NETFLIX - ORYGINALNY SERIAL
Oparty na faktach. Postaci
i zdarzenia zmieniono.
Podobieństwo postaci jest przypadkowe.
Kochani rodacy, Partia Liberalna jest jedyną siłą w Kolumbii,
która nie boi się narkotykowych bossów.
"Handlarze narkotyków na trzy sposoby...
- próbują uniknąć ekstradycji". - ...próbują uniknąć ekstradycji.
- "Łapówki..." - Łapówki...
- "...zastraszanie..." - ...zastraszanie...
- "...i wymuszanie". - ...i wymuszanie!
- "Mroczna i potworna plaga". - Mroczna i potworna plaga.
Co robisz?
Sprawdzam, czy pamięta.
Sam to pisałeś, to wiesz.
Zobacz, co ci przyniosłem.
Co to takiego?
Czyste skarpety. Twoja żona podrzuciła, jak wyjeżdżaliśmy.
Jak Galán sobie radzi?
W porządku.
Za bardzo skupia się na ekstradycji bossów narkotykowych.
Powinien wspomnieć inne sprawy.
Galán ma jednak jaja.
Odważni szybko umierają.
W takim razie...
nie musisz się martwić... prawda?
Daj mi te skarpetki.
Najpierw musimy cię wywieźć z Bogoty.
- Dobra. - W Cumaral jest sierociniec.
Z daleka od partyzantów i handlarzy.
A potem co?
Załatwimy ci paszport.
Za granicą możesz zeznawać o Escobarze i oblężeniu.
Może uciekłeś ze swojego kraju, ale ja nie ucieknę z mojego.
Chodzi o utrzymanie cię przy życiu.
Śpisz ze wszystkimi informatorkami?
Nie jesteś za mnie odpowiedzialny.
Jak dopadnie cię Pablo Escobar... zabije cię bez mrugnięcia okiem.
Chyba że pierwsza go zabiję.
To odbezpieczony granat.
Tylko ona może powiązać Escobara z masakrą.
Ciężko będzie, jak ją przekażą Kolumbijczykom
i zniknie. Chciałbyś tego?
Nie.
To co proponujesz?
Ukryjemy ją, aż się uspokoi,
i załatwimy immunitet za zeznania...
A nam załatwisz immunitet?
Pójdziemy siedzieć, jak nas z nią przyłapią.
Na przyszłość, jak ci żona ściągnie ludzki granat,
niech wręczy go tobie.
Dymasz ją?
Komunistkę?
To byłoby nieamerykańskie.
Są informacje potwierdzające teorię DEA,
że Escobar stoi za oblężeniem Pałacu Sprawiedliwości?
Niestety.
Agent Peña ma ponoć kogoś, kto może to potwierdzić,
ale... nie przedstawił go.
Wiedzą o tym tylko te dwie osoby.
Jedna to Elisa Alvaro, dziewczyna Alejandra Ayali...
a druga to Ernesto Sobrino...
radykalny ksiądz, który dał schronienie uciekinierom z M-19 w Los Altos.
Czy to jedno z nich?
Pani ambasador, to... nieoficjalna informacja z podsłuchu.
Przechwyciliśmy rozmowę między handlarzami.
Co takiego? Którymi handlarzami?
- Chyba Pablo Escobar. - Prawie na pewno.
Trudno było rozpoznać.
Połączenie było słabe. Dzwonili z Panamy.
- Z Panamy? - Jak Galán wygra,
wiedzą, że poprze ekstradycję.
Nie chcą siedzieć i czekać, aż ich wyślą do Stanów.
Ponoć Manuel Noriega zapewni handlarzom bezpieczną przystań
i być może też punkty wysyłkowe dla ich kokainy.
Przenoszą operacje do Panamy?
To bzdura, Peña. Pani ambasador wybaczy.
Raz twierdzisz, że Escobar flirtuje z lewicowymi komunistami.
A teraz znowu, że z Manuelem Noriegą.
