Capone tak robił.
- Al Capone? - Al Capone.
Kretyn z ciebie, Pablo.
- To beznadziejny przykład. - Niby czemu?
Bo Al Capone nigdy nie miał tyle szmalu.
Nie tak łatwo go wyprać.
W takim razie...
musimy kupić większą pralkę.
I tak też zrobili.
Na papierze Pablo miał firmę taksówkarską o rekordowych zyskach.
Były to trzy auta,
ale przynosiły ponad pięć milionów dolarów tygodniowo.
Gacha miał super dochodową kopalnię szmaragdów wszech czasów.
Wstrzykiwał olej do kiepskich kamieni, żeby błyszczały
opychał kumplom w Miami za narkotykowy szmal,
a oni dawali je prezencie dziwkom.
Wszyscy byli zadowoleni.
Ale mimo starań nie byli w stanie ukryć takiej kasy.
Której wciąż przybywało.
Wydajesz za dużo szmalu, Pablo.
Masz obrazy Picassa, Dalego, farmy,
domy, apartamenty, łodzie, samoloty, auta.
Mówiłem ci, musimy trzymać się w cieniu.
Jak będziesz się tak afiszował, trafisz na okładkę Forbesa.
A wtedy rząd dobierze się nam do dupy.
Przestań, Gustavo.
Co mam powiedzieć?
To go zakop.
- Jak to? - Zakop ten szmal.
I przestań pieprzyć.
Do roboty, mięczaku.
Tak też zrobili.
Zakopali pieniądze na polach...
schowali je w caletas, kryjówkach, w ścianach i sufitach.
A nawet wypchali kanapę matki Pabla milionem dolarów.
Mamo.
- Modlę się, Pablo. - Tylko na chwilkę.
Usiądź.
Nie jest zbyt wygodna, Pablito.
Kupię ci nową.
Nie byłoby lepiej włożyć te pieniądze do banku, synku?
Nie.
Bankierzy to bandyci.
Naprawdę?
Pablo zwał swego księgowego "Czarnobrodym" nie przez wygląd pirata,
tylko dlatego, że miał sporządzić mapę ukrytych skarbów.
Ale nawet pirat nie wystarczył.
Problemem była sama Kolumbia.
To zbyt mały kraj na tak wielki majątek.
W końcu ktoś gdzieś musiał spróbować ukraść skarb handlarzy.
Według magazynu Forbes...
MILIARDERZY ŚWIATA
...handlarze narkotyków są bogatsi
od najbogatszego kapitalisty w tym kraju.
Pokaż.
Co zrobią, jak porwiemy kogoś z ich rodziny?
Zadzwonią na policję?
Dowódco.
Tu jest napisane, że Gacha, Meksykanin, jest najbogatszym człowiekiem na świecie.
Proponuję porwać jego syna.
To kompletny psychol, towarzysze.
A do tego ma w kieszeni pół armii.
Bracia Ochoa są na 14. miejscu na liście.
Ich siostra, Marta, studiuje.
Może ją?
To mi pasuje. Bracia Ochoa to mięczaki.
Chwileczkę!
A może Pabla Escobara?
Wiem, co sobie myślicie.
Nikt nie ważyłby się porwać handlarza narkotyków.
Ale w takim razie nie znacie M-19.
M-19 była komunistyczną bojówką,
grupą studentów i intelektualistów,
którzy za dużo naczytali się Marksa.
Ich dowódcą był Ivan "Groźny" Torres...
profesor historii bez wiedzy o partyzantce,
ale za to znający siłę symboli.
Włamał się do Muzeum Quinta de Bolívar
ze swoim kumplem Alejandro i jego dziewczyną, Elisą,
i ukradł narodowy skarb: szablę Simóna Bolivara...
generała, który wyzwolił kraj spod władzy hiszpańskiego imperium.
Dowcipnisie zostawili kartkę z napisem:
"Bolivarze, twoja szabla wraca na pole bitwy".
Było to genialne posunięcie... chwyt marketingowy wyprzedzający epokę.
Z dnia na dzień stali się sławni.
Ale sława uderzyła im do głowy.
A Pablo Escobar?
Jest z nich najbogatszy.
Escobar rozdaje pieniądze biednym.
Masz rację.
Escobar to człowiek z ludu.
Dla mnie to równy gość.
A więc, dobrze.
Zaczniemy od braci Ochoa.
13 marca 1981 roku, dzień porwania Marty Ochoa,
był również dniem setnej podróży Lwa do Miami.
