NETFLIX - ORYGINALNY SERIAL
Oparty na faktach. Postaci
i zdarzenia zmieniono.
Podobieństwo postaci jest przypadkowe.
LABORATORIA W DŻUNGLI, W MIASTACH
Murphy, przyłącz się.
Co się stało?
Dobrze się bawicie?
Odpuść sobie. W sumie nie ma tego złego.
Wykorzystaliśmy go i przez nas zginął.
To nie my go zabiliśmy, tylko Escobar.
Musimy dopaść tego skurwiela.
Bądź dobrej myśli.
Peña miał rację. Była też dobra strona.
Jeden z sicarios złapany po zamachu na Larę Bonillę
zeznał, że to Pablo go zlecił.
Zamordowano ważnego polityka i wszyscy wiedzieli, kto był temu winny.
Rząd kolumbijski musiał w końcu zareagować.
Escobar został oskarżony o zamordowanie Bonilli.
PABLO ESCOBAR GAVIRIA 100 000 $
Kolumbia przystała na to, czego handlarze obawiali się najbardziej: na ekstradycję.
Każdy Kolumbijczyk przemycający narkotyki do Ameryki
mógł być sądzony i uwięziony...
UMOWA EKSTRADYCJI
...nawet gdy nigdy nie postawił tam stopy.
To był wielki krok naprzód.
Handlarz narkotyków w kolumbijskim więzieniu bzykał dziewczyny,
oglądał telewizję i bawił się z kumplami...
Wystarczyło posmarować i zwalniano za dobre sprawowanie.
Pieprzona parodia.
Ale u nas było zupełnie inaczej.
Siódmy najbogatszy człowiek świata?
Nikogo to nie obchodziło.
I tak byś siedział w ciasnej celi 23 godziny na dobę, jak każdy inny frajer.
Cholerny koszmar.
Pablo miał wreszcie kogo się obawiać: nas.
Ekstradycja nic nie znaczy, dopóki go nie złapiemy.
- Z naszą pomocą uda się wam. - Tak, jasne.
Gringos na odsiecz.
To jeden facet przeciw Stanom Zjednoczonym.
Jeden facet z helikopterami, samolotami, pojazdami, trasami ucieczki
- i siecią informatorów. - Nasz rząd zapewni kasę,
- ludzi, broń... - Niby to takie proste,
ale Escobar zawsze wyprzedza nas o krok.
Pomóż nam go złapać.
Nie przydzielą mi tego. Jaramillo mnie nienawidzi.
Ja się tym zajmę.
- Myślicie, że ekstradycja to zwycięstwo. - Bo tak jest.
Escobar tak łatwo się nie podda.
W Kolumbii poleje się krew.
Teraz bardziej niż kiedykolwiek potrzebna nam solidarność.
Sam popełniasz błędy, a nam prawisz morały o solidarności?
- Stul pysk, pedziu. - Coś ty, kurna!
Dlaczego go zawsze bronisz?
Odzyskał wam siostrę czy nie?
Uratowaliśmy ją dlatego, że zjednoczyliśmy siły. Zgadza się?
Panowie...
Proponuję utworzyć nową organizację
do walki przeciwko niesprawiedliwej ekstradycji.
Jak powiedział John Lennon:
- "Zjednoczmy się, hermanos y hermanas". - Przestań pieprzyć.
A więc, Jorge...
jak ją nazwiemy?
Najpierw "Śmierć Porywaczom", potem "Chłopaki do Ekstradycji".
Znowu handlarze zjednoczyli się przeciwko wspólnemu wrogowi: więzieniu w USA.
Ale nie było to "jeden za wszystkich, wszyscy za jednego",
tylko raczej "każdy za siebie".
Następny!
Gacha, jak to Gacha, uważał, że aby uniknąć ekstradycji,
należy zabić tych, którzy chcieliby go schwytać.
Ognia!
Zatrudnił izraelskich najemników i rozpoczął przygotowania do wojny.
Lehder, jak to Lehder, naćpał się po uszy i udał się do radia.
To gringos biorą narkotyki.
Więc dlaczego to nas dotyczy ekstradycja?
Nie wiem, jak to miało mu pomóc.
Uważam, że wszystkim problemom
winni są ci imperialiści, gringos!
Nie, zostań. Nie przerywaj.