To się wzajemnie wyklucza.
Manuel Noriega pomaga nam walczyć z komunizmem w całej Ameryce Łacińskiej
od dwóch dekad.
Czuję się urażony jakąkolwiek próbą znieważenia jego dobrego imienia.
Nie mogłem powstrzymać śmiechu.
Prawicowy, lewicowy...
Manuelowi Noriedze chodziło tylko o kasę.
Gdy Bush był szefem CIA, Noriega udawał, że nienawidzi komuchów,
żeby Stany zignorowały fakt, że był zamieszany w handel narkotykami.
Gdy Noriega zrozumiał, że może zarobić jeszcze więcej,
biorąc stronę komunistów, zmienił drużynę.
Więc dokonaliśmy inwazji Panamy i aresztowaliśmy "Starą Ananasową Gębę".
Ale to było później.
Na razie zaufany przyjaciel i sojusznik był prawicowym atutem CIA
opłacanym przez Busha... i przez narkotykowych bossów.
Pablo utrącił połowę kolumbijskiego Sądu Najwyższego, by zapobiec ekstradycji.
A teraz oferował spłatę narodowego długu Kolumbii
w zamian za ugodę.
Pewnie tęsknił za domem.
Spójrz na to gówno.
Wydajemy miliony dolarów... a nie możemy dostać porządnego żarcia.
Słuchaj... to nie żarcie jest problemem, tylko Noriega.
Jak tylko nadarzy się okazja, sprzeda nas Amerykanom.
Spokojnie, chłopaki.
Jak zawrzemy umowę z rządem,
wrócimy do kraju.
Płacąc kolumbijski dług narodowy za amnestię?
Wolałbym zamieszkać w Hiszpanii.
Według mnie, wracajmy i walczmy.
Wykluczone, nic z tego. Wojna ma zły wpływ na biznes.
Będziemy negocjować, jak chce Pablo.
Pomyśl, Gustavo.
Nie doszłoby do tego,
gdyby nie likwidował polityków i sędziów.
To co mamy robić?
Chcesz siedzieć i płakać nad rozlanym mlekiem?
Wiesz co, Pablo?
Myślę, że stukasz tych gości, bo nie wpuścili cię do swojego klubu.
Lepiej uważaj, co gadasz, frajerze.
Rząd kolumbijski odrzucił naszą ofertę w sprawie amnestii.
To przyzwyczajać się do żarła, panowie.
Powrót nie jest bezpieczny.
Odrzucili naszą ofertę w sprawie amnestii.
Może trzeba będzie zostać.
Nienawidzę tego miejsca.
Możemy pojechać gdzie indziej.
Ponoć Szwajcaria jest piękna.
W Szwajcarii jesteśmy nikim, Pablo.
Co ci po pieniądzach, jak nie możesz wrócić do domu?
Jeśli wrócimy... będę musiał walczyć.
Zrób, co konieczne, kochany.
No i przyszła.
Decyzja, która zmieniła Kolumbię na zawsze.
Prowadzi pan w sondażach.
Moim zdaniem wynik jest przesądzony.
Pytanie tylko... czemu wciąż zadziera pan z narkobossami?
Chcę dla kraju spokoju.
Jeśli ja tego nie zrobię, to kto?
Przypiera pan ich do muru.
Noszę kamizelkę.
Obawiam się, że kamizelka kuloodporna
nie wystarczy, żeby zapewnić panu przyszłość.
Nie martw się, przyjacielu. Przyszłość nadejdzie.
Luis Carlos Galán wstąpił na podium w Soacha 18 sierpnia
na przekór poradzie menadżera kampanii, Césara Gavirii.
Kule przeszyły go tuż pod kamizelką i zmarł w ciągu kilku minut.
Przez krótki, wspaniały moment istniała nadzieja...
stłumiona pociągnięciem przez zamachowca za spust.
Dla upamiętnienia śmierci Galána w każdym domu na wsi zapalono świeczkę...
a w miastach tysiące ludzi wyszło na ulice w milczącym marszu,
w niemym proteście przeciw przemocy bossów narkotykowych.