Dzień dobry.
Pan i pani Murphy.
Czy kot ma jakieś papiery?
Poproszę.
Dziękuję.
Proszę chwilkę poczekać.
Ta para nie ma formularza B-47 ani dokumentu identyfikacyjnego I-435.
Mówi chyba o Puszku.
Tak, mają ze sobą amerykańskiego kota.
Jasne, ale bez formularza I-435 nie mogę oficjalnie stwierdzić, że to kot.
Nie mam też gwarancji, że jest amerykański.
Nie chcę komplikować panu życia.
Dobrze.
Mój szef ma dziś podły dzień. Żona go chyba zostawiła.
Jest w kiepskim humorze, więc... czy ten kot jest dla państwa ważny?
Słucham?
Dobrze.
Proszę ze mną.
Proszę tutaj poczekać.
Mój szef poprosi później o ten dokument.
Jak długo to potrwa?
Nie wiem.
Pablo!
Gdy ja starałem się dostać do Bogoty,
Pablo próbował wejść do świata polityki.
Gdy powiedział, że chce zostać prezydentem Kolumbii, nie żartował.
- Witaj, Pablo. - Witaj, Valerio.
- To moja żona, Tata. - Witam.
Nie martw się. Wszystko będzie super.
Nie mam doświadczenia z takimi wiecami.
Po prostu bądź sobą.
Byłoby lepiej, gdyby pani tu nie było.
Słuchaj, tu jest mnóstwo ludzi.
To może zaszkodzić dziecku.
Wracaj do domu.
Gdzie ten facet? Czekamy od kilku godzin.
Może jest na "terapia de pareja".
Na czym?
Na terapii małżeńskiej.
Aha.
Co robisz?
Ćwiczę hiszpański.
Witam w Nuevos Tiempos.
Mówi Valeria Velez. Jest tu ze mną człowiek zwany "Robin Hoodem"
przez hojność dla biednych obywateli miasta.
Tak, dobrze słyszeliście.
Porównała Pabla Escobara do cholernego Robin Hooda.
W pewnym sensie miała rację.
Gdy nie masz gdzie chować kasy,
rozdajesz ją biednym.
Ale nie będę wyprzedzał faktów.
Proszę opowiedzieć o swoim programie "Medellín bez slumsów".
Urodziłem się w Rionegro, niedaleko stąd.
Zadałem sobie pytanie, jak rząd, który istnieje dla ludzi,
może nie mieć pojęcia, czego ludzie potrzebują.
Szpitale, programy socjalne i sportowe,
oraz budowa 400 domów dla miejscowej społeczności.
Ponoć powiedział pan mamie, że któregoś dnia zostanie prezydentem.
Czy ma pan aspiracje polityczne?
Absolutnie żadnych. Moja firma pochłania mi większość czasu.
Powiem pani jedną rzecz.
Od dziesiątek lat nasz kraj jest rządzony przez Lopeza i inne bogate rodziny,
które zbiły fortunę, wykorzystując biedaków.
W przeciwieństwie do mnie, oni nie znają marzeń zwykłych ludzi...
Wiesz, kto to jest?
Pewnie mógłby nam pomóc wwieźć kota.
Niewiarygodne.
Nie wiedzą, że to handlarz narkotyków.
Dziękuję bardzo.
Wtedy Pablo był zaledwie punktem na moim radarze.
Nie wiedziałem, że dla niego stanę się tym samym.
Czekamy od wielu godzin. Dziękuję, że się pan zjawił.
Moja żona jest zmęczona, więc oto świadectwo szczepień kota.
Pański paszport.
Słucham?
Poproszę o paszport.
Tylko jego.
Czym się pan zajmuje w ambasadzie Stanów Zjednoczonych, panie Murphy?
Utrzymaniem czystości.
Kolejny woźny.
Wasza ambasada musi być bardzo czysta.
I to jak. Zdziwiłby się pan.
Kot może wjechać.
Miłego pobytu w Kolumbii.
I w ten sposób narkobossowie namierzyli mnie już pierwszego dnia.
Co do Valerii Velez, dziennikarki, która przeprowadziła wywiad z Pablem... uwaga.
Była równie niebezpieczna, jak M-19.
Twoja żona robi to na stojąco?
Nie waż się nigdy znieważać Tatę.
Słyszysz?
Wybacz mi, Pablo. Przepraszam.
Wybacz mi.
To się już nie powtórzy.
