NETFLIX - ORYGINALNY SERIAL
Oparty na faktach. Postaci
i zdarzenia zmieniono.
Podobieństwo postaci jest przypadkowe.
To jedna z najbardziej tajemniczych katastrof
w historii Kolumbii.
Dziś w Kolumbii wybuchła bomba na pokładzie samolotu
Boeing 727 linii lotniczej Avianca...
W nieudanej próbie zamachu na kandydata na prezydenta, Césara Gavirię,
Pablo Escobar zamordował 107 niewinnych osób.
Z latynoskiego Robin Hooda zmienił się w terrorystę.
...według wywiadu amerykańskiego kolumbijscy narkobossowie
są głównymi podejrzanymi.
Wiesz, gdzie jest Jaime?
Nie, nie wiem, gdzie on jest.
Wyszedł z domu i nie wrócił.
- Przychodził tu Pablo ze swoimi ludźmi? - Nie.
- Masz na imię Natalie? - Tak.
Czy twój chłopak, Jaime, należał do Pabla sicarios?
- Nie. - Jesteś pewna?
Tak.
Dlaczego więc masz w domu wizerunek Pabla?
To nic złego. Wszyscy w okolicy go mają.
Myślisz, że ci bandyci cię ochronią?
Nie rozumiesz, że stanowisz dla nich spory problem.
My możemy ci pomóc.
Możemy zapewnić ci ochronę. Ale musisz powiedzieć prawdę.
Ona kłamie.
Wykorzystał go, żeby wniósł bombę bez jego wiedzy.
- Może wiedział. - Nie obchodzi mnie to.
Czas, by Escobar dostał kulę w łeb.
Nie chcę wyjeżdżać, kochana.
Ale muszę, dla waszego bezpieczeństwa.
Zrobiłeś coś złego?
Twój ojciec nie zrobił nic złego.
To zazdrośni ludzie chcą nam wszystko odebrać.
Musisz być silny.
Chcę, żebyś był silny.
Musisz być silny i nigdy nie okazywać słabości.
Obiecuję, nigdy nie będę słaby.
I opiekuj się siostrą.
Bardzo cię kocham.
Wszystkich was bardzo kocham.
- Mamo. - Pablo?
- Nie rozpuszczaj chłopaka. - Ale... co masz na myśli?
- Pilnuj jej. - Trochę słodyczy i wieprzowych skórek.
Uważaj na siebie, synu. Bądź ostrożny.
- Kocham cię. - Ja też.
Uważaj na siebie.
A ty?
Chodź tu. Zabiorę cię ze sobą.
Pojedziesz ze mną...
Trzymajcie się.
Myślisz, że to zrobił?
Pewnie nie.
Wysadził w powietrze ten samolot?
Jasne, że to zrobił.
Ale miał swoje powody.
Wszyscy szukają żony Jaimego w comunas.
Masz ją znaleźć i zabić.
I każdego skurwiela, który może mnie powiązać z tym samolotem.
Tak jest.
...funkcje prezydenta Kolumbii?
Przysięgam.
Po zamachu César Gaviria zyskał ogromne wsparcie wyborców.
Odniósł walne zwycięstwo i został 28. prezydentem Kolumbii.
Gratulacje, Césarze.
Nie, przepraszam, panie prezydencie.
Salud.
Przepraszam.
Jako były prezydent, jaką radę dałbyś nowemu?
Cóż... będziesz musiał podejmować wiele trudnych decyzji.
Powiem ci jedno... rób to, co mówi żona.
Zawsze tak robię.
Ufaj swojemu instynktowi i podejmuj decyzje z przekonaniem.
Tak...
łatwiej powiedzieć niż zrobić.
Nigdy nie zadowolisz wszystkich.
Podejmuj decyzje, które uznasz za słuszne.
Dziękuję.
I jeszcze drobna rada na temat Amerykanów...
Co takiego o Amerykanach?
To musi pozostać między nami, moja droga.
Moje opinie nie mogą znaleźć się w twoim programie telewizyjnym.