Wraz z zamordowaniem Galána...
nadszedł kres nadziei na pokojową przyszłość.
Porozmawiajmy szczerze, bracie.
Galán nie żyje.
Z twojego rozkazu, zgadza się?
Nic nam nie mówiąc zabiłeś go, skurwielu.
- Chcę wrócić do domu, Fabio. - Do domu?
Po co wracamy do domu? Żeby nas przymknęli?
Pieprzysz o partnerstwie, a potem wycinasz taki numer?
Galán był jedynym zagrożeniem.
Nie został nikt, kto by się nam postawił.
Wiesz dlaczego, Fabio?
Bo nikt nie ma takich jaj, jak my.
Wracamy do domu.
Pablo miał rację.
Kto miałby odwagę zająć miejsce Galána?
Ta wyjątkowa szczerość.
Wieś powstaje i woła o sprawiedliwość.
Modlę się... aby to poświęcenie posłużyło w końcu
przebudzeniu społeczeństwa... i więzi... w celu poparcia rządu...
i instytucji...
ale także... żądania bardziej efektywnej pracy...
niezakłóconej płatnymi mordercami, porwaniami ani innymi przejawami przemocy.
Mojego ojca, Luisa Carlosa Galána
zapamiętamy za otworzenie narodowi oczu
na niebezpieczeństwo, jakie stanowią narkobossowie.
Kule zamachowców... nie zatrzymają tego, co zaczął mój ojciec.
On upadł, kto inny zajmie jego miejsce.
Chcę powiedzieć dr Césarowi Gavirii...
w imieniu narodu i mojej rodziny...
że powierzamy mu ideały mojego ojca
i może liczyć na nasze wsparcie...
aby zostać prezydentem, jakiego Kolumbia chce i potrzebuje.
Dr Césarze Gavirio, ocal Kolumbię!
Dr César Gaviria... nowa nadzieja Kolumbii.
Gdyby popart jak Galán ekstradycję, bossowie wydaliby wojnę.
Jeśli nie, kraj stałby się krajem handlarzy narkotyków.
Telefon!
Niech odbierze sekretarka.
Jest już pełna.
Oby wreszcie przestał dzwonić.
To twoi przyjaciele.
Dzwonią, by wyrazić ci wsparcie.
Lub opinie, co powinienem zrobić.
A gdybyś kandydował nie popierając ekstradycji?
- Napisałem te przemowy. - Tak...
ale czy w nie wierzysz?
Nie wiem sam, w co wierzę.
Nie chcę, żeby bossowie się rozpanoszyli.
Ale nie chcę też, żeby Stany mieszały się w nasze sprawy.
Więc nic nie mów.
To najlepszy sposób na przeżycie.
Panowie.
Fernando, rozchmurz się. Masz drinka.
Wracamy do domu!
- Jak się czujesz? - Dobrze, kochanie.
A ty?
Daj jednego.
Margarita, co?
Sprawdźmy.
- Kurna jego, dobre. - Jasne.
Dziękuję.
Słuchaj, mam do ciebie pytanie.
Po co wracamy?
Pakujemy się w gówno po pachy.
Wyluzuj, brachu.
Hiszpania jest za daleko, żeby bronić naszych interesów.
W domu mamy większe szanse, żeby wpłynąć na Pabla.
Musimy trzymać się blisko. Wyluzuj.
Nie kapujesz?
Tylko walka jest jego żywiołem.
Prowadzi nas na rzeź.
Jak interesy?
Cholerny Noriega zdziera z nas skórę, ale mamy 175 ton do Miami.
Meksykańskie trasy Gacha otwierają przed nami Los Angeles.
Ale wiesz, Pablo, co jest dla biznesu najważniejsze?
Żeby sytuacja w domu się uspokoiła.
Aha.
Powinieneś był ze mną omówić Galána.
