NETFLIX - ORYGINALNY SERIAL
Oparty na faktach. Postaci
i zdarzenia zmieniono.
Podobieństwo postaci jest przypadkowa.
Wolę psy, ale szkoda kota.
Mówiłeś komuś, co cię tu sprowadza?
W samolocie albo w restauracji?
Jasne, że nie.
Nie chcę być wścibski, ale miałeś jakieś... przygody?
- Przygody? - Tak.
Jestem żonaty.
No, tak.
Poza DEA i żoną natknąłem się tylko
na gliny w Medellín.
Carrillo to pewny gość.
Miał ktoś dostęp do twoich dokumentów? Upuściłeś portfel?
Paszport.
Czy ten kot coś dla pani znaczy?
Słucham?
Dałeś komuś swój paszport?
Przemycaliśmy Puszka przez kontrolę.
Puszka?
To nie ja go tak nazwałem.
Dilerzy płacą ludziom na lotnisku za informacje.
Gringo z Miami budzi podejrzenia.
Przez to wpadłeś.
Nie daj się zastraszyć.
Pewnie jest cena za twoją głowę, ale się nie pokuszą.
Za moją głowę?
Jest wyznaczona nagroda 350 000 dolców za każdego DEA,
ale jesteś kryty... przez Kiki.
Peña miał na myśli Kiki Camarena,
agenta DEA, który rozpracowywał kartel Guadalajara w Meksyku.
Kiki został złapany i torturowany.
Zdarto mu skórę z nóg, wpakowano kule w ręce i nogi,
wiercono głowę wiertarką aż wyzionął ducha.
Co sobie, kurna, wyobrażali?
Że zamordują amerykańskiego agenta i ujdzie im to na sucho?
Wuj Sam się nie pieprzy. Frajerzy zapłacili krwią.
Tak im dali popalić, że każdy diler na świecie
zrozumiał, że nie zadziera się z DEA.
ŚMIERĆ AGENTA
Kiki stał się dla nas Jezusem Chrystusem.
Zginął, by nas ocalić.
Nie mów o tym Connie.
Nie powiem.
- Ale i nie zapomnij. - Dlaczego?
Ten kot to DEA.
Zobaczysz, zostanie pomszczony.
Moje nazwisko jest wszędzie.
W gazetach...
czasopismach...
Wszyscy mówią o "Robin Hoodzie".
Wybacz. Gdybym wiedziała...
Będziesz musiała za to zapłacić, kochana.
Co tylko zechcesz, Pablito.
Co tylko zechcę?
Tak, kochany, wszystko, co zechcesz.
Na pewno?
W takim razie...
pomożesz mi dostać się do Kongresu.
Tak, Pablo.
Dobrze.
Ci gówniani oligarchowie...
ci ludzie przez całe życie...
nie musieli się martwić, co włożyć do gęby.
Ja nie miałem nic, Valerio...
a teraz mam więcej forsy niż którykolwiek z nich.
Kandydując do Kongresu, staniesz się osobą publiczną, celem.
Nie zamydlisz oczu prasie, mówiąc "Zarobiłem na taksówkach".
Potrzebna ci partia, która cię poprze.
Odpowiednia kampania polityczna.
Prasę mam w kieszeni, kochana.
A co do partii politycznej,
jestem pewien, że uda mi się jedną z nich kupić.
Nie chcę być dobry.
Będę wspaniały.
Diler kandydujący na prezydenta. Szaleństwo, prawda?
Cóż, nie w Kolumbii w połowie lat osiemdziesiątych.
Dla Kolumbijczyków nie był wcale narkotykowym bossem.
Tylko cholernym zwycięzcą.
Prawdziwym uosobieniem kolumbijskiego marzenia.
Facetem kupującym biednym domy, nie chcąc w zamian nic.
Według Pabla, drzwi do kariery politycznej były o krok...
wystarczyło tylko go zrobić.
Aby to sobie umożliwić,
poprosił Valerię Velez, by przedstawiła go Fernando Duque.