Nie, masz moje słowo.
- Amerykanie... - Tak?
Bądź ostrożny.
Zabiliśmy José Gachę, nie tracąc zbyt wielu ludzi.
Teraz moim głównym celem jest postawienie Escobara przed sądem.
Ale zrobimy to po swojemu i korzystając z własnych środków.
Chcemy pomóc złapać Escobara.
Żywię dla was ogromną wdzięczność, zwłaszcza dla agenta Murphy'ego,
któremu zawdzięczam życie.
Pan, tak. Niestety, nie reszta pasażerów.
Kolumbijczycy są przerażeni wysadzeniem w powietrze tego samolotu.
Ale są też przeciwni obecności amerykańskich żołnierzy na naszej ziemi
i podsłuchom przez szpiegowskie samoloty...
Ameryka nie podsłuchuje rozmów cywilów. To absurd.
Potrzebne panu dodatkowe środki do schwytania tego człowieka.
Cóż...
według danych waszego rządu...
w zeszłym roku w Stanach Zjednoczonych konsumpcja kokainy wyniosła 660 ton.
Może gdybyście się skoncentrowali na tym problemie u siebie,
skorzystalibyśmy wszyscy.
Gaviria dotrzymał obietnicy, ścigając Escobara.
Jednostka specjalna pułkownika Carrillo miała wolną rękę.
Carrillo przeprowadził dziesiątki nalotów.
Ale dzięki armii informatorów, Escobarowi zawsze udawało się uciec.
Siedzieliśmy bezczynnie, skrępowani przez biurokrację.
Pablo odpowiedział eskalacją narkoterroryzmu
i szeregiem zamachów bombowych, które wstrząsnęły całym krajem.
Starając się usilnie uniknąć wojny, osiągnął przeciwny skutek.
Liczba ofiar po obu stronach była ogromna.
Ale wojna ma też... zły wpływ na interesy.
Gdy człowiek jest na celowniku, rywale nabierają odwagi.
- Pablo. - Co słychać, Pacho?
No właśnie.
Pablo i kartel z Medellín nie byli jedyni na rynku.
Dziękuję.
To Helmer "Pacho" Herrera, jeden z czterech szefów kartelu z Cali.
Gdy Pablo zostawiał za sobą zniszczenie i zwłoki,
Cali walczył z problemami z pomocą armii prawników i spraw sądowych.
Kartel z Medellín to było Miami:
baseny, dziewczyny w bikini... kicz, jak cadillac w dwóch odcieniach.
Z kolei kartel z Cali to Nowy Jork: elegancki, spokojny i dyskretny.
Gdzie można podkręcać kokainą całodobowe nocne życie
wiedząc, że wszyscy i tak stawią się rano do pracy na Wall Street.
Na początku kartele z Medellín i Cali działały równolegle.
Ale w Kolumbii, w grze o pieniądze, zawsze dochodzi do rozlewu krwi.
Już wcześniej były między nimi akty przemocy.
Ale teraz Pabla nie stać było na wojnę na dwóch frontach.
Mamy Miami i daliśmy wam spokój w Nowym Jorku.
- Tak, za pewną cenę. - Ma się rozumieć.
Słuchaj, Pacho, umówiliśmy się, że podzielimy się Los Angeles...
ale tak nie jest.
Wygląda na to, że nie dotrzymujesz naszej umowy.
- Jak to? - Dokładnie tak, jak mówię.
Słuchaj, Pablo...
wiesz, że nasi partnerzy czasem działają niezależnie.
Jeśli panowie Galeano i Moncada mają rację,
to zapewniam cię, że zostanie to naprawione.
Bardzo dziękuję.
Spory między nami powodują niepotrzebny rozlew krwi.
To napraw to. Wojna między nami nie leży teraz w naszym interesie.
O ile wiem, ty już prowadzisz wojnę.
Może przesadziłeś z tym zamachem na samolot.
Ostrożnie, Pacho.
Jedyna różnica między nami
to nasze drobne nieporozumienie z rządem,
które wkrótce rozwiążemy.