Próbowałbyś mnie powstrzymać.
Próbowałbym.
Tracimy krocie przez te pierdoły.
Słuchasz mnie?
Spójrz na te szczyty.
Prędzej umrę... niż znowu opuszczę Kolumbię.
Co się dzieje?
Dzięki, że przyszedłeś.
Ponoć bossowie wrócili z Panamy.
Szlifujesz angielski?
Nie są sprawdzeni. Rozmowa po hiszpańsku
może trafić do Pabla.
Zorganizowałem podsłuch rozmów Pabla sicarios.
Telefony satelitarne, linie naziemne...
Założyłem pełno pluskiew,
ale w ostatnim miesiącu skonfiskowano tylko 10 kilo.
Sam słyszałem, jak moi ludzie dają cynk handlarzom.
Musiałem im założyć podsłuch.
Słucham, jak mówią dziewczynom, że się boją...
płaczą matkom, gdy któryś zostanie zastrzelony.
A czasem... słyszę, jak sprzedają Pablowi tajemnice.
Wiedzą o tym twoi przełożeni?
Im ufam jeszcze mniej.
Większość ludzi jest stąd...
gdzie mogą dobrać się do ich matek, ciotek, kuzynek.
Jak mam walczyć... skoro moi żołnierze pracują dla Escobara?
Muszą pochodzić z Medellín?
Tak.
Zdecydowanie wolę czerwony.
Naprawdę?
Ja wolę szary.
Czerwony to kolor partii.
Sprawia, że jesteś... lepiej odbierany i bliższy ludziom.
A to najważniejsze.
Ciekawe, który wybrałby Luis Carlos?
Powinniśmy zatrudnić stylistę.
Twój nowy wizerunek musi bardziej przemawiać do młodych ludzi.
Chcesz wpływać na mój wizerunek?
Chodzi mi tylko o sondaże.
W każdym razie... Galán miał przy sobie profesjonalistów,
ale któremu mógł zaufać?
A ty wiesz, że możesz mi zaufać, prawda?
Więc który wybierasz: czerwony czy szary?
Luis Carlos powiedział coś przed śmiercią.
"Przyszłość nadejdzie".
Zobaczmy, jaka to przyszłość.
Pracowaliśmy razem w ministerstwie.
Fakt, że jest kandydatem na prezydenta, pokazuje smutny stan rzeczy.
Muszę wiedzieć, po której stoi stronie.
Za tydzień będzie rozmawiał z zagraniczną prasą.
Na pewno spytają go o stanowisko.
Nie martw się, Pablo.
Da się łatwo sterować.
- Nie sądzę. - Dlaczego?
Robiłam z nim raz wywiad, gdy był doradcą gospodarczym.
Siedział na parkingu w swoim zdezelowanym Renault,
jadł jabłka... i czytał podręczniki reform gospodarczych.
Miał zeznawać w gabinecie i chciał się przygotować.
To mól książkowy, nie przywódca.
- Nie... - Nie zrozumiałeś mnie.
Nie jest oligarchą.
Pochodzi ze skromnej rodziny.
Jak ty, sam na wszystko zapracował.
Na takich ludzi trzeba uważać.
Dostarczysz ode mnie wiadomość.
Zarobiliśmy mnóstwo kasy.
Musimy zdecydować: trzymamy z Pablo... czy idziemy swoją drogą?
Pogadajmy z przyjaciółmi z południa.
Nie. Nie czas na to.
Jak uważasz.
Widziałeś Marinę?
Miała kupić nową szczotkę.
Znasz swoją siostrę.
Jej wyprawy zakupowe trwają tygodniami.
Nie masz pojęcia, jak cię pragnąłem w Panamie.
Właśnie widzę.
- Chodź tu, skarbie. - Jakiś ty cierpliwy.
Ma się rozumieć.
Była cała twoja rodzina, twoi bracia...
Moi bracia doprowadzają mnie do szału.
- Wiesz co? - Co?
Mogą się pieprzyć.
