NETFLIX - ORYGINALNY SERIAL
Oparty na faktach. Postaci
i zdarzenia zmieniono.
Podobieństwo postaci przypadkowe.
Stać!
Dobra!
- Wszystko w porządku? - Tak. Witam.
Dowód poproszę.
Już się robi.
Daj mi to.
Ile razy mówiłem ci, żebyś nie rzucał tam piłki?
Chcesz przestraszyć swoją siostrę?
- Ona płacze. - Jasne.
Przecież jest malutka.
Niedawno sam byłeś taki mały.
Tak, tato.
- Co się dzieje? - Nic.
Co jest, Juan Pablo?
Chciałbym, żeby umarła.
Nigdy tak nie mów.
Jesteśmy rodziną i musimy zawsze trzymać się razem.
Słyszysz?
- Halo? - Trucizna załatwił parę glin.
- Dobra, ilu? - Dwóch.
Ale jakich? Sierżantów czy oficerów?
Oficerów. Znasz Truciznę.
- Oficerowie liczą się po milionie. - Czyli dwa miliony?
- Tak, już zapisuję. - Dobra, to na razie.
W porządku.
O czym rozmawialiście?
O interesach.
Też chcę być biznesmenem, jak ty.
Pablo zdecydował się na totalną wojnę.
Wyznaczył nagrody za zabicie policjantów. Zginęło ich ponad dwustu.
Policja musiała zbudować specjalną kostnicę, by pomieścić zwłoki.
Policjanci nie pozostawali dłużni.
Jestem Alba Borraga, urodziłam się w 1962 w Popayán.
Ojciec Sandoval, matka Maria. Mamy plantację tytoniu.
Skończyłam Uniwersytet w Cauca, kierunek - inżynieria chemiczna.
Jeszcze raz, patrząc na mnie.
Mówiłam to już 17 razy.
To ty nas w to wpakowałaś.
Usiądź i powtórz tyle razy, aż będzie tak, jak trzeba.
Jestem Alba Borraga, urodziłam się w 1962 w Popayán.
Ojciec Sandoval, matka Maria. Mamy plantację tytoniu.
Skończyłam Uniwersytet w Cauca na kierunku inżynierii chemicznej.
A jak mnie zapytają o coś z chemii?
- To będziesz lać wodę. - Dobra...
Siadaj. Jeszcze raz. Idzie ci coraz lepiej.
Chroniliśmy Elisę, bo mogła powiązać Escobara z Pałacem Sprawiedliwości...
ale pomagając komunistce, mogliśmy zostać uznani za zdrajców.
Błędne koło.
To idziemy.
- Gotowa? - Tak.
Dziękuję, skarbie.
- Obyś pomogła dopaść Escobara. - Też chcę jego śmierci.
Nie jesteśmy mordercami.
Nie znasz historii USA w Ameryce Łacińskiej.
- Nie dosłyszałem... - Skarbie, uspokój się.
Wiem, że jesteś wściekły, ale postępujemy słusznie.
Akurat słusznie. Nie mam wyboru i tyle.
To jedyny właściwy wybór.
Powinnaś pomyśleć o powrocie do Miami.
Są w samochodzie. Zaczekaj.
Może tak zrobię.
Wsiadaj do samochodu.
Dobra, ruszyli. Jedziemy.
Niepotrzebnie przywiozłem tu Connie. Nie nadaje się do tego.
- Jest z nim ta parszywa komunistka. - Nie rób niczego głupiego.
Nie podnoś głowy. Niedługo będzie po wszystkim.
Zajedziemy mu drogę, skręć w lewo.
Wysiadaj z auta, Murphy!
Wysiadaj!
- Odsuń się od auta. - Śledzicie mnie?
- Odsuń go. - Spokojnie.
- Spoko. - Do tyłu!
- Odsuń się! - Won z łapami...
Zabieraj te pieprzone łapy! Szpiegujecie mnie?