Poza tym, idzie o wspólny interes.
Zgadza się, wspólny interes.
Prowadzimy tylko wojnę przeciw ekstradycji.
Jej wynik jest ważny dla nas wszystkich.
To prawda, Gustavo. Gustavo ma rację.
Mamy wspólny cel: anulowanie ekstradycji.
Stany są wystarczająco duże, miejsca starczy dla nas wszystkich.
Zajmiemy się Los Angeles, jak rozwiążecie swoje problemy w kraju.
Wiesz, co mnie drażni?
Twoja arogancja.
Twoja postawa, poczucie wyższości.
Uważaj, Pacho... żebyś przez to sam nie zginął.
Dziękuję za wizytę.
- Zakatrupię tego pedała. - Pozwól, że ja to zrobię.
Zamknij się, Moncada.
Później załatwimy tego pedzia. Teraz nie możemy przyciągać uwagi.
Jak ten skurwiel zacznie sprzedawać kokę w Los Angeles,
osobiście wsadzę mu pistolet w dupę i pociągnę za spust. Przysięgam.
Przez to tylko się w tobie zakocha.
Tu mamy zaufanych bandziorów Escobara:
Trucizna, La Quica, Strzelec, Czarny.
Banda pewnych siebie, zatwardziałych skurwieli.
Teraz dowiadujemy się o dwóch nowych:
Galeano i Moncada,
którzy zastąpili Carlosa Lehdera.
Jak zabijemy ciało, umrze i głowa.
Bez pozwolenia Kolumbii na wylot, nie pomożemy.
To jeśli chodzi o podsłuchy, ale jakie środki macie na ziemi?
- Masz na myśli szpiegów? - Tak.
Nie mamy ich wśród handlarzy.
Ograniczamy się do komunistów.
Poza tym Gaviria nie chce, żebyście ścigali Escobara z pomocą szpiegów CIA.
Ale macie satelity, tak?
Tak, ale użycie ich do ścigania bossów byłoby pogwałceniem
- prawa tego kraju. - Przecież jesteś z CIA.
Cały czas łamiecie prawo.
To są zdjęcia lotnicze komun kontrolowanych przez Escobara i spółkę.
- Pozwolą śledzić zbirów. - Te zdjęcia
- nie nadają się do śledzenia ludzi. - Spójrzcie.
Gang Los Priscos rządzi w El Poblado.
Tu, w Santa Cruz, zwerbowali zamachowca z samolotu.
Obie komuny gęściej zaludnione niż rynek w Marrakeszu.
Weźmy informacje Kolumbijczyków.
Zauważyliście tu coś szczególnego?
Jednostka specjalna śledzi ruch pojazdów w komunach. To...
import z Japonii... napęd na cztery koła. Auta za ponad 40 kawałków.
Tylko bossów stać na takie fury.
Gdy są na zdjęciach, wiemy, że to sicarios.
- Właśnie. - Śledząc te maszyny,
możemy dotrzeć do Escobara.
Chyba tędy.
Nie chcę jej zabijać.
Taką śliczną dziewczynę? Dziecko też?
Nie wiem, czemu szef chce załatwić tę dziewczynę.
- Co ona może wiedzieć o zamachu? - Stul pysk i wykonuj rozkazy!
Myśli, że jak podłoży bomby,
policja przestanie go ścigać?
Musimy uciekać z tego kraju.
Dokąd?
Gdziekolwiek pojedziemy, będą nas traktować jak zbirów.
Zabiją go, wiesz przecież.
Oby tylko nie pociągnął ciebie ze sobą.
To nie nasza wojna.
To nie wojna. To negocjacje.
Nie rozumiesz, jaka to okazja?
Jest gotowy rozważyć warunki kapitulacji...
Jakie warunki? Przecież wysadził w powietrze samolot!
Uspokój się, Eduardo. Niech się wypowie.
Możemy przerwać tę przemoc z godnością. Z korzyścią dla obu stron...