Niech sobie jadą do Hiszpanii...
ale ty zostajesz tu ze mną.
Nie ukrywajmy się więcej.
Dość tego.
W porządku.
A co z moją żoną?
Poproś Pabla o przysługę.
Załatwił Galána, to może załatwić twoją żonę.
Jesteś...
bardzo niegrzeczną małą dziewczynką.
Awansowałeś, Fernando.
Z ministra na chłopca na posyłki Pabla Escobara.
Pewnie lepiej płaci.
Nie robię tego dla pieniędzy.
Jaki kraj wysyła własnych obywateli do lochów w Stanach?
Rozumiem twój dylemat.
Wyrazisz poparcie... wezmą cię za marionetkę USA i możesz nie wygrać.
Wypowiesz się przeciw, rozzłościsz USA...
i media skrytykują cię jako poplecznika bossów.
César, z chęcią zrobię program dedykowany twojej kampanii.
Byłby to dla mnie zaszczyt i zyskałyby obie strony.
Wspaniały pomysł.
Naprawdę nie macie wstydu, co?
Nic nie zakłóca wam snu?
César, to całkiem niepotrzebne.
Gdyby Luis był tak sprytny jak ty,
udałoby się uniknąć tej potwornej tragedii.
Zawarlibyśmy pokój.
Spokojnie.
Wynocha.
Przeczytaj list od Pabla.
Może będziesz miał jakąś przyszłość.
Zatrzymałem tego księdza komucha, ojca Sobrino. Na pewno puści farbę.
A wtedy, mam nadzieję, że rozumiecie,
co jest ważne na tej półkuli.
Może nas... oświecisz?
Handlarze narkotyków... Mimo że to plaga, chcą kasę.
Komuniści chcą wszystkiego.
Nie wiem, jak ty, Peña, ale ja...
Lubię posiadać.
No, tak.
Niezły wykład, Lou.
- Bardzo... pouczający. - Tak.
A...
Ten... ksiądz?
Jak się okaże, że był waszym informatorem i go chroniliście...
Postaram się wsadzić was za zdradę.
Peña musiał wykombinować, jak zdobyć papiery dla Elisy.
Więc zrobił co potrafił najlepiej.
Niech zgadnę: to smutna i skomplikowana sytuacja
dotycząca pięknej tubylki.
Zrobiłaś sobie paznokcie. Pasuje ci ten kolor, Colleen.
- Czego chcesz? - To proste.
Złóż swój podpis... tutaj.
Mam wyrobić legitymację ambasady?
- Co to za kobieta? - Mogłabyś
zapomnieć o biurokracji i pomóc uratować komuś życie?
Myślisz, że prosiłbym, gdyby to nie było ważne?
To moja informatorka.
Może pomóc załatwić kartel z Medellín,
więc po której jesteś stronie?
Co się stało, kuzynie?
Gdzie byłeś?
- W biurze. - W biurze?
Tak.
Na pewno?
To dziwne...
bo dzwoniłem i powiedzieli mi, że nie było cię cały dzień.
Nie wiem, do którego biura dzwoniłeś, ale byłem tam.
Konfiskują wszystko, rachunki...
Wiedzieliśmy, że będzie oddźwięk po Galánie, no nie?
Wyluzuj, Gustavo.
Bo wszystko się z czasem uspokoi.
Co chcesz zrobić? Zabić nas obu?
- Boisz się umrzeć? - Nie. A ty?
- Zgaś to. - Gdzie byłeś?
Zgaś to, Pablo.
Zgaś to, Pablo!
Trzymasz ze mną czy nie?
A kiedy z tobą nie trzymałem?
Od początku byliśmy ty i ja.
Nie mogę tego zrobić bez ciebie.
Wątpisz w moją lojalność, Pablo?
Nie.
Ale mam poważne wątpliwości co do braci Ochoa.
Gaviria przeczytał list od Pabla.
Warunki były proste.
Obiecał pokój za zostawienie handlarzy w spokoju,
a jeśli nie... totalną wojnę.