Jeśli chodzi o braci Ochoa, wynajęli znaną firmę marketingową,
która ich orżnęła, bo na tym przecież polega marketing.
"Lepszy grób w Kolumbii niż w Stanach Zjednoczonych".
Mam, Fabio, mam. Posłuchaj...
"Lepszy grób w Kolumbii niż cela w Stanach Zjednoczonych".
- Co wy na to? - Super.
Bardzo dobre.
A za dodatkowe 50 000 dolarów zaprojektujemy wam logo.
Zgoda.
CHŁOPAKI DO EKSTRADYCJI
A oto logo za 50 patyków.
W wyborach prezydenckich ekstradycja stała się głównym tematem
wśród kandydatów.
Dilerzy przekupili tych, których się dało kupić
i zastraszyli tych, których się dało zastraszyć.
Ale Luis Carlos Galán się nie ugiął.
Nie mogąc go przekupić ani zastraszyć,
Escobar wziął nowo zaprojektowany papier listowy...
i napisał do Galána list.
"Na zakończenie, chciałbym gorąco zaprotestować
przeciwko bezprawnej interwencji USA,
która stanowi bezczelne pogwałcenie
suwerenności naszej Ojczyzny".
Ma facet tupet.
Escobar nie ma wstydu.
Stany Zjednoczone są skłonne do poparcia pańskiej kandydatury,
ale nawet jak przedstawimy im akty oskarżenia w USA,
nie możemy ich tam sprowadzić bez zgody Kolumbii.
Ciekawi nas pański stosunek do ekstradycji.
Szef kampanii, doktor Gaviria,
nie chce, bym wypowiadał się zbyt pochopnie.
Ameryka chce Pabla Escobara, by udowodnić, że wygrała bitwę,
podczas gdy tak naprawdę przegrywa wojnę.
Zrobię, co najlepsze dla Kolumbii.
Jak poprzesz ekstradycję, staniesz się ich marionetką
i podpiszesz na siebie wyrok śmierci.
Nie obchodzą mnie Amerykanie, ale i tak poprę ekstradycję.
Poza tym, jak gringos chcą zabrać wszystkich morderców,
to niech sobie biorą.
Nie mogąc wpłynąć na Galána,
Pablo skupił się na sędziach.
Uznał, że prawo go nie dosięgnie,
jak sędziowie nie odważą się go wyegzekwować.
"Jeśli wydasz wyrok na jednego z nas
z zamiarem wysłania go do Stanów Zjednoczonych,
wiedz, że wydamy na ciebie wyrok
o wiele surowszy".
Sędziowie byli tak zastraszeni,
że trzeba było utworzyć specjalne procedury sądowe.
Po raz pierwszy w historii Kolumbii
uczciwi ludzie musieli ukrywać twarze pod maskami.
Oskarżeni, proszę wstać.
Jako winni handlu kokainą w Kolumbii i oskarżeni przed sądem w USA,
zostaniecie natychmiast przekazani DEA w celu ekstradycji do USA.
Mimo gróźb wiele odważnych osób stawiło mu czoła.
I jak można było przewidzieć, gdy zawiodło pióro...
Pablo chwytał za miecz.
Można pomyśleć, że w obliczu terroryzmu wszyscy w Kolumbii
postawią schwytanie Escobara na pierwszym miejscu.
Ale niestety.
To komuniści stanowią prawdziwe zagrożenie dla tego kraju.
Kolumbijska koka zabiła więcej Amerykanów niż sowieckie wojska.
Mamy FARC, M-19, EPL, ELN.
Wspierają ich Sowieci i Kubańczycy.
Nasze środki muszą być przeznaczane na amerykańskie problemy,
i to nie pan będzie nam dyktował, na jakie.
Komuniści... pamiętacie ich?
Za Reagana trudno było o nich zapomnieć.
Według jego słów:
To największe zło współczesnego świata.
Sowieckie imperium zła zawsze było obsesją Reagana.
W Hollywood napiętnował aktorów jako sympatyków komunizmu.
W Waszyngtonie stworzył Doktrynę Reagana
przeciw komunistom popieranym przez Sowietów.
BIAŁY DOM
Handlarze narkotyków się nie liczyli.
Żeby zyskać przychylność najbogatszego kraju na świecie,
trzeba zwalczać komuchów.