Duque był prawnikiem i lobbystą reprezentującym Nowych Liberałów,
partię twierdzącą, że reprezentuje naród.
Pablo!
Powinienem był zostać taksówkarzem.
- Jak się masz, Valerio? - Dziękuję.
Pan Duque...
Z przyjemnością witam pana w Hacjendzie Napoles.
- Miło mi. - Proszę wejść.
Proszę, Valerio.
Proszę.
Nie jestem bogaczem. Jestem biedakiem mającym pieniądze.
I dlatego myślę, że...
Cóż, myślę, że rozumiem ludzi,
których głosem chce być Partia Liberalna.
Partia chce oczywiście wysłuchać, co pan ma do powiedzenia, panie Escobar.
Krąży wiele pogłosek, jak zdobył pan majątek.
Potrzebne mi gwarancje co do pochodzenia pańskiej fortuny.
Valeria powiedziała panu... jaką sumę chcę ofiarować?
- Nie... - Nie jestem politykiem.
Nie jestem wziętym prawnikiem, jak pan. Pochodzę z ulicy... bracie.
Chcę pana zapewnić, że dostanie pan swoją część.
- Nie chodzi... - Powiedzmy, 10 procent.
Ile by to wyniosło?
Trzysta tysięcy dolarów tylko dla pana.
To wystarczająca gwarancja dla ministra sprawiedliwości?
- Zdecydowanie. - A więc, w porządku.
Chodźmy popatrzeć na hipopotamy.
Czarny.
Pablo?
- A co ze mną? - A co ma być?
Nie będę nic z tego miała?
Nie, Królowo. Przecież ty...
robisz to z miłości, prawda?
Panie ministrze...
Escobar wybudował szkoły, kliniki.
Stworzył źródła zatrudnienia w Medellín.
Ludzie go kochają, a on kocha ludzi.
Z punktu widzenia prawa jego dochody są czyste.
Ale według magazynu Forbes jest handlarzem narkotyków.
Daje pan wiarę amerykańskiej imperialistycznej propagandzie?
Proszę spojrzeć.
To dokumenty własności.
Proszę je przejrzeć.
Jest właścicielem setek nieruchomości w Kolumbii i w Stanach.
Poza tym nie był nigdy notowany.
Gdyby był, byłby to dowód jego faktycznych interesów.
Ile panu płaci?
Chodzi mi tylko o dobro partii.
Escobar jest gotowy ofiarować miliony dolarów.
Popieramy już Jairo Ortegę i jego kampanię w Antioquii.
Pozwólmy Escobarowi zostać jego zastępcą.
Co pan woli... pogłoski i insynuacje,
czy mniejszą reprezentację w Kongresie?
I stało się, uczciwy człowiek się zawahał.
Nie wracamy do tej komuny!
Mam siedzieć w domu przez dwa lata?
O, rany, zgadłam.
Twój kot był ostrzeżeniem.
Nasz kot.
Dobra, nasz.
Może wróć na jakiś czas do Miami, aż wszystko się uspokoi?
Ty ich niby uspokoisz? Taki jesteś dobry?
Wiesz co? Wrócę do Miami, pod warunkiem, że ty też.
- Zgodziłbyś się? - Nie przekonasz mnie!
Będę czekał i zabiorę cię do domu.
Już i tak niepotrzebnie się wyróżniam.
Ochroniarze tylko przyciągną uwagę.
Zrób to dla mnie.
Nie mogę pracować, martwiąc się o twoje bezpieczeństwo.
Możecie zaparkować trochę dalej?
W razie czego, krzyknę.
- Buenos días, ojcze. - Connie.
Zdziwiony, że przyszłam?
Wielu ochotników przychodzi i odchodzi.
Ta będzie wciąż przychodziła.
Zaskoczeni, widząc Elisę, komunistyczną partyzantkę M-19, pracującą w comunie ?
Dlatego, że nie znacie kościoła wyzwolenia w Kolumbii.