Dzięki podsłuchom Carrillo wiedział, że zbiera się na burzę.
Pablo stał się jego obowiązkiem i obsesją.
Nauczył się rozpoznawać głos Pabla,
kiedy chodzi spać, co lubi jeść,
jaką preferuje sztukę, jego słabość do jedwabnej pościeli... i gust muzyczny.
Gdy się go słuchało, umarłby za miłość żony.
Ale czy wiedziała, z jaką łatwością kazał zabijać?
Zrozumiał, że Pablo posługiwał się kodem.
Czas przerzedzić trzódkę.
Bydło to sędziowie lub politycy popierający ekstradycję.
Strzeliliśmy gola?
Reporter, tak.
Jemu też strzelmy gola.
Gol to był zamach na określony cel.
Dalej, gramy.
Kto wypowiedział się przeciw niemu, nie żył.
Lista rosła z tygodnia na tydzień.
Guillermo Cano, redaktor El Espectador,
i jego reporter, Luis Camacho.
Jaime Rodríguez, były szef brygady antynarkotykowej przed Carrillo.
Odgłos bębnów nie ustawał.
Dla Carrillo, wojna już się zaczęła...
ale nie mógł ufać swojej armii.
Mogę przerwać pana wojskową karierę.
Mam to gdzieś.
Horacio... nie poddawaj się.
Zawsze kierowałeś prześladowaniami Pabla Escobara.
To wdzięczność za to, co zrobiliśmy?
To może być z góry skazane na fiasko.
Nie siedzę tu dla przyjemności.
A jeśli minister obrony
wyrazi panu uznanie za dowody z Hacjendy Napoles?
Więc... jak pan ustąpi, postawi mnie to w złym świetle.
Dlatego pan to robi? O to chodzi?
Horacio... pamiętasz, jako kadeci
nie myśleliśmy, że przyjdzie nam dowodzić tym oddziałem.
Jako twój przyjaciel... proszę cię, zastanów się.
Rodrigo, nie wiem nawet, komu Pablo płaci.
Mógłby to być któryś z nas.
Coś ty, Horacio.
Ryzykuję życiem mojej rodziny.
Potrzebuję odpowiednich narzędzi... jeśli dojdzie do wojny.
W porządku.
Doskonale.
Więc czego pan potrzebuje?
Nieprzekupnych ludzi.
I tak powstała jednostka specjalna.
Ale nie tylko Carrillo werbował żołnierzy.
Ty, smarkacz. Jesteś w porządku?
- Jasne. - Chodź tu.
La Quica i Trucizna wysyłali dzieciaki z przesyłkami.
Jak nie zajrzeli do środka,
można im było powierzyć dostarczanie wszystkiego od kokainy do...
cóż, czegokolwiek.
Jak się masz, synu?
Jak leci?
Muszę załatwić tego skurczybyka.
Carrillo to glina. Glinę zawsze można kupić.
Próbowałem, uwierz mi.
To zaproponuj więcej.
Albo wypożyczę ci Navegante. Zrobi wszystko, co mu każę.
To prawda.
Ten łajdak ma do wyboru: kasa albo kula.
A propos kuli, czekam na ładunek broni.
Uzi, granaty...
Gdybym znalazł broń nuklearną... Ale na razie negocjuję pociski rakietowe.
- Pociski rakietowe? Zalewasz. - Serio.
Szefie.
Tę kokainę w formie cracku kilka dni temu skonfiskowali
agenci brygady antynarkotykowej...
w parku naprzeciwko Białego Domu.
Nasze przesłanie do karteli narkotykowych jest takie: Reguły się zmieniły.
Zalewa, tak?
Sam to pali... Na sto procent.
Skubaniec.
Pani Quiroga powiedziała mi, że sąsiedzi zrobili głosowanie.
Mamy się wyprowadzić.
Przecież mamy ochronę przed domem 24 godziny na dobę.
To ich właśnie przeraża.