Jeśli CIA i grupa militarna dostarczą środki,
Kolumbijczycy schwytają Escobara.
Możemy zadać potężny cios handlowi narkotykami
- i oszczędzić życie tysięcy... - Pani ambasador.
CIA zgadza się z grupą militarną. Pablo Escobar nie jest już kongresmenem,
tylko kolumbijskim handlarzem narkotyków i jako taki
nie stanowi zagrożenia dla interesów USA w Ameryce Południowej.
CIA wolałaby nie mieszać się w sprawy miejscowej policji.
Niech go schwytają Kolumbijczycy.
Noonan naprawdę uważa, że 100 000 dolarów
- wystarczy na schwytanie Escobara. - To absurd.
Tyle to on wydaje na buty.
Kolumbijska policja nie ma szans na złapanie go.
To co robimy?
Spróbujemy wyrównać szanse, z pomocą tego, co mamy.
Zgadza się, sto patyków to kropla w morzu.
Ale w odpowiednich rękach mogło coś zmienić.
W Kolumbii było wielu dobrych gliniarzy, uczciwych ludzi.
Szef brygady antynarkotykowej, generał Jaramillo, do nich nie należał.
Ale o to nam właśnie chodziło.
- Dziękuję za zgodę na spotkanie. - Nie ma sprawy.
Do operacji przeciwko Pablowi przydzieliłem generała Gómeza.
Z całym szacunkiem, zamiast niego proponuję Horacia Carrilla.
Carrillo wypełnia tylko swoje rozkazy. Innych nie słucha.
Bo nie ma słuchać,
tylko kierować.
Proszę otworzyć.
Tak, panie generale.
Jak pan sobie życzy.
Zrozumiałem.
Co się stało, kochanie?
To w związku z pracą.
O której Horacio przyjdzie na obiad?
Robię jego ulubionego kurczaka, ale wyszedł gdzieś z dziewczyną.
Powiedz, co się stało.
Chcą, żebym schwytał Pabla Escobara.
Bracia Ochoa nie są zadowoleni.
Mówią, że odkąd poszukuje cię policja,
przekupywanie glin stało się kosztowną sprawą.
Chcą renegocjować cenę naszych tras.
Jak zlecałem morderstwa, żeby odzyskać ich siostrę,
wtedy nie narzekali.
Problem w tym, że zabijanie komunistów to jedno,
- a polityków, to co innego. - To co teraz?
Proponowałbym podnieść łapówki policjantom.
Głównie dowództwu.
Już i tak za dużo płacimy tym łajdakom.
O, cholera. Co jest? Pada śnieg, czy co?
To himalajskie czaple białe.
Dwa lata zajęło wytrenowanie ich, żeby tak siadały.
Kosztowały mnie milion dolarów.
Kanalie.
Siedzieć mi na tym pieprzonym drzewie!
Wygląda na to, że wtopiłeś tę kasę.
Na tym polega twój problem.
Myślisz, że wszystko możesz kontrolować,
ale okazuje się, że natury się nie da.
Dobra, dobra, Gustavo.
Dobrze mówisz po angielsku.
Dziękuję. Zrobiłam kurs na Uniwersytecie w Antioquii.
Od kiedy pracujesz w komunie?
Od kilku tygodni.
Twój mąż też będzie nam pomagał?
Widziałam, jak cię podwoził. Czym on się zajmuje?
Nadzoruje utrzymanie czystości w ambasadzie amerykańskiej.
- Spieprzyłem. - Jak?
Carrillo dostał przecież fuchę.
Nie, Jaramillo przesyła wiadomość.
Chce dać do zrozumienia, że za mało dostał.
Skazuje Carrilla na porażkę i
wywali go za brak kompetencji,
a my stracimy jedynego glinę, któremu można ufać.
- Cześć! - Cześć!
Przepraszam za spóźnienie.
Javier, to moja koleżanka, Elisa.
- Javier pracuje ze Steve'em. - Miło mi.
- Mnie również.
Też jesteś cieciem w ambasadzie, jak Steve?
Nie, jestem z CIA.
Ale to tajna informacja, więc zachowaj ją dla siebie.
Poluję na komunistów i zapobiegam inwazji marksistów z Kuby.
To ty wymyśliłeś ten kit z cieciem?
To tylko przykrywka.
Dzięki za szczerość.
A ja należę do komunistycznej bojówki.