Do kogo, kurna, gadałeś?
Gdzie ona jest, do cholery?
Zostawcie go.
Do kogo gadałeś, co?
Do Peñi.
Ma kłopoty sercowe.
- Kłopoty sercowe. - Właśnie.
Twój mąż sprytnie to wykombinował, żeby go śledzili.
Mam nadzieję, że nic mu nie jest.
Cholera.
Dzień dobry paniom. Gdzie panie jadą?
Przepraszam, jestem Amerykanką. Nie mówię po hiszpańsku.
A pani mówi po hiszpańsku?
Tak.
Pytałem, gdzie jedziecie.
- Do Popayán. - Popayán?
Dokumenty, poproszę.
Dokumenty.
Pani Connie Murphy.
Alba Borraga.
Miłej podróży.
- Dziękuję. - Uważajcie.
Gracias, señor.
Halo?
Tak, dobrze.
Zawiozłaś ją do sierocińca. Świetnie.
Elisa ma się dobrze.
Boże. Cieszę się, że jesteście całe i zdrowe.
Musisz być sprytna.
Dzwoń z drogi co dwie godziny.
Albo lepiej co godzinę.
Tak, wiem.
Też cię kocham.
Jestem z ciebie dumny. Pa.
Wiedziałem, że Connie była bezpieczna i mogłem skupić się na Césarze Gavirii.
Wówczas w większym niebezpieczeństwie niż kolumbijski glina
był tylko kolumbijski kandydat na prezydenta.
Gaviria opowiedział się za ekstradycją narkobossów
do USA, dlatego w naszym interesie było, żeby wygrał wybory.
- Ale by wygrać... - Gracias.
...musiał dożyć dnia wyborów.
Señor Gaviria?
Przez te drzwi.
- Agent Murphy, prawda? - Hola.
- Miło mi. - Mnie też.
Jestem Eduardo Sandoval, szef ochrony pana Gavirii.
Jak możemy pomóc?
Nasza agencja chciałaby zaoferować pewne środki
panu Gavirii i waszej kampanii.
O ile wiem, DEA zajmuje się ściganiem handlarzy narkotyków.
- Te dwie sprawy są powiązane. - Agencie Murphy.
- Bardzo mi miło. - Mnie również.
Proszę usiąść.
Wasze tajne służby pouczyły nas o środkach bezpieczeństwa.
Żadnych spotkań na świeżym powietrzu, codziennie inna droga do domu.
Jakby trzeba nas było pouczać po śmierci Lary i Galána.
- Bez przesady. - Właśnie.
Ci ludzie nie mają skrupułów.
Zdaję sobie sprawę. Zachowujemy wszelkie środki ostrożności.
Wasz rząd zaoferował nawet opancerzonego cadillaca
zbudowanego dla waszego prezydenta.
Ale w Bogocie jazda amerykańskim czołgiem
nie zjedna nam wyborców.
Szczerze mówiąc... nie wiemy, jak na to odpowiedzieć.
Jakby zaoferowano mi nowiuśkiego cadillaca, podziękowałbym.
Więc dziękujemy.
A to?
Co mamy zrobić z tym?
To kuloodporne spodnie.
Proponowałbym je nosić.
Dziękuję, agencie Murphy, za troskę.
Weźmiemy pod uwagę pańskie rady.
Dziękuję za rozmowę.
Z GAVIRIĄ PRZYSZŁOŚĆ NADEJDZIE
Popierając ekstradycję, César Gaviria zyskał poparcie wyborców.
Ale przez to stał się też celem.
My też mieliśmy swój cel: José Rodrígueza Gachę,
którego namierzyliśmy w Cartagenie dzięki jednemu z informatorów.
CARTAGENA, KOLUMBIA
Słyszałeś o czymś, co się nazywa komputer?
Jakiś facet próbował mi sprzedać. Nie wiem nawet, co to jest.
To nowa technologia, która wchodzi na rynek.