A ten ksiądz? Niewinny, prawda?
Błąd. Zagorzalszy komunista od niej.
Co to za gringa?
Dziecię boże, tak jak ty.
Rozumiem.
Przyszedłeś w sprawie kota?
To nie byle jaki kot.
To kot gringo z DEA.
- Co mówi? - Mówię mu o kocie.
I chcesz, żebym znalazł oprawcę kota.
To sprawka bossów, Suárez. Nie puścimy tego płazem.
Twój koleś ma świra.
No hablo español, amigo. Nie rozumiem.
Nie mówię po angielsku.
Zdobądź mi jakieś informacje, Suárez.
Słuchaj, nie mam tylu ludzi,
żeby przesłuchiwać godziny ględzenia przez jakiegoś cholernego kota.
Gdyby chodziło o bossów, to tak.
Moi ludzie są zainteresowani.
Ale kota mają w dupie.
- Co on gada? - W tym kraju nie lubią kotów.
Wiem coś o tym.
Ale jak chcesz, żebym zaangażował wszystkich ludzi
do szukania, kto stuknął pieprzonego kota, to cię będzie kosztowało.
Włamali się, żeby zabić tego kota.
Chyba namierzyli go, na lotnisku w Bogocie.
Sprawdź.
- To D-103? - Tak.
Chwileczkę.
Dajesz temu glinie w łapę i chcesz, żeby pokwitował?
Muszą mi to zrefundować.
Ten pan jest pracownikiem ambasady amerykańskiej w naszym kraju
i twierdzi, że przekazaliście jego dane pewnym bandytom.
To nieprawda.
Ci goście zabili jego kota.
Znęcanie się nad zwierzętami
to przestępstwo federalne.
To cię śmieszy?
Mogą wnieść przeciw wam oskarżenie i stracicie robotę.
Zależy ci na tej pracy, Santiago?
Jasne.
Panie Murphy, rozpoznaje ich pan?
Przetrzymaliście mnie na lotnisku,
żeby skopiować i zeskanować mój paszport, zgadza się?
- Co? - Mogę?
Jesteście obaj oskarżeni o zmowę
przeciwko agentowi federalnemu Stanów Zjednoczonych.
Ten kot podlega jurysdykcji rządu amerykańskiego.
Jego zabicie równa się zabiciu policyjnego psa.
To absurd.
Jestem obywatelem Kolumbii i dokładnie znam swoje...
Nie będziesz ich znieważał!
Zrozumiano?
Jak otworzę gębę, zabiją mnie i moją żonę.
Ma problemy z żoną.
Stul pysk!
- Idiota. - Dobra, panowie.
To całkiem proste.
Mogę zdobyć numer telefonu osoby, której wysłaliście te dokumenty,
i powiedzieć mu, że oskarżyliście go o zabicie kota.
I co wy na to?
Wysłałem kopię tego paszportu facetowi, którego nazywają...
"Trucizna".
Dobra, Trucizna.
Oddasz tę kasę Fernando Duque w Bogocie.
Tu masz adres.
Jak cię zatrzymają, po prostu zasalutuj,
daj im w łapę i jedź dalej.
Żadnej przemocy.
I melduj się co dwie godziny.
- Jasne, szefie. Rozumiem. - I bez popisów.
I bez popisów!
- Cicho i bez rzucania się w oczy. - Kapuję.
Co wy, kurna, wyprawiacie?
Przygotowujemy się.
Jedziecie do polityków, a nie gangsterów.
To nie to samo, szefie?
Polityków łatwo nastraszyć.
Wystarczy ci spluwa.
No to w drogę. Ruszać się, ćwoki.
Według podsłuchów policji sicario "Trucizna"
miał powiedzieć, że jedzie dziś do Bogoty.
Nie wiemy, w jakim celu.
Ale brak reakcji na pogróżkę wobec Murphy'ego,
sprawi złe wrażenie.
Policja powinna ich aresztować.