Super.
Gdybyśmy wiedzieli, że mówi prawdę...
pewnie by to nas nie obeszło.
Nas obchodził Pablo Escobar.
Złapanie go nie okazało się łatwe.
Miał do dyspozycji lepsze środki i lepszych informatorów.
Posiadał ponad 800 domów i fincas,
był otoczony dziesiątkami sicarios gotowych za niego umrzeć.
A co do gliniarzy... wielu z nich miał w kieszeni.
Ale nie wszystkich.
Jaramillo mówi, że Pablo będzie jutro w swojej posiadłości El Bizcocho.
Możemy go zaskoczyć tylko atakiem z powietrza.
Jaramillo nie udostępnił nam helikoptera.
To dowiedzmy się, gdzie się dziś ukrywa.
Złapałem jednego ptaszka.
Postaram się, żeby zaśpiewał.
Jezu.
Pamiętaj, że zgodziłeś się na wszystko.
Podaj mi tę kawę.
Wyśpiewał nam już nazwy trzech posiadłości,
ale Pabla nie będzie w żadnej z nich.
Dobrze wiesz, gdzie on się ukrywa, zgadza się?
Słuchaj, braciszku...
Wiem, że przeraża cię myśl, że Pablo cię zabije.
Ale ja też to zrobię.
Bardzo powoli.
Pablo zabiłby mnie jeszcze wolniej.
W takim razie módl się, żebyśmy go znaleźli i to jak najszybciej.
Wiedzieliśmy, że Escobar dostanie cynk, jak tylko wyruszymy,
ale w głębi duszy liczyłem na to, że arogancja
każe mu zostać i walczyć.
Może chcieliśmy przesłać mu wiadomość.
Szefie!
Trucizna...
Szefie!
Jechali do El Bizcocho, ale skręcili z szosy.
- Jadą tutaj. - Jak daleko są?
Dwie godziny, szefie.
Zbierz chłopaków, każ im się przygotować.
- Wyjeżdżamy. - Tak jest.
Musimy wyjechać.
Gdzie?
Policja jest w drodze.
- Gotuję od tylu godzin. - Przykro mi,
- ale musimy się stąd zabierać. - A nasze rzeczy? Ubrania?
Kupimy później nowe.
Przykro mi.
Słyszałeś, żebym się skarżyła?
Jak jesteś z nami, Pablo, jestem gotowa na wszystko.
Przynieść tu wszystkie pudła.
Cangrejo! Idź do pokoju Pabla i zobacz, czy coś zostało.
Efrain!
Zabieram tylko te dwa niebieskie notesy.
Przeszukać dom, upewnić się, że nie został ani jeden dokument.
Co jest, Gustavo?
Spieprzyłeś wszystko, Pablo.
Nie tylko mnie i sobie.
Ale całej rodzinie.
Oczywiście, skoro musiałeś się pchać do Kongresu...
chcesz zostać prezydentem tego pieprzonego kraju,
to reszta z nas musi dostać wpierdol, tak?
Ale co tam, cholera...
umiera się tylko raz, no nie?
Chodź tu.
Bracie.
Pozwolę ci siedzieć przy pilocie. No, szybciej.
To lecimy.
Mam nadzieję, że gdy Pablo patrzał na Hacjendę Napoles po raz ostatni,
zrozumiał nasze przesłanie... i że to go wkurzyło.
Możesz mieć 800 domów, ale żaden nie będzie ci tym prawdziwym.
Będziemy cię ścigać do końca życia,
aż cię złapiemy... lub zabijemy.
Od tej pory nigdzie nie będziesz bezpieczny.
Na miejscu zastaliśmy tylko służące i ogrodników
w trakcie przeczesywania posiadłości.
Biednych gliniarzy olśnił cały ten luksus.
Gdybyście ryzykowali życie za 22 dolary tygodniowo, też byście się obżarli.
Funkcjonariusze prawa mają takie powiedzenie:
"Złym ludziom potrzeba szczęścia za każdym razem.
Dobrym - wystarczy tylko raz".
Mnie się poszczęściło, gdy Pablo uciekał w popłochu.
Pod znalezionym adresem krył się nijaki budynek w centrum Medellín.
Zrobiliśmy nalot i zgadnijcie, kogo znaleźliśmy?
Czarnobrodego.