- Dopiero wchodzi? - Tak, tato.
Cześć, kotku.
Ślicznie dziś wyglądasz.
Spokojnie, mała, wyluzuj. Nie gryziemy.
- Czy panowie życzą sobie coś jeszcze? - Chcę ciebie.
- Nic więcej, dziękuję. - Tak jest.
Chcę ją przelecieć.
Mamy teraz o wiele ważniejsze sprawy na głowie, synu.
Rozumiesz?
Gadaj. Co wiesz?
Ludzie są rozstawieni po całej posiadłości.
Wszystko zabezpieczone.
Mamy też kilku ludzi w mieście.
A co wiesz na temat Medellín?
To samo, szefie.
Cała jednostka specjalna Carrilla szuka Pabla.
Dziękuję, Navegante.
- Do usług, szefie. - Dobrze nas pilnuj.
Don Freddy.
Synu... mam pytanie.
Jesteśmy owcami czy wilkami?
- Wilkami. - Wilkami! Racja.
To mi się podoba.
Są w domu leżącym poza Cartageną. O tutaj.
Wiem tylko, że pilnuje go wielu ludzi.
Pracujesz dla Gachi od wielu lat.
Pewnie zarobiłeś u niego o wiele więcej, niż ci dajemy.
Więc dlaczego chcesz go zdradzić?
To szajbnięty pojeb.
Wszystkich nas pozabija.
Nie wierzę mu za grosz.
Co cię obchodzi, dlaczego to robi?
Bo my mamy w Barranquilli 23 agentów z przestarzałą bronią.
A on ma dwa razy tyle ludzi i nowiutką broń.
I szczerze mówiąc...
Mam dość wysyłania młodych ludzi na pewną śmierć.
Więc trzeba zastosować fortel.
Musimy przygotować pułapkę.
Jak dopadniemy go żywego, wyda nam Escobara.
I braci Ochoa.
- Cały kartel. - Mam to w dupie, Javier.
Chcę go martwego.
Nie boi się śmierci.
Boi się tylko gnicia w mamrze.
- To prawdziwe zwycięstwo. - Zapomniałem, że jesteś gringo.
- Co masz na myśli? - Czym ryzykujesz?
To nie twoi ludzie.
Nie masz tu rodziny do stracenia.
Jak coś nawali, będzie więcej wdów i sierot
i to ja będę miał je na sumieniu.
Cóż...
Polegam na jego informacji.
A ja polegam na tobie.
Ale jak to się źle skończy... to będziesz miał to na sumieniu.
Co mamy?
Materiał z kamer na lotnisku. Śledziliśmy Truciznę.
Co to za jeden?
Nie wiem, ale Trucizna go odbierał,
więc pewnie jakiś ważniak.
Oto pańskie wynagrodzenie.
Do wybrzeży Hiszpanii będzie dostarczone statkiem towarowym.
Stamtąd nasze ciężarówki przetransportują to do kraju Basków.
Wszystko jest przygotowane.
Pięć ton albo łapię pierwszy samolot do Hiszpanii.
O co chodzi?
O ile wiem, zawarł pan z kuzynem umowę.
Miało być tyle.
Co to za pierdoły?
Pięć tysięcy kilo albo nici z interesu.
Więc nici z interesu.
Wiesz z kim ty, kurna, gadasz?
Pan wybaczy mojemu kuzynowi.
W takim razie pięć ton.
Nie powinniśmy jechać.
Musicie wyjechać do USA.
Tam, z daleka od tego, będziecie bezpieczni.
- A jak coś się stanie... - Nic mi się nie stanie.
Chodźmy.
Proszę go pilnować.
Wszystko będzie dobrze. Odprowadzę panią.
Pa, tato, kocham cię!
Życie Gavirii wisiało na włosku...
moja żona była z poszukiwaną uciekinierką,
a mój partner był w Cartagenie
na misji z grupą policjantów,
którzy stracili przyjaciół i krewnych z rąk Gachi.