Nie. Jak zdamy się na nich, ktoś nas wyda.
Handlarze narkotyków mają u nich wtyczki.
Peña chce, żeby major Carrillo zrobił blokadę.
- Ufamy mu. - Nie mam władzy
- nad policją kolumbijską. - Bez obrazy,
ale wie pani, gdzie jesteśmy.
Mając kasę, można wszystko.
ROBERTO RAMOS TRUCIZNA
Może to głupia uwaga... ale to ma być blokada?
Gdyby była zbyt oczywista,
jakiś glina czy przechodzień mógłby zawiadomić Pabla.
Ktoś tu w ogóle potrafi dochować tajemnicy?
Cztery kilometry stąd mam obserwatora.
Da znać, jak zauważy Truciznę.
Przesłuchasz go, tak? Bo musimy...
Zabił już 3 moich ludzi.
Jak dorwę go żywego, sami go przesłuchacie.
A potem się wynoście.
Zaraz, sześćdziesięciu pięciu?
Sześćdziesięciu pięciu.
Bracie, to całkiem sporo.
Na pewno?
Liczyłem każdego sukinsyna.
Nieźle!
Jasne, ale wliczyłeś w to ostatnią noc?
Mowa, to był 65.
Nie pierdol. To ja zaciukałem tę ciotę.
- Pieprzysz. - Pieprzysz...
to ja walnąłem tego wypierdka.
Walnąłeś go, jak już leżał na ziemi, martwy.
Ja pierwszy go trafiłem.
Wejść.
Dałeś DEA cynk o Truciźnie?
Bo co?
Mam na podsłuchu ich rozmowy telefoniczne
i przewożą narkotyków.
Wiozą do Bogoty trzy miliony dolarów.
Jak DEA zatrzyma auto,
Pablo powiesi cię za jaja.
- Nie masz na koncie 65, Poi. - Mam.
Co ty wyprawiasz, kurna?
Widzisz? Ten był 65.
Przez ciebie trzeba będzie myć furę!
Sukinsyn.
Tak?
Pablo, mam dobrą wiadomość.
Pomoże ci uniknąć sporej straty.
Ile mnie to będzie kosztowało?
Dziesięć procent. Trzysta tysięcy dolarów.
Skąd się dowiedziałeś?
Od jednego z twoich.
Ten Trucizna... ma za dużą gębę.
Powinieneś mu zabrać telefon.
Pięć procent.
Widzę podejrzany pojazd.
Mamy potwierdzenie wizualne. Cztery kilometry stąd.
Halo?
Trucizna?
Z miejsca stul swoją pieprzoną gębę i wracaj!
- Tak jest. Przepraszam, szefie. - Ahora!
Ten pieprzony glina założył mi podsłuch!
- Co za frajerzy. - Masz niewyparzoną gębę, Trucizna.
Pablo jest wkurwiony.
Stul pysk, bo nie doliczysz 66, wiesz?
Odwołujemy to. Nikt nie przyjedzie.
- Co się, kurna, stało? - Może Trucizna wyczaił obserwatora.
Albo Suárez was wyrolował.
Pewnie dostał lepszą ofertę od pieprzonego kota.
Nazywają go "Robin Hoodem", ale jest czymś więcej.
To człowiek, dla którego naród wiele znaczy.
My wszyscy.
Aby uniknąć podejrzeń i pytań na temat majątku,
Pablo kandydował jako alternatywny kandydat Jairo Ortegi,
byłego kongresmena z Antioquii.
Po raz pierwszy alternatywny kandydat był ważniejszy od głównego.
Mam dość... wpływowych ludzi, którzy rządzą tym krajem.
To próba sił pomiędzy rządzącymi a ludźmi biednymi, słabymi.
Ta walka musi się zacząć tu i teraz.
Posiadanie władzy nie oznacza, że można wykorzystywać biednych.
Jeśli zostanę wybrany...
jeśli mój przyjaciel, Jairo, zostanie wybrany...
ci, którzy nigdy nie mieli głosu, dojdą do głosu.