Głównego księgowego Pabla, strażnika wszystkich jego tajemnic.
W areszcie opisał kokainowe imperium,
które przynosiło dziennie 60 milionów dolarów dochodu.
Pablo był bogatszy niż General Motors.
Stosy dowodów zapełniły cały pokój w Pałacu Sprawiedliwości,
siedzibie Sądu Najwyższego Kolumbii,
jedynym bezpiecznym do ich przechowania miejscu.
Mieliśmy dość dowodów, by Escobar dostał stukrotne dożywocie.
Cholera.
- Co jest? - Jaramillo się stawia.
Jest wściekły, że dostał tylko 100 patyków.
Nie pozwala robić kopii.
Są tu całkiem przydatne dokumenty.
Nie mogą opuścić tej sali.
Kartele płacą niejakiemu Ellisowi McPickle'owi
za transport koki.
Ellisowi McPickle'owi?
Podejrzewam, że to ksywa.
Weź to.
- Co? - Wetknij w spodnie.
Co ty bredzisz?
Chcesz złapać Pabla czy nie?
- Dlaczego ja? - Bo mnie będą podejrzewać.
- A ciebie nie. - A jak mnie przeszukają?
Nie będą przeszukiwać białasa.
- Jesteś tu gościem. - Goście nie kradną.
Rób, nie gadaj.
Czasem trzeba zrobić coś złego, żeby złapać drania.
A czasem dranie pomagają zrobić coś dobrego.
To z konta handlarzy w Miami.
Czek na nazwisko Ellis McPickle.
Tak.
Słyszałem to nazwisko na kilku taśmach z podsłuchów.
Na pewno jest fałszywe.
Żaden Kolumbijczyk nie nazywałby się "Ellis McPickle".
Bo to nie jest Kolumbijczyk.
Tylko amerykański pilot, który transportuje kartelowi tony koki.
Gringo?
- Jak się nazywa? - Nie wiemy.
Wiemy tylko, że Gustavo często wspomina o tym "McPickle".
Zastanawiałeś się kiedyś, co by się stało,
gdyby Pablo dowiedział się, że pracujesz na dwie strony?
- Trzymam z wami. - Tak?
Udowodnij to. Co jeszcze wiesz na temat tego McPickle?
Gdzieś w aktach mamy jego zdjęcie.
Może powinieneś zwrócić się do CIA. U nich zaczynał karierę.
Co ty, kurna, wyprawiasz?
Daję ci zadanie domowe.
To były pilot CIA, który wozi bossom kokę.
Dowiedz się, kto to jest.
Po pierwsze, nie pracuję dla ciebie, Murphy.
- Więc nie myśl sobie, że... - To Barry Seal?
Co u niego słychać?
Barry Seal.
Barry Seal, dobry chłopak z Południa, który uwielbiał uniwersytecki futbol,
psychotropy i cipki...
dzięki czemu był idealnym materiałem na agenta CIA.
Ale przez zamiłowanie do luksusu był też idealnym materiałem na przemytnika.
Znalezienie go było łatwe.
Wystarczyło tylko obserwować jego ulubiony burdel,
który okazał się ulubionym burdelem Peñi.
Kumpel mi o nim powiedział. Nigdy tu nie byłem.
Poważnie.
Patrz.
O, rany. To Pieguska. Znam ją.
Do zobaczenia.
- Rany, czy to Barry? - A może raczej McPickle?
Chodź, podwieziemy cię.
Cześć, Vanessa.
Nazwisko, przyznacie, zabawne, co?
Siadaj, Barry.
Jesteś strasznie wyluzowany jak na kogoś, kogo czeka dożywocie.
Nic na mnie nie macie.
Mamy dokumenty przewozowe Escobara na transport z Medellín do Luizjany
- jakichś 500 ton? - Tak.
Czyżby? Ciekawe, czy sąd je uzna.
Sęk w tym, że nie dolecisz bezpośrednio z Medellín do Luizjany
bez lądowania na tankowanie.
Według naszych danych lądowałeś na Kubie i w Nikaragui.
Dokumenty nie kłamią.
Były agent CIA lądujący w komunistycznych krajach, z koką czy bez,
to według departamentu sprawiedliwości USA chyba zdrada stanu.
A niech to... dobrzy jesteście.
Sympatyk komunistów.