Obiecuję.
Jak mogę cię udobruchać?
Chcesz mi włożyć w tyłek?
Trzeba jej to przyznać.
Od razu dostrzegła w Pablu okazję.
I odpowiednio się ustawiła, by go wykorzystać na całego.
Podobnie jak mój partner, Javier Peña,
który uznał, że najłatwiej mieć bossów na oku
spotykając się z tymi kobietami, co oni.
Za każdym razem idzie nam lepiej.
Jesteś niesamowity, Javi.
Nie przesadzaj.
To prawda.
Masz coś do picia?
Whisky albo wodę z kranu.
Wodę.
Brakuje w tym mieszkaniu kobiecej ręki.
Mnie pasuje, jak jest.
To nie była propozycja.
Masz.
Jako klient musiałbyś zapłacić z góry.
- I nie wiedziałbyś, jak się nazywam. - Bez obrazy.
To kasa od Wuja Sama za informacje, których mi nie udzieliłaś.
Bierz.
A wiza?
Daj mi coś konkretnego, to o tym pogadamy.
Co robisz w ten weekend?
- Jadę do Medellín. - Praca czy przyjemność?
Muszę się zająć swoim dzieckiem.
Zapłacę.
Ci goście są bogatsi od twojego Wuja Sama.
Chodź tu.
- Bo co? - Pocałuj mnie.
Pocałuj mnie.
To będę musiał znaleźć inną dziewczynę.
Powodzenia. Wszystkie jedziemy do Medellín.
Niektóre nawet samolotem.
Heleno?
Czyja to impreza?
O, Boże! Co to było?
Chyba 38. Parę przecznic stąd.
Witaj w Bogocie.
Może dokończymy pod łóżkiem?
Jedna sprawa. Kto ci o tym powiedział?
Matka Teresa z Kalkuty.
Pablo mówi, że nie zapłacą M-19 ani grosza za Martę Ochoa. Gustavo też.
- A Jorge? - Nie. Jorge się nie zgadza.
- Więc co? - Mają się wszyscy spotkać.
W Las Margaritas.
- Wszyscy? - Tak, będą tam wszyscy.
Pierwszy dzień w Ambasadzie Amerykańskiej.
- Poznałem swojego partnera... - Javier?
...który przedstawił mnie agentom DEA.
To Weaver i Wiśnicki.
Nasi wcześni emeryci.
- Wal się. - Koniec urlopu.
Jedziemy do Medellín.
Przyślemy raporty T-3. Mają iść prosto do Waszyngtonu.
Jedziemy do Medellín?
- Potem grupie militarnej. - Żołnierze... to jest Murphy.
Murphy, żołnierze.
Doradzają armii co do zagrożeń ze strony komunistów na wsi.
To tajne!
- Już nie. - O tym decyduje pani ambasador.
Nie ma sprawy.
I ostatni przystanek... gabinet pani ambasador.
Po co wam te informacje?
W weekend do Medellín jedzie cały tabun prostytutek.
Luksusowe dziwki z Bogoty.
Przelot 1. klasą, 5-gwiazdkowe hotele.
Bossowie mają spotkanie i imprezę.
Co ma z tym wspólnego M-19?
Porwano Martę Ochoa. Nasze dane wskazują na M-19.
Potrzebny mi dostęp do ich akt, żeby to potwierdzić.
Jak się okaże, że choć dolar z pieniędzy amerykańskich podatników
poszedł na te dziwki, dobiorę ci się do skóry.
Dobrze, dziękuję. Jeszcze jedno.
Tak?
Na wizie dla informatora potrzebny pani podpis.
Martwisz mnie.
Lubi cię, co?
Ten informator to dziwka?
Każdy dla kogoś pracuje.
Następnego dnia leciałem z Peñą do Medellín,
rodzinnego miasta Pabla.
Pierwszy przystanek: szkoła imienia Carlosa Holguína,
baza operacyjna pułkownika Carrillo.
- Dzień dobry, majorze. - Dzień dobry.
Wasze informacje potwierdziły się. Traquetos zbierają się w Las Margaritas.
Poznaj naszego nowego agenta, Steve'a Murphy'ego.
Świeże mięso.
Potem pojechaliśmy do luksusowego hotelu, gdzie mieli się spotkać bossowie.
Zrobione zdjęcia, miesiącami pomagały identyfikować tych gości.
Był tam Carlos Lehder...
bracia Ochoa...
Fernando Galeano, "Wilkołak"...