Głodni będą mieli co jeść.
Chętni do nauki będą mieli szkoły.
A ci, którzy mają marzenia,
postaramy się, żeby mogli je spełnić.
Macie we mnie przyjaciela już od dawna,
przyjaciela na dziś, na wczoraj i na jutro.
Dziękuję bardzo.
Mój przyjaciel, Jairo Ortega!
Dziękuję bardzo.
- Byłeś cudowny. - Naprawdę?
Tak.
Bardzo dobrze, Pablo.
To i owo trzeba doszlifować, ale dopracujemy to.
Jak uważasz.
- Gratulacje. - Bardzo ci dziękuję, Valerio.
Gratuluję, proszę pani.
Proszę mi wybaczyć.
Głos na Jairo Ortegę to głos na niepowtarzalnego Pabla!
Co się stało?
Czemu ta kobieta musi znać każdy twój krok?
O co ci chodzi?
- O Valerię Velez. - Kochanie...
To dziennikarka, reporterka, która śledzi aktualne wydarzenia.
A teraz jestem w centrum uwagi.
Jak wygrasz, nie poniżaj mnie więcej z tą suką.
Chodź tu. Wstań.
Pomału. Ostrożnie.
Chodź...
Wkrótce zostaniesz Pierwszą Damą w kraju.
Dlatego musisz się nauczyć obchodzić z prasą.
Ta kobieta nie pasuje do ciebie, Pablo.
Ona cię poniża.
Nie przejmuj się Valerią.
Pablo!
Podstawić auto!
Auto do szpitala, natychmiast!
Wiesz co, Pablo?
Wydaje mi się, że źle rozgrywasz sprawy.
Musisz zacząć więcej myśleć o rodzinie... i biznesie.
Nie możesz być politykiem.
Kto mi zabroni?
Nie możesz defilować i obdarowywać ludzi
po to, żeby cię kochali.
My... jesteśmy gangsterami.
Jak chcesz kandydować do Kongresu, znajdź innego szefa laboratorium.
Panie Escobar?
Ma pan córkę.
Bóg obdarzył nas dziewczynką, Pablo.
Jaka śliczna.
Pablo stał się nieobliczalny.
Matko święta, stary. Co mamy na to poradzić?
Pablo Escobarowi nie możesz sprać tyłka, jak rozpuszczonemu bachorowi.
Czyżby?
Niby dlaczego?
Uważaj z groźbami, których nie możesz spełnić.
Wiesz, o co mu chodzi?
Według prawa kolumbijskiego kongresmen ma immunitet.
Myślisz, że załatwi sobie ochronę, a nas zostawi na lodzie?
Tak sądzę. Ma się za cholernego "Robin Hooda".
To co robimy?
Cóż...
wypełnimy nasz obowiązek, zapełnimy urnę wyborczą,
a potem pozwolimy mu przyjąć aplauz i podjąć ryzyko.
A my dalej poprowadzimy biznes... w cieniu, jak zwykle.
Carlos, co mówią chłopaki?
Pewnie się niepokoją, co?
Nie znają się na polityce, bracie.
Nie możesz oczekiwać, żeby rozumieli twoje cele.
Rozumiesz mnie, bracie.
Wyobraź sobie... kraj rządzony przez nas.
Immunitet dla wszystkich.
My, Carlos, należymy do ludu.
Musisz wpłynąć na resztę, przekonać ich, że mam rację.
Jak wygrasz, nie musisz się tłumaczyć.
A jak przegrasz... nie będzie z czego.
Dobre.
- Tak mówił Hitler. - Odpieprz się.
No, tak.
Mówił też, że żaden polityk
nie powinien pozwolić sfotografować się w gaciach.
Tak powiedział.
A gdybym ci powiedział...
że tak naprawdę chcę...
pomóc biednym ludziom w tym kraju...
uwierzyłbyś mi czy nie?