Zawiążemy ci wielką czerwoną kokardę
i wyślemy Reaganowi.
Lądowanie i tankowanie z koką na Kubie i w Nikaragui.
To zdrada i przemyt narkotyków.
Ile za to? Dwa dożywocia w cenie jednego?
Zgadza się.
Domyślałem się, że nadejdzie taki dzień.
Rozkujcie mnie, to wam coś pokażę.
Tak? Co takiego?
Coś, co nazywam przepustką z więzienia.
Spodoba się wam.
No, rozkujcie mnie.
Barry miał zdjęcie Escobara
ładującego kokainę na lotnisku w Nikaragui. Dlaczego to takie ważne?
Bo w owym czasie Nikaraguą rządzili komuniści - sandiniści,
którzy pozwalali Escobarowi lądować w kraju
z transportami kokainy zmierzających do USA.
Kolumbijska kokaina trafiająca do Ameryki z komunistycznego kraju?
Nie mogłem uwierzyć.
- O, w mordę. - Prawdziwa gratka.
- Pokażmy to pani ambasador. - Powoli. Nie.
Jak to wypłynie, Barry będzie trupem. Musimy uważać.
Dlaczego chronisz drania, który przemycił ponad 500 ton?
Mam pewne zasady co do informatorów.
Nie przeszkadzają ci torturować podejrzanych gorącą kawą.
- Nie osądzałbym Carrilla. - Niby dlaczego?
Ty straciłeś partnera, a on - tuzin.
Zawsze podziwiałem lojalność Peñi wobec informatorów,
ale bądźmy szczerzy, Barry Seal nie był informatorem.
Był kolejnym złapanym przemytnikiem,
który wydał ludzi, z którymi pracował... czyli kapusiem.
Jeśli narkotykowo-komunistyczne powiązanie
pomoże mi dostać niezbędne środki, to pieprzyć go.
Rzeczywiście dziwne.
Samodzielnie ujawnił pan narkotykowo-komunistyczne powiązanie.
Waszyngton oszaleje.
Dziękuję, pani ambasador.
To musi pozostać tajne dla bezpieczeństwa informatora.
Oczywiście.
Dziękuję.
W Waszyngtonie "ściśle tajne" niewiele znaczyło,
zwłaszcza gdy zdjęcie dostało się w ręce pułkownika Olivera Northa.
Każdy amerykański rodzic zaniepokojony problemem narkotyków będzie oburzony,
dowiadując się, że najwyżsi urzędnicy rządu Nikaragui
są głęboko zamieszani w przemyt narkotyków.
To zdjęcie przedstawia Federica Vaughana,
doradcę jednego z dziewięciu comandantes rządzących Nikaraguą,
ładującego do samolotu nielegalne narkotyki wysyłane do USA.
To świadczy, że sandiniści nie cofną się przed żadną zbrodnią.
Bycie kapusiem to niebezpieczne zajęcie, a macki Escobara sięgały daleko.
Barry Seal odmówił ochrony federalnej...
i skończył żywot na parkingu w Baton Rouge.
Ot, tak.
Sukinsynu! Mówiłem, żeby uważać.
- Przez ciebie Barry zginął. - Jak chciał długo żyć,
- mógł pracować w Kodaku. - Masz go na sumieniu.
To nie ja go zabiłem, tylko Escobar.
Teraz możemy się dobrać do tego skurwiela.
Bądź dobrej myśli, stary.
Od tego czasu, według Reagana,
walka z narkobossami stała się tak ważna, jak z komuchami.
Dostaliśmy potężny zastrzyk funduszy i niezbędnych środków.
Od Płd. Dowództwa USA w Panamie przyszła przesyłka:
samoloty, helikoptery, wszystko, czego dusza zapragnie.
Nasze środki i informacje pomogły Kolumbijczykom zrobić nalot na laboratoria
i spalić je doszczętnie, zgarniając kokę wartości ponad miliarda dolarów.
Nareszcie dawaliśmy kartelom porządny wycisk.
Cena kokainy w Miami niebotycznie wzrosła.
Ale mimo tego nie udało nam się schwytać żadnego z bossów z Medellín...
do czasu, gdy umieściliśmy urządzenie lokacyjne na ładunku eteru,
głównego składnika w obróbce kokainy.
Mam!
Namierzana beczka zawiodła nas do Tranquilandii,
największej fabryki w Medellín, którą starliśmy na proch.