Wiesz, jak to idiotycznie brzmi?
Césarze, to absurd.
- Eduardo, proszę... - To farsa.
Proszę cię.
Pozwól, że się tym zajmę. Bardzo proszę.
Dobrze. Jak chcesz.
Możemy przynajmniej zacząć negocjacje.
Choć nigdy tego nie wyraziłeś,
na pewno chciałbyś, żeby zamachy się skończyły.
- Tak, chciałbym. - No właśnie.
Jak zaczniemy dialog, ustaną.
Dzięki temu zyskamy na czasie. Jednostka specjalna też.
Fernando...
oślepiło cię jego bogactwo i nie dostrzegasz jego duszy.
Ten skurczybyk nie ma duszy.
Jeśli mówiąc mu, że negocjujemy,
przerwiemy zamachy, kontynuując ściganie...
to niech tak będzie.
Dziękuję ci. Naprawdę bardzo ci dziękuję.
Patrz, zrobili z Pabla świętego.
A coś myślał? Wysyła ludzi prosto do nieba.
Nie ma jej tu. Może właśnie wyszła.
Przeszukajmy okolicę.
Słuchaj, mówię ci, że Pablo ma paranoję.
Uważaj, co gadasz, synu.
Kiedyś każe mi ciebie załatwić.
Zrobiłbyś to?
Jak mnie poprosi... jasne.
Mus to mus.
Ty byś nie posłuchał?
Dobra, chodźmy jej szukać.
Zobaczmy, gdzie się chowa.
Co ci jest?
Masz.
Już dobrze, Natalie. Nie martw się.
Zaraz znajdziemy ci coś do jedzenia. Prawda? Co ty na to?
Dziękuję.
No i co, Fernando?
Czy rząd kolumbijski zaoferował ugodę?
Rząd nie był skłonny zaproponować niczego,
co byłoby do przyjęcia.
To co zaoferowali?
Chcą, żebyś się przyznał...
że odpowiadasz za zamach.
I oczywiście powiedziałem im... że nie możemy nawet...
Czyli nic nie negocjujesz?
Nie, oczywiście, że negocjuję...
To dlaczego Carrillo zatrzymuje wszystkie auta w komunach
i zabija moich chłopaków z pomocą tych gringos?
Czemu pomagają im Amerykanie, skoro negocjujemy?
Gaviria nie chce, by gringos dowiedzieli się, że z tobą negocjuje.
Taka jest prawda.
Uważaj, Fernando.
Tak, Pablo.
Tak.
Musisz zaprzestać tych zamachów.
Nie wiem już, o co ci chodzi.
Myślę, że powinniśmy...
wprowadzić pewne zmiany...
wysłać chłopaków, żeby puścili z dymem parę domów i porachowali kości...
politykom i senatorom w całym kraju.
Żołnierzom i glinom, którzy staną nam na drodze, stawiającym się sędziom,
śledzącym nas reporterom.
Musimy tak dać im się we znaki, że sami będą błagać o ugodę.
Tylko takim sposobem to osiągniemy.
Czyżby? Tego chcesz? Wojny domowej?
- Odbiło ci, dupku. - Musimy walczyć, bracie.
Musimy zaangażować się w to całym sercem.
Jak mamy wszyscy zginąć, to niech tak będzie.
No, tak...
Tylko ja nie chcę jeszcze umierać.
Ja też nie.
Ale przez zamachy ludzie zażądają pokoju.
I w ten sposób wpłyną na polityków.
Sam mówisz, że politycy mają społeczeństwo w dupie.
Jak chcesz wpłynąć na polityków, musisz zawęzić pole rażenia.
Wiesz, o co chodzi?
Gustavo miał rację.
Potrzebowali nowej strategii,
która zasiałaby terror wśród ludzi najbardziej wpływowych.
Może ona?
Nie, zgrywa księżniczkę.
Byłyby z nią same problemy.
Boże, spójrz na tę twarz.
Media pokochałyby tę lalunię, co?
Jasne, ale nasze chłopaki też.