Chodź tu.
Tak nie będzie zawsze, kochanie.
- Rodrigo. - Witaj, Horacio.
- W porządku? - Możemy pogadać?
Tak, jasne. Wejdź.
Chodzi mi o nieprzekupnych.
Słucham.
Polecono mi ci powiedzieć, że jak zaprzestaniesz operacji,
otrzymasz jednorazową sumę w wysokości sześciu milionów.
Horacio... chodzi o dolary, nie pesos.
Kto ci to polecił?
Myślę, że się domyślasz.
Powiedz głośno.
Wiesz, kto.
Chcę usłyszeć, Rodrigo.
Escobar.
Nie patrz tak na mnie.
Zawsze cię lubiłem.
Przekazuję ci tę ofertę, żeby ocalić ciebie i twoją rodzinę.
Jego macki sięgają wszędzie.
Dziwię się, że jeszcze cię nie zabił.
Wynoś się.
Proszę cię, Horacio...
Horacio...
Uważaj na siebie.
Jechałem do kościoła.
Razem z kumplem, Johnem. Był moim drużbą.
Byliśmy spóźnieni.
Upał jak cholera. 43 stopnie.
Cała świta panny młodej była pewnie spocona jak myszy.
Nagle zatrzymałem auto.
Nie mów, że zostawiłeś ją przy ołtarzu.
Nie wiem, czy dotarła do ołtarza.
Cóż, oszczędziłeś jej piekielnego życia.
Tak. Wybaczyła mi.
Po jakimś czasie. Wyszła za maklera z Dallas.
Randy'ego... chyba.
Mówię ci, lepiej na tym wyszła.
A jak ojciec Sobrino puści farbę?
Pewnie tak będzie.
Nareszcie, Navegante.
Przepraszam za spóźnienie.
Nie mogłem wcześniej.
Co masz?
Gacha jedzie dziś do Cartageny.
Mogę ci pomóc go dostać.
Mówiłeś, że masz informację, nie Gachę.
No to masz farta.
- Co kieruje informatorem? - Może pieniądze.
Nagroda za Gachę to milion dolarów. Całkiem niezła motywacja.
Jak nie wpadnie, będzie uciekał do końca życia.
- Ten facet knuje coś jeszcze. - Warto zaryzykować.
Peña, pan pojedzie do Cartageny... wyłącznie jako obserwator.
O ile to możliwe, chcemy pojmać go żywego.
Murphy zostaje w Bogocie.
Dziś konferencja prasowa Gavirii
i chcę mieć pewność, że będzie mógł się wypowiedzieć.
Tak jest.
Piękna sukienka, pani ambasador.
No, dalej, ojczulku... gadaj!
Jeszcze? Chcesz więcej?
Nie! Już nie, proszę! Wystarczy!
Już dość!
Należy do was. Zmiękł, będzie gadać.
Ojcze...
jak udało się uciec Elisie Alvaro?
Wyjechała z tą Amerykanką.
Żoną Murphy'ego.
Nie rozumiem.
Jak się spiknęłaś z komunistami?
Poznałaś prawdziwego komunistę?
Tak, poznałam... ale mnie okłamała.
Nie jestem komunistką, Connie.
Walczę z biedą, korupcją, niesprawiedliwością i pazernością.
Amerykanie nie mają pewnie takich problemów.
Czyżby?
To nie to samo.
Wolałabym, żebyś była ze mną szczera.
Przepraszam.
Lepiej sobie pójdę.
Nie możesz tak sobie iść. Jak cię znajdą, zabiją cię.
Zakochałam się w mężczyźnie... dobrym człowieku.
Miałam nadzieję, że zrobię coś dobrego.
Ale zamiast tego zabrnęłam w coś...
coś o wiele brutalniejszego.
To jesteśmy w podobnej sytuacji.
Zobaczymy się w domu.
Masz. Legitymacja Elisy.
- I co mam z nią zrobić? - Zabierz ją do Cumaral.