Na przykład Trujillo, którego ojciec i dwaj bracia, też policjanci,
zginęli w strzelaninach z kartelem.
My chcieliśmy dopaść Gachę, a narkobossowie - Gavirię.
Z niechęcią zwróciłem się do tego faceta o pomoc.
Suárez był oślizgły jak gad, a do tego mniej czarujący.
- Witaj, Suárez. - Patrz, kto przyszedł.
Złoty Gringo.
Nie dzwonisz, nie piszesz.
Dzwoniłem do ciebie do biura.
Gadam tylko z Peñą.
Muszę wiedzieć, co to za jeden.
Muszę...
Muszę wiedzieć, kto to jest.
"Muszę wiedzieć, kto to jest".
Nie rozśmieszaj mnie, pedziu.
"Muszę wiedzieć, kto to jest".
Odpierdol się!
Pracujesz dla mnie, dupku! Kapujesz?
Jasne?
Wiesz, kto to? Powiesz? Gadaj, bo inaczej...
Suárez wiedział dokładnie, kto to był. Ale nie tylko on.
- Chryste! - Jak chcecie kogoś wyruchać,
zaproście go na randkę.
Co się dzieje?
Przypuszczam, że kartel z Medellín
planuje zamach na Gavirię.
Nic nam nie wiadomo.
Może zajęlibyście się swoją robotą zamiast szpiegować agentów.
- O czym on mówi? - O niczym, pani ambasador.
CIA łaskawie udostępniło nam te akta,
ale 90 procent z tego jest dla nas "zbyt tajne".
Muszę mieć dostęp do Białego Pokoju.
Do czego?
Daruj sobie. Macie mi dać te akta.
Naczytałeś się powieści szpiegowskich.
Czytałeś Hiszpana?
Skąd to masz?
Jest w kraju od kilku dni.
Eskortuje go jeden z najlepszych zabójców Pabla.
- Pokaż mi to. - Wiem, że CIA ma o nim informacje.
To wpuścicie mnie czy nie?
W zasadzie ten pokój nie jest biały.
Raczej... bordowy.
Agentko Schroeder, pójdzie pani z nami?
Biały Pokój był ściśle tajnym składem
najgłębszych i najmroczniejszych tajemnic CIA.
Do tego stopnia, że nigdy nie przyznano się do jego istnienia.
Usiądź tu.
Agentka Schroeder będzie cię pilnowała.
Gdzie są te akta?
- Mam wrażenie, że jest wciąż za miękki. - Da radę.
Nie wiem, Pablo.
Wydaje mi się, że trzeba zawiesić tę operację.
- Jest zbyt delikatna. - Za dużo się zamartwiasz.
Dlatego łysiejesz.
Zabawne, ty skurczybyku.
Śmiej się, śmiej.
Jak sobie radzi nasz chłopak?
Uczy się, trzeba go tylko trochę przypilnować.
- Co słychać, ciociu? - Co nowego?
Żeby mógł się znaleźć wśród synów oligarchów, prawda?
- Tak jest. - Żeby zdobył dla nas informacje.
A jak te klauny?
Dobrze cię traktują?
Mniej więcej.
Jak to "mniej więcej"? Dobrze cię traktujemy.
Zjesz coś, Gustavo?
- Ryżu? - Tak.
Dziękuję.
Jaime.
Witaj w rodzinie.
Dziękuję, szefie.
Nie możesz nic zrobić?
Nie.
Dopóki trwa wojna, nic nie zrobimy.
Bzdury. Codziennie ktoś ginie,
a moi przyjaciele myślą, że to wina moich braci.
Porozmawiajmy o czymś innym, skarbie.
Tak.
W porządku, porozmawiajmy o ucieczce.
Ucieknijmy, dopóki możemy.
"Ucieknijmy". Dobre sobie.
Dlaczego chciałabyś uciec z takim zbirem jak ja?