To Gacha?
Nigdy go nie widziałem z innymi handlarzami.
I na koniec... Gustavo i Pablo.
Zrób zdjęcia temu skurwielowi.
Wszyscy pod jednym dachem, a my dzięki Peñi mogliśmy to udokumentować.
Nie wiedzieliśmy, że jesteśmy świadkami
powstania osławionego kartelu z Medellín.
Pablo wykorzystał porwanie Marty Ochoa,
by po raz pierwszy zgromadzić wszystkich handlarzy narkotyków.
I ogłosił się ich przywódcą.
Panowie, proponuję stworzyć jedną organizację,
skupić środki na szkolenie, wymianę wiedzy i zakup informacji.
Żeby nasz przekaz był jasny, nazwiemy naszą grupę...
"Śmierć Porywaczom".
Moja propozycja jest taka...
Ja zajmę się częścią operacyjną.
Wy pokryjecie tylko moje wydatki.
W zamian otrzymacie panowie
dwie rzeczy.
Pierwsza... obiecuję położyć kres porwaniom.
Druga... i w tej chwili najważniejsza...
obiecuję, że rodzina odzyska Martę Ochoa.
Śmierć Porywaczom!
Pojawienie się dziwek oznajmiło koniec spotkania.
Informatorka Peñi znalazła się w końcu
w samym centrum akcji.
Wchodźcie! Dobrej zabawy!
Nie zapominajcie o La Quice! Nim się też zajmijcie.
Usiądź, kochana.
- Jak się masz? - Dobrze. A ty?
Podoba mi się twoje sombrero.
Do twarzy ci w nim.
- Naprawdę? - Bardzo twarzowe.
Zobaczmy.
Bardzo ładnie.
Powinna już tu być.
Może powinęła jej się noga?
Nie jest głupia.
Może się dla ciebie maluje.
Tak.
Helenie tak zależało na wizie,
że gotowa była zrobić wszystko, żeby ją zdobyć.
I w tym tkwił problem.
Jesteś zmęczony.
Pomogę ci się rozluźnić.
Co robiliście na tym spotkaniu, że się tak zmęczyłeś?
A co słyszałaś?
Nic. Tak tylko mówię.
Ponoć wyszła już dawno temu.
Pewnie nie żyje.
Nie zabiliby jej w hotelu.
W takim razie gdzie indziej.
Wiedziała, co ryzykuje.
Jak mamy tam wrócić, to teraz.
Musisz znaleźć tę dziewczynę.
Może zgarnąć jakiegoś sicario?
- Idę z tobą. - A świeże mięso?
Poczekaj tu, może się zjawi.
- Dobra. Gdzie idziecie? - Poszukać jej.
Dobra, chłopaki.
Chłopaki.
Co jest?
Ta mała się nie rusza. Leży jak kłoda.
Co, załatwiłeś ją?
Teraz moja kolej.
Gdzie ta dziewczyna?
- Gdzie ona jest, dupku? - Nie wiem.
Nie wiem.
Przyduś go.
Koniec zabawy.
Muszę ją trochę przycisnąć.
Gacha chce sprawdzić, co ona wie.
Gacha ma paranoję.
Czekaj... Nie lubię posiniaczonych.
Zabawię się jeszcze trochę i ją puszczę.
W porządku, chłopaki.
Jest cała twoja!
Przyłóż jej trochę!
Jakieś wieści?
- Powiedzieć mu ? - Nie.
Pamiętaj, co mówił Carrillo.
Przepraszam, nie mówię po angielsku.
- Jak daleko stąd? - No, już, gnoju.
Heleno?
Zabiorę cię stąd.
Obiecuję.
W porządku. Wynosimy ją.
Przyjąłem, majorze.
Jedziemy, chłopaki.
Ej, gringo. Dzwoni Carrillo. Jedziemy.
No habla inglés, co?
Gdzie, kurna, Peña?
- Gdzie Peña? - Tam.
- Co z nią? - Dostała leki.
- Wyjdzie z tego? - Fizycznie, tak.
Psychicznie, nie mam pojęcia.
- Specjalnie mnie zostawiłeś. - Słuchaj...
Nie rób tego, jak mamy być partnerami.
Nie przyjechałem tu, żeby stać z boku i się przyglądać.
Cokolwiek by się nie działo... wchodzę w to.
Kapujesz?
Kapuję.
Mam nadzieję, że wiesz, co to znaczy.
Wiadomość Pabla dla porywaczy była prosta.