W strzelaninie zginęły dziesiątki ludzi,
ale było to też nasze największe dotychczasowe zwycięstwo.
Schwytaliśmy jednego z bossów kartelu z Medellín - Carlosa Lehdera.
W moim namiocie jest torba z 50 patykami. Dam 10 razy więcej, jak dacie mi godzinę.
Nie ma tak dobrze, Carlitos. Jedziemy do Disneylandu.
Lehder został natychmiast wydalony do Stanów,
gdzie sąd federalny skazał go na dożywocie... i 135 lat więzienia.
Ekstradycja działała.
Carlos zgnije w amerykańskim więzieniu.
Nikt się bardziej nie cieszył tym zwycięstwem od Kolumbijczyków.
Antynarkotykowy kandydat Luis Carlos Galán
mógł wykorzystać impet chwili w celu zdobycia prezydentury.
Ekstradycja stała się jego sloganem.
Panowie?
Dziękuję.
A dla narkotykowych bossów... oznaczało to wypowiedzenie wojny.
To, co spotkało Carlosa, było straszne.
Ale złożyłem już wniosek w Sądzie Najwyższym Kolumbii
kwestionujący legalność ekstradycji.
Będzie rozpatrywany w tym tygodniu w Pałacu Sprawiedliwości.
Możemy kogoś w tym sądzie przekupić?
Niestety, nie.
To jedyna nieskorumpowana instytucja w tym kraju.
Módlmy się, żeby decyzja była nam przychylna.
Bracie... nawet po śmierci
Carlos ma jeszcze wyrok 135 lat w pierdlu.
Ma całkiem przerąbane.
Pieprzeni gringo.
To go spotkało przez to, co mówił w radiu o rewolucji.
My będziemy następni.
Masz rację.
Pablito.
I co ty na to?
Moim zdaniem więzienie w USA jest gorsze od śmierci.
Nie wolno nam zapomnieć, co spotkało Carlosa.
Był jednym z nas.
Fabio ma rację. Amerykanie nas pieprzą.
Ale na kimś zależy im bardziej niż na nas.
A więc, bracia...
czas dać im to, czego chcą.
Nie sądziłem, że nasze ścieżki się jeszcze kiedyś spotkają.
To nie takie proste. Ryzykowna sprawa.
Będzie wymagała większej ilości ludzi i broni.
Będą ofiary.
Rozumiem, o co ci chodzi. Za ile?
Dwa miliony amerykańskich dolarów.
To zbyt niebezpieczne.
Rewolucyjna walka wiąże się z poświęceniem.
To rozumie się samo przez się, bez względu na niebezpieczeństwo.
My, bracie...
mamy obowiązek walczyć do końca.
To nasza historyczna powinność.
Nie możemy jej zignorować.
Przedstawiam ci Pabla Escobara.
Witam panią.
- Dobra. - Umowa stoi.
Ma się rozumieć.
Właśnie wychodzimy.
Dobranoc.
Co to ma znaczyć, do cholery?
Dlaczego spotkałeś się z Escobarem?
Zawarliśmy umowę.
Oczywiście, chodzi o pieniądze.
W zamian za co?
Jeśli nie chcesz brać w tym udziału, nie mogę ci tego zdradzić.
To sojusz konieczny dla prowadzenia rewolucyjnej walki.
Ja walczę dla ludzi... nie dla handlarzy narkotyków.
Connie?
Elisa? Co się stało?
- Musimy pogadać. - O czym?
Twój mąż pracuje w ambasadzie.
Tak.
Musisz go ostrzec.
Przed czym?
Pablo Escobar knuje coś razem z komunistyczną grupą o nazwie M-19.
Nie wiem, co, ale to coś złego.
Zaraz. Pablo Escobar? Skąd o nim wiesz?
Po prostu wiem. Musisz go ostrzec...
a mnie ukryć.
Dobra. Chodź.
Steve jest w pracy, ale Javi mieszka na dole.
Mam nadzieję, że jest.
Jestem.
- Co my tu mamy? - Później wytłumaczę.
Zaraz wracam. Idź.
- Powiedziała, że Escobar... - Pomału.
...wynajął bojówkarzy z M-19. Planują coś złego.
- Zwolnij. - Escobar wykorzystuje M-19.