Pomyśl, co by jej zrobili.
Cóż...
Zacznijmy od tej...
Ruszaj!
...i tej cioty.
I tej uroczej pary.
Gdy kogoś zabijesz, tracisz możliwość wywarcia nacisku.
A jak porwiesz komuś dzieci,
są zrobią wszystko, by je odzyskać.
Członkowie rodzin najbardziej wpływowych osób w kraju
zostali porwani na ulicach ich rodzinnych miast.
Co chce osiągnąć Pablo Escobar?
Do zobaczenia, jutro na tym samym kanale reportaż specjalny.
Wszystko w porządku?
Wszystkie ofiary to moi przyjaciele.
Przepraszam.
Porwanie Francisca Santosa,
redaktora naczelnego największej gazety,
to ostatnie i najbardziej szokujące z serii porwań,
za którymi stoi kartel z Medellín.
Oddaję głos do studia, Valeria Velez.
- W porządku. - Pierwsza na miejscu. Jak zawsze.
Gdybyś musiała naprawdę zarabiać na utrzymanie,
zależałoby ci, żeby być pierwszą.
Dowiedziałam się od żony Santosa...
pół godziny po tym, jak nie zjawił się na obiad.
A ty?
Kto ci powiedział?
Miło cię widzieć, jak zawsze.
To warunki Pabla uwolnienia zakładników.
Przeczytałeś, więc wiesz, że są bardzo rozsądne.
"Bardzo rozsądne", mówi.
Jesteś skończonym kretynem, Fernando.
Powiem ci coś.
Zapewniam cię, że wkrótce dostaniesz, co ci się należy.
Jestem jednym z tych zakładników.
Mógłbym cieszyć się wolnością... ale jak oni, nie jest mi to dane.
Escobar chce, żebyśmy się poddali, ale to wykluczone.
Jak wypuści zakładników i odda się w nasze ręce,
weźmiemy to pod uwagę.
Gaviria się nie ugnie.
Więc go złamię.
Ty, wstań i chodź tu.
Ciało Ofelii Hernandez znaleziono porzucone przy Pałacu Prezydenckim.
Należy się podziw prezydentowi Gavirii. Na pewno niełatwo
wytrwać przy decyzji odmowy negocjacji z Escobarem.
Jaki masz plan?
Jeszcze kilku zakładników i się złamią.
Nie pozostało im dużo czasu.
Chodzi mi o nas.
O jakich nas?
Nie mam teraz czasu na te cipowate pierdoły.
Ulubienica Kolumbii.
Wiesz, że ta jędza jest sławna
dlatego, że tatuś był prezydentem?
Gardzę nią.
Co cię to obchodzi?
Masz wysokie notowania, zgadza się?
Ona ma wyższe.
Otwórz drzwi, szybko!
Szybko!
Idziemy!
Szybciej!
Gdzie ja jestem?
Halo!
Powiedz, gdzie jestem.
Czy moja rodzina wie, że żyję?
Skąd mam wiedzieć?
Kim jesteś?
Pracujesz dla Escobara?
Możesz mówić mi Goryl.
Goryl.
Więc dobrze... Gorylu.
Gdzie moja ekipa?
Też ich tu przywieźliście?
Mam cię pilnować i tyle.
Panie i panowie, proszę o uwagę.
Rozumiemy waszą frustrację i ból, jakie czujecie z powodu dzieci,
ale wierzcie mi, że dokładamy wszelkich starań,
by wasze dzieci wróciły do domu.
Nasza córka została porwana w drodze na wywiad.
Zabili jej ochroniarza. Nikt nie może być bezpieczny.
Jako były prezydent, rozumiem, w jakiej jest pan strasznej sytuacji.
Ale chcemy znaleźć jakieś rozwiązanie.
Rozumiem pana frustrację, doktorze Turbay.
Ale jeśli się ugniemy, każdy przestępca będzie mógł szantażować rząd.
Nie chodzi o "każdego przestępcę". To najgorszy bandyta na świecie.