Większość wieców Pablo organizował
w najbiedniejszych dzielnicach okręgu wyborczego.
Opowiedział się po stronie biednych i słabych
w walce przeciwko oligarchom, "tym co zawsze".
I jak każdy polityk złożył wiele obietnic.
Z tą różnicą, że Pablo miał ludzi i pieniądze dla ich spełnienia.
Stawało się jasne, że Pablo wygra.
Pozostawało tylko pytanie... co z tym zrobić.
Gustavo, jak obiecał, odszedł z laboratoriów,
więc Pablo przekazał je Carlosowi Lehderowi.
Z typową niemiecką skutecznością zmienił laboratoria w Nazilandię
i w zaledwie dwa miesiące produkcja wzrosła o 12 procent.
Gacha i bracia Ochoa przyjęli postawę "poczekamy, zobaczymy",
debatując, jak i kiedy Pablo pozbędzie się Ortegi,
figuranta, po skończeniu wyborów.
Jak tylko opublikują wyniki, Jairo Ortega zrezygnuje.
Myślę, że pcha się w objęcia śmierci.
Jeśli chodzi o nas, byliśmy podzieleni.
Kolumbia nie może stać się krajem narkotyków.
Potrzebny ktoś, kto udowodni, że handluje narkotykami.
Powstrzymajmy tę kampanię.
Nikt nie zrobi tego oficjalnie.
Mam lepszy pomysł.
Pozwólmy mu wygrać.
Jak mu wtedy udowodnimy, że jest dilerem,
może kraj się ocknie w takiej żenującej sytuacji.
Najpierw musieliśmy udowodnić,
że Pablo był handlarzem narkotyków.
Zwróciliśmy się więc do Suáreza i zaoferowaliśmy mu sporą sumę.
Najpierw powiedział nam, że Pablo był aresztowany za handel w 76 roku,
a potem podał nazwisko sierżanta, który mógł wydać akta.
Problem polegał na tym, że Suárez brał w łapę i od DEA, i od handlarzy.
- Sześćdziesiąty szósty. - Pieprzysz. Trafiłem pierwszy.
Potem Suárez wskazał dziennikarza, który opisał aresztowanie...
i prawnika, który bronił Pabla.
Oraz sędziego, który podpisał nakaz aresztowania.
Byliśmy jak trójkąt bermudzki.
Kto się do nas zbliżył, znikał.
Musimy coś znaleźć na tego skurwiela.
Jak siedział, musi być jakaś fotka.
Wiesz, że akta zaginęły.
Jak było jakieś zdjęcie, to też zginęło.
Ale może został negatyw.
W końcu nas oświeciło.
Musieliśmy znaleźć kogoś bez pomocy Suáreza.
Osobą tą był fotograf, który w swoim czasie zrobił zdjęcie.
Dostaliśmy od niego negatywy i wzięliśmy pod ochronę jako świadka.
- Od kiedy je macie? - To poufne.
To co ja tu robię?
Nie możemy się mieszać w wybory innych krajów.
Jak zwykle, ręka Stanów pozostaje niewidzialna.
Pana partia wzięła od Escobara.
Chyba chcecie się oczyścić.
Wszyscy brali.
Ale to amerykańskie środki, więc może sami idźcie z tym do prasy.
To pan powinien. Jako minister sprawiedliwości.
Jak było do przewidzenia, dzień wyborów przyniósł walne zwycięstwo.
Partia Liberalna miała kandydata,
który otrzymał najwięcej głosów w Antioquii...
a był nim Jairo Ortega.
Panie i panowie, będąc w pełni władz umysłowych i fizycznych...
chcę was poinformować o swojej decyzji
odnośnie rezygnacji z miejsca w Kongresie Republiki...
ze względów rodzinnych i zdrowotnych.
Jestem jednak pewien, że mój przyjaciel, Pablo Emilio Escobar Gaviria,
będzie kontynuował nasze społeczne i polityczne idee,
gdyż Pablo reprezentuje głos ludu. Dziękuję bardzo.