Czemu nie?
Chciałbym, żeby to było takie proste.
Nie mogę tak po prostu zniknąć.
Wiem.
Mówisz tak przez swoją żonę.
Nie obchodzi mnie żona.
Chodzi mi o twoją drugą żonę, Pabla.
Kto jest kobietą w tym związku?
Ty?
Gacha stawał się podejrzliwy, gdy było zbyt spokojnie.
A teraz zaczął zastanawiać się nad Navegante.
Cześć, laleczko.
Co pan robi?
Jestem mężatką.
No i? Raz dwa możesz zostać wdową.
Proszę mnie nie dotykać!
Freddy, zostaw ją. Chodź tu.
Co jest?
Jednostka specjalna jest tu, nie w Medellín.
Ale Navegante mówił, że tam.
Navegante... to kłamca.
Nie zdradziłby cię.
Freddy... Zastanów się.
Wszyscy na świecie są do kupienia.
Dobra, to zwijamy się!
Jak chcą wojny, to będą ją mieli!
Hiszpan przykuł uwagę wszystkich.
Był członkiem ETA.
Nie słyszeliście o nich?
Konstruowanie bomb doprowadzili do perfekcji.
Była to grupa rzekomych bojowników o wolność z kraju Basków,
którzy chcieli odłączyć się od Hiszpanii.
Specjalizowali się w zamachach na osoby publiczne.
ETA dokonała zamachu na premiera Hiszpanii, Luisa Blanco,
gdy ten wracał z pasterki...
Zdalnie sterowana bomba w aucie zabiła ministra obrony, Alejandra Riverę.
Kto był konstruktorem tych bomb? Zgadliście... Hiszpan.
Prawdziwe nazwisko - Efram Gonzalez.
Obecnie celebryta, do wynajęcia.
Drogi, ale najlepszy.
Bo Pablo zatrudniał tylko najlepszych.
Zaplanował wysadzenie Gavirii w powietrze.
Pozostawało tylko pytanie gdzie, kiedy i jak?
Doceniam pani troskę,
ale odwołanie podróży w kampanii wyborczej nie wchodzi w grę.
W świetle nowych informacji, które zdobył agent Murphy,
może zmieni pan zdanie.
Spotkania odbędą się w Cali, Boyacá i wielu innych miastach.
W każdym będzie pan celem.
Tak, ale zrobiliśmy wszystko, co wasze tajne służby
i hiszpańska Gwardia Cywilna nam poleciły.
Na każdym przystanku kampanii będą też psy wykrywające bomby, więc...
Myślę, że damy radę.
Myśli pan, że Hiszpan o tym nie wie?
Tak, wiem.
Ale jak ma wygrać wybory
ukrywając się przed przemocą jak przerażony królik?
Niech mi pan to powie.
A jak ma wygrać, gdy będzie martwy?
Nie chcę mówić pana żonie, że pozwoliłem panu zginąć.
To nie wy odpowiadacie za ochronę.
Dziękuję, agencie Murphy... ale Eduardo ma rację.
Zaryzykuję.
Nazywa się Steve Murphy. Należy do DEA.
Mam nadzieję, że doceni pan tę informację.
Suárez zadaje się z DEA.
Wiesz, co masz zrobić.
Wymknął się.
Zabili cholerną służącą.
Pułkowniku!
Pułkowniku...
Dzwonili z blokady drogowej.
Zatrzymali samochód, w którym kierowcą jest senator.
- Ma jakąś legitymację? - Wszystko się zgadza.
To w czym problem?
W bagażniku znaleźli karabin maszynowy.
Idziemy.
Sprawdźcie moje dokumenty.
Nie, nie znam żadnego Gachi.
Więc co robi broń w bagażniku?
Panowie, pytacie, czemu polityk w tym kraju nosi broń?
Proszę panów.
- Należy do mojego ochroniarza. - A gdzie ton jest?