- Śmieje się z nas. - Panie Prezydencie,
zrobi pan, co uzna za stosowne, ale my musimy działać jako rodzice.
Módlmy się, by znalazł pan wyjście.
Dobry prezydent nie ugnie się przed presją z zewnątrz.
Gorzej z wewnętrznym stresem.
Wiedzieliśmy, że Gaviria będzie w końcu musiał ulec Escobarowi,
ale mieliśmy nadzieję, że najpierw uda się nasza nieoficjalna operacja.
Gdybyśmy złapali któregoś sicario, mógłby doprowadzić nas do Pabla.
Tutaj.
Mieliśmy dołączyć w charakterze "obserwatorów".
Ręce do góry!
Wyżej!
- Czemu jedzie pani tym autem? - Nie wiem.
Dostałam 50 000 pesos, żeby pojeździć po mieście.
Zabójcy zorientowali się, że ich śledzimy.
Przesiedli się w graty, żeby uniknąć nadzoru z powietrza.
Ale nie tylko my mieliśmy Pabla na celowniku.
Był u mnie Pablo.
Po co?
Chce rozwiązać nasz spór co do Stanów.
A konkretnie Los Angeles.
Ma teraz większe problemy.
Chce zawrzeć ugodę z rządem.
Zapewnił sobie bardzo przekonujące karty przetargowe.
Ale na pewno zaopiekuje się waszymi interesami.
Nie rozmawialiśmy z nim od tygodni. Ukrywa się.
Spójrzcie tylko. Co za piękne zwierzę, Jorge.
Podoba ci się?
Jasne.
Na pewno nie zapomni o was. Przecież jesteście partnerami.
Tak, jasne. Partnerzy.
Wasza siostra mogłaby zawsze wstawić się za wami do Gustava.
Co masz na myśli?
O, przepraszam, myślałem, że wiecie.
To może być plotka. Wiecie, jak ludzie lubią gadać.
Musisz jeść, bo posiedzisz tu trochę.
Zgłodniejesz.
Nie czuję się dobrze.
Dlaczego? Jesteś chora?
Mogę postarać się o leki.
To choroba innego rodzaju.
Chcę ci pogratulować. Jesteś bardzo dobrą reporterką.
Dziękuję.
Od jak dawna pracujesz dla Escobara?
Już kawał czasu.
Więc wiesz, co się tutaj dzieje, tak?
Prawda jest taka, że nie wychodzę. Więc nie mam pojęcia, co się dzieje.
Co ty, kurna, Goryl? Czemu nie ma przepaski na oczach?
Przyszedłeś znienacka.
Już, zakładaj! Musimy ją zabrać.
Załóż to.
- Kto mi każe? - Nie mówiłem, żebyś była cicho?
Zakładaj i tyle.
Miło mi panią w końcu poznać.
Proszę usiąść.
Mam przeprowadzić z panem wywiad?
Mam lepszy pomysł.
To ja przeprowadzę z panią wywiad.
Żeby mogła pani powiedzieć światu, jak ludzko była tu traktowana.
Nie chce pani dać znać rodzicom, że ma się dobrze?
Że pani żyje?
Nie chcę stać się częścią pańskiej propagandy.
Za kogo się pan uważa?
Co skłoni panią do współpracy?
Proszę wypuścić jednego zakładnika.
Oboje dobrze wiemy, że to o mnie panu chodzi.
Widzi pani?
Dwie rozsądne osoby mogą się dogadać.
Może uda nam się przekonać prezydenta Gavirię, by zrobił to samo.
Pan Escobar okazał wolę negocjacji.
Dzisiaj zwolnił jednego z zakładników.
Prezydencie Gaviria...
proszę przynajmniej rozważyć rozmowę z panem Escobarem.
Nie rozumiem. Mówił pan, że się nie ugnie, ale jednego wypuścił.
Bo ma waszą córkę.
Jest dla niego ważniejsza niż wszyscy pozostali.
Gdyby pani wiedziała to co ja, rozumiałaby pani, że to farsa.