Zrobię wszystko, co w mojej mocy. Dziękuję.
O, niegasnąca chwała! O, nieśmiertelny jubileusz!
Wyobraź sobie, że pochodzisz z biednej rodziny,
biednego miasta, biednego kraju,
a w wieku 28 lat
masz tyle pieniędzy, że nie jesteś w stanie ich zliczyć.
Co robisz?
Spełniasz swoje marzenia.
Sęk w tym, że nikt nie ma kontroli nad marzeniami.
Zwłaszcza jeśli to Pablo Escobar.
I jeśli wychowałeś się w Kolumbii.
Nie bez powodu realizm magiczny narodził się w Kolumbii.
To kraj, w którym splatają się marzenia i rzeczywistość...
gdzie w wyobraźni ludzie wzlatują wysoko, jak Ikar.
Ale nawet realizm magiczny ma granice.
Panie kongresmenie Escobar...
Proszę pana!
Pan wybaczy.
Za pozwoleniem, przypomnę reguły protokołu.
Nie można wejść do sali bez krawata.
W porządku.
- Jak masz na imię? - Juan.
Słuchaj, Juan...
masz ładny krawat.
- Od dziewczyny. - Tak?
Tak.
Więc wejdzie przez to do historii.
- Dziękuję, synu. - Dziękuję panu.
- Dzięki. - Spoko.
Ale jeśli nazbyt zbliżysz się do słońca... marzenia mogą się stopić.
Dzień dobry.
Informuję, że mamy kworum do rozpoczęcia sesji.
Jest dziś z nami minister sprawiedliwości, Rodrigo Lara Bonilla,
który przemówi do szanownego kongresu.
Proszę, panie ministrze, oddaję panu głos.
Dziękuję bardzo.
Wiele zrobiono w kwestii pieniędzy pochodzących z handlu narkotykami,
"brudnych pieniędzy", w politycznym procesie kraju.
Mnie też zarzucano przyjęcie w trakcie kampanii dotacji
od handlarzy narkotyków, którzy kupili sobie wpływy w obu izbach.
Do tego zarzutu się przyznaję.
W mojej optyce grzech przymykania oczu
jest tak ciężki, jak sama korupcja.
Jesteśmy narodem ślepców i w swojej ślepocie
sprzedaliśmy kraj tym, którzy najwięcej zapłacą.
Czas, byśmy otworzyli oczy i ujrzeli światło.
Kongresmenie Escobar...
ponoć zbudował pan swą wielką fortunę na firmie taksówkarskiej.
Ta fotografia wyraźnie temu zaprzecza.
Z tego powodu żądam pana ustąpienia.
Nie jest pan mile widziany w tej izbie.
Nie tu pana miejsce.
Dziękuję ci, Juan. Miło z twojej strony.
Handlarzom narkotyków nie chodzi tylko o upadek ministra sprawiedliwości,
ale i o zakłócenie strategii rządu zwalczającej ich interesy.
Ich bronią jest kasa lub kula.
Chcę poinformować naród, że minister sprawiedliwości ma 24 godziny
na przedstawienie dowodów na poparcie insynuacji poczynionych
przedwczoraj w izbie reprezentantów.
W przeciwnym wypadku wytoczę mu sądową sprawę
wobec władz i wymiaru sprawiedliwości.
Pablo z prawnikami przeszli do ofensywy,
usiłując pogrążyć Larę oskarżeniami.
Nie szukam ani nie pragnę konfrontacji przed narodem kolumbijskim.
Chcę rozwiązania pokojowego, zawsze opowiadałem się za pokojem
i pragnę pokoju oraz dobrobytu dla narodu kolumbijskiego.
Należy sobie uzmysłowić, że jeśli członek Kongresu
może zostać zastraszony lub kupiony,
pokazuje to wyraźnie prawdziwą skalę problemu narkotykowego w Kolumbii.
Ale Lara się nie wycofał.