Jechał pan sam autem, zgadza się?
Posłuchajcie, panowie oficerowie...
jak mnie natychmiast nie puścicie, to gorzko pożałujecie.
Dziękuję.
- Proszę dać nam chwilkę. - Proszę bardzo.
Nie wierzę mu.
Ja też nie.
Mógł kupić te dokumenty.
A jak się okaże, że to senator?
Zapłacimy za to.
Nie mogę podjąć takiego ryzyka.
To prawda.
Ty nie.
Następną... dostaniesz w łeb!
- Dobra! - Gadaj, frajerze!
Powiem!
Kocham cię, moje słoneczko. Kocham cię.
Masz gościa. Don Pablo.
Cześć, Jaime.
- Don Pablo. - To twój dom?
- Twoja rodzina? - Tak. Witam.
Przedstaw mi ich.
To moja córka, Marcela.
Co za śliczny bobasek.
- Musi być pani dumna. - Oczywiście, że jestem.
Ma się rozumieć.
Wkrótce będą mogły sobie kupić wszystko, co zechcą.
Dziękuję, szefie.
- Dostanę szklankę wody? - Tak.
Dziękuję.
- A ty? - W porządku.
- Jak się masz? - Dobrze, dziękuję.
Chłopaki.
W porządku, Jaime.
To dla ciebie. W tym wykonasz swoją misję.
Dziękuję bardzo.
Naprawdę, Pablo?
Dziękuję bardzo.
Wszystko jest takie ładne.
Musisz być bardzo ostrożny, żeby cię nie zauważyli.
Jasne, szefie. Jestem gotowy zrobić, o co prosisz.
A więc dobrze, synu.
Usiądź.
Chłopaki dadzą ci szczegółowe instrukcje.
Jutro rano wsiądziesz do samolotu do Cali.
Chcemy, żebyś nagrał rozmowę.
Prosta sprawa. Nie ma się czego obawiać.
Jasne.
- Jak się czujesz? - Jestem... bardzo szczęśliwy.
Dziękuję za tę szansę, Don Pablo. Poważnie. I za ubranie.
To dla mnie zaszczyt pracować dla pana.
Dziękuję bardzo.
Nie ma sprawy.
Dobra.
Chodź tu, niech cię uściskam.
Dziękuję, Don Pablo.
Dziękuję.
- Dobranoc pani. - Wszystkiego dobrego.
Dziękuję bardzo.
To na razie, chłopaki.
- Trzymaj się. - Tak jest.
Patrz, kochanie!
- Spójrz, jaka marynarka. Super, co? - Śliczna. Co powiedział Pablo?
Wiesz, co? Powiedzie się nam.
Tobie, mnie i dziecku będzie lepiej.
Dziękuję, kochanie.
- Spójrz na to. - Przymierz.
Mam wiadomość na temat Gavirii.
Zabiją go w drodze do Cali.
Powiedziałeś "Cali"? Może mi tu ktoś tłumaczyć?
Suárez, okej.
Ja mogę.
Chwileczkę. Ktoś puka do drzwi.
"Tu puerta"?
- Drzwi. - Drzwi.
Suárez!
Pablowi nie podoba się, że gadasz z DEA.
Suárez!
Odezwij się, draniu. Suárez, halo?
Halo?
- Chcę to nagranie. - Już się robi.
TOLU 15 GRUDNIA 1989
Carrillo i jego ludzie pojechali do Tolu, żeby zabić Gachę.
A Peña miał nadzieję, że dostaną go żywego.
To jej wina, tato.
Ty ciągle o tym? Zapomnij, synu.
Wystarczyłoby, żeby się zgodziła i nie musiałbym jej zastrzelić!
Bądź mężczyzną!
O kurwa, znaleźli nas!
Chodź, synu!
- Nic panu nie jest? - Nie, w porządku.
- Próbuje się wymknąć! - Nie uda mu się.
Daj mi radio, szybko!