Proszę dać mu, czego żąda.
Jego żądanie jest obrazą dla nas i kraju.
Nieważne. Chcę odzyskać dziecko!
Mojej żonie chodzi o to,
żeby się pan ułożył z Escobarem.
Jeśli pan odmówi, będziemy zmuszeni podjąć pewne kroki.
Finansowe, pozbawiając pana donatorów... i polityczne,
pozbawiając pana wsparcia dla programu legislacyjnego.
Grozi mi pan?
Wszyscy korzystamy z dostępnych sposobów.
Pan, jako polityk, ja - jako ojciec. Przykro mi.
Doktorze...
powiedział pan, żebym słuchał głosu sumienia...
a on mi podpowiada, by nie ugiąć się przed tym bandytą.
To było, zanim porwał moją córkę.
Przychodzę, jak najszybciej. Ponoć mnie pilnie wzywałeś.
Co się stało?
Wszystko dobrze?
Powiedz Fernando, że jestem gotowy do negocjacji.
Sporządzimy kontrofertę na żądania Escobara.
Myślałem, że nie chcesz negocjować.
Muszę powstrzymać to szaleństwo.
Z wolą bożą uda nam się wcześniej go złapać.
Powiedz Amerykanom, że samoloty mają zgodę na wylot.
I tak się stało.
Prezydent negocjował z terrorystą, starając się go schwytać.
Hammer, są rozmowy wychodzące z Komuny nr 3,
Manrique, z telefonów satelitarnych znanych zabójców.
Macie dokładne namiary?
Co?
Jesteśmy w Campo Valdés.
Campo Valdés.
To środkowy wschód, na granicy z Komuną Popular.
Przyjąłem.
Campo Valdés.
Wkroczenie do komuny bez kolumbijskiego wsparcia
jest niebezpieczną sprawą.
Zaliczymy szybkiego gola i wrócimy.
W porządku.
Ale zawzięliśmy się, żeby złapać tych drani.
Proszę cię, nie zabijaj mnie!
Przysięgam, że nic nie słyszałam. Nic nie powiem.
Proszę, nie zabijaj mnie.
- Nie jestem... - Ej!
- Proszę, nie zabijaj mnie. - Co?
Błagam cię, proszę...
Mógłbyś przynajmniej poczekać, aż ją odsunę. Patrz, coś narobił!
Zachlapałeś mi krwią nowe buty.
Mam w dupie twoje buty. Przestań biadolić.
Nie biadolę.
A co z nią?
Wpakuj jej kulkę.
Co? Mała nie jest świadkiem, stary.
Mam to w dupie.
- Mamy załatwić wszystkich. - Ale to dziecko.
Ona nic nie powie w sądzie.
A jak dorośnie i puści farbę?
Tak? Pamiętasz, co ci mama mówiła, jak miałeś dwa lata?
Czemu tak ci cholernie trudno wykonać rozkazy Pabla?
Rzuć broń.
Już!
Jesteś aresztowany, skurwielu.
Puść go!
- Odłóż broń. - To ty odłóż.
Nie chcę cię zabijać.
Ale ja to zrobię.
Kurwa!
Więc te pedzie chcą negocjować.
Cóż...
musimy spędzić trochę czasu w mamrze.
Więc, co tam, do licha.
Wygrałeś, Pablo. Poddali się.
Ten ciotowaty prezydent musi jeszcze przyjąć nasze najważniejsze żądanie,
zanim oddamy się w ich ręce.
Jakie żądanie?
Dawno już tu nie byliśmy, co?
Tak.
Przychodziliśmy tu z dziewczynami zapalić skręta.
Co to ma do rzeczy?
Znam każdy centymetr tych gór.
Stąd będziemy mieć oko na wszystko.
I mamy dość miejsca, żeby zbudować, co nam się podoba.
Sami to zaprojektujemy...
sami zbudujemy...
i będziemy zabezpieczeni przed naszymi wrogami.
- Chcesz zbudować pierdel? - Nie pierdel, kuzynie.
Zamek.