- Co takiego? - Pablo Escobar i M-19.
Escobar i M-19?
Nie podała szczegółów tylko, że to coś złego.
To nie ma sensu.
Prosiła, żeby ją ukryć, zabrałam ją do Javiego.
Dobra. W porządku.
- Agencie Murphy! - OK.
Pani ambasador, mam informację o Escobarze i M-19. Chcą...
- ...budynek Sądu Najwyższego. - O Boże.
No właśnie.
Opłaceni przez Escobara bojówkarze z M-19 wtargnęli do Pałacu Sprawiedliwości
i okupowali Sąd Najwyższy.
Wzięli ponad 100 zakładników i przedstawili listę żądań
o redystrybucji majątku, końcu niesprawiedliwości i tyranii...
ale to były bzdury.
BOGOTA, KOLUMBIA DZIŚ RANO
Wojsko zaatakowało i zginęło wiele ludzi,
w tym połowa sędziów Sądu Najwyższego.
Zginęła też większość M-19.
Niektórzy uciekli... ale przedtem zdążyli osiągnąć swój prawdziwy cel:
podpalili salę, w której znajdowało się 600 000 stron dowodów przeciw Escobarowi.
Cały materiał dowodowy został obrócony w popiół.
W Stanach mafia sprawia, że świadkowie znikają,
by nie mogli zeznawać w sądzie.
W Kolumbii Pablo Escobar sprawił, że zniknął cały sąd.
Ogień podłożony przez bojówkarzy rozprzestrzenił się,
gdy w budynku wybuchły pociski armatnie.
- Gdzie ona jest? - Wejdź, proszę.
Wstawaj! Kim ona jest i dlaczego poszukuje jej wojsko?
Odłóż broń.
Odłóż, mówię.
Powiedziała mi, kim jest. Odłóż broń.
- Mogę coś powiedzieć? - Nie możesz.
Murphy... uspokój się.
Nie mam pojęcia, czemu się w to pakujesz.
Twoja żona ją do mnie przyprowadziła.
Miło mi, że dla niej ryzykujesz,
ale ona może nam zrujnować karierę.
Może udowodnić, że Pablo stoi za oblężeniem pałacu.
Jak może powiązać Escobara z oblężeniem, proponuję ją przesłuchać.
Należy do M-19.
Noonan musiałaby oddać ją w ręce armii,
a wtedy zniknęłaby.
Wolę uniknąć powtórki sytuacji z Barrym.
Chcesz ukrywać komunistycznego zbiega?
Ona nas tylko ostrzegła.
Nikt się nią nie interesuje.
Nie jest w nic wplątana.
Czerwone krzyżyki na zdjęciach oznaczają rewolucjonistów z M-19
zlikwidowanych przez Siły Specjalne.
Pozostali osobnicy to uciekinierzy.
Sprawa jest bardziej złożona, niż na to wygląda.
To typowy Escobar. Dogadał się z M-19.
Zaraz powiecie, że to Escobar zatopił Titanica.
A zniszczenie dowodów na jego ekstradycję to przypadek?
Nie dąsa się, jak może kogoś wykorzystać.
- Skąd wiecie, że się dogadali? - Mamy tajnego informatora.
Zgodzi się pan go ujawnić?
- Nie. - Nie muszę dodawać...
że Południowe Dowództwo wycofało swoją pomoc dla DEA
w związku z agresją komunistów.
Musimy schwytać dowództwo M-19:
Ivana "Groźnego" Torresa i Elisę Alvarez.
Wszędzie nas szukają.
A czego oczekiwałeś?
Że będzie inaczej?
Wykonałeś kawał dobrej roboty.
Nie masz pojęcia, jaka to pomoc dla naszej sprawy.
Nie, bracie. Prawda jest taka, że to ty pomogłeś mnie.
Ty, Ivanie...
dałeś mi szablę Simóna Bolívara.
Tę samą, która wyzwoliła ten kraj.
Teraz należy do ciebie.
Z nią będziesz kontynuował walkę... w celu wyzwolenia kraju.
Obiecuję, że będę ją dalej prowadził.
Zasłużyłeś na nią, bracie.
A jeśli chodzi o mnie...
zostanę w Panamie, dopóki się nie uspokoi.
My też jesteśmy...
Nie zapomnij wziąć walizki.
I pieprzonej szabli.