Correal, przynieś radio!
Jedziemy, tato! Szybko, pospiesz się!
Szybciej!
Stać!
Gacha ucieka czerwonym chevroletem!
I co ci mówiłem? Wymknęliśmy się.
- Boję się. - Czego?
Jesteś przecież wilkiem, tak?
Tak, jestem wilkiem.
To helikopter. Zabiją nas!
Nikt nas nie zabije! Nie mów tak!
Weź to.
- Namierzyłem chevroleta. - Zatrzymaj go!
Nie pozwól mu uciec! Spróbuj unieszkodliwić auto!
Nie udało się. Spróbujemy jeszcze raz.
Zatrzymajcie go! Za wszelką cenę!
- Nie zostawiaj mnie samego, tato. - Nie, nigdy, synu!
Oddychaj!
Chcesz tego posmakować, dupku?
Jesteśmy ostrzeliwani. Pokrążymy i podejdziemy z innej strony.
Nie musisz się niczym martwić, synu.
Nie ryzykujcie! Nie możemy pozwolić, żeby się wymknął!
Przyjąłem.
Patrz. Patrz na zewnątrz!
Co się dzieje? Peña, co się dzieje?
Zatrzymaliśmy go. Nie rusza się.
Freddy.
Chodźmy, Freddy.
Freddy?
Synu!
Jesteś wilkiem.
Dupki!
Ej, dupku!
Freddy! Obudź się!
Ej, dupku! I co mi zrobisz?
I co zrobisz, pierdolcu?
I co chcesz zrobić?!
Skończyły mu się kule. Możemy wziąć go żywcem.
Sam zdecyduj.
Wpakuj mu kulkę.
Potwierdzam. Utrzymać pozycje i jeszcze raz wykonać patrol. Świetnie.
W porządku?
Będę spał w nocy.
Była to pierwsza udana poważna operacja jednostki specjalnej.
Pokazała Kolumbii i światu,
że są postępy w walce z narkobossami.
Ostatnie sondaże pokazują, że idzie nam dobrze.
Zyskaliśmy punkty w sześciu dystryktach w Cali.
To bardzo ważne, bo możemy wyjść na prowadzenie.
- Nie przykładałbym wagi do sondaży. - Wiem.
Ostatnim razem spadliśmy pięć punktów w ciągu dnia.
Tak.
Doktorze Gaviria!
Zatrzymać go! Nie ma wstępu!
Spokojnie. Pozwólcie mu przejść.
- Agencie Murphy. - Co pan tu robi?
Nie może lecieć.
Co takiego?
Czeka na niego bomba. Jak poleci, zginie.
Zaraz, o czym pan mówi?
To pańskie zadanie i decyzja. Wiem, że coś się stanie.
Ma pan jakiś dowód?
Mam przeczucie.
Przeczucie.
- A jak się pan myli? - Chciałbym, żeby tak było.
A jeśli mam rację?
Denerwujesz się?
Trochę, ale nic mi nie jest.
Zaczekaj.
Wiesz, co masz robić?
Tak jest.
Pamiętaj, masz nagrać całą rozmowę. Nie zapomnij.
- Nie zapomnę. - Miłego lotu.
Nie lecisz ze mną?
Nie, szef kazał mi cię tu przywieźć.
Ale nie martw się.
Jutro do ciebie dołączę.
- No, dobra. - W porządku. Nie denerwuj się.
Zobaczysz, jak fajnie się lata.
Dobra?
No, idź. To ta kolejka.
Powodzenia.
Ty decydujesz, Eduardo.
Zrobię, co powiesz.
Samolot linii Avianca odlatujący do Cali, lot 203,
prosimy pasażerów do wyjścia nr 6.
Posłucham pańskiego przeczucia.
Zorganizuję wyjście. Zostańcie tu z nim.
Cóż... Wygląda na to, że nie tylko pan i ja się boimy.
Proszę zapiąć pas.