Będzie zabijał ich po kolei, aż odnajdzie Martę Ochoa.
Ivan Groźny myślał, że uda mu się przeczekać w ukryciu w dżungli.
Że wcześniej czy później handlarze się poddadzą.
Gruby błąd.
M-19 nie mieli szans.
"Oddajcie Martę Ochoa bezpieczną i zdrową, albo twoja rodzina będzie następna".
Podpis: "Śmierć Porywaczom".
Proszę, wypuśćcie mnie.
- Szybko! - Proszę, nie!
Nie muszę chyba mówić, że Marta Ochoa znalazła się cała i zdrowa.
Ale zabijanie się nie skończyło.
Pablo zasmakował w rozlewie krwi.
- Powiedz, żeby podszedł bliżej. - Trochę bliżej.
Podejdź trochę bliżej!
Wie szef, co? Może trochę wyżej.
Trochę wyżej i trochę bliżej, żeby było widać drzewo!
Tak dobrze.
Teraz trochę wyżej... żeby było widać drzewo!
ŚMIERĆ PORYWACZOM
Jeszcze trochę.
Tak trzymać! Dobrze.
- O wiele lepiej. - Tak, szefie.
Nie mówiłem, żeby nikogo nie wpuszczać do parku?
- Zajmę się tym. - Oszalałeś czy co?
Skończony idiota.
To kobieta z dzieckiem.
Zrób zdjęcie, żebyśmy mogli wysłać do gazety.
Masz.
Dzień dobry pani.
- Dzień dobry. - Przepraszam, ale dzisiaj park zamknięty.
Jak to, zamknięty?
Odprowadzę panią.
Czemu zamknięty? Przychodzę tu codziennie.
Dlatego, że nieprzyjemnie pachnie i dziecko mogłoby się źle poczuć.
Wydawało mi się, że coś czuję.
- Naprawdę? - Tak.
Jaki śliczny dzidziuś.
Wykapany tatuś. Dziękuję bardzo.
- Musi być pani z niego dumna. - Tak, oczywiście.
My z żoną też niedługo będziemy mieli dziecko.
W takim razie, gratulacje!
Nie wiem, chłopiec czy dziewczynka, oby zdrowe.
Tak, oczywiście. Zdrowie najważniejsze.
Wysłanie zdjęcia dyndającego członka M-19 do gazet
sprawiło, że Pablo poczuł się niezwyciężony.
Skoro mógł to zrobić budzącym lęk komunistom,
to mógł każdemu.
Ivan Groźny szybko się zorientował...
że pozostało mu tylko jedno.
Witaj, Don Pablo.
Co mamy zrobić z tym gościem?
Mam go załatwić czy co?
Jak widzę, nie zamierzasz przestać.
Przyszedłem, żebyś mógł dokończyć, co zacząłeś...
ale z pomocą szabli Bolívara.
To piękny prezent. Dziękuję bardzo.
Wstań.
Gwarantuję, że nie spadnie włos z głowy tobie ani twojej rodzinie.
Od tej pory będziemy pracować razem.
Odejdź w pokoju, bracie.
Czy to to, o czym myślę?
Chyba sobie żartujesz.
Zajmiesz się kierowaniem codziennymi działaniami.
A ty czym?
Wyzwoleniem Kolumbii.
Przedstawiam ci kartel z Medellín.
Narkobossowie mieli swoją armię, ale my z Peñą też.
Wielu Kolumbijczykom, jak majorowi Carrillo,
tak bardzo zależało na lepszej przyszłości kraju,
że zrobiliby wszystko, żeby ją zapewnić.
Była to wojna, która miała wstrząsnąć całym krajem.
W jej wyniku... moje życie też miało ucierpieć.
Nawet moja żona, chciała pomóc.
Znalazła pracę jako pielęgniarka w miejscowej comuna.
Chciała coś zmienić.
Tylko pewnie zapomniała, że byliśmy w Kolumbii.
Ochroniarz będzie mnie codziennie zawoził i odwoził.
- Tak. - Będzie czekał na mnie cały dzień.
Ostatni raz byłaś w kościele na naszym ślubie.
Pan Bóg wraca do mojego życia. Zatrzymaj się.
Chwała Bogu.
Ochroniarz ma cię w tej komunie bez przerwy mieć na oku.
Zostawiliśmy otwarte drzwi?
- O, Boże, Steve! - Cofnij się!
Stój tu i się nie ruszaj.