Przy każdej okazji oskarżał handlarzy,
celując w facetów, którzy byli dla nas nietykalni.
Ujawnił, że sześć z dziewięciu drużyn piłkarskich w kraju
należało do bossów narkotykowych.
Meksykanin Gacha był zmuszony wyrzec się własności swojej drużyny,
trafnie nazywanej "Milionerzy".
Lara odebrał pozwolenie na loty 57 samolotom z floty braci Ochoa.
Ukarał nawet grzywną Pabla za nielegalny import
słoni i wielbłądów z Afryki.
Dzięki działaniom jednego odważnego
Pablo zrozumiał, że to koniec marzenia o prezydenturze.
Potrzebni są uczciwi ludzie
potrafiący przeciwstawić się handlarzom narkotyków,
którzy z niezmąconym spokojem kupują i zabijają osoby lub instytucje państwowe
stojące im na przeszkodzie.
Rodrigo Lara stał się najważniejszą polityczną postacią w Kolumbii
dzięki postawie wobec bossów.
Był niepowstrzymany.
Przez odwagę w obliczu niebezpieczeństwa stał się najbardziej poszukiwany w kraju.
Dla własnego bezpieczeństwa mianowano go ambasadorem w Czechosłowacji.
Miał wyjechać w ciągu dwóch tygodni. Ale nie zdążył.
KARTEL Z MEDELLIN PABLO ESCOBAR
Dobrze byłoby, gdyby pan ją nosił do wyjazdu.
Czuje się pan odpowiedzialny, dlatego?
W pewnym stopniu, tak.
Czy w swojej arogancji uważa pan, że ma jakiś wpływ na moje czyny?
Że narażam swoje życie i życie mojej rodziny
dla celów amerykańskiej polityki?
Zapewniam pana, że poza dostarczeniem mi zdjęcia
nie zrobił pan... nic.
Decyzję o zabraniu głosu podjąłem sam.
Usilnie doradzam panu noszenie tej kamizelki.
Przyjmę ją... z szacunku dla pana troski o moje dobro.
Ale doradzam panu jedno podczas pobytu w Kolumbii.
Mianowicie?
Akceptujemy waszą pomoc, ale nie wasze protekcjonalne podejście.
Gdy to się skończy, Kolumbijczycy będą bohaterami i ofiarami.
John Wayne istnieje wyłącznie w Hollywood.
Proszę nosić tę kamizelkę.
O, Pablito. Wiedzieliśmy, że nie zaakceptują cię w swoim gronie.
Cholerne dupki.
Jesteś za dobry dla nich, Pablito.
To walka, której nie wygrasz, stary.
Musisz myśleć o rodzinie i biznesie...
i porzucić na dobre ten cyrk.
Naprawię to.
Przez nikczemne kłamstwa i pomówienia mojej osoby
ze strony ministra Lary i jego kumpli
zdecydowałem się zrezygnować z miejsca w Kongresie Republiki.
Kandyduję jako reprezentant zwykłego człowieka,
głos tych, którzy nie mieli głosu.
Ale jak to często miało miejsce w trakcie naszej historii,
wpływowi zmówili się, by mnie uciszyć.
Marzyłem o tym, by czynić dobro.
Te marzenia legły w gruzach.
Ale zapamiętajcie moje słowa... nie ustąpię biernie.
Będę walczył.
"Ci co zawsze" się mylą,
jeśli myślą, że uda im się pokonać Pabla Emilia Escobara Gavirię!
Dziękuję bardzo.
Nie założył jej.
Nie zrobiłoby to żadnej różnicy.
Nasza strategia spowodowała śmierć dobrego człowieka.
Wtedy po raz pierwszy poczułem się winny przez swoją pracę.
Co do Suáreza, zarobił tyle, grając na dwie strony,
że postanowił podnieść nas na duchu, dając DEA dowód wdzięczności.
Mam coś dla żony twojego przyjaciela.
- Spodoba się jej. - Nie.
Odjebało ci chyba, dupku.