Mój kontakt ją ukryje.
A ty jedziesz do Cartageny? Co za nonsens.
- Kto to wyrobił? - Bracie, co proponujesz?
Wyskoczyć oknem?
Słuchaj, ona jest...
- Jest ważna. - Dla kogo?
Dla nas.
Zajmę się Elisą... a ty obyś dopadł pieprzonego Gachę.
AMBASADA AMERYKAŃSKA ALVA BORRAGA
Wreszcie, romantyczna randka.
Już dawno nie byliśmy sami.
Tylko ty, ja... i nasz ochroniarz.
Jak za dawnych czasów, gdy byliśmy młodzi i pilnował nas twój ojciec.
- Mój ojciec cię uwielbiał. - Akurat.
Garcia...
CHŁOPCY DO EKSTRADYCJI
Halo? Tak.
Tak.
Ale wszystko jest ok?
W porządku.
Ana?
Ana!
Mały ptaszek... wleciał do domu.
Pomagam mu wylecieć.
Co?
Była próba zamachu...
na pułkownika Carrillo.
Zginął ktoś?
Jeden z jego ludzi.
Musisz być w potwornej sytuacji.
Musisz wiedzieć, że... Myślę, że jesteś bardzo odważny.
Nie jestem odważny. Nie tak jak Galán.
Ta obawa utrzymuje cię przy życiu.
Nikt z nich tego nie rozumie.
Poprę jakąkolwiek decyzję podejmiesz.
Ponoć nic tak nie dodaje odwagi przestraszonym,
jak strach innych.
Luis Carlos Galán podjął decyzję, którą przypłacił życiem.
Teraz była kolej na Gavirię.
Witam amerykańską prasę.
Mam zaszczyt przedstawić Césara Gavirię.
Nasz rząd od dawna stoi na stanowisku...
równego traktowania każdego człowieka... wobec prawa.
A więc...
Kolumbijczycy mówią...
"Bóg stworzył nasz kraj tak pięknym...
że jest to nie fair dla reszty świata.
Więc dla wyrównania rachunku...
Bóg zaludnił ten kraj... narodem złych ludzi".
Główną przeszkodą dla wolnej i nieskrępowanej przyszłości
jest przemoc i terror, jakie obecnie panują w naszym kraju.
Przemoc zainicjowana przez złoczyńców...
zostanie ukarana...
w imię przyzwoitości...
i ku pamięci Luisa Carlosa Galána.
Dokonamy ekstradycji.
Ta decyzja... nie jest oparta na strachu.
Wypływa z rozsądku...
wolnego od cienia terroru, który nas otacza...
i przesłania nam wzrok.
W tym czasie zagrożenia mogę powiedzieć Kolumbijczykom jedno:
"Przyszłość nadejdzie".
Dziękuję.
Halo?
Taki z ciebie chojrak?
Powinieneś zmienić telefon satelitarny.
Kto mówi?
Twoja matka jest w Rionegro z twoim spasionym synalkiem.
A twoja żona kupowała dziś ciuchy na Carrera 11.
Ty skurwielu, myślisz, że...
Co, myślisz, że jak jesteś gliną, to się ciebie przestraszę?
Wiesz, gdzie moja rodzina, a ja, gdzie twoja.
Nie zapominaj o tym.
Zasyfiony sukinsynu.
Czemu nie weźmiesz w łapę, jak inni?
Mógłbym cię urządzić jak króla. Ale wiesz co?
Czas załatwić twojego tatusia, mamusię, dzieciaki, całą rodzinkę.
Powinieneś wiedzieć,
że mam na oku każdego z osobna, ty pieprzona kanalio.
Nie wszyscy są na sprzedaż, Pablo.
Ukrywaj się dalej, i tak cię znajdę.
Nie wiem kiedy...
ale cię znajdę.
A jak cię znajdę...
- to cię zabiję. - To ja cię zabiję!
Ukatrupię ciebie i całą twoją rodzinę!
W takim razie wojna.